"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Όταν ο Λαφαζάνης γίνεται συμπαθής… στο Χιλιοστό

 

Toυ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Έλεγε του Τσίπρα πως οι αριθμοί δεν έβγαιναν στις υποσχέσεις του, ο κόσμος όμως αυτά ήθελε να ακούσει και χειροκροτούσε.

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης τα είπε όλα με μια φράση. Και τότε, το 2013-2014, ποιος να πάει κόντρα στον ηγέτη που είχε καβαλήσει το αντιμνημονιακό κύμα. Το μίζερο 4% φάνταζε σαν ένα μακρινό παρελθόν. Ο Τσίπρας τους προσέφερε κάτι, που το πιο πιθανό ήταν να μην το γευτούν ποτέ στη ζωή τους. Την εξουσία.

Τελικά μετά από δώδεκα χρόνια, το 2026, με το πρώτο επεισόδιο μιας εκπομπής, αποδείχθηκε πως ο άνθρωπος δεν είχε αυταπάτες. Δεν ήταν κανένας μεγαλομανής που σχεδίαζε να αλλάξει ολόκληρη της Ευρώπη. Ούτε πίστευε πως θα βαρά το νταούλι και οι αγορές θα χορεύουν. Την ίδια ώρα που τα έλεγε όλα αυτά, αποκαλύφθηκε πως συνομιλούσε μέσα στη νύκτα με τον Γερμανό πρέσβη για να τον καθησυχάσει ότι όλα θα πάνε καλά και οι κραυγές του είναι για το πόπολο. Ο Τσίπρας εξαπατούσε συστηματικά κυρίως τους δικούς του ανθρώπους. Αυτούς που χόρευαν στο Σύνταγμα.

Κάποιοι σύντροφοί του, ιδεοληπτικοί αλλά πολιτικά έντιμοι, τον πίστεψαν. Πίστεψαν πως ήρθε επιτέλους η ώρα της Αριστεράς και υποδέχθηκαν την εκλογική νίκη τραγουδώντας τον ύμνο του ΕΑΜ. Θυμάμαι τον Λαπαβίτσα. Ζούσαν στον δικό τους κόσμο ιστορικές στιγμές.

Πού να φανταστούν πως έμπλεξαν με έναν κυνικό νεανία, με διπλό πρόσωπο, που έσυρε την Ελλάδα σε ένα τρίτο και επαχθέστερο — σύμφωνα με δικές τους μεταγενέστερες παραδοχές — μνημόνιο.

Σήμερα όλοι οι πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου είναι απελευθερωμένοι από τις πολιτικές δουλείες κι έτσι μπορούν να καταθέτουν τα γεγονότα όπως αυτοί τα έζησαν και εμείς απλώς βλέπουμε να επιβεβαιώνονται αυτά που υποψιαζόμασταν. Προσωπικά, δεν μπορούσα να φανταστώ το μέγεθος του κυνισμού του Τσίπρα. Πίστευα πως κάτι από όσα έλεγε δημοσίως τα πίστευε. Τελικά αποδείχθηκε πως περνούσε τους πάντες ψιλό γαζί.

Παγιδευμένος στον διχαστικό λόγο του που απευθυνόταν στους ιθαγενείς, αντιλαμβανόταν ότι έπρεπε παρασκηνιακά να διαβεβαιώσει τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς και κυρίως την ηγεσία της Γερμανίας να μην παίρνουν τοις μετρητοίς τα όσα λέει. Στην τακτική του αυτή δεν υπήρχε κανένα ίχνος διαπραγμάτευσης, καθώς είχε φροντίσει να γνωστοποιήσει προκαταβολικά τις προθέσεις του στη Γερμανίδα καγκελάριο. Εξ ου και η άκαμπτη στάση της Μέρκελ στη συγκυβέρνηση Σαμαρά—Βενιζέλου. Γιατί να κάνουν σε αυτή τη συγκυβέρνηση παραχωρήσεις όταν κάλπαζε προς την εξουσία ο δικός τους άνθρωπος;

Σήμερα, με ένα επεισόδιο λύθηκαν πολλές απορίες. Στα άλλα πέντε που θα ακολουθήσουν ποιος ξέρει τι άλλο θα μάθουμε;

Πάντως από όλη αυτή την ομάδα των στενών συνεργατών του Τσίπρα ο πιο ανθρώπινα συμπαθής μου φαίνεται ο Λαφαζάνης. Ίσως τις επόμενες μέρες πληροφορηθούμε τι έγινε τελικά σε…

 

 εκείνο το περίφημο ταξίδι στην Αγία Πετρούπολη.

Μέσα στο γενικό κλίμα χαλαρότητας που επικρατεί στα στελέχη του άλλοτε κραταιού ΣΥΡΙΖΑ μάλλον θα αποκαλυφθούν και άλλες αλήθειες και άλλα ψεύδη και άλλες εξαπατήσεις, νάρκες στο rebranding του Τσίπρα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: