Του Σταμάτη Ζαχαρού
Η πιο συνήθης κατηγορία εναντίον των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης είναι ότι διστάζουν να «τα βάλουν» με τα μεγάλα συμφέροντα. Σ’ αυτό το δισταγμό αποδίδονται και όλα τα δεινά που ταλαιπωρούν τη χώρα και την οδήγησαν τελικά στην άνευ προηγουμένου κρίση.
Η πιο συνήθης κατηγορία εναντίον των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης είναι ότι διστάζουν να «τα βάλουν» με τα μεγάλα συμφέροντα. Σ’ αυτό το δισταγμό αποδίδονται και όλα τα δεινά που ταλαιπωρούν τη χώρα και την οδήγησαν τελικά στην άνευ προηγουμένου κρίση.
Καθώς όμως η παλίρροια της
ευδαιμονίας φεύγει, γίνεται φανερό ποιοι φορούσαν το μαγιό τους και
ποιοί όχι. Φαίνεται λοιπόν ότι για δεκαετίες, ουδείς τα έβαζε με κανένα
συμφέρον ούτε μικρό ούτε μικρότερο. Τα κίνητρα της απραξίας ποικίλλουν
μεταξύ της ανικανότητας και της σκοπιμότητας των κυβερνώντων. Ωστόσο αν
τα προηγούμενα χρόνια η απραξία χανόταν κάπου μεταξύ της ευδαιμονίας και
της αδιαφορίας των πολιτών, σήμερα μετά από μια τετραετία ύφεσης και
συνεχούς λιτότητας δεν υπάρχουν δικαιολογίες.
Δικαιολογίες σαν αυτές που επικαλούνται οι συναρμόδιοι για τα θέματα των επιδομάτων «μαϊμού» καθώς μετά το πρώτο σοκ και την γενικευμένη κατακραυγή το θέμα πέρασε στα αζήτητα και ουδείς μπορεί να βάλει το χέρι του στη φωτιά ότι τα κυκλώματα πολιτικών και δημοσίων λειτουργών εξαρθρώθηκαν.
Τουναντίον μάλιστα. Ως εκ’ θαύματος και όπως αποκάλυψε το ρεπορτάζ, οι γιατροί που έδιναν «αβέρτα» επιδόματα σε μη δικαιούχους βρίσκονται ακόμη στη θέση τους.
Δικαιολογίες σαν αυτές που επικαλούνται οι συναρμόδιοι για τα θέματα των επιδομάτων «μαϊμού» καθώς μετά το πρώτο σοκ και την γενικευμένη κατακραυγή το θέμα πέρασε στα αζήτητα και ουδείς μπορεί να βάλει το χέρι του στη φωτιά ότι τα κυκλώματα πολιτικών και δημοσίων λειτουργών εξαρθρώθηκαν.
Τουναντίον μάλιστα. Ως εκ’ θαύματος και όπως αποκάλυψε το ρεπορτάζ, οι γιατροί που έδιναν «αβέρτα» επιδόματα σε μη δικαιούχους βρίσκονται ακόμη στη θέση τους.
Προφανώς οι υποθέσεις τους δεν έχουν τελεσιδικήσει αλλά
το περίεργο είναι ότι δεν έχει κινηθεί καν η διαδικασία διαλεύκανσης του
μυστηρίου. Άλλωστε και μόνο το γεγονός ότι υπήρξαν τόσα πολλά κρούσματα
σε συγκεκριμένες περιοχές θα έπρεπε να είχε θορυβήσει την Κυβέρνηση
ώστε να λάβει τα μέτρα της. Είναι άλλωστε περισσότερο από προφανές ότι
οι πολιτικοί γνωρίζουν ποιοι άλλοι πολιτικοί «λυμαινόταν» τις επίμαχες
περιοχές.
Βεβαίως, μπορεί οι συγκεκριμένοι γιατροί να ήταν οι τελευταίοι τροχοί της αμάξης, ωστόσο αν υποστηρίξουν κάτι τέτοιο οφείλουν να πουν στην κοινωνία από ποιους έπαιρναν εντολές και γιατί τις εκτελούσαν. Κάτι που φυσικά δεν έγινε. Όλοι αφήνουν να εννοηθεί ότι οι εντολές ερχόταν άνωθεν, χωρίς ωστόσο να γίνονται συγκεκριμένοι. Ήταν βουλευτές, νομάρχες, υπουργοί, τελώνηδες ή φαρισαίοι; Την ώρα που αναζητούμε λύσεις στα σύνθετα θέματα απαιτώντας «να μπει κάποιος στη φυλακή», αρνούμαστε να απαιτήσουμε σαν κοινωνία λύση σε κάτι τόσο απλό.
Κάτι άλλο που δεν έγινε είναι να ζητηθούν πίσω τα ποσά που έλαβαν τόσα χρόνια οι «μαϊμού» δικαιούχοι. Όχι μόνο διότι ζημιώθηκε το κράτος αλλά και διότι έτσι θα αποτρέψει και μελλοντικούς απατεώνες απ’ το να στήσουν παρόμοιες μηχανές.
Θα υπάρξουν βεβαίως και φωνές «γηπεδικού» χαρακτήρα που θα υποστηρίξουν ότι οι συγκεκριμένες περιπτώσεις είναι ασήμαντες και ότι «το κράτος πρέπει να τα πάρει από τους (μεγαλό)εργολάβους και τους (μεγαλό)τραπεζίτες». Έτσι όμως το μόνο που κάνουμε είναι να πετάμε την μπάλα στην κερκίδα, δαιμονοποιόντας με τις γενικόλογες κατηγορίες μας, αόρατους εχθρούς. Η ζημία που προκλήθηκε στη χώρα από τέτοιες πρακτικές είναι ανυπολόγιστη. Όχι μόνο οικονομική αλλά και ηθική αφού δημιουργήθηκε στην κοινωνία μια αίσθηση ότι μπορεί κανείς να ζει κάνοντας απάτες χωρίς ποτέ να τιμωρηθεί.
Είναι μεγάλη ευκαιρία για τον Σαμαρά που δείχνει επί του παρόντος να κινείται αποφασιστικά, να δώσει ένα τέλος σ’ αυτή τη διάχυτη ανομία και να θέσει τις βάσεις για την ανοικοδόμηση μιας πιο υγιούς κοινωνίας, ξεμπροστιάζοντας παράλληλα όσους σπεύσουν να πάρουν το μέρος των απατεώνων. Απατεώνων που δημιούργησαν μια χώρα όπου τυφλοί, οδηγούν, κουτσοί τρέχουν και γενικώς τα θαύματα βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη...
Βεβαίως, μπορεί οι συγκεκριμένοι γιατροί να ήταν οι τελευταίοι τροχοί της αμάξης, ωστόσο αν υποστηρίξουν κάτι τέτοιο οφείλουν να πουν στην κοινωνία από ποιους έπαιρναν εντολές και γιατί τις εκτελούσαν. Κάτι που φυσικά δεν έγινε. Όλοι αφήνουν να εννοηθεί ότι οι εντολές ερχόταν άνωθεν, χωρίς ωστόσο να γίνονται συγκεκριμένοι. Ήταν βουλευτές, νομάρχες, υπουργοί, τελώνηδες ή φαρισαίοι; Την ώρα που αναζητούμε λύσεις στα σύνθετα θέματα απαιτώντας «να μπει κάποιος στη φυλακή», αρνούμαστε να απαιτήσουμε σαν κοινωνία λύση σε κάτι τόσο απλό.
Κάτι άλλο που δεν έγινε είναι να ζητηθούν πίσω τα ποσά που έλαβαν τόσα χρόνια οι «μαϊμού» δικαιούχοι. Όχι μόνο διότι ζημιώθηκε το κράτος αλλά και διότι έτσι θα αποτρέψει και μελλοντικούς απατεώνες απ’ το να στήσουν παρόμοιες μηχανές.
Θα υπάρξουν βεβαίως και φωνές «γηπεδικού» χαρακτήρα που θα υποστηρίξουν ότι οι συγκεκριμένες περιπτώσεις είναι ασήμαντες και ότι «το κράτος πρέπει να τα πάρει από τους (μεγαλό)εργολάβους και τους (μεγαλό)τραπεζίτες». Έτσι όμως το μόνο που κάνουμε είναι να πετάμε την μπάλα στην κερκίδα, δαιμονοποιόντας με τις γενικόλογες κατηγορίες μας, αόρατους εχθρούς. Η ζημία που προκλήθηκε στη χώρα από τέτοιες πρακτικές είναι ανυπολόγιστη. Όχι μόνο οικονομική αλλά και ηθική αφού δημιουργήθηκε στην κοινωνία μια αίσθηση ότι μπορεί κανείς να ζει κάνοντας απάτες χωρίς ποτέ να τιμωρηθεί.
Είναι μεγάλη ευκαιρία για τον Σαμαρά που δείχνει επί του παρόντος να κινείται αποφασιστικά, να δώσει ένα τέλος σ’ αυτή τη διάχυτη ανομία και να θέσει τις βάσεις για την ανοικοδόμηση μιας πιο υγιούς κοινωνίας, ξεμπροστιάζοντας παράλληλα όσους σπεύσουν να πάρουν το μέρος των απατεώνων. Απατεώνων που δημιούργησαν μια χώρα όπου τυφλοί, οδηγούν, κουτσοί τρέχουν και γενικώς τα θαύματα βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη...
Πηγή:www.capital.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου