ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Σαλτιμπάγκος αέρος-εδάφους

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Είναι μία φωτογραφία που σοκάρει, από τα προχθεσινά επεισόδια στους πλειστηριασμούς. Βλέπεις έναν πολύ εύσωμο κύριο στον αέρα, κατά κυριολεξία. Υπό άλλες συνθήκες, θα έλεγες ότι ο υπέρβαρος κύριος κάνει μια τούμπα στον αέρα, χορεύοντας στο πανηγύρι του χωριού του. Γιατί, αντίθετα με τους άλλους «ακτιβιστές» κατά των πλειστηριασμών, που είναι κατάλληλα ντυμένοι για μάχη με τους αστυνομικούς, εκείνος φορεί μπλέιζερ με ασημένια κουπιά και σκούρο παντελόνι. Δεν έχει γραβάτα, αλλά είναι, θαρρείς, επειδή την έβγαλε, καθώς ανέβαινε στην πίστα για να ρίξει τη γυροβολιά του στον τσάμικο*. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι ο φωτογραφικός φακός έχει συλλάβει τον υπέρβαρο κύριο λίγο προτού σκάσει στην άσφαλτο με το κεφάλι. Σοκάρει η εικόνα, γιατί αναρωτιέσαι, με τόσο βάρος που έχει ο άνθρωπος, τι κατραπακιά ήταν αυτή που δέχτηκε για να σηκωθεί στον αέρα. Ανατριχιάζεις σκεπτόμενος τον γδούπο από την πρόσκρουση στην άσφαλτο.

Ο ακούσιος σαλτιμπάγκος της φωτογραφίας είναι ο Στάθης Λεουτσάκος, της πρώτης κυβερνητικής περιόδου του ΣΥΡΙΖΑ. Εκείνος, αν θυμάστε, που ονειρευόταν τη ρήξη με την Ευρώπη, επειδή η εξαθλίωση «θα άνοιγε δρόμους με προοδευτικό πρόσημο», όπως το έθετε. «Υπάρχει ζωή και μετά το ευρώ», έλεγε και υποστήριζε ότι η ρήξη θα επέσπευδε τις «προοδευτικές αλλαγές» (δηλαδή: συσσίτια, ουρές, ελλείψεις βασικών προϊόντων κ.λπ.). Η προοπτική αυτή δεν τον ανησυχούσε, γιατί «ο λαός μας έχει περάσει φτώχεια», όπως έλεγε, υπαινισσόμενος ότι μπορεί να ξαναπεράσει, αφού είναι μαθημένος. (Θα προσφερόταν μάλιστα ως πληρέστερη εμπειρία, διότι η φτώχεια θα συνοδευόταν από τη βία ενός καθεστώτος με φιλοδοξίες και σκοπούς απροκάλυπτα κομμουνιστικούς.)

Η λεπτομέρεια, ωστόσο, που δίνει κάτι μοναδικό στη σκηνή είναι...

 το τέλεια γυαλισμένο μαύρο παπούτσι του Λεουτσάκου, που αστράφτει στο φως καθώς ο ίδιος παίρνει την ακούσια εναέρια τούμπα του. Χαμηλοτάκουνο, παντοφλέ, σε γραμμή «Σαρλ Ζουρντάν»! 

Παπούτσι ενός είδους που έχω να δω από τη δεκαετία του 1970 και νόμιζα ότι δεν υπάρχει πια. 

Αν ήμουν ο Ωντεν, όλο αυτό θα ήταν μεγάλη πηγή έμπνευσης. Από αυτή τη φωτογραφία –και το παντοφλέ Ζουρντάν– σίγουρα θα γράφονταν «οι στίχ’ οι δυνατοί που εδώ ήταν η αρχή των».

* : Με την ευκαιρία της αναφοράς στον τσάμικο, τώρα που ο Εντι Ράμα δεν χάνει ευκαιρία να ανακινεί το ζήτημα των Τσάμηδων, πότε θα αλλάξουμε την ονομασία του φερώνυμου χορού; Πότε θα ανακαλύψουμε ότι είναι αρχαίος ελληνικός χορός και θα του βρούμε και μια ωραία, εύηχη και αρχαιοπρεπή ονομασία; Ας μην αργούμε, παρακαλώ. Οσο πιο γρήγορα τόσο πιο καλά. Το θέμα είναι εθνικό...