ΚΑΜΙΑ ασφαλιστική κάλυψη σε οδηγούς που έχουν καταναλώσει αλκοολ πάνω από το επιτρεπόμενο όριο.

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΥΛΩΝΙΤΗ

Βαρύ όχι μόνο για το κεφάλι αλλά και για την τσέπη αποδεικνύεται το αλκοόλ, καθώς ο οδηγός που εμπλέκεται σε τροχαίο είναι υποχρεωμένος να καταβάλει αποζημιώσεις για τραυματισμούς, νοσήλια, υλικές ζημιές κ.λπ. χωρίς καμία ασφαλιστική βοήθεια και κάλυψη, έστω κι αν έχει πιει μικροποσότητες, λίγο πάνω από το επιτρεπόμενο όριο.

Αυστηροποιώντας τη στάση της απέναντι σε όσους οδηγούν υπό την επήρεια αλκοόλ, η δικαιοσύνη έκρινε υπαίτιο τροχαίου ατυχήματος οδηγό στον οποίο διαπιστώθηκαν ενδείξεις μέθης (0,41 mgr/l εκπνεόμενου αέρα), και παρόλο που κινούνταν με ταχύτητα μόλις 37 χλμ. την ώρα, τον υποχρέωσε να καταβάλει αποζημίωση 165.000 ευρώ σε τραυματία μοτοσικλετιστή.

Ο Αρειος Πάγος, επικυρώνοντας την ευθύνη του οδηγού που είχε πιει αλλά και την απαλλαγή της ασφαλιστικής του εταιρείας, σημείωσε ότι κάποιος θεωρείται ότι βρίσκεται υπό την επίδραση οινοπνεύματος όταν εντοπίζονται πάνω από 0,5 γρ. ανά λίτρο στο αίμα του (με τη μέθοδο της αιμοληψίας) ή πάνω από 0,25 χιλιοστά του γραμμαρίου ανά λίτρο εκπνεόμενου αέρα (με αλκοολόμετρο).

Παράλληλα, ο ΑΠ δέχθηκε ότι η ασφαλιστική εταιρεία μπορεί να απαλλαγεί από την κάλυψη του υπαίτιου οδηγού με απλή αναφορά στον σχετικό όρο για την οδήγηση σε κατάσταση μέθης, με την έννοια ότι δικαιούται να στραφεί κατά του ασφαλισμένου σε αυτήν οδηγού και να αξιώσει την καταβολή οποιουδήποτε ποσού χρειάζεται ως αποζημίωση.

Η συγκεκριμένη υπόθεση αφορούσε τροχαίο που συνέβη στην Κρήτη πριν από 6 χρόνια, όπου ο προπορευόμενος οδηγός, που κινούνταν κανονικά με 37 χλμ. την ώρα, είδε να έρχεται πίσω του μοτοσικλέτα με 39 χλμ. την ώρα. Βγάζοντας φλας, ο οδηγός κινήθηκε λίγο προς τα δεξιά για να μπει στη βοηθητική λωρίδα και να της παραχωρήσει χώρο να περάσει χωρίς να χρειαστεί να παραβιάσει ο μοτοσικλετιστής τη διαχωριστική γραμμή (και να μπει στο αντίθετο ρεύμα).

Ομως, την ώρα που προσπερνούσε η μοτοσικλέτα, το προπορευόμενο ΙΧ χτύπησε αιφνιδιαστικά σε μαντρότοιχο στο δεξί μπροστινό άκρο του αυτοκινήτου, με αποτέλεσμα να πλαγιολισθήσει παρασύροντας τη μοτοσικλέτα που καταστράφηκε, ενώ ο μοτοσικλετιστής τραυματίστηκε σοβαρά. Στον οδηγό του ΙΧ ανιχνεύθηκε αλκοόλ 0,41 mgr/l μία ώρα μετά το τροχαίο.

Κρίθηκε ως εκ τούτου ότι βρισκόταν υπό την επίδραση οινοπνεύματος, αν ληφθεί υπόψη ότι η αλκοόλη ελαττώθηκε στο διάστημα που μεσολάβησε.

Αρειος Πάγος

Κρίσιμος ο χρόνος μέτρησης

Ο Αρειος Πάγος τονίζει ότι είναι κρίσιμο να εντοπίζεται επακριβώς και ο χρόνος μέτρησης της ποσότητας του αλκοόλ, καθώς σύμφωνα με τα πορίσματα της τοξικολογίας η απορρόφηση του οινοπνεύματος από τον οργανισμό ολοκληρώνεται σε διάστημα 45 λεπτών έως 3 ωρών από την κατανάλωση και οι μέγιστες συγκεντρώσεις στο αίμα ανιχνεύονται 45 έως 90 λεπτά μετά το τέλος της κατανάλωσης.

ΕΘΝΟΣ

Δίωξη για δύο κακουργήµατα για τις συµβάσεις ΟΠΑΠ - Ιντραλότ / Διώκεται και ο Σ. ΚΟΚΚΑΛΗΣ

ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΩΞΗ για δύο κακουργήµατα ασκήθηκε χθες από τους εισαγγελείς του οικονοµικού εγκλήµατος σχετικά µε τις συµβάσεις για την προµήθεια πληροφοριακών συστηµάτων, οι οποίες υπεγράφησαν τηνπερίοδο 2005-2007 µεταξύ ΟΠΑΠ και Ιντραλότ.  

Με βάση τη δίωξη, το αδίκηµα της απιστίας κατ’ εξακολούθηση αποδίδεται στα πρώην στελέχη της διοίκησης του ΟΠΑΠ Σωτήρη Κωστάκο και Βασίλη Νειάδα, ενώ ως ηθικοί αυτουργοί της πράξης κατηγορούνται ο πρόεδρος και τα µέλητου ∆.Σ. της εταιρείας Ιντραλότ Σωκράτης Κόκκαλης, Κώστας Αντωνόπουλος και Ανδρέας Παπούλιας.

Οι εισαγγελείς συνεκτιµώντας τα αποδεικτικά στοιχεία της προκαταρκτικής εξέτασης έβαλαν στο αρχείο τη δικογραφία για τους καθηγητές Κωνσταντίνο Μουζάκη και ∆ρακούλη Μαρτάκο. Για έναν ακόµη ύποπτο, τον πρώην πρόεδροτου ΟΠΑΠ Χρ. Χατζηεµµανουήλ, η δικογραφία διαχωρίστηκε και ηεισαγγελική έρευνα συνεχίζεται προκειµένου να διαπιστωθεί εάν στοιχειοθετείται ή όχι εις βάρος του κάποιο αδίκηµα.

Σύµφωνα µε τα στοιχεία τη δικογραφίας, ο ΟΠΑΠ είχε προκηρύξει διεθνή διαγωνισµόγια την προµήθειαπληροφοριακού συστήµατος και τεχνολογικού εξοπλισµού. Ο διαγωνισµός διήρκεσε 18 µήνες και εκτός από την Ιντραλότ είχαν υποβάλειπροσφορές άλλες δύο εταιρείες, που είχανκριθεί τεχνικά ισοδύναµες. Η µία µάλιστα από αυτές ήταν η θυγατρική του ΟΠΑΠ Glory Technology, συµφερόντων του κύπριου επιχειρηµατία Νάσου Κτωρίδη, η οποία είχε καταθέσει και µηνυτήρια αναφορά για την υπόθεση στην Εισαγγελία της Αθήνας. Το 2003 ο ΟΠΑΠ εξαγόρασε το 20% της εν λόγω εταιρείας προκειµένου να προσφέρει τις τεχνολογικέςυπηρεσίες της ως προς το «Πάµε Στοίχηµα» στα πρακτορεία του ΟΠΑΠ στην Κύπρο.

Ωστόσο,λίγο πριν από τη λήξη της οικονοµικής ισχύος των προσφορών του επίµαχου διαγωνισµού παραιτήθηκαν ο πρόεδρος και ένα µέλος της Επιτροπής, µε αποτέλεσµα η διαδικασία να τιναχτεί στον αέρα.

Τότε προκρίθηκε η λύση της απευθείας ανάθεσης του έργου στην Ιντραλότ προκειµένου να αποφευχθεί µεγαλύτερη ζηµία του Οργανισµού, δεδοµένου ότι υπήρχε υποδοµή και προηγούµενη συνεργασία µε τη συγκεκριµένη εταιρεία.

Αξίζει τέλος να σηµειωθείότι σύµφωνα µε την επίµαχη σύµβαση, το κόστος υπολογίζεται σε 96 εκατοµµύρια ευρώ,ενώ υπάρχουν εκτιµήσεις – σύµφωνα µε καταγγελίες – ότι το τίµηµα ανέρχεται στα 300 εκατοµµύρια ευρώ.

ΤΑ ΝΕΑ

ΚΙΝΑ: Ζώντας σε µια «χώρα χωρίς δικαιοσύνη»

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ

Είναι άλλη µια από τις πολλές ιστορίες καθηµερινής αδικίας που χαρακτηρίζουντην οικονοµική άνθηση της Κίνας. Σπάνια γίνονται γνωστές, όταν δεν έχουν τόσο τραγική κατάληξη όσο ηιστορία του 52χρονου Τσιάν Μινγκτσί. 

Την περασµένη Πέµπτη, ο Τσιάν έβαλε τρεις βόµβεςσε ισάριθµα κυβερνητικά κτίρια της Φουζού Σίτι της επαρχίας Τζιανγκσί –την πρώτη στο πάρκινγκ της εισαγγελίας, τηδεύτερη µέσα σ’ έναδιοικητικό κτίριο και την τρίτη κοντά σ’ ένα γραφείο της διεύθυνσης τροφίµων και φαρµάκων. Από τις εκρήξεις σκοτώθηκαν ο βοµβιστής κι άλλος ένας άνθρωπος. Οι τραυµατίες φτάνουν τους δέκα.

Ο Τσιαν ήταν αγρότης, ζούσε µια ήσυχη ζωή στην επαρχία Τζιανγκσί µε την οικογένειά του και ήταν υπερήφανος για το ωραίο σπίτι του. Μια ωραία ηµέρα όµως, η κυβέρνηση τού το απαλλοτρίωσε. Μετά απαλλοτρίωσε και το δεύτερο σπίτι που έφτιαξε, χωρίς να του δώσει την αποζηµίωση που έπρεπε. Ο Τσιάν έµεινε άνεργος. Και µετά πέθανε η γυναίκα του...

Η ιστορία του Τσιάν έγινε γνωστή από τα µηνύµατα που άφηνε στοΙ ντερνετ (κινέζοι χρήστες εντόπισαν 364 µέσα σ’ έναν χρόνο, πριν επέµβει η λογοκρισία) προσπαθώντας να διορθώσει την αδικία της οποίας ήταν θύµα. Στον ιστότοπο Weibo,το κινέζικο twitter, γράφει για τον εαυτό του: «Είµαι υγιής, ψυχικά φυσιολογικός και µέχρι σήµερα δεν έχω διαπράξειποτέ κανένα έγκληµα. Το σπίτι που είχα µόλις φτιάξει, κατεδαφίστηκε παράνοµα και καταναγκαστικά, µε αποτέλεσµα να υποστώ τεράστια ζηµιά. ∆έκα χρόνια άκαρπων προσπαθειών για να αποζηµιωθώ, µε ανάγκασαν να πάρω ένα µονοπάτι που δεν ήθελα να έχω πάρει».

Επί δέκα χρόνια, ο Τσιάν «ακολουθούσε» στο Ιντερνετ δικηγόρους, δηµοσιογράφους, υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωµάτων, πανεπιστηµιακούς, αστυνοµικούς, οποιονδήποτε πίστευε πως θαµπορούσε να τον βοηθήσει να βρει το δίκιο του. Ωστόσο, όχι µόνο δεν κατάφερε να τον προσέξουν, αλλά βρήκε στο Ιντερνετ καταγγελίες για ένα σωρό άλλες αδικίες– για απαγωγές παιδιών, για επιθέσεις αστυνοµικών σε ηλικιωµένους, για µετανάστες εργάτες που τους αρνούνται τους µισθούς τους, για πολλούς άλλους χωρικούς που τα σπίτια τους απαλλοτριώθηκαν όπως το δικό του. 

Ολες αυτές οι ιστορίες τον έκαναν να πιστέψει πως, αν δεν έκανε κάτι δραστικό, η ιστορία του δεν θα γινόταν ποτέ γνωστή. «Περιµένετε εκρηκτικά νέα», έγραψε σε µήνυµά του στο Ιντερνετ· και σε άλλο: «Θα πάω στον ουρανό, αλλά θα πάρω µαζί µου λίγους από τους εχθρούς µου!».

Σχεδόν 2,3 εκατοµµύρια χρήστες του Weibo εκφράστηκαν από την Πέµπτη στην ιστοσελίδα που είναι αφιερωµένη στην ιστορία του Τσιάν. Τον αποκαλούν «ήρωα τουλαού», «καλό άνθρωπο» και «πραγµατικό άνδρα που θυσιάστηκε για τους άλλους». ∆εν µιλούν σχεδόν καθόλου για τα θύµατα των επιθέσεών του. Και πολλοί αναρωτιούνται για την αύξηση της βίας σε µια χώρα «χωρίς δικαιοσύνη», για την απειλή και άλλα θύµατα αδικιών να δουν τοµονοπάτι του Τσιάν σαν το µοναδικό που µπορούν να πάρουν. 

ΤΑ ΝΕΑ

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ: Απαγόρευση του καπνίσματος σε ΠΑΡΚΑ και ΠΑΡΑΛΙΕΣ

Tων MOSI SECRET & NOAH ROSENBERG /The New York Times

Απο τη η Δευτέρα, το κάπνισμα σε πολλά υπαίθρια σημεία της Νέας Υόρκης εχει απαγορευθεί, με τους παραβάτες να υπόκεινται σε πρόστιμο 50 δολαρίων. Τα σημεία αυτά περιλαμβάνουν τα πάρκα της πόλης, τις παραλίες, πισίνες, ψυχαγωγικά κέντρα και άλλες εγκαταστάσεις αρμοδιότητας της υπηρεσίας Πάρκων και Ψυχαγωγίας της πόλης. Το μέτρο θα ισχύει και σε πεζόδρομους, όπως την πλατεία Τάιμς, την πλατεία Χέραλντ και τη «βόλτα» στην προκυμαία της νήσου Κόνεϊ.

Η απαγόρευση αποτελεί την τελευταία προσπάθεια του δημάρχου Μάικλ Μπλούμπεργκ να προστατεύσει τους μη καπνιστές από τα δεινά του παθητικού καπνίσματος. Το 2002, ο δήμαρχος βρέθηκε στην πρωτοπορία της εκστρατείας που κατέληξε στην απαγόρευση του καπνίσματος σε εστιατόρια και μπαρ της πόλης.

Ερευνα της υγειονομικής υπηρεσίας το 2009 έδειξε ότι 57% των μη καπνιστών ενηλίκων στη Νέα Υόρκη εμφάνιζε αυξημένα επίπεδα νικοτίνης στο αίμα, λόγω της έκθεσής του στον καπνό καπνιστών. Το μέσο ποσοστό στις ΗΠΑ είναι 45%. Η απαγόρευση θα έχει αρχικά εκπαιδευτικό χαρακτήρα, με τους παραβάτες να λαμβάνουν συστάσεις, παρότι οι φύλακες των πάρκων θα έχουν τη δικαιοδοσία να επιβάλλουν χρηματικά πρόστιμα. «Δεν με ενοχλεί. Αντιλαμβάνομαι ότι το παθητικό κάπνισμα προκαλεί προβλήματα. Θα καπνίζω κάπου αλλού από εδώ και στο εξής», λέει η 37χρονη Κιμ από τη Φλόριντα, που περπατούσε στην πλατεία Τάιμς.

«Το μέτρο είναι γελοίο. Το καταλαβαίνω σε κλειστούς χώρους, αλλά στο ύπαιθρο...», λέει η 22χρονη Ζωή Ροζάριο, που σχεδιάζει να μετακομίσει στο Μαϊάμι. «Χαίρομαι που μετακομίζω», καταλήγει η νεαρή καπνίστρια.

MAΛΤΑ: Δημοψήφισμα νομιμοποιεί τα διζύγια στο τελευταίο προπύργιο της καθολικής ηγεµονίας έξω από το Βατικανό

«ΝΑΙ» στη νοµιµοποίηση του διαζυγίου είπαν οι πολίτες της Μάλτας στο δηµοψήφισµα που διεξήχθη το Σάββατο για το θέµα αυτό στην τελευταία χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης όπου µέχρι σήµερα απαγορευόταν στα ζευγάρια να χωρίζουν. Βέβαια το ποσοστό υπέρ του «ναι» µετά βίας ξεπέρασε το 50% (52,67%), γεγονός που δείχνει τον βαθύ διχασµό των 400.000 κατοίκων αυτού του νησιωτικού κράτους µε την ισχυρή ρωµαιοκαθολική παράδοση, όπου είναι παράνοµες και οι εκτρώσεις.

Ο πρωθυπουργός της Μάλτας Λόρενς Γκόνζι, ο οποίος είχε κάνει εκστρατεία εναντίον της νοµιµοποίησης του διαζυγίου, δήλωσε ότι το Κοινοβούλιο θα σεβασθεί την επιθυµία του λαού έτσι όπως εκφράσθηκε σε αυτό το δηµοψήφισµα που δεν ήταν δεσµευτικό και θα αρχίσει τη σύνταξη του νοµοσχεδίου που θα επιτρέπει στους Μαλτέζους να χωρίζουν. Η Ρωµαιοκαθολική Εκκλησία δεν επιτρέπει διαζύγια αλλά µόνο ακυρώσεις γάµων. «Αν και το αποτέλεσµα δεν είναι αυτό που επιθυµούσε, τώρα είναι καθήκον µας να υλοποιήσουµε αυτό που αποφάσισε η πλειοψηφία», ανέφερε σε τηλεοπτική του οµιλία.

ΤΟ ∆ΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ προκάλεσε έντονες συζητήσεις στη Μάλτα τις τελευταίες εβδοµάδες. «Η κοινωνία µας είναι συντηρητική αλλά οι Μαλτέζοι ζουν σαν Ευρωπαίοι. Τώρα θα οµαλοποιηθεί η ζωή µας», έγραψε ο αναλυτής Σαβιούρ Μπαλζάν στην εφηµερίδα «Μάλτα Σήµερα», που είχε κάνει εκστρατεία υπέρ της νοµιµοποίησης. «Η νίκη του “ναι” µάς κάνει πιο Ευρωπαίους», έγραψε. «Η Ευρώπη δεν είναι µόνο ντιρεκτίβες και νοµικές επιταγές, αλλά και η κουλτούρα της». Η συµµετοχή των ψηφοφόρων στο δηµοψήφισµα έφθασε το 72%.

Η Μάλτα, ένα από τα τελευταία προπύργια της καθολικής ηγεµονίας έξω από το Βατικανό, ήταν µέχρι σήµερα το µοναδικό κράτος µαζί µε τις Φιλιππίνες όπου το διαζύγιο ήταν παράνοµο, µε αποτέλεσµα να µην υπάρχει δυνατότητα δεύτερου γάµου – παρ’ ότι τουλάχιστον 30% των γάµων στη Μάλτα καταλήγουν σε χωρισµό – και το 1/3 των παιδιών να γεννιούνται εκτός γάµου.

Τώρα, εκείνοι που κέρδισαν µιλούν για «µια νέα Μάλτα».

TA NEA

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Κλείνει ΟΛΟΥΣ τους πυρηνικούς της σταθμούς

Η κυβέρνηση συνασπισμού της Γερμανίας δήλωσε ότι συμφώνησε στο κλείσιμο όλων των πυρηνικών της σταθμών έως το 2022. Μέχρι τότε, η Γερμανία θα πρέπει να βρει με ποιόν τρόπο θα καλύψει το 22% των αναγκών της σε ηλεκτρική ενέργεια, που σήμερα καλύπτεται από τους πυρηνικούς σταθμούς.

Με την υλοποίηση αυτής της απόφασης, η Γερμανία θα είναι η πρώτη χώρα που διακόπτει τη λειτουργία πυρηνικών σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στο έδαφός της.

Την ανακοίνωση έκανε ο υπουργός Περιβάλλοντος Νόρμπερτ Ρότγκεν, έπειτα από σύσκεψη του κυβερνώντος κόμματος που κράτησε έως τις πρώτες πρωινές ώρες της Δευτέρας.

Είχε προηγηθεί η σύσταση επιτροπής από την Άνγκελα Μέρκελ, προκειμένου να διερευνήσει αυτό το ζήτημα έπειτα και από την καταστροφή στο πυρηνικό σταθμό της Φουκουσίμα.

Η μεγάλη πλειοψηφία των 17 γερμανικών αντιδραστήρων θα τεθεί εκτός λειτουργίας μέχρι το τέλος του 2021 και οι τρεις τελευταίοι, οι πιο σύγχρονοι, θα λειτουργούν μέχρι το 2022 το αργότερο, δήλωσε ο Γερμανός υπουργός Περιβάλλοντος, χαρακτηρίζοντας μάλιστα την απόφαση "μη αναστρέψιμη".

Οκτώ από τους 17 πυρηνικούς αντιδραστήρες της Γερμανίας, δεν είναι πλέον συνδεδεμένοι με το δίκτυο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Οι οκτώ αυτοί αντιδραστήρες δεν θα επαναδραστηριοποιηθούν, διευκρίνισε ο υπουργός Περιβάλλοντος.

Η πυρηνική βιομηχανία έχει αντιδράσει, εκτιμώντας ότι ένα πρόωρο κλείσιμο των πυρηνικών σταθμών θα επιφέρει σοβαρές επιπτώσεις στη βιομηχανία της Γερμανίας.

"Το σύστημα τροφοδοσίας σε ενέργεια πρέπει και μπορεί να τροποποιηθεί ριζικά", δηλώνει σήμερα στον γερμανικό Τύπο η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ.

Οι Πράσινοι, η δημοτικότητα των οποίων έχει αυξηθεί κατακόρυφα μετά την καταστροφή στον πυρηνικό σταθμό της Φουκουσίμα, επιμένουν στην ανάγκη προσφυγής στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και όχι στις μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με χρήση του άνθρακα.

Τώρα, η κυβέρνηση της Άνγκελα Μέρκελ θα κληθεί να αντιμετωπίσει το πανίσχυρο γερμανικό πυρηνικό λόμπι, που δεν διστάζει να επισείσει την απειλή γιγάντιων μπλακ-άουτ, κυρίως κατά τη χειμερινή περίοδο.

Την περασμένη εβδομάδα, η Ελβετία δεσμεύθηκε επίσης να εγκαταλείψει την πυρηνική ενέργεια μέχρι το 2034

EΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

ΤΟΥΡΚΙΑ: O αρχηγός της Πολεμικής Ακαδημίας στη φυλακη για συμμετοχή στο σχέδιο "Βαριοπούλα"

Νέα ένταση µεταξύ στρατού και κυβέρνησης προµηνύει η σύλληψη του αρχηγού της Πολεµικής Ακαδηµίας, στρατηγού Μπιλγίν Μπαλανλί, ο οποίος είναι τώρα ο αξιωµατικός µε τον υψηλότερο βαθµό στη φυλακή. Την ίδια ώρα ο στρατηγός Κενάν Εβρέν καλείται για πρώτη φορά σε κατάθεση µε την κατηγορία διενέργειας πραξικοπήµατος το 1980. «Το θέµα είναι στα χέρια της ∆ικαιοσύνης, δεν µπορώ να πω τίποτα», δήλωσε ο τούρκος πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν, κληθείς να σχολιάσει τη σύλληψη του πρώτου εν ενεργεία στρατηγού, δύο µάλιστα εβδοµάδες πριν από τις εκλογές της 12ης Ιουνίου στη χώρα. Ο Μπιλγίν Μπαλανλί κατηγορείται ότι ετοίµασε το σχέδιο «Οράζ», το οποίο εντάσσεται στο ευρύτερο σχέδιο «Βαριοπούλα».

Με βάση αυτό το σχέδιο, οι τουρκικές ένοπλες δυνάµεις θα κατέρριπταν δικό τους πολεµικό αεροσκάφος στο Αιγαίο και θα επέρριπταν την ευθύνη στην Ελλάδα, µε στόχο να προκληθεί θερµό επεισόδιο µεταξύ των δύο χωρών και να δηµιουργηθούν οι συνθήκες ώστε ο στρατός να αναλάβει δράση ανατρέποντας την κυβέρνηση.

Ο Μπαλανλί κατηγορείται ότι είχε στενή συνεργασία µε τονστρατηγό Ιµπραχίµ Φιρτίνα, ο οποίος ήταν ο εµπνευστής του σχεδίου «Βαριοπούλα» τον Φεβρουάριο του 2003.

«Αν αυτοί οι ισχυρισµοί είναι σοβαροί, τότε υπάρχει µεγάλο θέµα. Λυπάµαι για την κατάσταση στην οποία περιέπεσε ο στρατός», σχολιάζει η δηµοσιογράφος Ναζλί Ιλιτσάκ.

Πάντως τοΓενικό Επιτελείο των Τουρκικών Ενόπλων∆υνάµεων, παρ’ όλο που δεν προέβη σε καµία ανακοίνωση, φαίνεται να είναι ενοχληµένο από τις εξελίξεις.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ µάλιστα, οι οποίες ωστόσο δεν επιβεβαιώθηκαν, έφεραν την ηγεσία του στρατού να είχε ακυρώσει τις ασκήσεις στο Αιγαίο την περασµένη εβδοµάδα ως αντίδραση στη νέα επιχείρηση η οποία θα ξεκινούσε αυτές τις µέρες εναντίον υψηλόβαθµων στελεχών του στρατού. 

TA NEA

Προβλέπουν διαμελισμό της Τουρκίας

Τον κώδωνα του κινδύνου για την Τουρκία κρούει ο έμπειρος Σύρος διπλωμάτης Μπεσσάμ Εμπου Αμπντουλλάχ, που υπηρέτησε παλαιότερα και στην Άγκυρα.

Ο κ. Αμπντουλλάχ υποστηρίζει ότι σύμφωνα με το σχέδιο της Μεγάλης Μέσης Ανατολής πρέπει να διαμελιστούν η Συρία, η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος και η Λιβύη για να ιδρυθεί το Κουρδιστάν και το Μεγάλο Ισραήλ.

Βάσει του σχεδίου η Συρία πρέπει να χωριστεί σε τέσσερα καντόνια, ο Λίβανος σε οκτώ, η Τουρκία, η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία και η Λιβύη σε τρία.

Εάν οι εκτιμήσεις του είναι σωστές τότε αποκτά ιδιαίτερη σημασία η είδηση της Haber-Gazete, σύμφωνα με την οποία η Αρμενία ετοιμάζεται να βγάλει στη δημοσιότητα το έγγραφο του Αμερικανού Προέδρου Ουίλσον , στο οποίο σχεδιάστηκαν τα σύνορα Αρμενίας- Τουρκίας στις 20/11/1920.

Το έγγραφο αυτό θα αποτελέσει μια βάση για εδαφικές διεκδικήσεις των Αρμενίων από την Τουρκία.

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

"Επίγεια σοφία"

"Η τυραννία ενός ηγεμόνα σε μια ολιγαρχία δεν είναι τόσο επικίνδυνη για το κοινό καλό όσο η απάθεια των πολιτών σε μια δημοκρατία."

Montesquieu, 1689-1755, Γάλλος στοχαστής

"Η ζωή έγινε απίστευτα καλύτερη από τότε που αναγκάστηκα να σταματήσω να την παίρνω στα σοβαρά."

Hunter S. Thompson, 1937-2005, Αμερικανός συγγραφέας

"Το χοντρό πετσί είναι Θείο δώρο"

Konrad Adenauer, 1876-1967, Γερμανός καγκελάριος

Σαν σήμερα (31/5/ΧΧΧΧ)

1907: Το πρώτο ταξί κάνει την εμφάνισή του στους δρόμους της Νέας Υόρκης.

1915: Ο Βενιζέλος στις εκλογές λαμβάνει τις 185 από τις 316 έδρες της Βουλής με το Κόμμα των Φιλελευθέρων. Οι ψηφοφόροι τάσσονται με τη θέση του Βενιζέλου για έξοδο στον πόλεμο στο πλευρό της «Αντάντ».

1952: Ο Νικόλαος Πλαστήρας αναλαμβάνει πρωθυπουργός της Ελλάδας.

1987: Βγαίνει στον αέρα ο πρώτος μη κρατικός ραδιοφωνικός σταθμός. Πρόκειται για τον«Αθήνα 9|84».

1930: Γεννιέται ο Κλιντ Ίστγουντ

1809: Πεθαίνει ο αυστριακός συνθέτης Γιόζεφ Χάιδν

1905: Δολοφονείται κατά την προσέλευσή του στη Βουλή από τον χαρτοπαίκτη και λεσχειάρχη Αντώνη Κωσταγερακάρη ο πρωθυπουργός Θεόδωρος Δηλιγιάννης. Αιτία, η απόφαση του Δηλιγιάννη να κλείσει τις χαρτοπαικτικές λέσχες.

Η Ελλάδα στο ρόλο Ιφιγένειας

ΠΡΟΣΕΞΤΕ (!) το σενάριο που αναλύεται σε τούτο το άρθρο...

Γράφει ο Γιώργος Ι. Μαύρος

Η συζήτηση για πιθανή έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ δεν ξεκίνησε ούτε με τις δηλώσεις της κυρίας Δαμανάκη ούτε με την πρόταση του προέδρου του ΣΕΒ για σχετικό «δημοψήφισμα», αλλά τουλάχιστον ενάμιση χρόνο πριν, όταν διαφάνηκε ότι οι πιστωτικές αγορές θα έκλειναν την πόρτα τους στην Αθήνα. Μέχρι πρότινος, γινόταν διακριτικά, πίσω από κλειστές πόρτες, σε στενούς πολιτικούς και χρηματοοικονομικούς κύκλους της Ευρωζώνης.

Αυτό που την έφερε στην επιφάνεια είναι αφενός η αυξανόμενη δυσφορία των φορολογούμενων στις «υγιείς» χώρες του βορρά για την οικονομική στήριξη του «προβληματικού» Νότου. «Αγανακτισμένους» δεν έχει μόνο η Μαδρίτη και η Αθήνα, αλλά και το Βερολίνο, το Ελσίνκι και το Αμστερνταμ, με τους τελευταίους να πιέζουν ολοένα και περισσότερο τις κυβερνήσεις τους να αφήσουν τις «άσωτες» χώρες στη μοίρα που οι ίδιες επέλεξαν.ξεκάθαρο μήνυμα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ότι η οποιαδήποτε επιμήκυνση πληρωμής, αναδιάταξη ή αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους συνιστά «πτώχευση» και αιτία για να πάψει να δέχεται τα ελληνικά ομόλογα ως εχέγγυα για να χρηματοδοτεί τις ελληνικές τράπεζες. Αφετέρου, η συζήτηση ήρθε στο προσκήνιο μετά το

Αυτό ισοδυναμεί με κατάρρευση των ελληνικών τραπεζών και της οικονομίας, πτώχευση και αυτόματη έξοδο της χώρας από το ευρώ. Η στάση αυτή της ΕΚΤ προκαλεί μεγάλα ερωτήματα, δεδομένου ότι δεν υπάρχει σήμερα ούτε ένας οικονομολόγος που να θεωρεί ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο ως έχει και τα σενάρια της αναδιάρθρωσης συζητούνται ανοικτά ακόμα και στο σκληροπυρηνικό Βερολίνο. Πόσο μάλλον, όταν όλοι προειδοποιούν πως τυχόν πτώχευση της Ελλάδας θα πυροδοτούσε μείζονα «πιστωτική αναταραχή».

Η εξήγηση ενδεχομένως να βρίσκεται στο παράδειγμα της Lehman Brothers. Ο επενδυτικός κολοσσός αφέθηκε να καταρρεύσει το Σεπτέμβριο του 2008, κάτι που χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως μέγα λάθος της κεντρικής τράπεζας των ΗΠΑ (Fed), καθώς πυροδότησε τη μεγάλη πιστωτική κρίση. Ωστόσο, ήταν το «λάθος» που νομιμοποίησε ότι έγινε κατόπιν. Η «θυσία» της Lehman αποτέλεσε το άλλοθι της Fed για να διασώσει τους υπόλοιπους οίκους της Wall Street και να προβεί σε άνευ προηγουμένου ενέργειες, στα όρια της νομιμότητας, με αποκορύφωμα τη μαζική εκτύπωση φρέσκου χρήματος.

Η ΕΚΤ ενδέχεται να βρίσκεται σε ανάλογη θέση. Σύμφωνα με τον Αμερικανό «γκουρού» των αγορών, Εντ Γιαρντένι, η ΕΚΤ γνωρίζει ότι αργά η γρήγορα η μεγάλη φούσκα κρατικού χρέους πρέπει να «σπάσει» κι ότι θα χρειαστεί, όπως η Fed, να καταφύγει σε άνευ προηγουμένου μέτρα για να τη διαχειριστεί: με απλά λόγια, να τυπώσει χρήμα. Μόνο που για να το πράξει αυτό, η ΕΚΤ ενδεχομένως να χρειαστεί μια «θυσία» που θα τη νομιμοποιήσει. 

Η Ιρλανδία αποκλείεται διότι κρατικοποιώντας τις ζημίες των τραπεζών της κατέστη το «καλό» παιδί και η Πορτογαλία είναι πολύ κοντά στην Ισπανία για να αφεθεί στη μοίρα της. Σε αυτό το σενάριο, η Ελλάδα θα αποτελούσε ιδανικό «αποδιοπομπαίο τράγο»: η πτώχευσή της θα ικανοποιούσε τους «Αγανακτισμένους» του Βερολίνου, θα έκαμπτε κάθε αντίσταση σε άνευ προηγουμένου πολιτικές της ΕΚΤ και της ευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ και θα αποτελούσε αυστηρή προειδοποίηση στους λαούς και τις κυβερνήσεις των υπολοίπων «ασθενών» χωρών. 

Οσο για τους «Αγανακτισμένους» της Ελλάδας, αυτοί θα καθίστατο πλέον πρόβλημα της κυβέρνησής της...

Το αύριο στις πλατείες

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ - ΤΕΤΡΑΔΗ

ΓΙΑ πέμπτη συνεχή μέρα ο λαός -ένας συγκεκριμένος λαός- συγκεντρώνεται μπροστά στη Βουλή, εκεί που στις 3 Σεπτεμβρίου του 1843 ο επαναστατημένος λαός του Μακρυγιάννη υπό τον Δημήτρη Καλλέργη απαίτησε από τον Οθωνα και πήρε Σύνταγμα.

ΤΟ 1843 δεν είναι 2011 και η Ελλάδα δεν γεννάει πια Μακρυγιάννηδες. Γεννάει, όμως, λαό. Ο λαός αυτός που συγκεντρώνεται στις πλατείες δεν είναι προνομιούχος. Είναι αυτός που υφίσταται τον ζυγό μιας αλαζονικής εξουσίας, η οποία φροντίζει μόνο τους πελάτες της. Πελάτες της είναι κοντά τα δύο δέκατα του ελληνικού πληθυσμού, που ζουν και τρέφονται παρασιτώντας πάνω στον κορμό του λαού, διαφθείροντας με τη σειρά τους και άλλο ένα κομμάτι του, που αδικοπραγεί για να επιζήσει.

ΑΥΤΗ η Καμόρα, που δηλητηριάζει όλο το σώμα του λαού εδώ και χρόνια, βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με αυτό ακριβώς το σώμα του λαού που γεμίζει τις πλατείες.

ΕΝΑ σώμα που σιχάθηκε εδώ και καιρό τα ρουσφέτια, τα γλειψίματα, τις παπαρολογίες των πολιτικών και των κρατικοδίαιτων συνδικαλιστών, την αρπαχτή των κατ' ευφημισμόν επαγγελματιών σε βάρος του, την αγένεια, την έλλειψη σεβασμού, τον αυταρχισμό τού κάθε τίποτε, που φοράει μια στολή ή κάθεται σε μια καρέκλα, το ροκάνισμα εκατομμυρίων κονδυλίων, που δικαιούνται όλοι, την κουτοπονηριά σαν κυρίαρχη νοοτροπία συναλλαγής.

ΕΝΑ σώμα, που βαρέθηκε να το διοικεί η βλακεία και η ανειλικρίνεια, η κοροϊδία και η αμορφωσιά. Ναι, η αμορφωσιά.

ΕΝΑ σώμα, που διεκδικεί τον Πολιτισμό, που πιστεύει ότι του αξίζει.

ΑΥΤΟ το σώμα του λαού, που γεμίζει την πλατεία για πέμπτη μέρα, δεν έχει καμιά σχέση με το άρρωστο, κουρασμένο, διεφθαρμένο, ραγιάδικο, τριτοκοσμικής νοοτροπίας ελληνικό κατεστημένο, που έχει καταντήσει τη χώρα νότια Αλβανία.

ΑΥΤΟ το σώμα δεν παραμυθιάζεται από τις ηλιθιότητες των ρητόρων στα «παράθυρα», στα έδρανα και στα βήματα του δήθεν λόγου. Ούτε περιμένει να ζήσει από τα ταξίματα των βου-λεφτάδων.

ΑΥΤΟ το σώμα του λαού είναι το αύριο. Το σάπιο πολιτικό σύστημα πεθαίνει και λείπει μόνο μια μικρή σπρωξιά για να πάψει να ζει.

ΑΥΤΟ το σώμα λοιδορείται ότι έχει μιαν άρνηση, αλλά όχι μια λύση. Αυτοί που το λοιδορούν θα 'πρεπε να παρακαλούν να έχει μια λύση. Κι ακόμα σημαντικότερο: Θα 'πρεπε να ξέρουν ότι αυτό το σώμα, όπως όλα τα σώματα στην ιστορία, αυτή τη στιγμή είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχει η χώρα: Είναι το χώμα, έτοιμο να υποδεχτεί το σπόρο τού αύριο. Ο σπόρος συχνά αργεί. Αλλά έρχεται και φυτρώνει όταν υπάρχουν το έδαφος και το κλίμα.

ΑΥΤΟ το σώμα, σ' αυτή την καμπή τής, όχι μόνο ελληνικής, ιστορίας είναι το ώριμο χώμα σε ένα πρόσφορο κλίμα.

Η ΕΛΛΑΔΑ, ο Τρίτος Κόσμος της Ευρώπης, έτσι όπως την κατάντησαν αυτοί που διαπαιδαγωγούν τον λαό εδώ και πολλές δεκαετίες, αντικρίζει στη γεμάτη πλατεία το μέλλον της.

ΕΝΑ μέλλον, που ονειρεύεται να ζήσει αξιοσέβαστο, δημοκρατικό, αξιοκρατικό, με κοινωνική συνείδηση και όχι φιλοτομαρικό, με διεκδίκηση του δίκιου του στην καθημερινότητα και όχι με ραγιαδισμό.

ΑΥΤΟ το σώμα, που γεμίζει τις πλατείες, είναι ένα καλύτερο αύριο. Και πολλοί από τον σάπιο κόσμο θα προσπαθήσουν να το υποτάξουν, να το εκμεταλλευτούν και να το λερώσουν.

ΑΚΟΜΑ πιο επικίνδυνο: Κάποιοι μέσα σ' αυτό το σώμα θα θελήσουν να το εκμεταλλευτούν για να αρχηγέψουν.

ΑΥΤΟ το σώμα, όμως, ενός πολιτισμένου, φιλειρηνικού και δημοκρατικού ξεσηκωμού είναι το αύριο. Είτε βρίσκεται στις πλατείες είτε στο σπίτι του.

ΚΑΙ μακάρι να κυριαρχήσει.

Κρατικο-μονοπωλιακός «αριστερο-σοσιαλισμός»

Του Μπαμπη Παπαδημητριου

Το φοβούνται όσοι «αντιστέκονται» στην προοπτική του πλήρους διαχωρισμού των σημερινών δημόσιων επιχειρήσεων του ανταγωνιστικού τομέα, από το κράτος; Το σύστημα των ΔΕΚΟ δεν οργανώθηκε από το ΠΑΣΟΚ, όπως πιστεύουν πολλοί. Υπήρξε δημιούργημα της Δεξιάς, όταν όμως η Ελλάδα το χρειαζόταν.  

Οι δημόσιες επιχειρήσεις, μέχρι τη δικτατορία προσπαθούσαν και, κατά κανόνα, κατάφεραν να κάνουν ορθολογική χρήση πόρων. Αύξησαν γρήγορα την προσφορά υπηρεσιών, είχαν χαμηλό κόστος και, κατά το δυνατόν, ικανοποιητική ποιότητα.

Το σύστημα είχε, όμως, δύο αδυναμίες. 

Η πρώτη ονομάζεται «εποπτεία υπουργείου». Οι διοικήσεις και τα στελέχη έπρεπε να είναι πολιτικώς «δικοί μας». Οι προμηθευτές του εξοπλισμού των επιχειρήσεων δεν ξεχνούσαν τις «υποχρεώσεις» τους. Βεβαίως, ο πολιτικός προϊστάμενος φρόντιζε να βρίσκουν δουλειά οι νέοι της εκλογικής του περιφέρειας. Και, προφανώς, οι προτεραιότητες των έργων έπρεπε να συμβαδίζουν με τις ταλαντεύσεις του εκλογικού χάρτη της χώρας.

Η δικτατορία επεξέτεινε σε παροξυσμό και το σύστημα των προμηθευτών και το πελατειακό σύστημα «βολέματος» ημετέρων. Το χειρότερο, όμως, που συνέβη εκείνη την περίοδο ήταν ότι η οικονομική επιτυχία των δημοσίων επιχειρήσεων συνδυάστηκε με τον απόλυτο έλεγχο από αυτές σχεδόν όλων των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων σε όλους τους κλάδους που άγγιζαν.

Αντί για ανάπτυξη του ανταγωνισμού, εμπεδώσαμε απολυταρχικά κρατικά μονοπώλια σε ενέργεια, επικοινωνίες, μεγάλες μεταφορές, βαριά βιομηχανία και εκμετάλλευση ορυκτού πλούτου. Τη σημασία της «εθνικής υποδομής» και της σημασίας του «ελέγχου των δικτύων», την οποία προβάλλουν με στόμφο οι συνδικαλιστές, την κατανοήσαμε όταν εκδηλώθηκε το πραξικόπημα του ’67. Πράγματι, πριν ακόμη τα τεθωρακισμένα και οι στασιαστές αξιωματικοί φτάσουν στη Βουλή, είχαν ήδη καταλάβει τα κτίρια της 3ης Σεπτεμβρίου και της Χαλκοκονδύλη!

Η μεταπολίτευση έδωσε νέα ώθηση στην επιβολή του επεκτατικού κρατισμού. Αντί οι κρατικές μονάδες να αφοσιωθούν στην ανάπτυξη νέων επιχειρήσεων και την καλλιέργεια τεχνολογιών και άλλων ικανοτήτων, χρησιμοποίησαν τη δύναμη της εξουσίας για να παρεμποδίσουν τον ανταγωνισμό. Αντί οι κρατικές προμήθειες να χρησιμεύσουν στην ανάπτυξη «εθνικών πρωταθλητών», χρησιμοποιήθηκαν στην συγκρότηση στιβαρών κυκλωμάτων διαπλοκής.

Και οι δύο πρωθυπουργοί, Καραμανλής και Παπανδρέου, μεταξύ 1976 και 1990, υποστήριξαν, διοίκησαν και εκμεταλλεύτηκαν πολιτικά το πιο ισχυρό δίκτυο οικονομικής δύναμης και αντίστοιχων συμφερόντων που υπάρχει στη χώρα μας: τις Δημόσιες Επιχειρήσεις και Οργανισμούς. Ο ελληνικός καπιταλισμός ήταν κρατικός και μονοπωλιακός και οι ΔΕΚΟ ήταν το βαρύ του χέρι που εμπόδιζε τον εκσυγχρονισμό και την ενσωμάτωση της Ελλάδας στις παγκόσμιες εξελίξεις.

Τα χαρακτηριστικά του κυκλώματος ΔΕΚΟ είναι ήδη τα ακόλουθα: ανάμειξη των πολιτικών στις εταιρικές και τεχνικές αποφάσεις. Ενσωμάτωση της πολιτικής και της επιχειρηματικής διαφθοράς στις προμήθειές τους. Καταστροφική συνδιοίκηση με την κάστα των κομματικού συνδικαλισμού. Και, ανοχή της κοινωνίας στην υποβάθμιση της ποιότητας των υπηρεσιών.

Ως να μην έφταναν όλα τα παραπάνω ή και εξαιτίας τους, μπερδεύτηκε το ταμείο των ΔΕΚΟ με αυτό του Κράτους. Κάποτε, το κράτος δανειζόταν τα διαθέσιμα των μεγάλων επιχειρήσεών «του». Πριν ακόμη το Δημόσιο αρχίσει να ξοδεύει περισσότερα από τα έσοδά του, κυρίως μετά το 1980, το κράτος φόρτωσε το κόστος της αποτυχίας του στην οικονομία.

Φορολογούμενοι και καταθέτες πλήρωναν τις εγγυήσεις των ελλειμματικών συγκοινωνιών (Ολυμπιακή, λεωφορεία και ΟΣΕ). Εθνικός πλούτος, για παράδειγμα, οι λιγνίτες, χαρίστηκε χωρίς τιμολόγηση στη ΔΕΗ. Εξωφρενικές προμήθειες απαξιωμένου ψηφιακού υλικού έγιναν με πολιτικά (και ίσως κάποια ακόμη!) κριτήρια από τους πολιτικούς αρχηγούς, στην περίπτωση του ΟΤΕ.

Το μεγάλο έγκλημα σε βάρος του ελληνικού λαού και του έθνους ολοκληρώθηκε και κατοχυρώθηκε από το ΠΑΣΟΚ στη δεύτερη θητεία του. Σε αυτό προσχώρησε το στελεχικό δυναμικό της Νέας Δημοκρατίας. Δειλά επί Μητσοτάκη και με θρασύτητα με τον Καραμανλή. Ο Κώστας Σημίτης, παρά τις ορθές προσπάθειες να εγκαταστήσει αξιοκρατικές διαδικασίες, υπεχώρησε στο βάρος του διλήμματος «είτε να τα βάλει με τη διαπλοκή των ΔΕΚΟ και να διαλύσει το ΠΑΣΟΚ, είτε να κοιτάξει αλλού».

Το κακό δεν σταματά στις ΔΕΚΟ. Στο ίδιο πρότυπο, με τα ίδια ελαττώματα λειτουργούν οι Ασφαλιστικοί Οργανισμοί, η Τοπική Αυτοδιοίκηση, το Σύστημα Υγείας, οι Ενοπλες Δυνάμεις, οι Ειδικές Υπηρεσίες των Υπουργείων. Ακόμη και εισηγμένες στο Χρηματιστήριο εταιρείες που βρίσκονται σε πλήρη ανταγωνισμό, όπως τα τραπεζικά ιδρύματα, εντάσσονται και υφίστανται τις συνέπειες του συστήματος ΔΕΚΟ.

Η Ελλάδα δεν είναι η μοναδική χώρα που έχει προβλήματα παραγωγικότητας και σπατάλης στο ευρύτερο κρατικό τομέα. Είναι όμως η μόνη, η οποία κινδυνεύει από τον χειρότερο συνδυασμό. Μία «σοβιετικού» τύπου πολιτική επιρροή πάνω σε ένα τεράστιο τμήμα του εθνικού πλούτου. Αυτό το σύστημα του κρατικο-μονοπωλιακού ελέγχου στην οικονομία, με τα προνόμιά του, είναι που φοβούνται μήπως χαθεί οι οπαδοί του «αριστερο-σοσιαλισμού». Εκείνοι που τους πληρώνουν, όλους αυτούς, πότε θα αγανακτήσουν;

Αξιοποίηση ή Οικονομικά εγκλήματα?

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Υποχρεωμένος να συνεχίσει ολομόναχος την πολιτική υλοποίησης των στόχων του Μνημονίου είναι ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, καθώς απομονώθηκε στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών της Παρασκευής, περιοριζόμενος στη συναίνεση του ΛΑΟΣ, η οποία είναι από πέρυσι δεδομένη, αλλά δεν επαρκεί πολιτικά. Ακόμη όμως και στο θέμα της εκποίησης δημόσιων υπηρεσιών και ακινήτων, στο οποίο συμφωνεί γενικά μαζί του ο πρόεδρος της ΝΔ, Αντώνης Σαμαράς, τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα για τον πρωθυπουργό και την κυβέρνησή του.

Το πολιτικό κόστος των ιδιωτικοποιήσεων θα είναι βαρύτατο για τον πρωθυπουργό, τους υπουργούς του και το ΠΑΣΟΚ για πολλούς λόγους. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός βρίσκεται πολύ σοβαρά εκτεθειμένος στα μάτια των πολλών χιλιάδων εργαζομένων στις δημόσιες επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας που προτίθεται να ιδιωτικοποιήσει, εξαιτίας δηλώσεων που είχε κάνει ο ίδιος προσωπικά ως αρχηγός του ΠΑΣΟΚ πριν αναλάβει την εξουσία. Δηλώσεις που φροντίζουν να υπενθυμίζουν οι ΠΑΣΟΚτζήδες συνδικαλιστές που εργάζονται σε αυτές.  

"Εγκληματική παράδοση" χαρακτήριζε την πώληση ποσοστού του ΟΤΕ στην Ντόιτσε Τέλεκομ επί κυβέρνησης Καραμανλή και υποσχόταν "ανάκτηση του ελέγχου του ΟΤΕ από το Δημόσιο" μόλις το ΠΑΣΟΚ ερχόταν στην εξουσία. Σε αντίθεση με αυτά που υποσχόταν όμως, ο Γ. Παπανδρέου ετοιμάζεται σήμερα να ολοκληρώσει την πλήρη παράδοση του ΟΤΕ στους Γερμανούς, μη κρατώντας καν το δικαίωμα βέτο για θέματα εθνικής ασφάλειας της χώρας! Μόλις πάρουν τον έλεγχο οι Γερμανοί, θα κάνουν αμέσως 2.000 απολύσεις, ακολουθώντας πλάνο που υλοποίησαν όταν αγόρασαν και τον Οργανισμό Τηλεπικοινωνιών της Σλοβακίας: από 12.345 εργαζομένους που είχε το 2000 μέσα σε μια δεκαετία εξόντωσαν τα... τρία τέταρτα (!) και πέρυσι είχαν κρατήσει 3.331 εργαζομένους.

"Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να παραχωρηθούν τα λιμάνια του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης" δήλωνε ο Γ. Παπανδρέου το 2008, αλλά σήμερα τα πουλάει και τα δύο. 

"Εμείς συμπαριστάμεθα στις προσπάθειες των εργαζομένων και όλων των προοδευτικών πολιτών που θέλουν αυτό το μεγάλο για μας απόκτημα της ΔΕΗ να παραμείνει υπό δημόσιο έλεγχο" δήλωνε ο Γ. Παπανδρέου περιστοιχιζόμενος από συνδικαλιστές της ΔΕΗ όταν ήταν στην αντιπολίτευση, σήμερα όμως θέλει να ξεπουλήσει αυτό το "μεγάλο απόκτημα".

Το δεύτερο ζήτημα που υπάρχει είναι ότι, λόγω της κρίσης και των κερδοσκοπικών προσδοκιών, οι χρηματιστηριακές τιμές των ΔΕΚΟ βρίσκονται σε απίστευτα χαμηλά επίπεδα. Οποιος υπουργός βάλει την υπογραφή του για πώληση σε εξευτελιστικές τιμές σαν τις σημερινές οποιασδήποτε δημόσιας επιχείρησης, δικαίως διατρέχει κίνδυνο να βρεθεί κατηγορούμενος στα δικαστήρια μόλις πέσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Για να καταστήσουμε σαφέστερο τι εννοούμε, αρκεί να φέρουμε ορισμένα συγκεκριμένα παραδείγματα: 

Την Παρασκευή π.χ. η χρηματιστηριακή αξία ολόκληρης της ΔΕΗ ήταν μόλις... 2,2 δισεκατομμύρια ευρώ! 

Η ΕΥΔΑΠ, η οποία υδρεύει 4.300.000 κατοίκους και στον τομέα της αποχέτευσης εξυπηρετεί 3.500.000 κατοίκους, είχε χρηματιστηριακή αξία την Παρασκευή... μισό δισ. ευρώ! 

Θα πουλήσει δηλαδή η κυβέρνηση Παπανδρέου το πακέτο ελέγχου της εταιρείας (51% το πολύ) για... 300 εκατομμύρια ευρώ; Θα τρελαθούμε! Θα εκχωρήσει η κυβέρνηση Παπανδρέου τον πλήρη έλεγχο του ΟΤΕ έναντι μόλις... 0,4 δισεκατομμυρίου ευρώ στους Γερμανούς (τόσο κόστιζε προχθές, το κρίσιμο 10% των μετοχών του ελληνικού κράτους, με το οποίο η Ντόιτσε Τέλεκομ αποκτά τον πλήρη έλεγχο); Θα πουλήσει τα λιμάνια του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης, και τα δύο μαζί, για λιγότερο από... 0,25 δισ.;

Είναι δυνατόν να συζητάμε να πουλήσει η κυβέρνηση Παπανδρέου την ύδρευση, την ηλεκτροδότηση, τις τηλεπικοινωνίες, τα λιμάνια της πατρίδας μας για... 2-3 δισεκατομμύρια ευρώ συνολικά; Είναι δυνατόν; Μα αν δεν είναι αυτά οικονομικά εγκλήματα κατά της χώρας στον ανώτατο δυνατό βαθμό, τότε τι είναι οικονομικό έγκλημα - μόνο οι μίζες και οι κομπίνες του άλφα ή τους βήτα υπουργού που τσέπωσε κάποια εκατομμύρια ή βρέθηκε ξαφνικά με πέντε και δέκα ή και παραπάνω ακίνητα; 

Και κάτι ακόμα. Αν η κυβέρνηση πουλώντας φως, νερό, τηλέφωνα, λιμάνια, τρένα δεν πιάνει ούτε 5 δισεκατομμύρια ευρώ, από πού σκοπεύει να πιάσει τα υποτιθέμενα 50 δισ. που έχει τάξει στην ΕΕ και το ΔΝΤ; Θα πουλήσει και τη γη μας;

ΔΙΑΛΥΣΗ

Το αληθινό έργο της Τρόιχαντ

ΑΠΥΘΜΕΝΟ πολιτικό θράσος συνιστά η προβολή ως προτύπου για τις ελληνικές ιδιωτικοποιήσεις του δυτικογερμανικού οργανισμού Τρόιχαντ. Απευθύνεται σε αδαείς. Αποστολή της Τρόιχαντ που σε πρώτη φάση λειτούργησε από το 1990 μέχρι το 1994 ήταν όχι να εξυγιάνει, αλλά να διαλύσει εντελώς τη βιομηχανική και αγροτική βάση της Ανατολικής Γερμανίας και να την καθυποτάξει στις δυτικογερμανικές επιχειρήσεις. Ξεπούλησε τα πάντα έναντι πινακίου φακής.  

Από τα 4 εκατομμύρια Ανατολικογερμανούς εργαζόμενους το 1990, άφησε άνεργους τα... 2,5 εκατομμύρια το 1994! Ξεπούλησε 8.500 κρατικές επιχειρήσεις και 2.500.000 στρέμματα καλλιεργειών έναντι... 135 δισ. ευρώ!!! Ο πρώτος πρόεδρος της Τρόιχαντ δολοφονήθηκε, ενώ 180 άτομα δικάστηκαν για σκάνδαλα.

Και οι δανειστές έχουν δικαιώματα

Γράφει ο ΕΡΡΙΚΟΣ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΣ

Επειδή πολλά έχουν ήδη ειπωθεί και ασφαλώς θα ειπωθούν και πολλά άλλα για τις πιέσεις των ξένων για συναίνεση, είναι σίγουρα χρήσιμο να προβληματιστούμε λίγο πάνω στο αν και κατά πόσο δικαιούνται ή όχι οι εταίροι και δανειστές μας να θέτουν τέτοιους όρους ή αν οι αξιώσεις τους αυτές αποτελούν απαράδεκτη παρέμβαση στα εσωτερικά μας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η οποιαδήποτε προερχόμενη από το εξωτερικό πίεση σε σχέση με τη διαμόρφωση της στάσης και της συμπεριφοράς ελληνικών κομμάτων συνιστά όντως παρέμβαση στην πολιτική ζωή της χώρας. Αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση η ασκούμενη πίεση συνδέεται άμεσα με τη δανειοδότησή μας από τον μηχανισμό στήριξης προκειμένου να αποφύγουμε τη χρεοκοπία, αλλά και τη διασφάλιση που δικαιολογημένα επιθυμούν οι δανειστές μας για να είναι σίγουροι ότι δεν κινδυνεύουν να χάσουν τα χρήματά τους, όταν μάλιστα προβλέπεται να μας δανειοδοτούν και μετά τη λήξη της διακυβέρνησης της χώρας από τον Γ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ.

Αλλωστε, την ιδιαιτερότητα αυτή δεν την επικαλούνται μόνο οι Ευρωπαίοι. Την επισημαίνουν και παράγοντες της ελληνικής πολιτικής ζωής. Επανειλημμένα έχει υποστηρίξει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι η κυβέρνηση δεν διαθέτει τη δημοκρατική νομιμότητα για αποφάσεις που εκτείνονται πέραν της προβλεπόμενης από το Σύνταγμα θητείας της. Γιατί, λοιπόν, να μην επιδιώξουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μια ευρύτερη συναίνεση από πλευράς μας όταν μάλιστα η εκταμίευση των επόμενων δόσεων, αλλά και η έγκριση ενός νέου δανείου θα πρέπει να περάσουν από τα αντίστοιχα εθνικά κοινοβούλια;

Γνωστό είναι πως δεν είμαστε την περίοδο αυτή ιδιαίτερα συμπαθείς στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη και είναι πολλοί οι εκπρόσωποι ξένων κυβερνήσεων και διεθνών οργανισμών που δημοσιοποιούν τα αισθήματά τους. Πολύ περισσότερο εκείνοι που θα κληθούν σύντομα να αιτιολογήσουν στα κοινοβούλιά τους και στην κοινή γνώμη τους τη δανειοδοτική στήριξη μιας χώρας, της οποίας ο πολιτικός κόσμος δεν συναινεί ως προς τους όρους βάσει των οποίων εγκρίνεται η δανειοδότηση.

Πολύ απλά, όπως εμείς διεκδικούμε το δικαίωμα να μη λογοδοτούμε σε κανέναν για τις αποφάσεις και τις επιλογές μας, έτσι και οι άλλοι διεκδικούν το δικαίωμα να καθορίζουν με ποιους όρους μας δανείζουν. Και τελικά εκείνο που μετράει είναι ποιος έχει ανάγκη τον άλλον.

Τα λεφτά και τα δεδομένα

Tου Πασχου Mανδραβελη

Eίναι εκπληκτικό, αλλά σ’ αυτή τη χώρα όλα θεωρούνται δημόσια εκτός από την πληροφορία για το τι κάνει το κράτος. Εκεί τα πάντα εμπίπτουν στη θεωρία των προσωπικών δεδομένων. Ετσι, οι πολίτες δεν πρέπει να γνωρίζουν ποιους συλλαμβάνει η Αστυνομία, η Βουλή παλαιότερα δεν μπορούσε να πληροφορηθεί τι λεφτά έπαιρναν τα στελέχη των ΔΕΚΟ και τώρα δεν πρέπει να μάθουμε ποιοι μάς ζητάνε κάποια εκατομμύρια ευρώ.

Οπως έγινε γνωστό, από κατάθεση δικαστικού σε αρμόδια επιτροπή της Βουλής, κάποιοι συνταξιούχοι βουλευτές ζήτησαν αναδρομικά μέχρι 250.000 ευρώ έκαστος.Χρησιμοποίησαν το γνωστό γαϊτανάκι: οι δικαστές επιδικάζουν στον εαυτό τους αύξηση των αποδοχών τους (διότι κάποιος στον δημόσιο τομέα πήρε παραπάνω απ’ όσες έπρεπε υπερωρίες), οι μισθοί των δικαστών είναι συνδεδεμένοι με τους μισθούς των βουλευτών, οι συντάξεις των βουλευτών είναι συνδεδεμένες με τους μισθούς των βουλευτών κ.ο.κ. Εχουμε δηλαδή το γνωστό χάος, διά του οποίου αφαιμάσσονται νομοτύπως τα δημόσια ταμεία.

Η αποκάλυψη αυτή δημιούργησε αίσθηση και λογικώς δύο βουλευτές (ο κ. Δ. Παπαδημούλης του ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Παύλος Μαρκάκης του ΛΑΟΣ) με ερωτήσεις προς στην κυβέρνηση ζήτησαν να μάθουν ποιοι είναι αυτοί που στη συγκεκριμένη οικονομική συγκυρία ζητάνε μερικά εκατομμύρια από τα δημόσια ταμεία.

Το υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων διαβίβασε τις σχετικές ερωτήσεις στο Ελεγκτικό Συνέδριο, το όποιο αρνήθηκε διότι «περαιτέρω αναφορά σε ονόματα πρώην βουλευτών θα ήγειρε αμφισβητήσεις ως προς την προστασία των ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων».

Εγιναν προσωπικά δεδομένα άλλων τα χρήματά μας; Αυτή η απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου μοιάζει περισσότερο με ληστεία από κουκουλοφόρο: «δώσε τα λεφτά και μην ρωτάς πολλά». Δεν ξέρουμε σε ποιες σχολές σπούδασαν οι δικαστές ή ποιες σχολές σκέψης διακονούν. Απλώς ελπίζουμε ότι οι νομικές θεωρίες που διδάχθηκαν, να εφάπτονται κάπως της λογικής. Διότι τα πράγματα, τουλάχιστον από τη λογική σκοπιά, είναι απλά: έρχονται κάποιοι άνθρωποι και ζητούν από εμάς τους φορολογούμενους δεκάδες εκατομμύρια. Θα μάς επιτρέψουν τουλάχιστον να ρωτήσουμε ποιοι είναι;

Η «αποβολή» της Βιολογίας

Γράφει ο Σταµάτης Ν. Αλαχιώτης

Καθηγητής Γενετικής, πρώην πρόεδρος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.

Ολο και περισσότερο γίνεται αποδεκτό ότι αν ο 19ος αιώνας ήταν ο αιώνας της λογικής, ο 20ός ο αιώνας της φαντασίας, ο 21ος είναι ο αιώνας της Βιολογίας, της Βιοϊατρικής, της Βιοτεχνολογίας· και µαζί µε τη µικροηλεκτρονική αποτελούν τους πυλώνες της επιστηµονοτεχνολογικής προόδου, του σύγχρονου πολιτισµού µας. Από την εποχή που η διδασκαλία της βιολογίας εστιαζόταν εν πολλοίς σε θέµατα, όπως λ.χ. η µάθηση του φασίολου, έχουν περάσει µερικά «έτη φωτός»· µε τη ζωή µας να έχει επηρεαστεί ολοκληρωτικά από την πρόοδο αυτή.

Χωρίς όµως τη σηµαντική βιολογική γνώση και σκέψη, που πρέπει να καλλιεργείται στην κρίσιµη ηλικία του σχολείου, χωρίς οι µαθητές να έχουν ευαισθητοποιηθεί για τις στοιχειώδεις δυνατότητες των τεκταινοµένων στον χώρο της Βιολογίας, δεν θα µπορούν να κατανοήσουν πλήρως τον κόσµο τους, δεν θα είναι σε θέση να αντιλαµβάνονται τη σηµασία των εφαρµογών της νέας γνώσης, δεν θα µπορούν να σχετίζουν το βιολογικό υπόβαθρο της ζωής µε το ανθρωπιστικό, δεν θα έχουν δηλαδή µια ολιστική αντίληψη της ζωής. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο ούτε η πολυπολιτισµικότητα που είναι κανόνας στο ελληνικό σχολείο και την κοινωνία της εποχής µας µπορεί να κατανοηθεί µε δυσάρεστες προεκτάσεις προς ρατσιστικές λ.χ. θεωρήσεις, ούτε η σηµαντικότητα της προστασίας του κακοδιαχειριζόµενου περιβάλλοντος µπορεί να γίνει αντιληπτή.

Σε αυτή λοιπόν τη νέα εποχή η κάθε υποβάθµιση του µαθήµατος της Βιολογίας στο σχολείο γυρνά πίσω το ρολόι. Γι’ αυτό χρειάζεται µια νέα µατιά στο µερίδιο των µαθηµάτων, των φυσικών επιστηµών στο σχολικό πρόγραµµα, χωρίς την υποβάθµιση κανενός, αλλά µέσα από µια χρυσή τοµή µε την οποία µπορεί να βρεθεί η καλύτερη αξιοποίησή τους. Αλλωστε όταν στην Ευρωπαϊκή Ενωση παρατηρείται πρόβληµα στην προσέλκυση φοιτητών από τις φυσικές επιστήµες και γίνεται προσπάθεια αναβάθµισής τους, πώς µπορούµε εµείς να σκεφτόµαστε υποβάθµιση του συνδετικού κρίκου τους που είναι η Βιολογία στην οποία τα βιοχηµικά και βιοφυσικά φαινόµενα είναι θεµελιώδη; Είναι αυτονόητο ότι κάτι πρέπει να γίνει για να µην πρωτοτυπήσουµε πάλι αρνητικά ως χώρα.

Δεν είναι ο χώρος αυτός ο κατάλληλος για την ανάπτυξη συγκεκριµένων προτάσεων, αλλά ένας αριθµός λ.χ. 5 υποχρεωτικών µαθηµάτων είναι από τη φύση του αυθαίρετος. Χωρίς παιδαγωγικο-εκπαιδευτικό προβληµατισµό και λύση το όλο σύστηµα υποφέρει. Η παιδαγωγική διάσταση π.χ. που αφορά τη σηµαντικότητα του µαθήµατος της Βιολογίας στο σχολείο έγκειται στη συµβολή της ως σοβαρής παραµέτρου σύνδεσης, όχι µόνο φυσικών και χηµικών φαινοµένων µε τη ζωή, αλλά και κοινωνικών, ανθρωπιστικών κ.ά. σε µια ολιστική προσφορά και κατάκτηση της γνώσης. Η εκπαιδευτική διάσταση αφορά όχι µόνο τις µεθόδους διδασκαλίας και την επιλογή των περιεχοµένων που δεν είναι επίσης του παρόντος, αλλά τον ελάχιστο απαιτούµενο χρόνο διδασκαλίας για να µη µιλάµε για µια αποσπασµατική και κατακερµατισµένη βιολογική γνώση που σύγχυση θα προκαλεί περισσότερο παρά µάθηση.

Ηχηρό παράδειγµα ένας πτυχιούχος βιολόγος από τις ΗΠΑ, ο οποίος ήρθε να εξεταστεί στη Γενετική στο πλαίσιο αναγνώρισης ισοτιµίας και αντιστοιχίας του πτυχίου του µε το πτυχίο Βιολογίας των ελληνικών πανεπιστηµίων. Οταν όµως τον ρωτήσαµε το πιο απλό, αν ήξερε δηλαδή τους νόµους Μέντελ, του πατέρα της Γενετικής, µας αποστόµωσε λέγοντας ότι δεν τους γνωρίζει, διότι δεν είχε επιλέξει το µάθηµα της Γενετικής στο Πανεπιστήµιο που είχε φοιτήσει! Ανάλογα θα συµβούν και µε τους µαθητές µας αν το σύστηµα επιλογής ορισµένων µαθηµάτων οδηγεί στην προσφορά και κατάκτηση κατακερµατισµένης γνώσης, η οποία τελικά δεν συνιστά γνώση. 

Το ερώτηµα λοιπόν είναι τι θέλουµε και είναι απλό. Οι έχοντες την ευθύνη µπορούν να βρουν λύσεις προτού «ανακαλύψουµε» πάλι εκ των υστέρων ότι έγινε λάθος.

Οπως γίνεται τόσα χρόνια π.χ. µε το κεφάλαιο της Εξέλιξης, το οποίο, εκτός ενός µικρού εισαγωγικού µέρους του που προστέθηκε πέρυσι, δεν βρίσκεται ολόκληρο στη διδακτέα και εξεταστέα ύλη των πανελλαδικών εξετάσεων, παρά και τις προσωπικές µας προσπάθειες όταν ήµασταν στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Οπως συµβαίνει και µε τη βιοηθική προσέγγιση των γενετικά τροποποιηµένων οργανισµών, που προσφέρεται ακροθιγώς, χωρίς να συµβάλλει στη διαµόρφωση των αναγκαίων αξιών και στάσεων των µαθητών ως καταναλωτών-πολιτών για τα µεταλλαγµένα νεοφανή τρόφιµα. Η κατανόηση της ζωής όµως πρέπει να αντανακλά την προσπάθεια απόκτησης της απαραίτητης βιολογικής γνώσης για να καλλιεργηθούν αποτελεσµατικότερα και οι ανθρωπιστικές στάσεις και αξίες και συνακόλουθα η ατοµική, συλλογική και κοινωνική υπευθυνότητα, απαραίτητη, περισσότερο από ποτέ στην αντιµετώπιση της χαοτικής πορείας που βρίσκεται ο κόσµος µας και ιδιαίτερα η χώρα µας.

Το σχολείο αρκείται στα αγγλικά και η δεύτερη γλώσσα φεύγει...

Tου Νικου Βατοπουλου

Σε καθεστώς ανασφάλειας και σύγχυσης παραμένουν καθηγητές που διδάσκουν γαλλικά και γερμανικά στα σχολεία, καθώς πληροφορίες που διαδόθηκαν πολύ γρήγορα μιλούσαν για προωθούμενη κατάργηση της διδασκαλίας δεύτερης ξένης γλώσσας (με επιλογή ανάμεσα σε δύο) στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Οι καθηγητές αναφέρουν ότι στον εκπαιδευτικό σχεδιασμό του υπουργείου Παιδείας δεν περιλαμβάνεται η διδασκαλία δεύτερης ξένης γλώσσας πλην των 800 Δημοτικών του πιλοτικού προγράμματος. Σύμφωνα με πληροφορίες, στα Γυμνάσια θα διδάσκεται μόνο μία δεύτερη γλώσσα. Εως τώρα δεν υπάρχει επίσημη τοποθέτηση εκ μέρους του υπουργείου.

Οι καθηγητές αγωνιούν για τις θέσεις εργασίας (είναι περίπου 5.000 οι θιγόμενοι), αλλά το πρόβλημα είναι ευρύτερο. 

Η καθιέρωση της διδασκαλίας δεύτερης ξένης γλώσσας ήταν μία κατάκτηση του εκπαιδευτικού συστήματος, που, αν επαληθευτούν οι ανησυχίες, θα αποδειχθεί εξαιρετικά βραχύβια. Αν οι περικοπές είναι για λόγους οικονομίας, τότε είναι σε λανθασμένη κατεύθυνση, διότι δεν χρειάζεται φιλοσοφία για να αντιληφθεί κανείς ότι με λίγα αγγλικά και μόνο δεν πας πουθενά στον σύγχρονο κόσμο.

Και οι περικοπές αυτές συμβαίνουν σε μία ιστορική συγκυρία κατά την οποία το ενδιαφέρον του μέσου Ελληνα για εκμάθηση ξένων γλωσσών είναι μεγαλύτερο παρά ποτέ. Αρκεί κανείς να δει πόσοι μαθαίνουν ισπανικά, που διεκδικούν τη δεύτερη θέση στην κλίμακα της δημοτικότητας. Ή πόσοι έχουν αρχίσει τουρκικά, κινεζικά ή ρωσικά. Η Ελλάδα ανήκει στον σύνδεσμο της Γαλλοφωνίας και αντιστοίχως η γερμανική γλώσσα έχει ισχυρή θέση.

Σε μία τέτοια περίοδο, που ο Ελληνας οφείλει να είναι από σχολική ηλικία υποψιασμένος, αν μη τι άλλο, για τον διεθνή περίγυρο, τις κουλτούρες αλλά και την πειθαρχία που απαιτεί η εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας, η διαφαινόμενη ασάφεια του υπουργείου Παιδείας προκαλεί βαθιά ανησυχία στους επαγγελματίες καθηγητές. Πέραν των θιγόμενων καθηγητών, ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων -εκείνων που αντιλαμβάνονται το αυτονόητο της πολυγλωσσίας- μένει με την απορία για το πόσες εκπτώσεις θα δεχθούμε ακόμη για να μαζέψουμε τα ασυμμάζευτα.Κάποτε η μία ξένη γλώσσα στο σχολείο ήταν μία αποδεκτή κατάσταση, σήμερα είναι ένδειξη υπανάπτυξης.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ