ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πάλης ξεκίνημα

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Από τον ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΥΡΙΓΟ 

 

Η ελληνορωμαϊκή και η ελευθέρα πάλη σίγουρα δεν είναι από τα πιο δημοφιλή αθλήματα των Ολυμπιακών Αγώνων. Δεν κόβουν πάρα πολλά εισιτήρια, δεν εμφανίζουν μεγάλη τηλεθέαση, δεν υποστηρίζονται από χρυσοφόρους χορηγούς. Με λίγα λόγια, δεν ανταποκρίνονται στις σύγχρονες απαιτήσεις, δεν πουλάνε...

Γι' αυτό και ελαφρά τη καρδία η ΔΟΕ προωθεί τον εξοβελισμό τους από τους Αγώνες του 2020 και στη θέση τους ετοιμάζεται να εντάξει κάποιο από τα μοντέρνα αθλήματα, που εντέλει μπορεί να μην είναι καν άθλημα, αλλά θα ανταποκρίνεται στους κανόνες που θέτει η αγορά!

Το ότι η πάλη, μαζί με τους δρόμους, τις ρίψεις και τα άλματα αποτελούσαν τον πυρήνα και τη βάση των Ολυμπιακών Αγώνων της αρχαιότητας, που αναβίωσαν ο Κουμπερτέν και ο Βικέλας, δεν έχει καμία ιδιαίτερη σημασία για τους «αθάνατους» της Λοζάνης. Και αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη απόδειξη ότι οι σημερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες δεν έχουν πια καμία σχέση με παραδόσεις, ιδεώδη και ιδανικά παρά μόνο με σκοπιμότητες και με το χρήμα.

Η διαπίστωση δεν είναι σημερινή. Αλλωστε πάνω σ' αυτή, δηλαδή το «ηθικό περιεχόμενο των Ολυμπιακών Αγώνων», στηρίχθηκε μεγάλο μέρος των ενστάσεων που διατύπωνα από το 1996 σε σχέση με την επιχείρηση «Αθήνα 2004». Το άλλο σκέλος ήταν το οικονομικό. Το οποίο πληρώνουμε τόσο άγρια σήμερα, ώστε το μυαλό μας να ξεχνάει όλα τ' άλλα...

Για παράδειγμα ξεχνάμε το μεγάλο... εφεύρημα ότι, στο πλαίσιο της προσφοράς μας, όχι μόνο προς τον αθλητισμό αλλά και προς την ανθρωπότητα, θα αναβαθμίζαμε τους Αγώνες με την αναβάπτισή τους στο αρχαίο πνεύμα το αθάνατο! Με άλλα λόγια, θα εκμηδενίζαμε την εμπορευματοποίηση και το ντόπινγκ, όταν αυτά τα δύο ήταν και είναι τα κύρια συστατικά τους.

Στο πλαίσιο της ευγενούς αυτής φιλοδοξίας μας, οργανώσαμε τη διεξαγωγή της σφαιροβολίας στο αρχαίο στάδιο της Ολυμπίας. Το οποίο δεν απέφυγε τη βεβήλωση, καθώς η νικήτρια του αγωνίσματος των γυναικών συνελήφθη ντοπαρισμένη.

Οπως ντοπαρισμένοι βρέθηκαν (γρήγορα ή αργά) και οι περισσότεροι από τους αθλητές μας, που με τις νίκες τους (αλλά και κάποιες ειδικές συμπεριφορές...) φρόντισαν να κάνουν πράξη τις πομπώδεις εξαγγελίες μας σε σχέση με τους Αγώνες. Που, όμως, ουσιαστικά ήταν ήδη νεκροί.

Πάνω σ' αυτό το ιδεολογικό πτώμα ασελγεί σήμερα η ΔΟΕ. Και αποβάλλει την πάλη, για να εισαγάγει το γκολφ, την αναρρίχηση, ή δεν ξέρω τι άλλο... Κι εμείς, έτσι κι αλλιώς πτώματα, από την ηθική απονεύρωση και την οικονομική εξαθλίωση, απλά λογαριάζουμε τι είχαμε (11 μετάλλια από το 1996 στην πάλη) και τι χάνουμε...

Χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι έχουμε στα χέρια μας το αποτελεσματικότερο όπλο για να βάλουμε κάποιο φραγμό στην ασυδοσία της Λοζάνης. Μιλάω, φυσικά, για την Ολυμπιακή Φλόγα, που, είτε με ήλιο είτε με βροχή, ανάβει κανονικά κάθε δύο χρόνια, δίχως όμως να φωτίζει κανέναν...