"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟ-ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τρύπες, τρύπες… πόσες να μπαλώσεις;

 Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Το ακούω συχνά, το λέω κι εγώ όποτε βρίσκομαι αντιμέτωπη με ένα δράμα που δυσκολεύει ή ακυρώνει το όποιο βήμα μου.
«Τι διάολο κάνετε επτά χρόνια;». 

 Μετά όμως μετράω τρύπες. Πείτε μου έναν έρμο τομέα που να δουλεύει ρολόι! Τόσες και τόσες, ετών τρύπες, που αναρωτιέσαι πόσα χρόνια χρειάζονται εν τέλει ώστε να αλλάξουν τα δεινά μας. Ενα δαιδαλώδες σύστημα που διαιωνίζει αντί να βρίσκει λύσεις, σύστημα προστατευτικό-χάδι προς παρανόμους, προς φθηνούς, και αντιθέτως, άγριο προς συνετούς. 

Η μια υπηρεσία να περικυκλώνει την άλλη για να μη βγάζεις άκρη. Υπουργοί που έρχονται και παρέρχονται, εν αντιθέσει προς τους υπαλλήλους του Δημοσίου, που παραμένουν σταθερά, άρα ενεργούν με δεμένα χέρια, ενώ καμαρώνουν το τζούφιο αξίωμα πραγματοποιώντας «κουτσουλιές» έργων.  

Σπανιότατα ολοκληρωμένα συστήματα. Για να έρθει ο κάθε επόμενος, να ματα-ξεκινήσει, κορδωμένος υπουργός. Και συγχρόνως ένας πολιτικός στίβος-Κολοσσαίο, τοξικός, κοινωνικά αμόρφωτος, στον οποίο σπανίως υγιής οργανισμός καταδέχεται να εισέλθει, αφού είναι τσιγκούνικος, έστω και καλού λόγου, για κάθε τι προς τη σωστή κατεύθυνση. Και παραλλήλως, μεγάλη μερίδα λαού εκπαιδευμένη στο να ανακαλύπτει τις τρύπες και να τρυπώνει. Με επιδεξιότητα που αφήνει άναυδο κάθε ευσυνείδητο πολίτη.  

Αντε να βγάλεις άκρη! 

Ας πιάσουμε ένα πρόσφατο παράδειγμα. Για να εκτιμήσουμε και την αποτελεσματικότητα ενός υπουργού σε ένα συγκεκριμένο θέμα-δράμα. Αλλά να δούμε και τις τρύπες του συστήματος. 

Αναφέρομαι στους οδηγούς των λεωφορείων. Που πλήθος λαϊκού κόσμου αναμένει στις στάσεις. Βλέπετε, ακόμα δεν έχουμε φτάσει σε σημείο να μη χρειάζονται τα οχήματα οδηγούς. Και μακάρι να μη φτάσουμε, αν και το φτάνουμε! Επτακόσιοι, λοιπόν, εκ των οδηγών λεωφορείων καπάρψναν θέση Δημοσίου –ακούνητη, με μισθό βρέξει-χιονίσει– αλλά εν συνεχεία καμώνονταν τους αρρώστους και δούλευαν σε ιδιώτες για εκδρομές κ.λπ.  

Καλά να είναι ο τουρισμός! Αρα, «μαύρα»; 

Με το θέσφατο «κανένας δεν μας ακουμπάει»; 

Αυτοδιόρθωση χαμηλών μισθών με νοοτροπία «και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο»;  

Για χρόνια και χρόνια!  

Μα, δεν το έβλεπαν το θέμα τόσοι και τόσοι; 

Εκ του αποτελέσματος συμπεραίνω ότι ο Κυρανάκης το πήρε πιο δυναμικά, πιο μεθοδικά. Ξεκίνησαν ιατρικούς ελέγχους με γιατρούς του Δημοσίου αλλά και σε συνάρτηση με διαγνωστικά κέντρα. Ακόμα και για όσους επικαλούνταν ψυχικά προβλήματα προσέλαβαν ψυχολόγο για να τους πιστοποιήσει έναν-έναν. Και βέβαια, πρωτίστως, αύξησαν τους μισθούς μόνο για ενεργούς οδηγούς, τόσο που να τείνουν οι απολαβές προς αυτές του ιδιωτικού τομέα.  

Να προσθέσω το αποτελεσματικότερο στον δρόμο της αλήθειας; 

Η άδεια οδήγησης για όσους δηλώνουν ανημπόρια κάθε είδους, πλέον ανακαλείται. Αρα δεν δύνανται να εργάζονται σε ιδιώτη, καθώς κανένας δεν θα ρισκάρει τέτοια παρανομία. (Αναφορικά με την αφαίρεση της άδειας αναμένονται και οι ανάλογες διοικητικές πράξεις από την Περιφέρεια Αττικής. Εύχομαι να μη μας πάρει αιώνα!) 

Και τι έγινε; Ποιο το αποτέλεσμα; 

Ως εκ θαύματος, εθεραπεύθησαν πολλοί. Μπορεί χάρη στην επίσκεψη του Πατριάρχη. Από αυτούς, 150 επέστρεψαν στο τιμόνι, 250 είτε παραιτήθηκαν είτε είναι υπό παραίτηση. Και για 300 που έχουν πρόβλημα ανακαλείται, όπως προανέφερα, η επαγγελματική άδεια μέχρι την αποκατάσταση του θέματός τους. 

Συμπληρωματικά, μηνιαίως και μεθοδικά πλέον, ελέγχονται τα μητρώα, ενώ μέχρι τώρα συστηματικός έλεγχος δεν υφίστατο.  

Και αναρωτιέσαι… Κάτι τόσο απλό στη σκέψη γιατί πήρε χρόνια και χρόνια; 

Εν τέλει, παρατηρώντας, αυτό που με απελπίζει είναι να μετράω πίσω από κάθε βήμα εξυγίανσης (όπως εν προκειμένω) πόσο πολλές προϋπάρχουσες, εμπεδωμένες διαπλοκές υφίσταντο. Ενα άτυπο αλισβερίσι. Ενα κλείσιμο ματιού, συγχρόνως με μικροσυμφέροντα. Ενα «Μη μου τους κύκλους τάραττε». 

Και αν έχω να μετράω ακόμα μια τρύπα που μοιάζει να έκλεισε (ποτέ δεν παίρνεις όρκο), αναρωτιέμαι...

 

 πόσες ακόμα τρύπες απομένουν; 

Σε κάθε υπουργείο. Σε κάθε υπηρεσία. Διάτρητοι! 


Δεν υπάρχουν σχόλια: