ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Tο πρόβλημα του ελληνικού πρωταθλήματος είναι πολύ πιο σύνθετο απ' ό,τι νομίζουν ορισμένοι.
Φέτος έχουν καταρρεύσει και διάφορες τρομερές θεωρίες που υπήρχαν τα προηγούμενα χρόνια και χρησιμοποιούνταν ως εξήγηση για οτιδήποτε γινόταν.
Ένα από τα πράγματα που κατέρρευσαν ήταν η περίφημη βία που γεννιέται εξαιτίας της αδικίας. Παλιότερα, για να δικαιολογηθούν διάφορες καφρίλες, λέγαμε ότι αδικήθηκε ο οπαδός, ο οποίος δεν αντέχει να βλέπει π.χ. τον Ολυμπιακό να παίρνει τα πρωταθλήματα και επομένως οδηγούνταν σε μια βίαιη αντίδραση. Στην Τούμπα δεν υπήρξε καμία τέτοια αντίδραση από τον κόσμο. Οι φίλαθλοι έκατσαν ήσυχα ακόμα και όταν ακυρώθηκε ένα γκολ που δεν ήξεραν αν μετράει ή όχι. Μετά έφυγαν από το γήπεδο χωρίς να πλακωθούν με την αστυνομία, δεν έγινε απολύτως τίποτα. Παρ' ότι κάποιος θα μπορούσε να πει ότι η απόφαση του Κομίνη εκείνη τη στιγμή έκρινε ένα πρωτάθλημα. Το οποίο, μεταξύ μας, δεν ισχύει κιόλας, γιατί υπάρχουν ακόμη πέντε αγωνιστικές και ΑΕΚ-ΠΑΟΚ έχουν έναν βαθμό διαφορά.
Ποιος δεν κάθισε ήσυχα;
Ο Σαββίδης.
Τι είναι ο Σαββίδης;
Παράγοντας.
Πώς ευελπιστείς εσύ, κύριε Βασιλειάδη, ότι θα καθίσεις σε ένα τραπέζι με αυτούς τους ανθρώπους προκειμένου να συγκροτήσετε ένα πλαίσιο κ.λπ., όταν τουλάχιστον ένας από αυτούς –άλλοι μπορεί να το έχουν κάνει σε άλλες περιπτώσεις– σου δείχνει ότι το πλαίσιο των κανόνων το έχει γραμμένο στα παλιά του τα παπούτσια;
Εδώ έχουμε να κάνουμε με λογιών-λογιών μπερδέματα.
Ένα από αυτά είναι ότι στην Ελλάδα ο εκάστοτε ισχυρός θέλει αυτό το πράγμα που λέγεται πρωτάθλημα, σε θεσμικό επίπεδο, να λειτουργεί απολύτως στα μέτρα του. Δεν ανέχεται κάτι διαφορετικό.
Ο Σαββίδης δεν μπήκε μέσα γιατί τον έπνιξε η αδικία.
Μπήκε μέσα επειδή είπε "κάτσε, ρε φίλε, πληρώνω ένα σωρό λεφτά κι ένας Κομίνης δεν θα μου μετρήσει το γκολ;". Δεν ξέρει ο Σαββίδης αν το γκολ πρέπει να μετρήσει ή όχι. Μπήκε μέσα ως ο γενικός δερβέναγας του πρωταθλήματος και είπε "μάγκα, θα το μετρήσεις". Και το γκολ μέτρησε.
Μπορεί ο συγκεκριμένος άνθρωπος να σταθεί ως συνομιλητής του κράτους για να δημιουργηθεί ένα πλαίσιο στο ποδόσφαιρο;
Με ποιον τρόπο;
Το πρόβλημα, φυσικά, δεν είναι μόνο ο Σαββίδης. Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχει ένα αρρωστημένο πράγμα που εγγυάται σε αυτούς τους ανθρώπους, με την ανοχή του κράτους που δεν κάνει κάτι για να το αντιμετωπίσει, ότι με τα λεφτά τους μπορούν να κάνουν ό,τι γουστάρουν. Από κει ξεκινάει για μένα το πρόβλημα. Αν ποτέ το καταλαβαίναμε αυτό, ότι δηλαδή το ζήτημα δεν είναι να διακοπούν τα πρωταθλήματα στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο αλλά να εγγυηθούν οι θεσμοί ότι διάφοροι περίεργοι τύποι θα βγουν από τη μέση, θα είχαμε κάνει ένα βήμα μπροστά.
Γιατί δεν το παραδεχόμαστε;
Γιατί στην πραγματικότητα θέλουμε αυτοί να υπάρχουν και να δουλεύουν υπέρ μας.
Όλο αυτό το πράγμα πάει πάρα πολύ πίσω. Δεν είναι μια ιστορία που δημιουργήθηκε πριν από 5-10 χρόνια.
Αυτό είναι το ένα μέρος του προβλήματος. Το άλλο είναι ότι υπάρχει κόσμος που μπορεί να επηρεάζει καταστάσεις και πράγματα και ο οποίος είναι διατεθειμένος να πάει να δουλέψει για τους συγκεκριμένους με το ανάλογο αντάλλαγμα και τίμημα. Αξιωματούχοι, άνθρωποι που ασχολούνται με το θεσμικό κομμάτι, υπουργοί, βουλευτές, ό,τι θέλεις. Όποιος δηλαδή έχει μια μικρή εξουσία είναι συνήθως διατεθειμένος να την πουλήσει. Αν δε έχει και θράσος, πουλάει και το θράσος. Αν μπορεί, δηλαδή, να στήσει ένα παιχνίδι, θα βγει στην πιάτσα και θα πει: "Εγώ μπορώ να στήσω το τάδε παιχνίδι".
Το ζήτημα της παραγοντικής παραφροσύνης είναι δύσκολο να το αντιμετωπίσεις.
Αυτήν τη στιγμή δεν υπάρχει πλαίσιο και κανονισμός που να μπορεί να φρενάρει τον Σαββίδη από το να κατέβει στο γήπεδο και να κυνηγήσει τον διαιτητή. Θα πρέπει ο Σαββίδης να μην το κάνει. Και ο Σαββίδης δεν θα το κάνει αν γι' αυτή του την πράξη κατακρίνεται. Αν, όμως, αντιμετωπίζεται ως πρώτος μάγκας, θα το κάνει κάθε Κυριακή. Και είναι ένα θέμα αυτό. Και έχει να κάνει, αν θέλεις, και με το πόσο αυστηρά μπορεί να τιμωρηθεί ο εκάστοτε Σαββίδης.
Όσον αφορά, τώρα, το πώς θα φύγουν από το ποδόσφαιρο όλοι αυτοί οι άνθρωποι που υπάρχουν για να πουλάνε υπηρεσίες είναι δουλειά του κράτους. Έχει να κάνει με τις διωκτικές αρχές, με την εισαγγελία, με την αστυνομία.
Εδώ έχουμε ένα κράτος που επειδή δεν μπορεί να κάνει αυτήν τη δουλειά για διάφορους λόγους, παρεμβαίνει παίζοντας τον ρόλο του "πατερούλη". Διακόπτει το πρωτάθλημα, το ξεκινά ξανά, βάζει επιτροπές, φτιάχνει άλλους νόμους, κάνει ό,τι γουστάρει. Έχουν ψηφιστεί, αν θυμάμαι καλά, τρεις αθλητικοί νόμοι τα τελευταία τέσσερα χρόνια, μιλάμε για απίστευτα πράγματα. Πιστεύουν, ας πούμε, ότι ένας νόμος μπορεί από μόνος του να λύσει το πρόβλημα της βίας. Όμως δεν είναι θέμα του νόμου αλλά...
εφαρμογής του, πρώτα απ' όλα.
Η διακοπή του πρωταθλήματος είναι μια απόφαση που παίζει σφαλιάρες με τη λογική. Έγινε με βάση ένα σκεπτικό που ίσχυε και πριν από δεκαπέντε μέρες, όταν δηλαδή είχαμε πάλι διακοπή στην Τούμπα, στον αγώνα με τον Ολυμπιακό. Τότε θα το καταλάβαινα να έβγαινε ο υπουργός και να έλεγε: "Παιδιά, υπάρχει ένα μπέρδεμα. Έχουμε τρεις εκκρεμείς δικαστικές αποφάσεις, μία βαθμολογία που είναι στον αέρα, καμία ομάδα από αυτές που προπορεύονται δεν ξέρει πόσους βαθμούς έχει, δεν ξέρω πώς τα καταφέραν αυτοί που διοικούν το ποδόσφαιρο, αλλά εγώ που είμαι ο θεσμικός άρχοντας σας λέω "καθίστε στην άκρη, λύστε αυτά τα ζητήματα (αυτό θα πει πλαίσιο), για να πάμε παρακάτω".
Σήμερα για ποιον λόγο γίνεται η διακοπή;
Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Υπάρχει θέμα Σαββίδη. Μπήκε στον αγωνιστικό χώρο με ένα κουμπούρι. Δεν θέλουμε να τιμωρηθεί ο Σαββίδης, ας πούμε ότι δεν τιμωρείται ο Σαββίδης. Η διακοπή σε τι θα μας κάνει σοφότερους;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου