ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Πόλεμος πολιτισμών;

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

 Ο Αμος Οζ είχε γράψει πως οι τραγωδίες τελειώνουν με δύο τρόπους.  

Ο πρώτος είναι ο τρόπος του Σαίξπηρ: στο τέλος η σκηνή είναι γεμάτη πτώματα. 

Ο δεύτερος είναι ο τρόπος του Τσέχωφ. Oλοι είναι ζωντανοί κι ας κουβαλάνε μέσα τους το βάρος της νεκρής ζωής τους. Ο ίδιος είχε γράψει πως θα επιθυμούσε η τραγική σύγκρουση ανάμεσα στο Ισραήλ και τους Παλαιστίνιους να τελειώσει με τον τρόπο του Τσέχωφ. Oλα όμως δείχνουν πως ο δραματουργός της είναι ο Σαίξπηρ. Είναι από τις λίγες φορές που ο όρος «τραγωδία» μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην κυριολεξία του. 

Ποια μπορεί να είναι η λύση σήμερα; 

Δεν είναι εδώ ο χώρος για να αναπτυχθούν τα ιστορικά δεδομένα. Αν το Ισραήλ εγκαταλείψει την αδιαλλαξία του Νετανιάχου και αποφασίσει να διαπραγματευθεί με τους Παλαιστίνιους την ίδρυση ενός παλαιστινιακού κράτους –που είναι και η μόνη λύση– με ποιαν αρχή που νομιμοποιείται να εκπροσωπεί τους Παλαιστίνιους θα την διαπραγματευθεί; Με τους τρομοκράτες της Χαμάς ή με τον γέροντα Μαχμούντ Αμπάς εναντίον του οποίου φώναζαν χθες συνθήματα οι διαδηλωτές στη Δυτική Οχθη;  

Κι αν γίνονταν σήμερα εκλογές στους παλαιστινιακούς πληθυσμούς μήπως θα τις κέρδιζε η Χαμάς, ή το οποιοδήποτε συγγενές πολιτικό σχήμα;  

Ιδού το Κορνηλιανό δίλημμα: στην απέναντι πλευρά της δημοκρατίας του Ισραήλ δεν υπάρχουν συνομιλητές.

Πρόσφατα ένας πύραυλος σκόρπισε τον θάνατο σ’ ένα νοσοκομείο στο κέντρο της Γάζας, μια εκατόμβη άμαχου και ανυπεράσπιστου πληθυσμού.  

Cui bono; Είχε λόγο ο ισραηλινός στρατός να το κάνει τη στιγμή που ανέβαλε τη χερσαία επέμβασή του επειδή η Χαμάς εμπόδιζε τους άμαχους να εγκαταλείψουν τη Βόρειο Γάζα; Και τη στιγμή που ο Μπάιντεν ταξίδευε για το Τελ Αβίβ; Εκτός κι αν υποθέσουμε ότι την Τσαχάλ την διοικούν παρανοϊκοί σαν τον διοικητή της αεροπορικής βάσης στο Dr. Strangelove του Κιούμπρικ.  

Αντιθέτως η Χαμάς ωφελήθηκε από την απάνθρωπη εκατόμβη. Υπονόμευσε, προς το παρόν τουλάχιστον, οποιαδήποτε δυνατότητα διαπραγμάτευσης του Ισραήλ με τα αραβικά καθεστώτα, ξεσήκωσε τους πληθυσμούς από τη Δυτική Οχθη ως τη δομή της Σάμου και κατάφερε να κλείσει έξι ευρωπαϊκά αεροδρόμια στη Γαλλία και το Βέλγιο. Κοινώς να χτυπήσει την Ευρώπη στο μαλακό της υπογάστριο, τον ανθρωπισμό της.  

Οι υπηρεσίες του Ισραήλ κατέθεσαν στοιχεία που αποδεικνύουν ότι δεν ευθύνονται για την εκατόμβη. 

Η Χαμάς αρκείται να αξιοποιεί το θολό τοπίο ενός πολέμου όπου, είν’ η αλήθεια, δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις ποιος κρύβεται πίσω από τις σκιές.  

Η σύγκρουση είναι τραγική επειδή εξελίσσεται σε πόλεμο πολιτισμών. 

Η ειρωνεία είναι ότι ...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Περί ενσωμάτωσης και Ισλάμ

Περιπολοι της Σαρία
Εξισλαμισμός
Μουσουλμάνοι μαθητές κάνουν περιπολίες της Σαρία,
επιβάλλουν τον Ισλαμικό νόμο στα σχολεία,
λιθοβολουν και βασανίζουν τους παραβάτες,
υποχρεώνουν την Χιτζαμπ &τον διαχωρισμό φύλου

Β.Ρηνανια Βεστφαλια Γερμανία Λύκειο
👇pic.twitter.com/M6PUp7JB46

— Μαρια Καλαντζη (@mariakalantze) January 15, 2024

 Του Κώστα Στούπα

 

Η είδηση πως μουσουλμάνοι μαθητές ζήτησαν να εφαρμοστούν οι κανόνες της Σαρία, σε ένα σχολείο στη Βόρεια Ρηνανία Βεστφαλία, συμπεριλαμβανομένης της μαντήλας για τα κορίτσια και του διαχωρισμού σε θηλέων και αρρένων, πέρασε ως συνήθως στα μονόστηλα.

Οι αρχισυντάκτες δεν το ανέδειξαν γιατί πιστεύουν πως αυτό δεν αποτελεί καμιά γενικότερη τάση και επιδίωξη αλλά μεμονωμένη πράξη κάποιων γραφικών, πλακατζήδων ή ενδεχομένως εξτρεμιστών.

Όταν πήγαινα ο ίδιος σε δημοτικό σχολείο στη Βόρεια Ρηνανία Βεστφαλία, την εποχή που καγκελάριος ήταν ο Βίλυ Μπραντ, μετά από δυο χρόνια στο ελληνικό σχολείο όπου διδασκόταν το ελληνικό πρόγραμμα και μια ώρα την ημέρα γερμανικά, πήγαινες σε γερμανικό τμήμα και τα ελληνικά διδάσκονταν μόνο δυο ώρες την εβδομάδα.

Είναι προφανές πως σκοπός του προγράμματος ήταν η ενσωμάτωση των παιδιών των μεταναστών στη γερμανική κοινωνία. Το αποτέλεσμα ήταν τέτοιο που μετά από 2 χρόνια, αφού είχε πέσει και η Χούντα, οι γονείς μου με έστειλαν άρον-άρον στην Ελλάδα, γιατί ανησυχούσαν πως είχα αρχίσει να ξεχνάω τα ελληνικά.

Στο γερμανικό σχολείο θυμάμαι πως στο μάθημα το θρησκευτικών τα γερμανάκια τα χώριζαν σε καθολικούς και προτεστάντες και στους αλλόθρησκους επέτρεπαν να μην παρακολουθήσουν τίποτα ή όποιο επιθυμούσαν.

Σήμερα, τα πράγματα φαίνεται πως έχουν αλλάξει. Κατά το ρεπορτάζ της δημόσιας τηλεόρασης WDR, οι μουσουλμάνοι μαθητές εισηγήθηκαν στη διεύθυνση του σχολείου τους στην πόλη Νeuss να επιβληθεί η Σαρία ως σχολικός κανονισμός.

Κατά τον κανονισμό αυτό οι μουσουλμάνοι θα μπορούν να αποχωρούν  νωρίτερα από το μάθημα για την προσευχή της Παρασκευής, οι μαθήτριες θα φορούν μαντίλα και θα βρίσκονται σε διαφορετικές τάξεις από τους συμμαθητές τους, ενώ ο διαχωρισμός των φύλων θα πρέπει να ισχύει και στο μάθημα της κολύμβησης, όχι μόνο για τους μαθητές, αλλά και για τους δασκάλους. Τέλος, τα τέσσερα αγόρια  δήλωσαν ρητά ότι απορρίπτουν τη δημοκρατία.

Κατά το ίδιο ρεπορτάζ κάποιοι από αυτούς τους ριζοσπάστες έχουν συστήσει κάποιος είδος "θρησκευτικής αστυνομίας" και κάνουν παρατηρήσεις σε μουσουλμάνους μαθητές και μαθήτριες όταν θεωρούν πως δεν τηρούν τους κανόνες συμπεριφοράς και εμφάνισης...

Δεν γνωρίζω σε τι οφείλεται η αφασία στην οποία έχουν περιέλθει οι δημοκρατίες της Δύσης και δεν παρατηρούν αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια τους.

Η ανεξέλεγκτη μετανάστευση έχει σαν αποτέλεσμα τη μεταβολή των συσχετισμών σε πλήθος τοπικών κοινωνιών. Στη στήλη έχουμε αναφέρει ξανά τα σχολεία του κέντρου της Αθήνας όπου Έλληνες και Ευρωπαίοι (κυρίως Βαλκάνιοι και ανατολικοί) μαθητές είναι μειοψηφία και οι περισσότεροι στις τάξεις δεν γνωρίζουν ούτε τα απαραίτητα ελληνικά για να παρακολουθήσουν τα μαθήματα.

Ενσωμάτωση μεταναστών και δη από μακρινούς και ασύμβατους πολιτισμούς θα μπορούσε να γίνει μόνο αν οι μετανάστες αποτελούν ένα μικρό ποσοστό σε κάθε τάξη και κάθε γειτονιά.

Όταν αποτελούν πλειοψηφία, αυτό που μπορεί να συμβεί μόνο είναι το χάος και στο τέλος η επικράτηση των συμπεριφορών που επιβάλλουν οι πλειοψηφούντες τοπικοί πληθυσμοί.

Οι μουσουλμάνοι σε αντίθεση με μετανάστες άλλων θρησκειών, συνιστούν έναν επιπλέον κίνδυνο καθώς το Ισλάμ, δεν αποτελεί ένα ακόμα θρησκευτικό δόγμα, αλλά μια ολοκληρωτική πολιτική ιδεολογία με σαφείς και αυστηρούς κανόνες συμπεριφοράς.

Αν κάποιος παρατηρήσει τι συμβαίνει σε ισλαμικά κράτη, θα αντιληφθεί πως ολοκληρωτισμοί όπως ο φασισμός, ο ναζισμός και ο κομμουνισμός συνιστούν "πταίσματα" μπροστά τους.

Πριν από καιρό είχα εντοπίσει στα κοινωνικά δίκτυα ένα κείμενο που περιέγραφε το μοτίβο εξάπλωσης του Ισλάμ. Την πρώτη φορά θεώρησα πως ήταν υπερβολές ακραίων. Αργότερα όταν για τις ανάγκες του βιβλίου που έγραψα έκανα κάποια σχετική έρευνα, πληροφορήθηκα για τον διαχωρισμό των δημόσιων πισίνων στη Σουηδία σε αρένων και θηλέων, για τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις σε πολλά αστικά κέντρα της Ευρώπης και για αλλοίωση του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής και των ευρωπαϊκών αξιών.

Μια περίληψη του κειμένου περί εξάπλωσης του Ισλάμ στα ελληνικά είναι η παρακάτω:

Οι μουσουλμάνοι όταν μεταναστεύουν από τις χώρες καταγωγής τους στο Νταρ αλ-Ισλάμ (τον ισλαμικό κόσμο) σε χώρες άπιστων, ακολουθούν έναν πανομοιότυπο τρόπο, ο οποίος έχει τα εξής στάδια...

1) Όταν φτάνουν σε περιοχή, στην αρχή επειδή είναι λίγοι, προσπαθούν να μην προκαλούν και τραβούν την προσοχή.

2) Με τον καιρό, ο όταν αριθμός τους εντός της κοινότητας ξενιστή αυξάνεται, αρχίζουν να έχουν σχετικά μέτριες απαιτήσεις, όπως το σερβίρισμα φαγητών χαλάλ, την παροχή ειδικών ωρών/χώρων για καθημερινή προσευχή κ.λπ.

3) Όταν η παρουσία μετριέται με διψήφιο ποσοστό αρχίζουν να έχουν δυναμικές απαιτήσεις. Σε συνοικίες όπου συνιστούν πλειοψηφία επιβάλλουν τα βαρβαρικά τους ήθη και αρχίζει να εφαρμόζεται ο νόμος της Σαρία εκτοπίζοντας τον σεβασμό στους νόμους της χώρας που τους φιλοξενεί...

4) Το επόμενο στάδιο είναι οι επιθέσεις εναντίον των άπιστων, ιδιαίτερα εναντίον γυναικών και παιδιών που δεν συμμορφώνονται με τα ήθη τους. Οι βιασμοί απίστων γυναικών αυξάνονται.. Καθώς η ισλαμική παρουσία αυξάνεται αυτό  ενθαρρύνει τους ταραχοποιούς, οι οποίοι αρχίζουν να διεξάγουν πράξεις πολέμου χαμηλής έντασης κατά της κοινωνίας γύρω τους…

5) Όταν συναντήσουν αντίσταση ή προσπάθεια επιβολής του νόμου της χώρας ξενιστή, προχωρούν σε βίαιες διαμαρτυρίες, πυρπολήσεις αυτοκινήτων, βανδαλισμούς εκκλησιών,  συναγωγών, αστυνομικών τμημάτων κλπ.

6) Οι τοπικές αρχές εκλαμβάνουν τα αιτία των ταραχών ως τυχαία, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για την κυοφορία ενός πολέμου εναντίον των απίστων (τζιχάντ).

7) Σε συνοικίες της Σουηδίας ή στα γκέτο έξω από το Παρίσι  και αλλού είναι δύσκολο για την πυροσβεστική ή για τα ασθενοφόρα να εισέλθουν χωρίς τη συνοδεία ενόπλων ειδικών δυνάμεων.

8) Όταν οι κοινότητες των μουσουλμάνων αθροίζουν αρκετές εκατοντάδες ή χιλιάδες, εντελώς αυθόρμητα, κατά την ώρα της προσευχής, καταλαμβάνουν πλατείες ή οδοστρώματα και γονατίζουν να προσευχηθούν στραμμένοι προς τη Μέκκα.

 

Παρατηρούνται ήδη πολλά συμπτώματα κυριαρχίας των ξενιστών στις κοινωνίες των δημοκρατιών της Δύσης, ειδικά στα αστικά κέντρα.

Οι δυτικές κοινωνίες πρέπει να αμυνθούν.

Θα πρέπει…

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΔΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Σύντομα μπορεί να είναι πολύ αργά...

Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ

 Η ισραηλινό-αραβική ανάφλεξη με επίκεντρο τη Γάζα που προκάλεσε η επίθεση της Χαμάς της 7ης Οκτωβρίου, αποτελεί συνέχεια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, της εκκαθάρισης των Αρμενίων από τους Αζέρους στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, της ρωσικής και τουρκικής κατοχής στη Λιβύη, της αποσταθεροποίησης πολλών φιλοδυτικών κρατών της Κεντρικής Αφρικής από δυνάμεις που υποστηρίζονται από Ρωσία, Τουρκία κλπ.

Μια ουσιαστική διαφορά της ισραηλινό-παλαιστινιακής σύγκρουσης σε σχέση με τις προηγούμενες που αναφέραμε, είναι οι μεγάλες κινητοποιήσεις συμπαράστασης στους Παλαιστινίους και τη Χαμάς, που έλαβαν χώρα σε όλες τις δυτικές δημοκρατίες από μουσουλμάνους αλλά και τοπικής καταγωγής πολίτες των χωρών αυτών, με αριστερές κυρίως πεποιθήσεις...

Σε κάποιες χώρες μάλιστα μουσουλμάνοι μετανάστες έφτασαν στο σημείο να κάψουν σημαίες των χωρών που τους φιλοξενούν διαμαρτυρόμενοι για την υποστήριξη αυτών στο δικαίωμα του Ισραήλ να αμυνθεί εξουδετερώνοντας τη Χαμάς με όποιο τρόπο κρίνει αποτελεσματικότερο...

Ακόμη και στην Ελλάδα υπήρξαν εκδηλώσεις συμπαράστασης στους μουσουλμάνους τρομοκράτες από τους φιλοξενούμενους εντός των δομών αναμονής εξέτασης των αιτήσεων για προσφυγικό άσυλο.

Η συντονισμένη μαζική αντίδραση των μουσουλμάνων της Ευρώπης και εγχώριων συμπαραστατών τους καταδεικνύει το πρόβλημα της 5ης φάλαγγας που παρεπιδημεί εντός των δημοκρατιών της Δύσης η οποία στην περίπτωση έκτακτων συνθηκών θα μπορούσε να παραλύσει τις δυτικές κοινωνίες και να έχει συνέπειες στην αμυντική τους ικανότητα.

Δεν είμαι σε θέση να αξιολογήσω αν η Ευρώπη ακόμη μπορεί να ελέγξει τους εγχώριους αμφισβητίες και ενδεχομένως τους υπονομευτές της, αλλά αυτό που είναι ορατό είναι πως οδεύει σε μια γενικευμένη παράλυση...

Τα γεγονότα που εξελίσσονται στη  Γάζα λειτούργησαν σαν αφορμή να εκδηλωθούν:

- Ο  εσωτερικός κίνδυνος που κυοφορεί η αύξηση του μουσουλμανικού πληθυσμού στις δυτικές δημοκρατίες

- Η αντιφατική ισλαμολαγνεία της δυτικής αριστεράς

- Ο αντισημιτισμός

- Η ευρεία συσπείρωση των αναθεωρητικών δυνάμεων (Ρωσία, Κίνα Τουρκία...)

- Η εκ νέου αποστασιοποίηση της Τουρκίας από τη Δύση με την ανάδυση  των νεοθωμανικών σχεδίων...

- Οι συνέπειες του πολιτικού διχασμού, της ενδυνάμωσης των άκρων και της αποδυνάμωσης του κράτους δικαίου στο Ισραήλ, στην αποτρεπτική του ισχύ

- Η αδυναμία της Ε.Ε. να διαμορφώσει κάποια δυναμική παρουσία στις διεθνείς εξελίξεις

- Προβληματισμοί για το αν η Δύση μπορεί να στηρίζει ταυτόχρονα δύο πολεμικά μέτωπα και ενδεχομένως σύντομα ένα τρίτο

- Φαινόμενα πανηγυρισμού βιασμών γυναικών, βασανισμών και αποκεφαλισμών αθώων, από ανθρώπους που θεωρούσαμε φιλήσυχους...

Η Ευρώπη αν δεν ξυπνήσει...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΔΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η χρήση του φανατισμού ως όπλο! - Γιατί οι αριστεροί ως χρήσιμοι ηλιθιοι αγαπούν το Ισλάμ, παρόλο που το Ισλάμ τους μισεί!

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο

Διαβάστε με προσοχή...

By Brandon Smith / Alt-Market

 

(...) Με τα γεγονότα στη Γάζα, οι Αμερικανοί βρίσκονται ανάμεσα σε δυο επιλογές.  

Πολλοί απ’ τους συντηρητικούς αναπόφευκτα θα επιλέξουν το Ισραήλ έναντι των μουσουλμάνων.  

Είναι κατανοητό. Ο ισλαμικός πολιτισμός και η ιδεολογία της Σαρία είναι ασύμβατα με τις παραδοσιακές δυτικές αξίες, οι πληθυσμοί τους αποτελούν σαφώς πρόβλημα για τις χριστιανικές χώρες. Οι άνθρωποι θα υποστηρίξουν το Ισραήλ ως το «μικρότερο από τα δύο κακά». Το αν αυτό είναι αλήθεια ή όχι είναι προς συζήτηση και υπάρχουν πολλά ιστορικά περιστατικά που έχουν παρουσιάζουν το Ισραήλ ως όχι ακριβώς συμμαχική χώρα. 

Από την άλλη, όλοι έχουμε δει τι έχει κάνει η μαζική μετανάστευση στην Ευρώπη, με την εκτόξευση των κλοπών, του εγκλήματος, των συμμοριών βιαστών και των τρομοκρατικών επιθέσεων. 

Άσχετα από το ποια πλευρά πιστεύει κανείς ότι είναι «η σωστή» στην παρούσα σύγκρουση, το γεγονός είναι ότι υπάρχουν συμφέροντα που εννοούν να εκμεταλλευτούν την κατάσταση για δικό τους όφελος.  

Ο ισλαμικός πολιτισμός βλέπει τη Δύση σαν ώριμο φρούτο, έτοιμο να πέσει. Βλέπουν τους δυτικούς πληθυσμούς σαν κοπάδια αμαθών, θεωρώντας ότι πεπρωμένο του Ισλάμ είναι η υπόταξή τους. Χρησιμοποιούν μια τακτική που αποκαλούν «Ήσυχη Κατάκτηση» ή «Μαλακή Τζιχάντ». Δεν πρόκειται για πεποιθήσεις που αφορούν κάποιους περιθωριακούς πιστούς. Κυρίαρχη φαντασίωση της πλειονότητας του μουσουλμανικού πληθυσμού να εφαρμόσει το νόμο της Σαρία σε όλο τον κόσμο. Το 50% των μουσουλμάνων που ζουν στη Δύση απαιτεί ανοιχτά το νόμο της Σαρία στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Διδάσκονται να μισούν τους μη πιστούς, αυτή είναι η πραγματικότητα.

 

 

Διάολε, οι Ισραηλινοί μπορεί να σκέφτονται παρόμοια για τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους. Πόσες φορές η ADL προσπάθησε να χειραγωγήσει τη δημόσια συζήτηση και να παρέμβει στην ελευθερία του λόγου εδώ στις ΗΠΑ; Αλλά, αν όχι τίποτα άλλο, δεν επιδιώκουν να μεταναστεύσουν κατά δεκάδες εκατομμύρια πλημμυρίζοντας τον κόσμο.
 

Είναι αυτή ακριβώς η νοοτροπία των μουσουλμάνων περί διείσδυσης και υποταγής που κινεί το ενδιαφέρον της αριστεράς. Υπήρξαν πολυάριθμες μαζικές διαδηλώσεις υπέρ των Παλαιστινίων στις πόλεις των ΗΠΑ (συμπεριλαμβανομένης μιας σύντομης κατάληψης του κτιρίου του Καπιτωλίου). Και η πλειονότητα των συμμετεχόντων σ’ αυτές ΔΕΝ ήταν μουσουλμάνοι. Ήταν οι ίδιοι αριστεροί παράφρονες που υποστηρίζουν τις ταραχές των Black Lives Matter, που αφρίζουν εναντίον κάθε προσπάθειας για προστασία των συνόρων, που απαιτούν κατήχηση περί ρευστότητας των φύλων στα δημοτικά σχολεία. Αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό των φιλοπαλαιστινιακών διαδηλώσεων στην Αμερική.

Γιατί όμως; 

Είναι δεδομένο ότι οι Μουσουλμάνοι περιφρονούν την προοδευτική ιδεολογία. Ο αριστερός που θα σκεφτόταν να προωθήσει τις πεποιθήσεις του σε ένα ισλαμικό κράτος θα φυλακιζόταν ή θα θανατωνόταν. Προσπαθήστε να διδάξετε την τρανς σεξουαλικότητα σε παιδιά σε ένα μουσουλμανικό σχολείο : ο εκσφενδονισμός σας από κάποια στέγη είναι ζήτημα χρόνου. Απλώς δεν υπάρχει σημείο επαφής των liberals με το Ισλάμ. 

Γιατί επομένως συνεργάζονται;

Πρώτον, πρέπει να διαπιστώσουμε δύο ανεξάρτητες τάσεις εδώ· 

Υπάρχουν οι στόχοι της πολιτικής αριστεράς και οι στόχοι των παγκοσμιοποιητών.  

Οι δρόμοι κάθε ομάδας συναντιούνται συχνά και οι αριστεροί ενσωματώνονται όλο και περισσότερο στο παγκοσμιοποιημένο “ιδεώδες”. Εξακολουθούν όμως ταυτόχρονα να είναι ξεχωριστοί απ’ αυτό. Στην ουσία, οι αριστεροί είναι χρήσιμοι ηλίθιοι με φιλοδοξίες εξουσίας, τρεφόμενοι με αποφάγια από το τραπέζι της παγκοσμιοποίησης. Κατά ειρωνικό τρόπο, πολλοί απ’ αυτούς πιστεύουν ότι αγωνίζονται εναντίον του «λευκού αρσενικού», υπηρετώντας τους παγκοσμιοποιητές που είναι …ακριβώς αυτό.

Ακριβώς όπως συνεργάζονται με τις ελίτ του εταιρικού χρήματος που δήθεν πολεμούν, έτσι και αγκαλιάζουν οι αριστεροί μας διάφορες εθνοτικές / θρησκευτικές ομάδες αντίθετες με την προοδευτική, ηδονιστική κουλτούρα τους. Θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε γι’ αυτή τη συμμαχία τον όρο «αμοιβαία εκμετάλλευση».  

Οι μουσουλμάνοι βλέπουν την πολιτική αριστερά σαν κλειδί για το άνοιγμα των πυλών της Δύσης. Ένα είδος εύπιστου φρουρού που καλωσορίζει επισκέπτες χωρίς έλεγχο. Οι αριστεροί είναι η ρωγμή στην πανοπλία, η τρύπα στο φράχτη που εκμεταλλεύονται οι ισλαμικές ομάδες.

Τι γίνεται όμως με τους αριστερούς; 

Τι έχουν να κερδίσουν από τη συναναστροφή τους με μια ομάδα που σε τελευταία ανάλυση τους θέλει νεκρούς;

Οι αριστεροί αγαπούν το Ισλάμ ακριβώς γιατί...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΑΡΙΣΤΕΡΑ: Τρομαγμένα ανθρωπάκια, τυφλά γατάκια (Από την «προδοσία των διανοουμένων» στο ισλαμικό όπιο των λαών)

 

Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ


Στο βιβλίο του «Η προδοσία των διανοουμένων», που κυκλοφόρησε το 1927, ο Julien Benda επέκρινε τους «πνευματικούς ανθρώπους» διότι είχαν στραφεί στην πολιτική και στις ιδεολογίες παραμελώντας τις θεμελιώδεις ανθρωπιστικές αρχές: την ομορφιά, την αλήθεια, τη δικαιοσύνη. Αν και ο Benda είχε, πρωτίστως, στον νου του όσους επιζητούσαν ισχυρό κράτος —δηλαδή τους φασίστες και τους κομμουνιστές— η κριτική του αφορούσε γενικότερα την αιχμάλωτη σκέψη, τη στράτευση σε συγκεκριμένες ιδεολογίες.

 Κατά τη γνώμη του, επρόκειτο για προδοσία: οι διανοούμενοι παρίσταναν ότι εξυπηρετούσαν τις ανθρώπινες αξίες, ενώ στην πραγματικότητα προπαγάνδιζαν τυφλά —βάσει συναισθημάτων, όχι λογικής— την πολιτική της παράταξής τους. Το 1927, αυτή η στάση εξέπληττε τον Julien Benda, που πίστευε ότι οι άνθρωποι του πνεύματος μπορούσαν και όφειλαν να διακρίνουν με ανιδιοτέλεια το σωστό από το λάθος. 

Έναν αιώνα αργότερα, η έλλειψη ευθυκρισίας δεν μας εκπλήσσει· τα συγκλονιστικά γεγονότα του 20ού και του 21ου αιώνα έχουν αποκαλύψει τη διανοητική ανεπάρκεια, τη δειλία και την υστεροβουλία των «πνευματικών ανθρώπων» από τους οποίους οι παλαιότερες γενιές είχαν μεγάλες ηθικές απαιτήσεις.

Η στάση της πλειονότητας των διανοουμένων έχει υπάρξει επαίσχυντη και επαίσχυντη παραμένει: στη διάρκεια του 20ού αιώνα στήριξαν τον κομμουνισμό, ένα μέρος τους ταλαντεύτηκε ανάμεσα στον εθνικοσοσιαλισμό και στον μπολσεβικισμό, ενώ σημειώθηκαν διάφορες κωμικοτραγικές ακρότητες· δεν ήταν λίγοι όσοι προσχώρησαν στον μαοϊσμό και στα κινήματα της αριστερής τρομοκρατίας. Και παρότι κύλησε ο καιρός και οι μόδες ξεπεράστηκαν, σχεδόν κανείς εξ αυτών δεν διατύπωσε αυτοκριτικό λόγο για τον ρόλο του στην πολιτική εγκληματικότητα. Λόγου χάρη, ο Erri De Luca: αν και πρώην «αντάρτης πόλεων», είναι ένας από τους δημοφιλέστερους Ιταλούς συγγραφείς· τον καλούν στα πανεπιστήμια σε όλον τον κόσμο όπου μιλάει σε αποχαυνωμένους φοιτητές για τα κατορθώματά του· μάλιστα, το 2015, τους παρότρυνε να κάνουν σαμποτάζ στο τρένο Λυόν-Τορίνο, «μια πράξη αντίστασης». Ο De Luca είναι μέλος μιας πλειονότητας η οποία δεν δίνει δεκάρα για το ηθικό περιεχόμενο των πράξεων· την ενδιαφέρει μόνο η χρησιμότητά τους σε κάποιον δήθεν ανώτερο σκοπό.

Η εν λόγω πόζα είναι μια μορφή εθνικισμού, ένα φανατικό αίσθημα του ανήκειν: οι εθνικιστές δηλώνουν πως αν η πατρίδα έχει άδικο πρέπει να της αποδίδουμε δίκιο· οι ιδεολόγοι δηλώνουν πως αν η ιδεολογία οδηγεί σε άδικο, πρέπει να το δικαιολογούμε.  

Έτσι, δεν χάνεται μόνο η ελευθερία του λόγου, χάνεται η ελευθερία της σκέψης. 

Παρόμοιους συλλογισμούς διατυπώνει ο Raymond Aron στο βιβλίο του «Το όπιο των διανοουμένων» (που μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Athens Review of Books σε μετάφραση του Πέτρου Μαρτινίδη): ο Aron υπήρξε προγεγραμμένος στη χώρα μας· μέχρι πρότινος επικρατούσε η αριστερή μισαλλοδοξία που δεν επέτρεπε την ανάγνωση εξωσχολικών εγχειριδίων. Εν πάση περιπτώσει, το 1955 ο Aron ανέλυε τους τρεις μύθους στους οποίους στηρίχθηκε ο πολιτισμός του 20ού αιώνα: τον μύθο του αριστερού ηθικού πλεονεκτήματος και του αριστερού μονοπωλίου της προόδου, τον μύθο της αναγκαιότητας της επανάστασης και τον μύθο της πρωτοπορίας του προλεταριάτου. O Aron σχολίαζε το θάμβος των διανοουμένων για τον μαρξισμό, κάνοντας τον εύλογο παραλληλισμό μεταξύ θρησκείας και κομμουνισμού, μεταξύ Εκκλησίας και κομμουνιστικών κομμάτων: η ουσία ήταν πως ο κομμουνισμός δεν άργησε να γίνει το όπιο του λαού —και μαζί των διανοουμένων που τον διέδιδαν ως δόγμα.  

Σιγά-σιγά, ιδιαίτερα μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, δημιουργήθηκε το γνώριμο Κατεστημένο: οι διανοούμενοι στηλίτευαν την παραμικρή δυσλειτουργία της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ενώ δικαιολογούσαν όλα τα εγκλήματα του κομμουνισμού — ο Roland Barthes επισκέφτηκε τη Λαϊκή Κίνα, τη βρήκε θεσπέσια, και επιστρέφοντας στη Γαλλία με την Air France, αντί να σκύψει και να φιλήσει το χώμα, παραπονέθηκε στην αεροπορική εταιρεία για την κακή ποιότητα του φαγητού. Voilà.

Στην πορεία του 20ού αιώνα, η αριστερά αγκάλιασε το Ισλάμ. Καθώς μερικές χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία, ιδιαίτερα εκείνες του Μαγκρέμπ, απέκτησαν εθνική ανεξαρτησία, η αριστερά λησμόνησε ότι η θρησκεία είναι το όπιο του λαού και αποδέχτηκε τον ισλαμισμό ως αντι-αποικιοκρατικό εργαλείο: δεν θέλησε να κατανοήσει τη φύση του, ούτε ενδιαφέρθηκε για την πολιτική του ιστορία. Εξάλλου, με τη συνηθισμένη επιλεκτική τυφλότητα και με χαρακτηριστική αφροσύνη είδε τον μουσουλμανικό κόσμο ως ενιαία οντότητα συγχέοντας τον αντι-αποικιακό και αντιδυτικό του χαρακτήρα στην Αφρική με τον κατακτητικό του χαρακτήρα στην Τουρκία, στο Ιράν και στις πετρομοναρχίες.  

Η ισλαμοαριστερά είναι απόρροια τέτοιων λανθασμένων αναλύσεων και, προπάντων, του μίσους για τη Δύση· του μίσους για τον ίδιο μας τον εαυτό.  

Στη συνέχεια, το πράγμα επιδεινώθηκε και μπερδεύτηκε ακόμα περισσότερο όταν και οι Ηνωμένες Πολιτείες έδειξαν προτίμηση στις ισλαμιστικές δυνάμεις όπου αυτές πολεμούσαν τη Σοβιετική Ένωση. Αυτή η επιδείνωση και το μπέρδεμα συνεχίστηκαν στη λεγόμενη Αραβική Άνοιξη, μια ακόμα αυταπάτη την οποία μοιράστηκαν οι αριστεροί και οι φιλελεύθεροι με την υπερχειλίζουσα καλοσύνη.

Η ιερή συμμαχία Ισλάμ και αριστεράς εμμένει παρά τις διαψεύσεις: ούτως ή άλλως, η αριστερά πιστεύει σε ένα δόγμα· σπανίως αλλάζει οπτική υπό το φως των γεγονότων. Επιπροσθέτως, εφόσον φρονεί ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, είναι πολύ δύσκολο να καταδικάσει οποιαδήποτε βαρβαρότητα: συνήθως η θέση που υιοθετεί, ακόμα και στη μικροκλίμακα της καθημερινής παραβατικότητας, αφαιρεί την ατομική ευθύνη —η Χαμάς «αναγκάζεται» να διαπράττει σφαγές όπως ο δήθεν φτωχός νεαρός από τη δήθεν λαϊκή γειτονιά «αναγκάζεται» να με απειλήσει με μαχαίρι για να μου κλέψει το πορτοφόλι.  

Μάλιστα, ελλείψει σύγχρονου προλεταριάτου στις ανεπτυγμένες χώρες, η αριστερά έχει αποδώσει τον ρόλο του Μεσσία στον έξαλλο Αλγερινό που, με τη σειρά του, δήθεν καταδυναστεύεται ακόμα από τους Γάλλους (στην πραγματικότητα, η Γαλλία στέλνει στην Αλγερία 1,8 δις ετησίως: το τσεπώνουν οι ιμάμηδες), στον έξαλλο Παλαιστίνιο, στον οποιοδήποτε ισλαμιστή νιώθει καταπιεσμένος και εξεγείρεται. 

 Η εξέγερση χειροκροτείται ως πράξη δικαιοσύνης ανεξαρτήτως του αν η καταπίεση είναι αληθινή ή φαντασιακή.  

Με αυτούς τους συλλογισμούς, οι αριστεροί διανοούμενοι, δηλαδή η σχετική πλειονότητα των διανοουμένων, παρατηρεί με ψυχρό βλέμμα την πολιτική του Ισλάμ έναντι της Δύσης: πολλοί εξ αυτών εύχονται την καταστροφή της· είναι οι ίδιοι και οι επίγονοι εκείνων που χειροκρότησαν την ισλαμιστική επανάσταση στο Ιράν ζητωκραυγάζοντας Κάτω ο Σάχης, ζήτω οι μουλάδες! Ούτε γι’ αυτή την ανατριχιαστική λεπτομέρεια του 20ού αιώνα έχω ακούσει λόγια μεταμέλειας εκ μέρους της ευρωπαϊκής αριστεράς: κι όμως, το 1978-79 δεν ήταν δύσκολο να δει κανείς ότι, ενώ το καθεστώς του Σάχη έδειχνε κάποια πρόθεση για μεταρρυθμίσεις, οι μουλάδες ξεσηκώθηκαν εναντίον του εκσυγχρονισμού και του εκδυτικισμού.  

Στις εν λόγω ασυνάρτητες εκτιμήσεις συμβάλλει πάντοτε το ότι οι αριστεροί διανοούμενοι ερμηνεύουν τα γεγονότα με οικονομικούς όρους προσβλέποντας στη βελτίωση των οικονομικών και εργασιακών συνθηκών του λαού.  

Πίστευαν όμως το ‘79 ότι οι ισλαμιστές θα οργάνωναν με τέτοιο τρόπο την ιρανική οικονομία και κοινωνία ώστε να βελτιωθούν αυτές οι συνθήκες; 

Δεν νομίζω. Απλώς, τους στήριξαν ως εχθρούς της Δύσης, ως φορείς του πλέον θηριώδους αντιδυτισμού.  

Από το 1947-48, στην εργαλειοθήκη τους προσετέθη ο αντισιωνισμός (που είχε παραμεριστεί για λίγο εξαιτίας της ναζιστικής γενοκτονίας), ο οποίος, σε πλείστες περιπτώσεις απορρέει από παραδοσιακό αντισημιτισμό χριστιανικού ή/και συνωμοσιολογικού τύπου. Παρένθεση: ο όρος «αντισημιτισμός» παραείναι ρετρό· χρησιμοποιούνταν στη Γερμανία από τον 18ο αιώνα για να περιγράψει την απέχθεια προς τους Εβραίους· σημίτες είναι και οι Άραβες, πράγμα που θα έπρεπε να έχει κάποια σπουδαιότητα για τη συμφιλίωσή τους —κλείνω την παρένθεση.

Μ’ αυτά και μ’ εκείνα, σήμερα, η ισλαμοαριστερά...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΑΡΙΣΤΕΡΑ: Η Χαμάς και το ξεγύμνωμα της Αριστεράς από τον Χαράρι

 

Toυ Γιάννη Σιδέρη


Για «ακραία ηθική αναισθησία» κατηγόρησε την αμερικανική και ευρωπαϊκή Αριστερά, ο διάσημος Ισραηλινός ιστορικός Χαράρι και άλλες 90 προσωπικότητες. Στη δήλωσή τους εκφράζουν την απογοήτευσή από «στοιχεία εντός της παγκόσμιας Αριστεράς που ήταν «πολιτικοί μας εταίροι μέχρι τώρα», για τη δικαιολόγηση των ενεργειών της Χαμάς.

Οι υπογράφοντες υπέστησαν «σοκ» κατά δήλωσή τους, ακούγοντας κάποιες αντιδράσεις που όχι μόνο δεν καταδίκαζαν τη Χαμάς, αλλά επέρριπταν όλη την ευθύνη στο Ισραήλ», επιδεικνύοντας «έλλειψη αλληλεγγύης για τις φρικτές επιθέσεις κατά των ισραηλινών αμάχων».

Είναι οι ίδιοι δικαιωματιστές και αριστεροί που δεν έκαναν πορείες καταδίκης κατά της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. Εκεί δεν πεθαίνουν άνθρωποι, δεν ακρωτηριάζονται παιδιά δε βιάζονται γυναίκες, δε γίνονται μεσαιωνικά βασανιστήρια, δεν ισοπεδώνονται πόλεις.

Απλώς υπό την πίεση της κατακραυγής οργάνωναν κάποιες συναυλίες, νίπτοντες χείρας, και δηλώνοντας ότι ήταν «με τον άνθρωπο». Όχι για να κατασιγάσουν τις τύψεις της αφωνίας τους, δεν είχαν τέτοιες, αλλά για να δείξουν προσχηματικά σε όσους τους κατηγορούσαν ότι δε μένουν αδιάφοροι και αμέτοχοι στο ανθρώπινο δράμα (έτσι γενικώς).

Είναι οι ίδιοι που ελκύστηκαν από το σύνθημα της καμπάνιας του Συμβουλίου της Ευρώπης «Η ελευθερία βρίσκεται στο Χιτζάμπ». Οι ίδιοι που θεωρούν δικαίωμα τη μαντήλα γιατί είναι «ελεύθερη επιλογή» των μουσουλμάνων γυναικών στη Δύση, και πρέπει να είναι σεβαστή ως παράδοση πολιτισμικής ιδιαιτερότητας.

Αντιθέτως, ελάχιστες και χλιαρές ήταν οι μαζώξεις, ούτε καν διαδηλώσεις, έξω από τις ιρανικές πρεσβείες, για να υποστηρίξουν τον αγώνα των γενναίων γυναικών του Ιράν. Των γυναικών που δολοφονούνται από την αστυνομία των μουλάδων στις οδυνηρές κινητοποιήσεις τους να αποτινάξουν τη μαντήλα, ως συμβολική αποτίναξη της κοινωνικής και θρησκευτικής καταπίεσης.

Μόλις μια εβδομάδα πριν, ένα ακόμη ολόδροσο κορίτσι 16 ετών, η Αρμίτα Χεραβάντ, έμεινε κλινικά νεκρή καθώς ξυλοκοπήθηκε από την Αστυνομία Ηθών του Ιράν γιατί δε φορούσε μαντήλα! Η είδηση πέρασε στα ψηλά. Ουδεμία οργάνωση «Me too» ευαισθητοποιήθηκε, καμία συγκέντρωση, κανένα ψήφισμα έστω, δεν επιδόθηκε.

Ίσως, γιατί οι Ιρανές που αγωνίζονται να ξεφύγουν από τον μεσαιωνισμό της μαντήλας είναι δυτικόφρονες. Όπως δυτικόφρονες ήταν και οι 120.000 Αρμένιοι του Ναγκόρνο Καραμπάχ που αναγκάστηκαν πρόσφατα να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες, εν μέσω εθνοκάθαρσης. Καμία φωνή διαμαρτυρίας δεν τάραξε τις ευαίσθητες χορδές του δικαιωματισμού.

Το πρόβλημα που τους κινεί δεν είναι η αλληλεγγύη προς τους παλαιστίνιους. Αν ήταν μόνο αυτό θα έκαναν διαχωρισμό στο δράμα των Παλαιστινίων και τις φρικτές μεθόδους της Χαμάς. Άλλωστε το ενδιαφέρον της Αριστεράς, το απόλυτο μίσος στο Ισραήλ και η άνευ όρων στήριξη κάθε ισλαμιστικής τρομοκρατικής ομάδας, είναι «καινούργια «θέαση». Ξεκίνησε σταδιακά μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ.

Ίσως, γιατί η ΕΣΣΔ, όπως και οι ΗΠΑ, είχε ψηφίσει υπέρ της δημιουργίας του ισραηλινού κράτους, (κάτι που δεν είχε κάνει η τότε Δεξιά Ελλάδα)! Προ κατάρρευσης του Ανατοκιού μπλοκ, αυτοί που κυρίως υπερασπίζονταν τους Παλαιστίνιους ήταν οι σοσιαλιστές - και στην Ελλάδα ως… «προκεχωρημένο φυλάκιο» το ΠΑΣΟΚ. Αλλά τότε η PLO του Αραφάτ ήταν κοσμικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα και αποδέχτηκε την ύπαρξη δύο κρατών.

Από τη δεκαετία το 90, στις ενδοπαλαιστινιακές διενέξεις πήραν το πάνω χέρι οι «πολεμιστές του Αλλάχ». Δεν παλεύουν για παλαιστινιακό κράτος. Παλεύουν για να εγκαταστήσουν στον ισλαμικό κόσμο αντίγραφα του

Αποτρόπαιου «Ισλαμικού Κράτους», και να εξαφανίσουν το Ισραήλ από προσώπου γης. - κάτι που ρεαλιστικά δεν πρόκειται να γίνει και το ξέρουν.

Απλώς με την άτεγκτη στάση τους τροφοδοτούν τους σκληροπυρηνικούς της ισραηλινής πλευράς, και το πρόβλημα διαιωνίζεται και θα διαιωνίζεται.

Στο όνομα του… ιερού αυτού σκοπού, τορπιλίζουν κάθε προσπάθεια δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους. Συνάμα επιδίδονται σε τρομοκρατικές επιθέσεις και εν γνώσει τους προκαλούν αντίποινα., Αποτέλεσμα να την πληρώνουν με αίμα οι δυστυχείς άμαχοι Παλαιστίνιοι.

Δεν το κατανοούν οι της ευρωπαϊκής και αμερικανικής Αριστεράς, που εξομοιώνουν τη Χαμάς με τον παλαιστινιακό λαό (όπως π.χ. οι 30 σύνδεσμοι φοιτητών του Χάρβαρντ). Προφανώς, δεν τις νοιάζει να το κατανοήσουν. Αρκεί που οι τζιχαντιστές εχθρεύονται τη Δύση, όπως κάνουν και οι ίδιοι. 

Και εδώ υπάρχει η τραγελαφική αντίθεση:

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο λάθος ένοχος και το ξεφτιλισμένο Διεθνές Δικαστήριο (Η Hamas ήρθε στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου για να σκοτώσει όσους μπορούσε. Σήμερα, η Χάγη την ενθάρρυνε!)

Του  David Horovitz / Times of Israel

Η άμεση ισραηλινή απάντηση στην απόφαση του Παγκόσμιου Δικαστηρίου της Παρασκευής σχετικά με την κατηγορία της Νότιας Αφρικής ότι το Ισραήλ προκάλεσε γενοκτονία εναντίον των Παλαιστινίων της Γάζας ήταν ανακούφιση.

Και οι τρεις κύριοι τηλεοπτικοί σταθμοί μετέδωσαν με πηχαίους τίτλους ότι το Διεθνές Δικαστήριο “δεν διέταξε να σταματήσουν οι μάχες”.

Ο πρώην αναπληρωτής πρόεδρος του Ισραηλινού Ανώτατου Δικαστηρίου, Hanan Melcer, επιβεβαίωσε: “Η απόφαση ήταν λιγότερο απαίσια από ό, τι θα μπορούσε να ήταν”.

Ήταν, ωστόσο, φοβερή παρόλα αυτά. Πρακτικά, και ηθικά.

Πρακτικά μιλώντας, το σημαντικότερο διεθνές δικαστήριο στον κόσμο διαπίστωσε ότι η αξίωση της Νότιας Αφρικής ήταν εύλογη (αν και τόνισε ότι η διαδικασία καθορισμού του κατά πόσο ο ισχυρισμός ήταν αληθινός δεν είχε αρχίσει ακόμα). Και με τη συντριπτική του 15-2 σειριακή σειρά δεσμευτικών απαιτήσεων, η ομάδα στη Χάγη απαίτησε από το Ισραήλ να κάνει αμέσως αποδεκτό ότι δεν θα σκοτώσει ή τραυματίσει τους κατοίκους της Γάζας, αποτρέποντας τις συνθήκες που θα οδηγούσαν σε τέτοια βλάβη και τις συνθήκες που προορίζονται για την πρόληψη των γεννήσεων μεταξύ των κατοίκων της Γάζας.

Κάνοντας σαφές ότι δεν τελείωσε με το Ισραήλ και το προσωρινό στάδιο της αξίωσης της γενοκτονίας εναντίον του, το Δικαστήριο απαιτεί επίσης από το Ισραήλ να αναφέρει μέσα σε ένα μήνα την πρόοδό του στην εφαρμογή των απαιτήσεων των δικαστών.

Όχι εντολή για κατάπαυση του πυρός, λοιπόν, αλλά σχεδόν όλα τα υπόλοιπα. Και μια στάση που λερώνει το Ισραήλ με την κατηγορία της εύλογης εμπλοκής σε γενοκτονία.

Σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, για παράδειγμα, το δικαστήριο σίγουρα δεν απέρριψε την κατηγορία για τη γενοκτονία της Νότιας Αφρικής ως «ανάξια» αλλά με όλα αυτά βγάζει σχεδόν εκτός κάδρου τη Hamas – τον υποκινητή της σύγκρουσης και την κύρια αιτία της βαθύτερης καταστροφής της Γάζας.

Hθικά, οι αποφάσεις που διαβάστηκαν από την προεδρεύουσα, την δικαστή των ΗΠΑ Joan Donoghue, καλύφθηκαν από σχόλια που έδειχαν μια πιο ξεκάθαρη θεώρηση: ξεκίνησε αναφέροντας την επίθεση της Hamas στις 7 Οκτωβρίου, με τις δολοφονίες 1.200 ανθρώπων στο νότιο Ισραήλ και την απαγωγή άνω των 240 ετών και τελείωσε καλώντας την “άμεση και άνευ όρων απελευθέρωση” των υπόλοιπων ομήρων που κρατούνται στη Γάζα. Αλλά μεταξύ αυτών των bookends, το δικαστήριο, στις αποφάσεις του, αποδέχτηκε την ψευδαίσθηση των νομικών της Νότιας Αφρικής για τη φύση του πολέμου στη Γάζα – μια επικράτεια που ελέγχεται από μια τρομοκρατική οργάνωση που, έχοντας σφαγιάσει τους Ισραηλινούς στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου ορκίστηκε να συνεχίσει με τον ίδιο τρόπο μέχρι να καταστραφεί το Ισραήλ.

Τα προσωρινά μέτρα του δικαστηρίου ήταν εσφαλμένα. Είναι ευθύνη της Hamas, όχι του Ισραήλ, ότι οι αθώοι μη πολεμιστές της Γάζας πρέπει να προστατεύονται με διεθνή μέτρα. Αν δεν ήταν η Hamas, δεν θα κινδύνευαν. Δεν θα γινόταν πόλεμος.

Το Ισραήλ, φυσικά, δεν θα θρηνούσε τους νεκρούς του και θα ζητούσε απεγνωσμένα την επιστροφή των ομήρων του. Και δεκάδες χιλιάδες Ισραηλινοί δεν θα ήταν εσωτερικοί πρόσφυγες, εκτοπισμένοι από τις κοινότητές τους από τους βάρβαρους της Hamas- ένα άλλο μέρος της πραγματικότητας που οι δικαστές παρέβλεψαν.

Θα έπρεπε να είναι προφανές, αλλά προφανώς δεν είναι, ότι αν το Ισραήλ είχε πρόθεση να διαπράξει γενοκτονία κατά των Παλαιστινίων στη Γάζα,  θα μπορούσε να τ να βομβαρδίζει τη Γάζα ασταμάτητα. Διαθέτει μία από τις πιο ισχυρές αεροπορικές δυνάμεις στον κόσμο και την απόλυτη αεροπορική υπεροχή στη Λωρίδα της Γάζας.

Μόνο που το Ισραήλ δεν έκανε κάτι τέτοιο. Η ηγεσία του δεν θα είχε διατάξει μια τέτοια επίθεση και οι πιλότοι του θα είχαν αρνηθεί να την πραγματοποιήσουν αν τους είχε δωθεί αυτή η διαταγή.

Η χρονική στιγμή της απόφασης της Xάγης  (παραμονή της Παγκόσμιας Ημέρας Μνήμης του Ολοκαυτώματος για το γεγονός της 7ης Οκτωβρίου στο οποίο σκοτώθηκαν περισσότεροι Εβραίοι από οποιαδήποτε άλλη μέρα μετά το Ολοκαύτωμα )υπογράμμισε μια νέα πραγματικότητα μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο- το πόσο  χαμηλά έπεσαν οι δήθεν προστάτες της ανθρωπότητας και η ικανότητά τους να διακρίνουν το σωστό από το λάθος, τους επιτιθέμενους και τους υπερασπιστές.

Ήρθε επίσης, λίγες μέρες αφότου ο Khaled Mashaal, πρώην ηγέτης της Hamas, δήλωσε ότι η επιτυχία της επίθεσης της 7ης Οκτωβρίου στο Ισραήλ αναζωπύρωσε την ελπίδα της Ηamas για απελευθέρωση της Παλαιστίνης «από τον Ιορδάνη ποταμό μέχρι τη Μεσόγειο Θάλασσα» — το έδαφος, δηλαδή καλύπτοντας τη Δυτική Όχθη, τη Γάζα και ολόκληρο το κράτος του Ισραήλ.

Η απόφαση δίνει τουλάχιστον την αρχική πίστη σε έναν ισχυρισμό που επιδιώκει να αρνηθεί στο Ισραήλ το δικαίωμα να προστατεύεται από έναν εχθρό που επιδιώκει ανοιχτά τη γενοκτονία των Εβραίων. Ένας εχθρός που διεξήγαγε μια πρωτοφανή σφαγή στις 7 Οκτωβρίου, εκτελώντας και βιάζοντας Εβραίους, Άραβες και υπηκόους από δεκάδες άλλες χώρες. Ένας εχθρός που χρησιμοποίησε κάθε μέσο για να χτίσει τον τρομοκρατικό του στρατό σε βάρος όλων των ανθρώπινων συμφερόντων για τους κατοίκους της Γάζας.  

Τα μέτρα που διέταξε το δικαστήριο επιδιώκουν να περιορίσουν την ικανότητα του Ισραήλ να αμυνθεί, ενώ διευκολύνουν τη μάχη της γενοκτονικής Ηamas να επιβιώσει και να σφαγιάσει ξανά τους Ισραηλινούς.

Κάθε άλλο από το να προσπαθεί να εξαφανίσει τον πληθυσμό της Γάζας που η Ηamas χρησιμοποιεί κυνικά ως ανθρώπινες ασπίδες της -και που πολλοί κάτοικοι της Γάζας υποστηρίζουν βαθιά- η διεξαγωγή του πολέμου του Ισραήλ εναντίον της Hamas έχει σχεδιαστεί για να προστατεύει τους μη μάχιμους – ιδίως παρακαλώντας τους να φύγουν από εμπόλεμες ζώνες, και με την επίβλεψη ανθρωπιστικών διαδρόμων για την εκκένωση τους, ακόμη και με προφανές ρίσκο να δραπετεύσουν ένοπλοι της Hamas, που πολεμούν με πολιτικά ρούχα.

Οι συνέπειες ενός πολέμου που δεν ήθελε το Ισραήλ, που ξεκίνησε από την τρομοκρατική κυβέρνηση της Γάζας η οποία βάζει κυνικά τους κατοίκους σε κίνδυνο.

Η συντριπτική πλειοψηφία στο δικαστήριο τάχθηκε υπέρ ενός τρομοκρατικού στρατού που εκπαιδεύτηκε να σκοτώνει μαζικά Εβραίους μέσα σε ένα έδαφος που προηγουμένως έλεγχε το Ισραήλ αλλά επέλεξε να εγκαταλείψει μονομερώς με την ελπίδα ότι θα ανταμειφθεί με ηρεμία.

Δεκαοκτώ χρόνια αφότου απέσυρε χιλιάδες Εβραίους πολίτες από τους οικισμούς της Γάζας και απέσυρε τις στρατιωτικές του δυνάμεις στις διεθνείς γραμμές, το Ισραήλ πήρε αντ’ αυτού την 7η Οκτωβρίου και ένα εξαπατημένο ή ανήθικο Διεθνές Δικαστήριο που την Παρασκευή υποστήριξε ουσιαστικά τον τερατώδες επιτιθέμενο.

Η απόφαση της Παρασκευής επιδιώκει να αποδυναμώσει  το Ισραήλ, που έχει στοχοποιηθεί, και θα στοχοποιηθεί ξανά εάν το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης προστατεύει μια βάρβαρη, θανατηφόρα ισλαμική κυβέρνηση, αδιάφορη για την ευημερία των πληθυσμών που κυβερνά, με γενοκτονικές φιλοδοξίες κατά του κράτους της διπλανής πόρτας.

«Ήρθαν για τους Εβραίους, και εγώ δεν μίλησα…», έγραψε ο Martin Niemöller το 1946, για τους Ναζί και τη σιωπή των διανοουμένων και άλλων που δεν κατάφεραν να τους αντιμετωπίσουν. Στις 7 Οκτωβρίου, η Ηamas ήρθε για τους Εβραίους, τους Άραβες και όλους τους άλλους που αναζητούν ζωή στο μοναδικό κράτος με εβραϊκή πλειοψηφία στον κόσμο. Και το Παγκόσμιο Δικαστήριο...

 

Ισλαμοφασισταρόπληκτης πολιτικώς ορθα λοβοτομημένης δυτικής κοινωνίας κωμωδία

Kalergi plan is working.. pic.twitter.com/waxemdOzwU

— Truthseeker (@Xx17965797N) January 18, 2024

Θα είσαι στην Ευρώπη αλλά δεν θα είσαι στην Ευρώπη! pic.twitter.com/NeHoqGBZyt

— Thyras (@vassilisthyras) January 13, 2024

Πλάνα που έρχονται στην δημοσιότητα από την Γερμανία, δείχνουν σφοδρή επίθεση την περίοδο των Χριστουγέννων σε άνδρα που ήταν ντυμένος Άγιος Βασίλης από Ισλαμιστες Εισβολείς!
Τώρα είναι πολλοί...👇 https://t.co/33TYsxz8Zn

— Μαρια Καλαντζη (@mariakalantze) January 19, 2024

Χαχαχαχαχαχ άρχισαν τα όργανα
Γερμανία: μια φιλική συζήτηση ανάμεσα σ έναν τρανς κ μουσουλμάνους λάθρο 🤣🤣
🍿🍿🍿 https://t.co/BCoKwBnKrf

— Veni_Vidi_Vici._ (@kic54989272) January 19, 2024

Gucci 100% discount only for cultural enrichers. pic.twitter.com/RemxwYJV2i

— RadioGenoa (@RadioGenoa) January 18, 2024

Τί δουλειά είχε ο τουρίστας να κυκλοφορεί στους δρόμους της Βαρκελώνης;
Η Ευρώπη γέμισε κατσαρίδες.
Χρειάζεται επειγόντως Baygon. https://t.co/OrGfUO6SWq

— Οδυσσέας (@Odysseas24) January 18, 2024

 

 

Σαν σήμερα (30/1/ΧΧΧΧ)

 

1595: To θεατρικό έργο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Γουίλιαμ Σαίξπηρ κάνει πρεμιέρα στο Λονδίνο.

1945: Ανασυγκροτείται το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων

1957: Θεμελιώνεται η νέα λαχαναγορά στου Ρέντη.

1965: Νομοθετική κατοχύρωση για την 35ετία των δημοσίων υπαλλήλων.

1969: Οι Beatles δίνουν την τελευταία δωρεάν συναυλία τους, στην ταράτσα της δισκογραφικής εταιρίας Apple.

1948: Δολοφονείται από ινδουιστές εξτρεμιστές ο Μαχάτμα Γκάντι,

1951: Πεθαίνει ο αυστριακός κατασκευαστής αυτοκινήτων Φέρντιναντ Πόρσε, ιδρυτής της αυτοκινητοβιομηχανίας Porche και σχεδιαστής του θρυλικού «σκαραβαίου».

1975: Πεθαίνει ο Ορέστης Μακρής

2019 Πεθαίνει από καρκίνο σε ηλικία 66 ετών ένας από τους μεγαλύτερους αστέρες της R&B μουσικής τις δεκαετίες του 1980 και 1990, ο Τζέιμς Ίνγκραμ.

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΑΛΛΟΔΑΠΟΚΗΦΗΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Ο Βούλγαρος και τα επιδόματα του Κουλη

 Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Μου έλεγε γνωστός μου Βορειοελλαδίτης που διατηρεί βιοτεχνία ρούχων στη νότια Βουλγαρία και συνεπώς ξέρει τι σκέφτονται και πώς συμπεριφέρονται οι ντόπιοι, ότι τα τελευταία χρόνια έχει αναζωπυρωθεί το ενδιαφέρον των Βουλγάρων να μετακομίζουν στην Ελλάδα.  

Την περασμένη δεκαετία η πρόθεση των φτωχών βόρειων γειτόνων να έρθουν στην Ελλάδα για να δουλέψουν είχε σχεδόν μηδενιστεί, ύστερα από μια χρυσή εικοσαετία που άρχισε το 1990 και κράτησε σχεδόν έως το 2010. Μετά, την περίοδο της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων, οι Ελληνες έγιναν το ίδιο ή και πιο φτωχοί από τους Βούλγαρους. Οι πιο πολλοί από όσους ζούσαν στην Ελλάδα ως εργάτες της γης και της οικοδομής έφυγαν για άλλες χώρες, που είχαν δουλειές και πλήρωναν πολύ καλύτερα, ενώ μηδενίστηκε η διάθεση της  νεότερης γενιάς Βουλγάρων να μεταναστεύσουν προς Νότο, έστω εποχικά.  

Αντιθέτως, στη βόρεια γείτονα χώρα δημιουργήθηκε μια οικονομική νομενκλατούρα που ανακάλυψε τις χαρές της θάλασσας του Αιγαίου, οπότε άρχισε να επενδύει τα (συχνά όχι πολύ νόμιμα) χρήματά της σε αγορές σπιτιών στην παράλια ζώνη από Κατερίνη μέχρι Αλεξανδρούπολη. Παράλληλα, η (ευρωπαϊκή πια) Βουλγαρία απέκτησε και μια μεσαία τάξη, αρκετά φτωχότερη από την ελληνική αλλά πάντως μεσαία για τα δικά της μέτρα, που, διψασμένη να ζήσει, άρχισε να εκδράμει συστηματικά προς Νότο. Χριστούγεννα, Πάσχα, καλοκαίρι, τριήμερα και τετραήμερα αργιών, καβαλάνε το αυτοκίνητό τους και σε δυο-τρεις ώρες βρίσκονται στη Θεσσαλονίκη, στην Κατερίνη, στην Ασπροβάλτα, στην Καβάλα, στη Λήμνο, στη Θάσο. Μιλάμε για εκατοντάδες χιλιάδες άτομα, που μένουν σε σπίτια Airbnb που ανήκουν σε Βούλγαρους, ψωνίζουν από βουλγάρικα μαγαζιά ή καταναλώνουν όσα έφεραν στο κατάμεστο πορτμπαγκάζ τους. Πρόκειται για χαμηλής οικονομικής στάθμης τουρισμό, που όμως ο όγκος του φέρνει εν τέλει συνολικό κέρδος στις περιοχές προορισμού.  

Αντιθέτως, την τελευταία δεκαπενταετία δεν ερχόταν καθόλου ο φτωχός μεροκαματιάρης Βούλγαρος, που παλιότερα περνούσε τα σύνορα κάθε χρόνο για να μαζέψει ελιές, μήλα, σπαράγγια ή για να δουλέψει στην οικοδομή. Στο μεταξύ έχει φύγει από χρόνια και η Βουλγάρα που εσώκλειστη κρατούσε την ανήμπορη γιαγιά ή καθάριζε σπίτια. Αυτοί οι μετανάστες προλετάριοι, που παλιότερα τους βρίσκαμε παντού στην Ελλάδα, πήγαν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπου υπήρχε μεροκάματο και ήταν υψηλό. 

Ε, λοιπόν, τα δυο-τρία τελευταία χρόνια η τάση αυτή αντιστράφηκε. Ετσι μου λέει ο γνωστός μου, που είναι κοινωνός των κοινωνικών διεργασιών στη γείτονα. Ο φτωχός Βούλγαρος θέλει και πάλι να έρθει στην Ελλάδα.  

Γιατί; 

Διότι, έχοντας πλήρη και ολοκληρωμένη ενημέρωση για την οικονομική βοήθεια που δίνεται στους πολίτες από το ελληνικό κράτος, θεωρεί την Ελλάδα έναν καινούριο παράδεισο επιδομάτων.  

Το μοντέλο είναι απλό. Ερχεται, βγάζει ΑΦΜ και στη συνέχεια, ως πολίτης που ζει με πενιχρό εισόδημα, κάτω από το όριο της φτώχειας, αρχίζει να αθροίζει τα ακόλουθα. Επίδομα ενοικίου, κοινωνικό τιμολόγιο από τη ΔΕΗ, μηνιαία σακούλα με τρόφιμα από το ΤΕΒΑ, επίδομα ανεργίας μόλις συμπληρωθεί ο απαραίτητος  χρόνος και διάφορα άλλα επιδοματάκια που εμείς δεν τα ξέρουμε, αλλά εκείνοι τα γνωρίζουν άριστα. Εχουν έτσι τα πάγιά τους πληρωμένα, οπότε δουλεύουν «μαύρα» και ανασφάλιστα σε όποια δουλειά βρουν, δίχως να έχουν την παραμικρή διάθεση ούτε να ενσωματωθούν ούτε να κάνουν παιδιά εδώ, που θα γίνουν Ελληνες στη δεύτερη γενιά τους. 

Πάντως παραβατικοί δεν είναι, αυτό να το επισημάνουμε. Και κάθε φορά που ο Μητσοτάκης δώσει κάτι, τρέχουν και παίρνουν τις βουλγαρικές εφημερίδες, οι οποίες...

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΑΝΑΞΙΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Οι φρεγάτες δεν κυβερνιούνται μόνο με καλά λόγια

 

Tου ΠΕΡΡΟΥ Ι. ΤΖΑΝΕΤΑΚΟΥ

«Καλώς ή κακώς, η Ελλάδα δεν είναι Λουξεμβούργο. Δεν συνορεύει ούτε με το Βέλγιο ούτε με την Ολλανδία». Αυτή είναι μια συνηθισμένη ατάκα που χρησιμοποιούν οι υψηλόβαθμοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι όταν θέλουν να περιγράψουν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στη χάραξη και την εφαρμογή της ελληνικής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής. 

Πράγματι, η Ελλάδα δεν είναι Λουξεμβούργο και για αυτόν ακριβώς τον λόγο απαιτείται να διαθέτει σύγχρονο στράτευμα, με άρτια και άριστα εκπαιδευμένο προσωπικό. Με άνδρες και γυναίκες που οφείλουν να βρίσκονται σε διαρκή ετοιμότητα και να γνωρίζουν ότι ενδεχομένως θα θυσιαστούν –μεταφορικώς και κυριολεκτικώς– για το συλλογικό καλό. Οταν, όμως, οι απαιτήσεις είναι απεριόριστες, ειδικά στο επίπεδο των στελεχών πρώτης γραμμής, πρέπει και να ανταμείβονται επαρκώς. Κανείς δεν έζησε τρώγοντας την υπερηφάνειά του.  

«Ακόμα και το πιο τεχνολογικά προηγμένο μέσο είναι παντελώς αδιάφορο εάν δεν μπορεί να υποστηριχθεί από το ανθρώπινο δυναμικό, το μεγάλο, το πραγματικό όπλο μας και το σημείο υπεροχής μας», είπε τις προάλλες ο Νίκος Δένδιας στην τελετή παράδοσης – παραλαβής των καθηκόντων του Αρχηγού Στόλου. Ομως, η δημοσιότητα των τελευταίων ημερών πέριξ των όσων συμβαίνουν στο Πολεμικό Ναυτικό γεννά αμφιβολίες για το κατά πόσο το προσωπικό, ειδικά αυτό που επανδρώνει τα πλοία, γίνεται σεβαστό από την ελληνική Πολιτεία. Εκ προοιμίου ισχύει ότι η τρέχουσα δημόσια συζήτηση σε σχέση με την κατάσταση των πλοίων του Στόλου, τη μισθοδοσία, αλλά και τις ολοένα και αυξανόμενες παραιτήσεις στελεχών δεν τιμά το ελληνικό κράτος. Στο σύνολό του. 

Είναι επίσης ηθικά και επιχειρησιακά απαράδεκτο το γεγονός ότι το ένδοξο Πολεμικό Ναυτικό δυσκολεύεται χαρακτηριστικά να αποστείλει μια φρεγάτα στην Ερυθρά Θάλασσα – όχι για να λάβει μέρος σε κάποιον ακήρυχτο πόλεμο, αλλά για να προστατεύσει τα δυτικά, άρα και τα εθνικά συμφέροντα, καθώς και την παγκόσμια κυκλοφορία αγαθών και εμπορευμάτων. 

Είναι ενδιαφέρον ότι με αφορμή τη συμμετοχή της Ελλάδας στην επιχείρηση Prosperity Guardian, ήρθαν στην επιφάνεια οι στρεβλώσεις που βιώνει εδώ και χρόνια το προσωπικό του Πολεμικού Ναυτικού. 

Γνωρίζετε τον μισθό ενός αντιπλοιάρχου, για παράδειγμα του κυβερνήτη της φρεγάτας «Υδρα», που θα ταξιδέψει σε λίγες εβδομάδες στην Ερυθρά Θάλασσα;  

Περίπου 1.800 ευρώ τον μήνα. 

Είναι σχεδόν ντροπιαστικό, αλλά τόσο κοστολογούνται, όχι μόνο οι δυσκολίες της καθημερινότητας στη θάλασσα, αλλά και η ευθύνη, η τεχνογνωσία, οι ατελείωτες ώρες της εκπαίδευσης. Και μιλάμε για ανθρώπους που ενδεχομένως να βρίσκονται εν πλω ακόμα και 200 ημέρες κάθε χρόνο. Οπως έγινε στη μεγάλη κρίση του καλοκαιριού του 2020 στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Το ελληνικό κράτος ξοδεύει σημαντικό κεφάλαιο για την κατάρτιση ενός τέτοιου στελέχους. Και ουσιαστικά το δίνει χάρισμα στον «έξω κόσμο».  

Συνομιλώντας το 2018 με ανώτατο αξιωματικό στο ναύσταθμο της Σαλαμίνας, το πρόβλημα γινόταν εύκολα αντιληπτό. Οι επιπτώσεις της εποχής των μνημονίων ήταν έκτοτε ολοφάνερες τόσο στα πλοία όσο και στο προσωπικό του Πολεμικού Ναυτικού. «Με το ζόρι συντηρούμε το υλικό, με ακόμη μεγαλύτερη δυσκολία κρατάμε τους ανθρώπους μας κοντά μας. Ολοι, λίγο-πολύ, ψάχνουν να βρουν τρόπο για να φύγουν». 

Αντί, όμως, το πράγμα να βελτιώνεται, δείχνει να χειροτερεύει. Οπως αποκαλύπτει ο Βασίλης Νέδος στην «Καθημερινή», κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων ετών έχει αποχωρήσει το 10% των στελεχών του Πολεμικού Ναυτικού. Οση ευσυνειδησία και αν υπάρχει, κάποια στιγμή τελειώνει. Τελειώνει μάλιστα ταχύτερα, αν οι ίδιοι άνθρωποι δύνανται να βρουν εργασία στον ιδιωτικό τομέα, με αμοιβές ακόμα και τρεις φορές υψηλότερες από αυτές του Δημοσίου.  

Αλήθεια, πόσο μεγάλο να είναι το κόστος ώστε να καταστούν οι αποδοχές των στελεχών πρώτης γραμμής των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και δη αυτών του Πολεμικού Ναυτικού έστω αξιοπρεπείς; 

Και επίσης, είναι δυνατόν, εν έτει 2024, η κυβέρνηση να αδυνατεί να βρει έναν τρόπο προκειμένου το περίφημο επίδομα ειδικών συνθηκών να δοθεί αφορολόγητα και στοχευμένα; Ωστε να μην καταλήγουν σε κάθε τσέπη λίγες δεκάδες ευρώ τον μήνα;  

Πράγματα αυτονόητα. 

Δεν αρκεί να τιμάμε τους ανθρώπους αυτούς μόνο στα λόγια. Ή να τους αποκαλούμε ήρωες κάθε φορά που ένα δυστύχημα μας συγκλονίζει. Αν αναπαραχθεί η λογική της προηγούμενης ηγεσίας του στρατεύματος («σε όποιον δεν αρέσει η πόρτα είναι ανοικτή»), τότε –όπως εύστοχα αναφέρει ο Γιώργος Σιδέρης στο Hellas Journal– θα αναπαραχθεί και ο φαύλος κύκλος: Η απαιτητική καθημερινότητα θα οδηγεί σε επιπλέον παραιτήσεις και τούμπαλιν. 

Η μόνιμη έλλειψη προσωπικού από καίριες θέσεις εν πλω οδηγεί σε αναγκαστικές αποσπάσεις, άρα και ακόμα περισσότερη δουλειά. Το ίδιο αποτέλεσμα φέρνει και η πλημμελής –εξαιτίας της έλλειψης πόρων– συντήρηση των μονάδων. 

Εξίσου καταστροφικό και το γνωστό «ρουσφέτι», λειτουργεί διαβρωτικά, σε ακόμα βαθύτερο κατακερματισμό. Και αν, πράγματι, το τι θα γίνει με τους εξοπλισμούς του Πολεμικού Ναυτικού είναι ζήτημα περίπλοκο και απαιτείται μακροπρόθεσμος σχεδιασμός, δεν ισχύει το ίδιο για τη βελτίωση των συνθηκών της επαγγελματικής δραστηριοποίησης των στελεχών. Απαιτούνται άμεσες παρεμβάσεις. Ειδάλλως...

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΚΚΕδο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΑΡΙΣΤΕΡΟΤΣΟΓΛΑΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Το ποντίκι που βρυχάται

 

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Ας πούµε ότι δεν είναι ποντίκι. Ας πούμε ότι είναι αρουραίος, ένα απ’ αυτά τα θρεφτάρια των αγρών με μέγεθος γάτας.

Τόσες δεκαετίες το φροντίζαμε, το περιθάλπαμε και το αφήναμε να μεγαλώνει. Το «φοιτητικό κίνημα» υπήρξε το αγαπημένο κατοικίδιο της Μεταπολίτευσης. Ηταν το προστατευόμενο είδος της δημοκρατικής μας οικολογίας. Ενα χνουδωτό ζωάκι με άγριες διαθέσεις που όλοι ήθελαν να το χαϊδέψουν αφού η μυθολογία της δημοκρατίας μας θεωρούσε πως αυτό της έδωσε την εξουσία, ελέω Πολυτεχνείου. Ηταν η μεγάλη τρικλοποδιά που έβαλε η χούντα στη δημοκρατία μας.

Μέσα σε όλες αυτές τις δεκαετίες κατάφερε να προσαρμόσει την εκπαίδευσή μας στις δικές του προδιαγραφές. Κανείς δεν τολμούσε να το αγγίξει, δεξιός, αριστερός ή αριστεροδέξιος όταν οχυρωνόταν μέσα στον Ιερό Ναό του, το άσυλο, προστατευμένος κάτω από ένα κουρέλι που έγραφε «Κατάληψη».

Σήμερα υφίσταται τις συνέπειες όσων έχουν επί χρόνια καταχρασθεί την εξουσία. Εχει καταντήσει ένα συνονθύλευμα υστερικών ομάδων που εκβιάζουν μια ολόκληρη κοινωνία για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους. Οι πολιτικές δυνάμεις που τις υποστηρίζουν έχουν χάσει κι αυτές την αξιοπιστία τους. Στηρίζονται μόνον στον εθισμό, την αδιαφορία, και την πολιτική δειλία των δημόσιων αρχών.

Αλήθεια πόσοι είναι οι καταληψίες;

Πολύ θα ήθελα να ακούσω έναν αριθμό, έστω στο περίπου. Πάντως είναι μια θλιβερή μειονότητα απέναντι στην πλειονότητα των φοιτητών. Και για να κυριολεκτούμε μια μειοψηφία η οποία ελέγχει τις αποφάσεις των συνελεύσεων. Και αυτή η μειοψηφία καταχράται τα δικαιώματα της πλειοψηφίας η οποία έχει ήδη προκαταβάλει τα έξοδα της «δωρεάν» παιδείας σε φροντιστήρια και προσδοκά να τα αποσβέσει όταν αποφοιτήσει από το πανεπιστημιακό ίδρυμα.

Δεν μπορώ να καταλάβω τι εμποδίζει το κράτος να απαλλάξει την ιδιοκτησία του από τους βρυχηθμούς και τους ρύπους αυτής της μειονότητας.

Εδώ και ενάμιση μήνα τη δημόσια ζωή την απασχολεί ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών. Είναι σοβαρότερο θέμα από τη δυνατότητα των παιδιών να περάσουν την εξεταστική και να συνεχίσουν το επόμενο εξάμηνο;

Πώς είναι δυνατόν η πολιτεία να μην έχει τη δυνατότητα να αποκαταστήσει τη λειτουργία ενός από τους πυλώνες της, την ανώτατη εκπαίδευση;

Εχει τα μέσα για να εξολοθρεύσει τα τρωκτικά που την υπονομεύουν. Χρειάζεται ειδική πρόσκληση η αστυνομία για να παρέμβει μετά τη βίαιη κακοποίηση φοιτητή από κουκουλοφόρους στο ΕΜΠ;

Θα μου πείτε ότι αν ανοίξει μια μύτη κουκουλοφόρου καταληψία ενδέχεται να ακολουθήσει ΕΔΕ, αν όχι σύλληψη του αστυνομικού. Τα τρωκτικά έχουν καταφέρει να αφοπλίσουν τους «εξολοθρευτές» τους – συμβολικά το εννοώ. Κι όταν η αστυνομία ακούει τη χλιαρή αντίδραση των πρυτάνεων δεν πάει να μπλέξει. Και εν τω μεταξύ…