Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ
Πρώτα κάηκαν τα δάση και τα χωριά. Δεν υπήρχε κράτος να τα
προστατεύσει. Ηταν ένα κράτος χωρίς υπηρεσίες - αγροφυλακή χωρίς
αγροφύλακες. Ηταν μια δημοκρατία με πολίτες πρόθυμους να πουλήσουν την
ψήφο τους για ένα τριχίλιαρο.
Ενάμιση χρόνο μετά κάηκε η πόλη. Αβοήθητη από φύλακες. Κάηκε εύκολα σαν χάρτινο σκηνικό. Σαν να μην την είχε κανείς για πατρίδα.
Η κρίση ξέσπασε το 2007. Στις κάλπες που στήθηκαν πάνω στις στάχτες
της Πελοποννήσου. Στην απροκάλυπτη πελατειακή μηχανή του «ζεστού
χρήματος». Στην εκλογική δικαίωση εκείνων που είχαν καταργήσει το ΑΣΕΠ,
που είχαν παλινορθώσει το κράτος του «δώσ' τα όλα».
Την κρίση δεν την έφεραν οι πολλαπλασιαστές. Την απεργάζονταν οι
«επί τόπου» υπουργοί που σκιαμαχούσαν με «ασύμμετρες απειλές». Οι
υπουργοί που έπεφταν σε νάρκη μπροστά στη νερωνική μανία μιας ακραίας
μειοψηφίας. Που μπουζουκοπούσαν τη νύχτα που δολοφονήθηκε ο
Γρηγορόπουλος, τη νύχτα που η γενιά του γινόταν παρανάλωμα της βίας.
Αυτός ο θίασος έκρυβε τα ελλείμματα, αλλά αδυνατούσε να κρύψει το
ιστορικό του στίγμα. Ηδη από τότε είχε αποκαλυφθεί ως φορέας που
παρόξυνε τις δεινότερες παθογένειες της Μεταπολίτευσης. Η κοινωνία τον
ανέχτηκε.
Αυτός ο θίασος επιστρέφει τώρα για να παραχαράξει με νον πέιπερ την
Ιστορία. Για να αντιτάξει τάχα ως απολογία τη σιωπή του αρχηγού του.
Ούτε τότε ούτε τώρα σημαίνει κάτι αυτή η σιωπή. Τότε και τώρα είναι σκέτη, βαρυστόμαχη αφωνία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου