Εκπλήσσει το απύθμενο συριζαϊκό θράσος, αλλά σημαντικότερο είναι να αναρωτιόμαστε τι είν’ αυτό που του επιτρέπει να εκδηλώνεται έτσι ανερυθρίαστα;
«Είναι η αυτάρεσκη αμορφωσιά των αποδεκτών του, ανόητε» ακούω μέσα μου τον βαρύθυμο συναξαριστή. Αν κάθε στάλα θράσους έτσουζε τοσοδά έστω το σαρκίο μας, l τότε θα το σκεφτόταν πολύ το θρασίμι πριν το ξανακάνει.
Αλλά αυτός έχει πια ξετραχειλιστεί - δεν καταλαβαίνει ούτε πότε γίνεται γελοίος. Να κατηγορεί δηλαδή ο Τσίπρας άλλους για λαϊκισμό. Ποιος, ο Πάπας του εν Ελλάδι. Ο λαβών λάσπην και ποιήσας εξ αυτής μέγαρα. Μαξιμιαρά και άλλα.
Αυτή την κοινωνική αφασία εκμεταλλεύεται πολλαπλώς. Αν ένιωθε ότι η «μάζα» τσινάει, δεν θα τολμούσε λ.χ. να εκστομίζει φράσεις σαν την «απεύθυνση πλατιού καλέσματος».
Πόσοι αναγούλιασαν, στραβομουτσούνιασαν, χαμογέλασαν έστω;
Γιατί το ζήτημα δεν είναι μια αξιοθρήνητη φράση. Είναι που θεωρούν ότι αυτή η άθλια, η σαφρακιασμένη αριστερή «γλώσσα» λειτουργεί. Οτι «συγκινεί» έναν κόσμο. Οτι δίνει μήνυμα, στίγμα. Το χειρότερο είναι ότι έχουν δίκιο.
Είναι δυσαναπλήρωτος ο όρος «προοδευτικός»;
Καθότι, πια, ακαριαία σημαίνων;
Συμμεριζόμουν αυτόν τον προβληματισμό μερικών αναγνωστών και πριν ακόμα γράψω όσα έγραψα πρόσφατα για την «πιο καταρρακωμένη λέξη». Ο καθείς και τα όπλα του όμως. Η γλώσσα πλουσιότατη και η ουσία ευρίσκει. Οταν υπάρχει ουσία βέβαια (...)
(...) Ακούγοντας τους συριζαίους -από τον Τσίπρα ως τον Κυρίτση κι από τη Σία ως την Τασία- βλέπεις με ποιο κύριο «επιχείρημα» πάνε στις εκλογές:
«Να ορθώσουμε φραγμό στη Δεξιά». Ο Μπαμπούλας της Δεξιάς δηλαδή - εγγαστρίμυθοι του Αντρέα κι εδώ. Συριζοπενία Αντρέα κατεργάζεται.
Υπάρχει κι άλλο «επιχείρημα» κατά της Επαράτου: Η καταδίκη βουλευτή της Ν.Δ. για πληρωμένη ασέλγεια με 15ετή.
Οι περισσότεροι συριζαίοι αποφεύγουν, είν’ αλήθεια, να το αναγάγουν σε «επιχείρημα» - πλην του Μαξίμου βεβαίως, αλλά και δύο απροσδοκήτως συνευρεθέντων στους κατακίτρινους από χαμαιλούλουδα μπαξέδες: Του «διανοούμενου» Ξυδάκη και της αγγουρομαζώχτρας Μεγαλοοικονόμου. Ο ένας γράφοντας στα «Νέα» και η άλλη παραληρούσα κατά Καλλιάνου σε τηλεπαράθυρο. Η γλώσσα του μεν «φανερά παρ’ ημίν» και με «όρους βιοπολιτικούς» ενώπιον «ρεβάνς των πεπτωκότων βαρώνων και (…) των βασάλων», της δε, χύμα και με τη σέσουλα του μπακάλη. Στον πυρήνα, όμως, όμοιος ομοίω. Το σελοφάν διαφέρει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου