ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Της ΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Σπανίως μου συμβαίνει, ειδικά για σήμερα όμως θα προτιμούσα να
είμαι ραδιοφωνική εκπομπή. Οσες λέξεις μου αναλογούν τόσα τραγουδάκια να
σας βάλω και τα ρέστα σιωπή. Ακόμη καλύτερα θα ήταν να βρισκόμουν σε
άδεια. Πού τέτοια τύχη;
Να βάλω τα μεταξωτά και να φυσάει,/ στα
εργοστάσια κοντά και στα σκουπίδια πλάι / να μπερδευτώ με τους εργάτες,/
τα πω τον πόνο μου στις γάτες.
Ισως αυτές να καταλάβουν καλύτερα από
τον Στάθη Παναγούλη και τους άλλους. Αυτούς που εξαντλούν τον πολιτικό
τους σαματά στα μελανιασμένα μάτια και στα κακότεχνα photoshop χωρίς
διόλου να εστιάζουν στο μεταξύ χειλέων και κύλικος.
Και για να έχουμε καλό ερώτημα, τι ακριβώς κάνει η αγία ελληνική
οικογένεια πριν βρεθεί το βλαστάρι της σ' αυτή τη δεινή θέση;
Μια γάτα,
με το μικρό ποσοστό γονικής ευθύνης που της αναλογεί, θα έλεγε το
θήλασα, το έγλειψα, το ζέστανα, του άνοιξα τα μάτια, του έδειξα πού
έχουν τις κρυψώνες τους οι ποντικοί, του τράβηξα και δυο τρεις νυχιές
όταν το είδα να παρατεμπελιάζει πάνω στο βυζί.
Για την ελληνική οικογένεια, έτσι όπως πάει το πράγμα, πολύ
φοβούμαι ότι οι ευθύνες θα αρχίζουν και θα σταματάνε στην έκθεση του
ιατροδικαστή.
Τι να σου κάνει κι ο ιατροδικαστής όταν από τη ζωή του
παιδιού έχει χαθεί μια ολόκληρη συναισθηματική ηλικία;
Η φάση της
«γάτας», που σας περιέγραψα προηγουμένως.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου