Τους κούρασαν ο πόλεμος, το
αντάρτικο και οι επιθέσεις αυτοκτονίας, ή έμαθαν από τα λάθη τους και
αντιμετωπίζουν από άλλη πολιτική σκοπιά το μέλλον του Αφγανιστάν;
Η
στάση τους, πάντως, μετά την αποχώρηση των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων μέχρι το
τέλος της ερχόμενης χρονιάς, προβληματίζει συμμάχους και κυβέρνηση της
Καμπούλ
Mεταξύ σοβαρού και αστείου, αποτελεί κοινό τόπο η αμηχανία με
την οποία μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει μια αιφνιδιαστική ερώτηση
σχετικά με το γιατί οι, υπό ΝΑΤΟϊκή διοίκηση ξένες δυνάμεις, βρίσκονται
στο Αφγανιστάν. Η παρατεταμένη παραμονή τους έχει ξεθωριάσει τους λόγους
που τις οδήγησαν εκεί κι ας έρχεται άλλοτε αντανακλαστικά η ευθεία
απάντηση περί ανταπόκρισης στις προκλήσεις που διαμορφώθηκαν μετά τις
επιθέσεις, της 11ης Σεπτεμβρίου. Ωστόσο μέχρι το τέλος της ερχόμενης
χρονιάς θα έχει ολοκληρωθεί η απόσυρση των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων και οι
αφγανικές δυνάμεις ασφαλείας πρέπει να τα βγάλουν πέρα μόνες τους...
Ο ρόλος του ΝΑΤΟ
Σήμερα, ένδεκα χρόνια μετά την πρώτη ανάπτυξή τους, σταθμεύουν
στο Αφγανιστάν 100 χιλιάδες στρατιώτες από 51 χώρες. Η ασφάλεια των
εκτιμήσεων για την επόμενη μέρα της απόσυρσης δεν μπορεί παρά να
ποικίλλει ανάλογα με τα αντίστοιχα σενάρια.
«Καθώς το ΝΑΤΟ αποσύρεται και περιορίζει την παρουσία του στο
Αφγανιστάν, οι Ταλιμπάν θα αλλάξουν την τακτική τους (...) και θα
εξαπολύουν περισσότερες και θεαματικότερες εκτελέσεις», προβλέπει ο
Αμρουλάχ Σαλέχ, επικεφαλής της εθνικής υπηρεσίας ασφάλειας από το 2004
έως το 2010. Οπως αναλύει μιλώντας στο BBC, οι Ταλιμπάν ακολουθούν μια
στρατηγική δύο ταχυτήτων:
Aπό τη μια αργές και χωρίς αποτέλεσμα
συνομιλίες με τους Αμερικανούς και σε κατώτερο επίπεδο με την αφγανική
κυβέρνηση και από την άλλη επιθέσεις και καίρια πλήγματα. «Εκείνο που
εξασφαλίζει στους Ταλιμπάν ακεραιότητα και συνοχή είναι ο αγώνας... Οταν
σταματήσουν να μάχονται, θα διασπαστούν κι αυτό το γνωρίζουν καλά».
Βεβαίως, αυτή δεν είναι η μοναδική εκτίμηση. Ο Μοχάμεντ
Στανεκτζάι, επικεφαλής του Αφγανικού Προγράμματος Ειρήνευσης και
Επανένταξης, θεωρεί ότι οι πρόσφατες επιθέσεις στην Καμπούλ είναι για
λόγους επίδειξης. Πίσω τους βλέπει «είτε εγκληματίες, είτε Ταλιμπάν,
είτε μέλη της αλ-Κάιντα... Πάντως με μια βαθύτερη ανάλυση βλέπει κανείς
ότι αυτές οι επιθέσεις αυτοκτονίας δεν γίνονται από Αφγανούς».
«Επανένταξη»
Εδώ και δύο χρόνια το Πρόγραμμα αυτό προσεγγίζει μαχητές και
επιχειρεί να τους πείσει να παραδώσουν τα όπλα και να επανενταχθούν στις
τοπικές κοινότητες. Η... ανταπόκριση δεν είναι μεγάλη. Συνολικά 6.028
έχουν επισήμως ενταχθεί στο πρόγραμμα έναντι περίπου 30.000 που είναι
ενεργοί μαχητές και προχωρούν σε νέες στρατολογήσεις. Εκείνοι που
παραδίδουν τα όπλα τους, θα λαμβάνουν γύρω στα 180 δολάρια για ένα
συγκεκριμένο χρονικό διάστημα μέχρι να επανενταχθούν.
Παράλληλα, αναλυτές και μαζί τους ο Αμρουλάχ Σαλέχ εκτιμούν ότι
στη βιασύνη τους να φύγουν από το Αφγανιστάν, οι Δυτικοί πασχίζουν τόσο
πολύ να ξεχωρίσουν την απειλή των Ταλιμπάν από εκείνη της Αλ-Κάιντα που
υποβαθμίζουν το ενδεχόμενο της επιστροφής των Ταλιμπάν.
Αλλοι διαφωνούν.
Πιστεύουν ότι οι Ταλιμπάν έμαθαν από τα λάθη τους και παράλληλα
έχουν τόσο πολύ αλλάξει τα δεδομένα σε σχέση με την εποχή της κυριαρχίας
τους, που η επιστροφή στο παρελθόν είναι πρακτικά αδύνατη.
Σε κάθε περίπτωση κι ενώ οι Αφγανοί δείχνουν κουρασμένοι από τον
πόλεμο, μπορεί η πορεία προς μια ειρηνευτική συμφωνία να αποδειχθεί
μακρά και... με μεγάλο κόστος.
Μόλις την περασμένη Τρίτη, ο Αφγανός πρόεδρος, Χαμίντ Καρζάι,
κατηγόρησε τις ξένες χώρες ότι συνωμοτούν για την υπονόμευση του
ειρηνευτικού προγράμματος προς επίλυση της κρίσης στο Αφγανιστάν,
τονίζοντας ότι οι όποιες διαπραγματεύσεις πρέπει να γίνονται
αποκλειστικά υπό την αιγίδα της αφγανικής κυβέρνησης.
(Πηγές: BBC-Reuters)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου