ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Μετά τον Πούτιν, τι;

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

 Αναρωτηθήκαμε ποια θα είναι η διάδοχη κατάσταση, αν υπάρξει, στο καθεστώς Πούτιν; 

Σχεδόν όλοι θα ικανοποιηθούμε με την πτώση του, αλλά δεν είναι βέβαιο πως αυτό που θα ακολουθήσει θα είναι καλύτερο από αυτό που έφυγε. 

Υπάρχει, βέβαια, και η αισιόδοξη οπτική. Να έρθει στην εξουσία της Ρωσίας μια ομάδα νέων πολιτικών, οι οποίοι θα επιζητήσουν την άμεση κατάπαυση του πυρός και τη σταδιακή ομαλοποίηση των σχέσεων της χώρας τους με τη Δύση. Να προκηρύξουν ελεύθερες και αδιάβλητες εκλογές και όλα να εξελιχθούν κατ’ ευχήν. Αυτό το ονειρεμένο σενάριο πάσχει, γιατί δεν θεμελιώνεται σε καταστάσεις, σε πρόσωπα και κυρίως στην ιστορία της Ρωσίας στον εικοστό αιώνα, που είχε δύο χρονικά ασήμαντες περιόδους με δημοκρατικό πολίτευμα.

Σχεδόν πάντα οι αυταρχικοί ηγέτες –και ο Πούτιν είναι αυταρχικός ηγέτης που ρέπει προς τον ολοκληρωτισμό– δεν εγκαταλείπουν την εξουσία διότι έχουν ηττηθεί στις εκλογές. Τις εκλογές φροντίζουν πάντα, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, να τις κερδίζουν.  

Οι αυταρχικοί ηγέτες ανατρέπονται. Και αυτοί που τους ανατρέπουν είναι άνθρωποι του παρασκηνίου και των σκοτεινών μηχανισμών, πολλές φορές πολύ πιο ακραίοι και πολύ πιο σκληροί από αυτόν που ανέτρεψαν.

Στην προκειμένη περίπτωση, μπορεί η Ρωσία να βρεθεί μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση. Ο Πούτιν να απομακρυνθεί από την εξουσία από μια ομάδα σκληροπυρηνικών που, πέραν όλων των άλλων, θα θελήσουν να κερδίσουν τον πόλεμο με την Ουκρανία στα πεδία των μαχών με κάθε τρόπο. Και τότε οι ηγέτες του δυτικού στρατοπέδου θα βρεθούν μπροστά σε κρίσιμα διλήμματα και θα πρέπει να λάβουν καθοριστικές αποφάσεις.  

Είναι φανερά τα πολιτικά αδιέξοδα που υπάρχουν στο ζήτημα της αντικατάστασης του Πούτιν στην ηγεσία της Ρωσίας. Αυτός είναι παντελώς αναξιόπιστος, καθώς παραπλάνησε όλους τους συνομιλητές του, ενώ η εναλλακτική του μπορεί να αποδειχθεί πολύ χειρότερη. 

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

Είναι επικίνδυνο για την ανθρωπότητα, μια πυρηνική υπερδύναμη να μη διαθέτει δημοκρατική διέξοδο, ενώ συμμετέχει σε έναν πόλεμο. 

Συμπερασματικά...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η μακρά σκιά του 1989

Γράφει ο Στάθης Ν. Καλύβας 

Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, κάτοχος της έδρας Gladstone στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Το 1989 αποτελεί ιστορική τομή: η πτώση του Τείχους του Βερολίνου σήμανε το τέλος του κομμουνισμού και, μέσα σε μία διετία, τα περισσότερα από τα καθεστώτα αυτά είχαν περάσει στην αιωνιότητα. Από όσα επέζησαν, άλλα μετατράπηκαν σε καπιταλιστικές δικτατορίες με έμβλημα το σφυροδρέπανο, όπως η Κίνα, και άλλα σε οικογενειακές κλεπτοκρατίες, όπως η Βόρεια Κορέα και η Κούβα.  

Σε μια στιγμή εξέλιπαν τρεις αξίες που έως τότε άσκησαν τεράστια επίδραση: η τελεολογική αντίληψη της Ιστορίας, η ιδέα δηλαδή πως η Ιστορία υπακούει σε νόμους αντίστοιχους της φυσικής, που οδηγούν αναπόδραστα σε μια αταξική, σοσιαλιστική κοινωνία, η κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία, η μόνη δηλαδή εφαρμοσμένη εναλλακτική του καπιταλισμού, και ο σοσιαλισμός ως εναλλακτικό πολιτικό σύστημα της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Εκεί βρίσκεται το νόημα της περίφημης ρήσης περί τέλους της Ιστορίας του Φράνσις Φουκουγιάμα: όχι δηλαδή στη διακοπή του ρου της (αυτό θα ισοδυναμούσε με το «πάγωμα» του χρόνου), αλλά στην έκλειψη μιας πειστικής εναλλακτικής ως προς την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. 

Πράγματι, μετά το 1989 οι φιλελεύθερες δημοκρατίες πολλαπλασιάστηκαν και κυριάρχησαν.

Στον αντίποδα, τα αυταρχικά καθεστώτα βρέθηκαν μπροστά σε ένα μεγάλο δίλημμα νομιμοποίησης. Ως το 1989 μπορούσαν να υιοθετήσουν είτε τον αντικομμουνισμό (όπως το καθεστώς των συνταγματαρχών στη χώρα μας) είτε κάποια μορφή κρατικού σοσιαλισμού, όπως πολλές χώρες του Τρίτου Κόσμου.  

Μετά το 1989 και οι δύο αυτές επιλογές εξέλιπαν. Ετσι ακολούθησαν δύο δρόμους.  

Από τη μία, τα λιγότερο ανεπτυγμένα αυταρχικά καθεστώτα επέλεξαν πιο «πρωτόγονες» μορφές νομιμοποίησης, όπως, π.χ., η απροκάλυπτη κυριαρχία κάποιας εθνοτικής ομάδας εις βάρος άλλων. 

Οσο για τα πιο προηγμένα και πλούσια καθεστώτα, αυτά επιδίωξαν να κερδίσουν την εύνοια των πολιτών τους, μειώνοντας τα επίπεδα καταστολής και αυξάνοντας τον πλούτο τους. Το κοινωνικό συμβόλαιο που πρότειναν ήταν απλό και σαφές: σε αντάλλαγμα του δικαιώματός τους να παραμένουν στην κυβέρνηση εσαεί και των περιορισμών στην ελευθερία, παρείχαν σταθερότητα και ευημερία – μια ευημερία που βασίστηκε κυρίως στη συμμετοχή τους στη λεγόμενη παγκοσμιοποίηση, στις αυξημένες δηλαδή εμπορικές ροές με τη Δύση. Αυτή υπήρξε η επιλογή της Ρωσίας και της Κίνας και για μεγάλο διάστημα λειτούργησε.

Ομως, το κοινωνικό αυτό συμβόλαιο καταρρέει.  

Από τη μία, η ματαιόδοξη επιθυμία του Βλαντιμίρ Πούτιν να αναβιώσει τη σοβιετική αυτοκρατορία τον ώθησε να ρισκάρει τα πάντα, σε μια αδιέξοδη πολεμική περιπέτεια που γονατίζει τη ρωσική κοινωνία. 

Από την άλλη, η απόφαση του Σι Τζινπίνγκ να συγκεντρώσει στο πρόσωπό του όλες τις εξουσίες συμπίπτει με τη σκλήρυνση του καθεστώτος (που εκφράστηκε με ιδιαίτερα αποκρουστικό τρόπο στην πρωτοφανή αποβολή του πρώην προέδρου Χου από την αίθουσα του κομματικού συνεδρίου), την αυξημένη εσωστρέφεια της χώρας και τη σταδιακή υποχώρηση των ρυθμών ανάπτυξης, που προβλέπεται να σταθεροποιηθεί σε ετήσια επίπεδα του 2,5%.

Οπως είναι φυσικό, οι εξελίξεις αυτές παράγουν παγκόσμιες αναταράξεις. Η ουσία τους, όμως, δεν βρίσκεται τόσο σε αυτές, όσο στο γεγονός πως...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η Αλήθεια για την Ενεργειακή Κρίση (Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο)

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΝΕΡΓΕΙΑ - ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ: Ο μύθος της "καθαρής ενέργειας" και τα "επιστημονικά" σκουπίδια της Αριστεράς

Στη φωτογραφία: Ανεμογεννήτριες στο San Gorgonio Pass κοντά στο Παλμ Σπρινγκς της Καλιφόρνια. (Φωτό του Lee Celano/AFP via Getty Images)

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

Tου Daniel Greenfield / Gatestone Institute


Το «καθαρό», όπως και το «έξυπνο», έχει γίνει προαπαιτούμενο για όλη την τεχνολογία. Και τα δύο είναι μύθοι.

Η έξυπνη τεχνολογία είναι τεχνολογία επιτήρησης. Δεν είναι εξυπνότερη λόγω των εγγενών ιδιοτήτων της, αλλά επειδή στέλνει και λαμβάνει δεδομένα που της επιτρέπουν να είναι «εξυπνότερη» σχετικά με τη χειραγώγηση των χρηστών. Το έξυπνο μέρος της έξυπνης τεχνολογίας προέρχεται από τον άνθρωπο. Το ίδιο ισχύει και για το ανόητο μέρος, όταν οι άνθρωποι θυσιάζουν την ιδιωτικότητά τους και την ανεξαρτησία τους για τα οφέλη της τεχνολογίας που διαμορφώνεται γι αυτούς.

Η καθαρή ενέργεια είναι άλλος ένας μύθος. Ο νόμος για την αύξηση του πληθωρισμού προσφέρει άλλη μια ροή δισεκατομμυρίων προς τις αναποτελεσματικές μορφές παραγωγής ενέργειας που η κυβέρνηση επιδοτεί για περισσότερα από 50 χρόνια, επειδή κάποια διαφημιστική εταιρεία της Madison Avenue τις χαρακτήρισε «καθαρές».

Η ενέργεια είναι εγγενώς καθαρή και βρώμικη. Για να γίνουν χρήσιμες οι εγγενείς δυνάμεις του σύμπαντος απαιτείται εξόρυξη μετάλλων, κοπή δέντρων και μετατροπή των ορυκτών καυσίμων σε πλαστικό για τη συναρμολόγηση των μηχανών. Μόλις λειτουργήσουν αυτές οι μηχανές, θα βγάλουν θερμότητα επειδή είναι «καθαρές» ή «βρώμικες», έτσι λειτουργεί ο δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής. Ούτε ο Αλ Γκορ μπορεί να αποφύγει την εντροπία, και ούτε το πιο γυαλιστερό ηλιακό πάνελ, οι πιο κομψές ανεμογεννήτριες ή τα αθόρυβα Tesla δεν θα αποτρέψουν τη σπατάλη ενέργειας καθώς μεταφέρεται, αποθηκεύεται ή χρησιμοποιείται για να κάνει το ένα ή το άλλο πράγμα τοπικά ή σε εθνικό επίπεδο.

Η μόνη πραγματικά ενεργειακά αποδοτική ενέργεια προέρχεται από βιοφωταύγεια πλάσματα όπως οι πυγολαμπίδες. Δεν τις φτιάξαμε εμείς, και παρά τους κομπασμούς των τεχνοκρατών, δεν μπορούμε να τις αντιγράψουμε.

Η καθαρή ενέργεια εξαρτάται από τα τεράστια ορυχεία σπάνιων γαιών που διαχειρίζεται η κομμουνιστική Κίνα, και δηλητηριάζουν τα πάντα γύρω τους. 

Οι ανεμογεννήτριες απαιτούν τεράστιες ποσότητες ξύλου μπάλσα που αποψιλώνουν τον Αμαζόνιο. 

Ούτε οι γεννήτριες ούτε τα ηλιακά πάνελ ανακυκλώνονται όταν χαλάσουν. Καταλήγουν σε χωματερές και γίνονται τοξικά απόβλητα. Η εισπνοή υαλοβάμβακα από σπασμένες ανεμογεννήτριες ή η πόση νερού μολυσμένου με βαρέα μέταλλα από ηλιακά πάνελ αποτελούν σοβαρό κίνδυνο για την υγεία.

Μεγάλο μέρος των καθαρών σκουπιδιών που ονομάζουμε «ανακυκλώσιμα» καταλήγουν επίσης σε χωματερές. Η διαφορά μεταξύ των βρώμικων σκουπιδιών και των καθαρών σκουπιδιών είναι ότι στέλνουμε μερικά από τα καθαρά σκουπίδια στην Κίνα ή σε χώρες του τρίτου κόσμου όπου ανακυκλώνονται κάτω από πρωτόγονες συνθήκες και στη συνέχεια αποστέλλονται πίσω σε εμάς. Αυτό συνέβαινε μέχρι που η Κίνα έλαβε αυστηρότερα μέτρα εναντίον των τοξικών κινδύνων της βιομηχανίας ανακύκλωσης και άρχισε να αρνείται πολλά από τα καθαρά μας σκουπίδια, που τώρα πηγαίνουν σε εξίσου καθαρούς χώρους υγειονομικής ταφής.

Δεν υπήρχε τίποτα το φιλικό προς το περιβάλλον σχετικά με την αποστολή κουτιών πίτσας ή μπουκαλιών κόκα-κόλας στα πέρατα του κόσμου. Ένα άρθρο περιέγραψε μια κινεζική πόλη ανακύκλωσης πλαστικού ως μια «νεκρή ζώνη» με «τίποτα πράσινο», όπου «φύλλα από κυματοειδή πλαστικά κουτιά, παλιά πλαστικά βαρέλια και γιγάντιες αποξηραμένες λακκούβες από πλαστικό» τεμαχίζονται, «χύνονται σε μεταλλικές μπανιέρες γεμάτες καυστικό υγρό καθαρισμού», και στη συνέχεια, «τα σκουπίδια και το υγρό καθαρισμού που περισσεύουν» «ρίχνονται σε έναν λάκκο απορριμμάτων στην άκρη της πόλης».

Αυτή είναι η βρώμικη πραγματικότητα πίσω από το τρίγωνο της ανακύκλωσης και τις διαφημίσεις με καρτούν προϊόντων μιας χρήσης που επιθυμούν να ανακυκλωθούν σε νέα προϊόντα σύμφωνα με την επιθυμία πρόθυμων παιδιών.

Το καθαρό μέρος της καθαρής ενέργειας ή των σκουπιδιών δεν αφορά το πώς φτιάχνεται, αλλά το πώς το αντιλαμβανόμαστε.

Ένα ηλιακό πάνελ φαίνεται αισθητικά πιο καθαρό από ένα εργοστάσιο άνθρακα. Ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο αφήνει έναν ελαφρύ βόμβο που θυμίζει τεχνητό διαστημόπλοιο καθώς γλιστρά στο δρόμο. Μια ανεμογεννήτρια βγάζει ένα λαμπερό λευκό φως. Τέτοιες ασήμαντες επιφανειακές εντυπώσεις που μπερδεύουν την αρχιτεκτονική με τη διαδικασία συντηρούν μια απάτη τρισεκατομμυρίων δολαρίων.

Τα συστήματα ηλιακής και αιολικής ενέργειας παρουσιάζονται ως πιο φυσικά από οποιοδήποτε άλλο είδος ενέργειας, επειδή η συσχέτιση με τον ήλιο και τον άνεμο κατά κάποιο τρόπο τα απομονώνει από τις βρώμικες πραγματικότητες της θερμοδυναμικής. Ο σχεδιασμός και η απόδοση εμπορικού ονόματος σε ηλιακά πάνελ και ανεμογεννήτριες εμφυσούν τον μύθο ότι είναι καθαρές διεπαφές προκειμένου να λάβουμε τη μαγική γενναιοδωρία των ουρανών.

Ο νεορομαντισμός της δεκαετίας του 1960 απέρριψε τη βιομηχανική επανάσταση. Όταν τα παιδιά των λουλουδιών μεγάλωσαν και έγιναν κάτοικοι αστικών προαστίων με δουλειές σε διαφημιστικά γραφεία και μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς, ήθελαν μια τεχνολογία που θα διατηρούσε την ίδια ψευδαίσθηση φιλοσοφικής συνέπειας. Αντί να ακολουθήσουν τις αρχές τους, όρισαν εκ νέου τη βιομηχανική επανάσταση κάνοντάς την πολύ πιο ακριβή, λιγότερο αποτελεσματική και απρόσιτη για τη βρώμικη εργατική τάξη. Η νέα τεχνολογία, όπως και η ζωή τους στα προάστια, θα ήταν ηθικά και αισθητικά καθαρή. Όπως τα σκουπίδια που ανακυκλώνονται στην Κίνα και επιστρέφονται σε ένα αστραφτερό μπουκάλι αποσταγμένου νερού βρύσης, το βρώμικο ξαναγίνεται καθαρό.

Οι ιδεαλιστές πιστεύουν ότι η ζωή είναι ασπρόμαυρη, βρώμικη ή καθαρή, και ότι αυτά τα δύο μπορούν να διαχωριστούν απόλυτα. Το σύμπαν δεν εμπίπτει σε τέτοιες τακτοποιημένες κατηγορίες. Ωστόσο, η Αριστερά πέρασε δύο αιώνες καταστρέφοντας την κοινωνία προς αναζήτηση μιας καθαρής ουτοπίας. Η βρωμιά, οι ανθρακωρύχοι, τα εργοστάσια και οι άνθρωποι που δουλεύουν για τον επιούσιο μυρίζουν καταπίεση. Όταν ο ταξικός πόλεμος έδωσε τη θέση του στον πράσινο νεορομαντισμό, η εργατική τάξη εγκαταλείφθηκε για ένα καθαρό, μεταβιομηχανικό, μηχανογραφημένο μέλλον. Οι βρώμικες δουλειές ανατέθηκαν στην Κίνα, ενώ στην εργατική τάξη έμεινε η παρακμή και τα ναρκωτικά. Η Αμερική επρόκειτο να γίνει ένα καθαρό έθνος όπου όλοι κάθονται μπροστά σε ένα λάπτοπ της Apple πριν μπουν στα ηλεκτρικά τους αυτοκίνητα για να πάνε για πεζοπορία. Το κάπνισμα απαγορεύεται.

Τι είναι όμως καθαρό; 

Η παλιά Αριστερά κάποτε αποδοκίμαζε τη συγχώνευση σωματικής και ηθικής καθαριότητας, ενώ η νέα Αριστερά έπεσε σε αυτό το λάθος ούτως ή άλλως. Το νέο master class υπαγορεύει στους ανθρακωρύχους να μάθουν να κωδικοποιούν ή να εγκαθιστούν ηλιακά πάνελ. Όπως και οι παλιές ελίτ, η πραγματική ένσταση έγκειται στο γεγονός ότι αυτοί είναι βρώμικοι. Τα παράλογα αξιώματα του περιβαλλοντισμού αποτελούν τα αισθητικά φετίχ της ανώτερης τάξης. Αντιπροσωπεύουν μια πολιτισμική ευαισθησία, όχι όμως επιστημονική. Το λεξιλόγιό του μυρίζει απόδραση από την πραγματική ζωή, έξυπνη τεχνολογία, καθαρή ενέργεια και πληροφορίες που είναι αποθηκευμένες στο "cloud".

Η τεχνολογία δεν είναι μαγεία. Οι μόνοι έξυπνοι είναι οι άνθρωποι, η μόνη ενέργεια είναι βρώμικη και το "cloud" είναι ένα σωρό διακομιστές που ανήκουν σε μια παγκόσμια εταιρεία και τροφοδοτούνται από εργοστάσια άνθρακα όπου ο συνεχής θόρυβος είναι τόσο δυνατός που οι εργαζόμενοι μπορεί να υποστούν βλάβη στην ακοή.

Ο μύθος του καθαρού τροφοδοτείται από...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Μύθοι και αλήθειες

 

Toυ ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Εκπληκτος άκουγα προ ημερών σε ραδιοφωνική εκπομπή γνωστό καθηγητή να υποστηρίζει πως η πραγματικά πρωτοφανής πολιτική κρίση που χτύπησε τη Βρετανία είναι αποτέλεσμα του εκλογικού της συστήματος και των πανεπιστημίων της αριστείας, δηλαδή Οξφόρδης και Κέιμπριτζ, που κυρίως εφοδιάζουν με στελέχη το Συντηρητικό Κόμμα.  

Εχοντας διαμετρικά αντίθετη γνώμη, οφείλω να εκθέσω τις αντιρρήσεις και να εκφράσω την άποψή μου.

Το εκλογικό σύστημα, μονοεδρικό πλειοψηφικό (το περίφημο «first pass the post», δηλαδή εκλέγεται όποιος τερματίσει πρώτος), έχει βασικά δύο χαρακτηριστικά. 

Το ένα είναι πως καταλήγει σε ένα δικομματικό σύστημα όπου ο ένας σίγουρα σχηματίζει αυτοδύναμη κυβέρνηση. 

Το άλλο είναι πως ο ψηφοφόρος γνωρίζει πως εκλέγει είτε κυβέρνηση είτε αντιπολίτευση. Αποκλείεται με την ψήφο του να διευκολύνει να γίνει κυβέρνηση, μέσω συνεργασιών που δεν ελέγχει, ένα κόμμα που απεχθάνεται.  

Το σύστημα όμως έχει και άλλα χαρακτηριστικά που για εμάς είναι άγνωστα.  

Οι αρχηγοί των κομμάτων τρέχουν πόρτα πόρτα για την ατομική τους επανεκλογή στην περιφέρειά τους. Θυμάμαι στις εκλογές που θριάμβευσε το 1984 η Θάτσερ να γυρίζει στα μαγαζιά και τις καφετέριες του Φίντσλεϊ. 

Ο πρόεδρος της Βουλής συχνά εκλέγεται από την αντιπολίτευση. Διότι χάνει την κομματική του ταυτότητα. Και επανεκλέγεται χωρίς αντίπαλο στις επόμενες εκλογές, διότι είναι πράγματι ουδέτερος. Δεν κανονίζει δηλαδή η κυβέρνηση σε συνεργασία μαζί του την ημερήσια διάταξη, αλλά μόνος του. 

Οι βουλευτές δεν «εγγράφονται», αλλά παίρνουν τον λόγο με βάση τις επιλογές του προέδρου. Ομιλητές και εισηγητές κρίνονται από τον πρόεδρο. Οχι από τα κόμματα. 

Δεν υπάρχει χρόνος ομιλίας. Αν υπερβείς λογικά όρια συζήτησης, δεν πρόκειται να ξαναπάρεις ποτέ τον λόγο. Στην αρχή κάθε συνεδρίασης ο βουλευτής μπορεί να ρωτήσει, χωρίς «εγγραφή», όποιον υπουργό θέλει ό,τι επιθυμεί. Ο πρόεδρος διαλέγει σε ποιον δίνει τον λόγο. Και οι υπουργοί δεν ξέρουν ποιοι θα μιλήσουν και για ποιο θέμα. Οφείλουν να είναι όλοι ενήμεροι για κάθε θέμα κάθε ημέρα.

Οι εντάσεις λύνονται ομαλά μέσα στα κόμματα. Δίχως επιπτώσεις στην κοινωνία. 

 Είναι αυτό ένα σύστημα που κράτησε το πολιτικό σύστημα της Βρετανίας σταθερό για πάνω από 100 χρόνια. Αν υπάρχουν τώρα κάποιες εσωτερικές κομματικές δυσλειτουργίες, δεν βλέπω γιατί αυτές οφείλονται στο εκλογικό σύστημα. Αν υπήρχαν κυβερνήσεις συνεργασίας, όπως κάποιοι εδώ υποστηρίζουν, δεν θα υπήρχαν προβλήματα; 

 Τα κόμματα εκεί έχουν αναγνωρισμένες ντε φάκτο πολιτικές τάσεις. Χωρίς να ρωτούνται ή να εγκρίνουν οι εκάστοτε ηγεσίες. Δεν συνεργάζονται κόμματα με αντιτιθέμενες ηγεσίες και αβυσσαλέες ιδεολογικές διαφορές στην κυβέρνηση (όπως εδώ λ.χ. οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ). Μέσα στο ίδιο κόμμα υπάρχουν τάσεις που μπορεί -να ή -να μη συνεργάζονται. Δεν μπορεί ο καθένας για ψύλλου πήδημα να φεύγει και να κάνει άλλο κόμμα. Σε περίπτωση σοβαρής διαφωνίας ο βουλευτής παραιτείται. Κι αποφασίζει σε επαναληπτική εκλογή ο λαός για το ποιος εχει δίκιο. Εφόσον το σύστημα είναι μονοεδρικό, δεν υπάρχουν επιλαχόντες.

Οσο για την αριστεία, μένω πράγματι άφωνος. Η ανωτερότητα των πανεπιστημίων...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η Ε.Ε. και το «ρήγμα»των Βαλκανίων

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ

Οι ηγέτες της Ε.Ε. και των Δυτικών Βαλκανίων συναντώνται στις 6 Δεκεμβρίου στα Τίρανα για να συζητήσουν το μέλλον της περιοχής, σε μια περίοδο που οι δραματικές εξελίξεις στην Ουκρανία απειλούν να ενεργοποιήσουν (και) το βαλκανικό ρήγμα.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα βρεθούν, για πρώτη φορά μετά το ξέσπασμα του πολέμου, στο ευάλωτο βαλκανικό «πεδίο», και θα επιχειρήσουν να συντονίσουν το πολιτικό «ρολόι» της διεύρυνσης με το αυξανόμενο φιλοευρωπαϊκό αίσθημα των κοινωνιών.

Η βάρβαρη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και η εντεινόμενη επιθετικότητα του δεσποτικού αναθεωρητισμού έδειξαν στις βαλκανικές κοινωνίες, και σε κάποιους εκ των ηγετών τους, τι μπορεί να τους προσφέρουν η Ρωσία αλλά και ο Ερντογάν, ο οποίος διεκδικεί ρόλο ισχυρού παίκτη στην αυλή τους, και τι η Ευρώπη.

Το momentum είναι ευνοϊκό και η πολιτική ηγεσία της Ε.Ε. θα πρέπει να το εκμεταλλευτεί για να επαναδιατυπώσει στο υψηλότερο επίπεδο τη βούλησή της να επιταχύνει τη διαδικασία ένταξης στους κόλπους της των εν αναμονή υποψήφιων χωρών.

«Αυτή είναι η ώρα της αλήθειας για τα Δυτικά Βαλκάνια», δήλωσε ο αντιπρόεδρος της Ε.Ε. Μαργαρίτης Σχοινάς και κάλεσε, εμμέσως, τους ηγέτες να προσέλθουν άπαντες στη διάσκεψη ώστε να εκπέμψουν ένα ηχηρό μήνυμα στους λαούς της Βαλκανικής ότι είναι δίπλα τους στις δύσκολες τούτες ώρες.

Εχει απόλυτο δίκιο. Πιθανές απουσίες, ειδικά κάποιων ισχυρών, όπως του καγκελαρίου Σολτς, του προέδρου Μακρόν ή και των δύο, θα οδηγήσουν σε μια υποβαθμισμένη σύνοδο που θα εκπέμψει αδύναμα μηνύματα.

Περιθώρια για άλλα χτυπήματα στην πλάτη δεν υπάρχουν. Φτάνει πια με τα μπρος – πίσω.  

Στην «πίσω αυλή» της Ευρώπης, τη Βαλκανική δηλαδή, υπάρχει γεωπολιτικό διακύβευμα: δύο επικίνδυνες φωτιές, στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και στο Κόσοβο, σιγοκαίνε και εύκολα μπορεί υποδαυλιζόμενες να ανάψουν και να προκαλέσουν ανάφλεξη στην ανατολική ακτή της Αδριατικής.  

Οι λαοί των Δυτικών Βαλκανίων πρέπει να αισθανθούν την ευρωπαϊκή ομπρέλα προστασίας να υψώνεται πάνω τους τόσο με την ειλικρινή επαναδιατύπωση, στο υψηλότερο επίπεδο, της βούλησης για επιτάχυνση των ενταξιακών διαδικασιών, όσο και με, κυρίως, την άμεση και πρακτική βοήθεια στην κάλυψη των ενεργειακών τους αναγκών για να βγάλουν τον χειμώνα. 

Οι Ευρωπαίοι θα πρέπει...

 

ΣΥΡΙΖΑίων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

 

 

 

Σαν σήμερα (2/11/ΧΧΧΧ)

 

1789: Εθνικοποιείται η περιουσία της γαλλικής εκκλησίας κατα την Γαλλική επανάσταση.

1823: Σε μήνυμά του στο Κογκρέσο, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζέιμς Μονρόε αναγνωρίζει το δικαίωμα των επαναστατημένων Ελλήνων στην ανεξαρτησία.

1917: Ο υπουργός Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας, Άρθουρ Τζέιμς Μπάλφουρ, δηλώνει ότι «ήρθε η ώρα, οι Εβραίοι να αποκτήσουν κράτος στην Παλαιστίνη». Έμεινε στην ιστορία ως «Διακήρυξη Μπάλφουρ», πάνω στην οποία βασίστηκε η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1948.

1940: Ιταλικά αεροπλάνα βομβαρδίζουν τις πόλεις Ιωάννινα, Μέτσοβο, Καστοριά, Καρδίτσα, Πύλο, Αιτωλικό, Πάτρα, Χανιά, Ρέθυμνο, Κέρκυρα και Θεσσαλονίκη. 90 νεκροί και 209 τραυματίες οι απώλειες στον άμαχο πληθυσμό.

1906: Γεννιέται ο ιταλός σκηνοθέτης Λουκίνο Βισκόντι,

1911: Γεννιέται ο Οδυσσέας Ελύτης (Αλεπουδέλης),. Τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1979.

1950: Πεθαίνει ο ιρλανδός θεατρικός συγγραφέας Τζορτζ Μπέρναρντ Σο (Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1925).

1960: Πεθαίνει πάνω στο πόντιουμ, ενώ διηύθυνε πρόβα στη Σκάλα του Μιλάνου Δημήτρης Μητρόπουλος, έλληνας αρχιμουσικός και συνθέτης

2016: Πεθαίνει, σε ηλικία 66 ετών, ο γνωστός ηθοποιός Γιώργος Βασιλείου. έπειτα από σκληρή μάχη με τον καρκίνο.

2017 Πεθαίνει ο ηθοποιός Βασίλης Μαυρομάτης ο οποίος υπήρξε και ενας  από τους καλύτερους εκφωνητές τόσο στα παλαιότερα ραδιοφωνικά, διαφημιστικά σποτάκια όσο και αργότερα στα τηλεοπτικά. 

 

 

 

 

 

 

 

2021 Ο συνθέτης των επιτυχιών Τάκης Μπουγάς έφυγε χτυπημένος από την επάρατη νόσο, αφήνοντας πίσω του πάνω από διακόσια τραγούδια και μια ζωή γεμάτη νότες, μελωδίες και βράδια που αργούσαν να ξημερώσουν

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ: Θεσμική σουργελοποίηση

 

Καπουτσίνο, γάλα καρύδας, στέβια και το wifi... pic.twitter.com/bGHe8PGk3J

— oldschoolfileles (@oldfileles) October 31, 2022

 

 Οι φωτογραφίες τούτες ισούνται με χίλιες λέξεις και με την αίγλη ενός κράτους που πάει ολοταχώς στον… κουβά!

    Από τον Παναγιώτη Λιάκο

Οι άνθρωποι διαπλάθουν χαρακτήρα όσο είναι παιδιά. Μετά αδυνατούν να ξεφύγουν από τον εαυτό τους. Ενήλικοι απλώς αναπαράγουν, με ποικίλους τρόπους, το σενάριο του βίου τους που συνετάχθη εντός τους, καθώς αφομοίωναν τις πρώτες κρίσιμες εμπειρίες της ζωής τους.

Έτσι ερμηνεύεται το ιλαροτραγικό στιγμιότυπο της Κατερίνας Σακελλαροπούλου στη Θεσσαλονίκη να παίζει με το κινητό της καθήμενη στον προεδρικό… θρόνο κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής παρέλασης. Στο στιγμιότυπο κάλλιστα θα μπορούσε να μπει λεζάντα με την κυρία Πρόεδρο να ρωτά ποιος είναι ο κωδικός του ασύρματου δικτύου για να σερφάρει δωρεάν στο ίντερνετ ή αν χρειάζεται να ρυθμίσει η ίδια την ώρα στο κινητό της μετά την αλλαγή της 30ής Οκτωβρίου.

Η συμπεριφορά της κυρίας Σακελλαροπούλου σε διάφορες επίσημες εκδηλώσεις δείχνει να είναι ανθρώπου που δεν έχει ιδέα από όσα θα έπρεπε να γνωρίζει άριστα πρόσωπο με το δικό της αξίωμα. 

Στην παρέλαση για τα 200χρονα από το 1821, στην Αθήνα, παρόντος του Καρόλου Γ’, τότε πρίγκιπα της Ουαλίας και νυν βασιλιά της Αγγλίας, και της συζύγου του, Καμίλα, του Ηνωμένου Βασιλείου, η κυρία Σακελλαροπούλου είχε ανεβάσει στην εξέδρα των επισήμων τον… δεσμό της και ξεφύλλιζαν μαζί έντυπο για την επέτειο την ώρα που περνούσαν από μπροστά τους τα στρατιωτικά αγήματα και οι σημαίες τους. Εδειχναν λες και ετοιμάζονταν να παραγγείλουν σε ταβέρνα κολοκυθάκια τηγανητά, μπεκρή μεζέ και μια καράφα κοκκινέλι.

Στη Θεσσαλονίκη η κυρία Σακελλαροπούλου «παρέλειψε» να πάει στην έπαρση της σημαίας στον Λευκό Πύργο, έφτασε με καθυστέρηση μισής ώρας στην καθιερωμένη τελετή του ΑΠΘ το απόγευμα της 26ης Οκτωβρίου και η ΕΛ.ΑΣ. (άραγε με τίνος ή ποίας εντολή) προσήγαγε δύο υγιειονομικούς σε αναστολή, οι οποίες μάλιστα είναι και μητέρες, όταν ζήτησαν να μιλήσουν για λίγα δευτερόλεπτα στην Πρόεδρο κατά την προσέλευσή της στο δημαρχιακό μέγαρο Θεσσαλονίκης.

Άντε μετά ο κόσμος που πληρώνει την προεδρική μισθουλάρα και τα εξωφρενικά έξοδα της Προεδρίας να πειστεί για...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΝουΔοΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Αγαπούλας γαλαζαίος βουλευτής

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Με ήξεραν. Αν ήθελε να συνοψίσει κανείς την υπερασπιστική γραμμή του αποπεμφθέντος βουλευτή, θα μπορούσε να την αποστάξει σε αυτή τη φράση: Εγώ δεν ήξερα (ότι οι βουλευτές, ας πούμε, δεν επιτρέπεται να επιβιβάζονται σε εξωχώρια οχήματα αδιαφανούς πλουτισμού). Εκείνοι όμως με ήξεραν.

Σε αυτό έχει δίκιο. Ο βουλευτής Γρεβενών μόνο κρυφός δεν ήταν. Μπορεί να μην είχε την προβολή που θα του έδινε μια κεντρική εκλογική περιφέρεια. Είχε όμως την κουλτούρα του παράγοντα που του αρέσει να επιδεικνύει την ισχύ του – και την αισθητική του.

Τον ήξερε το κόμμα του. Τον ξέραμε όμως ως φαινότυπο κι εμείς. Το είδος Πάτση είναι οικείο. Είναι «ο πρόεδρος». Που σημαίνει πρόεδρος στην ομάδα και στο τοπικό σωματείο· λίγο δικηγόρος και πολύ «φίξερ»· λίγο επενδυτής, και πολύ αεριτζής· με δραστηριότητες «λευκού κολάρου» χωρίς το λευκό κολάρο. Με γιακά που δεν φοβάται να ιδρώσει στα γήπεδα και να τσικνιστεί στα πανηγύρια.

Θα έλεγε κανείς ότι ένας φορέας τέτοιας πολυπραγμοσύνης τα είχε όλα, προτού διεκδικήσει και το κύρος του αξιώματος. Το γεγονός ότι θέλησε και πέτυχε να είναι και βουλευτής –όχι απλώς να κάνει τη «δουλειά» του, αλλά να φορέσει και το σχήμα της εξουσίας– δείχνει πόσο έχει προχωρήσει η τήξη των στεγανών στον νεοελληνικό βίο.

Στον «παίκτη» δεν αρκεί να έχει συνδεθεί με τον βουλευτή. Μπορεί να γίνει και ο ίδιος βουλευτής. Οπως συμβαίνει και στην πόλη, στην οποία ο αποπεμφθείς έχει αφήσει αλήστου μνήμης αποτύπωμα ως ποδοσφαιροπατέρας: Δεν φτάνει να έχεις πιασμένο τον δήμαρχο. Μπορεί να γίνεις και ο ίδιος δήμαρχος – και μάλιστα λαοφίλητος.

Αυτή η συγχώνευση θεσμικής και εξωθεσμικής εξουσίας –ο μπερλουσκονισμός της Ανατολής– έχει κι ένα χαρακτήρα άγριας δημοκρατίας: Ο «άρχοντας» δεν είναι αυτός που το αξίωμα τον χωρίζει από τους πολλούς. Είναι εκείνος που οι πολλοί προσφωνούν «γεια σου, ρε άρχοντα».

Καμία ελίτ. Καμία απόσταση – ταξική ή πολιτισμική. Τον έναν από τους πολλούς χωρίζει μόνο ο τύπος.

Το ίδιο συμβαίνει και στη μεγάλη κλίμακα – με τους Πάτσες εθνικής εμβέλειας. Δεν είναι δύσκολο να δεις υφολογικές και μεθοδολογικές αναλογίες. Η μικροεξουσία στο τοπικό χωράφι των Γρεβενών αντικατοπτρίζεται σε ενσαρκώσεις του παραγοντισμού στη μεγάλη λίγκα. Ούνα φάτσα.

Ε, και;  

Σιγά. Ποιος θα θυμάται αυτόν τον άνθρωπο και τις δουλειές του σε ένα μήνα;

Είναι σαν να ακούς ήδη τον καγχασμό εκείνων που θα δείχνουν τις δημοσκοπήσεις και θα εξηγούν, δικαιωμένοι, ότι ούτε αυτή η σκανδαλοθηρική επίθεση κατάφερε να τους πλήξει.

Οντως. Οι δημοσκοπήσεις συλλαμβάνουν αυτό που (δεν) μπορεί να σε πλήξει. Ομως, δεν πιάνουν αυτό που μπορεί αργά να σε διαποτίζει.

Αγαπούλας

Πέσαμε από τα σύννεφα με τον βουλευτή μας. Σαν να λέμε:  

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΝουΔοΣΥΡΙΖΑίικο ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: ΣΥΡΙΖΑ στα πρόβατα

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Για να πούµε και του ΣΥΡΙΖΑ το δίκιο, ορθώς η κυβέρνησή του (μαζί με τους Ανεξάρτητους Eλληνες) νομοθέτησε την παραχώρηση των κόκκινων δανείων σε funds.  

Σύμφωνοι! 

Δεν το έκαναν ύστερα από μελέτη και περίσκεψη· ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε οι ΑΝΕΛ φημίζονται για τον οικονομικό τους ορθολογισμό. Ηταν προαπαιτούμενο για να εκταμιευτούν τα δανειακά πακέτα στην Ελλάδα. Αλλά πέρα από το γεγονός του καταναγκασμού, το μέτρο ήταν ανάσα ζωής για τις τράπεζες, ανάσα που τώρα κόβει η νυν κυβέρνηση νομοθετώντας διαρκώς την αναβολή των πλειστηριασμών. Εκλογές γαρ…

Βεβαίως οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν νομοθέτησαν και την υποχρέωση να αγοράζουν υποψήφιοι βουλευτές κόκκινα δάνεια στο 1/10 της τιμής. Αντιθέτως ήταν υποχρέωση των μηχανισμών της Νέας Δημοκρατίας να ελέγχει αν κάποιοι από τους επίδοξους υποψηφίους της είχαν εμπλακεί σε τέτοια –πολιτικώς απαξία– δραστηριότητα. Ο δε εκλεγείς κ. Ανδρέας Πάτσης ήταν από πολύ νωρίς στο κουρμπέτι. Εμφανίζεται ως αντιπρόεδρος εισπρακτικής εταιρείας σε δημοσίευμα της «Ελευθεροτυπίας» την 30ή Νοεμβρίου 2008!

Συνεπώς το επιχείρημα της κυβέρνησης «ναι, αλλά κι εσείς βασανίζατε τους δανειολήπτες…» δεν έχει κάποια βαρύτητα. Εξάλλου ο πρώην βουλευτής της δεν ελέγχεται γιατί «έπινε το αίμα του λαού με το μπουρί της σόμπας». 

Δεν ελέγχεται καν διότι, παρ’ όλο που ήταν νομικός («επισκέπτης καθηγητής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο», γράφει το βιογραφικό του), δεν ήξερε το Σύνταγμα. Σύμφωνα με τον ίδιο, «κανείς δεν [τ]ου είπε ότι είναι παράνομο» (ΑΝΤ1, 26.10.2022) να έχει εξωχώριες εταιρείες ή να συμμετέχει σε επιχειρήσεις που έχουν δοσοληψίες με το Δημόσιο, παρά τα όσα ρητώς αναφέρει το άρθρο 57 του Συντάγματος.

Παρενθετικώς πρέπει να σημειώσουμε ότι δεν ξέρουμε τι είναι χειρότερο: να υποκρίνεται τώρα ότι δεν γνώριζε ή πραγματικά να μην ήξερε και παρ’ όλα αυτά δίδασκε σε πανεπιστήμιο;

Το άλλο επιχείρημα που έχει διαρκώς μικρότερη βαρύτητα είναι εκείνο που έχει στην εναρκτήρια φράση «ναι, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ…». 

Ισχύει βεβαίως αυτό που είχε πει ο μεγάλος δοκιμιογράφος Χένρι Λούις Μένκεν: «Στη Δημοκρατία κάθε κόμμα αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειάς του να αποδείξει ότι το άλλο δεν είναι ικανό να κυβερνήσει. Και τα δύο το πετυχαίνουν. Και τα δύο έχουν δίκιο». Κάπως έτσι μάθαμε ότι επί των ημερών των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ η ΕΥΠ «νομίμως» παρακολουθούσε κυβερνητικά στελέχη.

Το πρόβλημα της κυβέρνησης όμως είναι πως...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΝουΔοΣΥΡΙΖΑίικο ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Πώς να πατσίσεις τους Πάτσηδες;

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Oχι, δεν θα ψάξω αντίστοιχη περίπτωση με τον Ανδρέα Πάτση για να εξομοιώσω καταστάσεις. Δεν θα το κάνω, όχι γιατί δεν μπορώ να βρω ένα σωρό, αλλά γιατί αρνούμαι να γίνω παίγνιο-μπαλάκι στα χέρια οποιασδήποτε κυβέρνησης.  

Η ιστορία Πάτση (όπως και η «Παπαδημούπολη», ως παράδειγμα για τους ψηφοφόρους της αντιπολίτευσης) είναι ευθεία βολή στον ψηφοφόρο που εμπιστεύτηκε, που εμπιστεύεται διαχρονικά. Σε αυτούς που δεν τους καθοδηγεί «αλισβερίσι», αλλά η πίστη στο ενδεχόμενο ότι μπορεί κάτι να αλλάξει.  

Δεν υπάρχει χειρότερο από την αυτοματαίωση. Δεν υπάρχει πιο άγονο για μια χώρα από το «Oλοι ίδιοι είναι» ως μόνιμη επωδός.

 Κάναμε σύμβαση ψήφου με ένα κόμμα που είχε θεσπίσει το Μητρώο Στελεχών πριν καν αναλάβει εξουσία. Το θυμάστε; (Πρώτος, για να είμαστε δίκαιοι, το είχε ξεκινήσει ο Γιώργος Παπανδρέου). Hθελαν δηλαδή να μας συστηθούν ως ευφυείς, που ενεργούν, όχι σφιχτά κομματικά, επενδύοντας σε άξιους και κτίζοντας υγιείς γέφυρες. Oσοι θέλησαν να χαρίσουν δυνάμεις κατέθεταν βιογραφικό, ποινικό μητρώο, περνούσαν από συνέντευξη… 

 Γιατί έγιναν όλα αυτά; 

Hταν θεατρική παράσταση και κατέβηκε; 

Αν μια κυβέρνηση είναι ανίκανη να ελέγξει ποιον «προσλαμβάνει», τότε το «μπάτε σκύλοι αλέστε» ακριβολογεί ως χάρισμά της; 

Αν, αντίθετα, γνωρίζει, και παρ’ όλο ότι γνωρίζει προχωρεί, τότε φέρει τον τίτλο του ηλιθίου, καθώς αγνοεί αυτό που γνωρίζουν και τα παιδιά: «ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον».  

Δεν μ΄ενδιαφέρει η ενασχόληση του κ. Πάτση με τα δάνεια. Κι αυτή τη δουλειά κάποιος πρέπει να την κάνει.  

Μ΄ενδιαφέρει όμως ότι, ενώ είχε και αυτή την ενασχόληση, σφυρίζοντας αδιάφορα, τόσο αυτός όσο και όσοι του άνοιξαν τις πόρτες, προχώρησε και προχώρησαν ακάθεκτοι. 

 Κοινώς, «sτ΄αρχίδια τους». 

Με ακυρώνει ότι δεν υπάρχει κανένας ελεγκτικός μηχανισμός, ενώ δήθεν υπάρχει.  

Με θίγει εσαεί αυτή η παράγκα, αυτό το σκηνικό του Χόλιγουντ, που από μπροστά είναι εικόνα και πίσω κούφιο. Με προσβάλλει ο φαταουλισμός, το αχόρταγο, το άπληστο, όπου και να το συναντώ. 

Από πόσες μεριές πρέπει να φάει κάποιος! 

Αλλά, χειρότερα ακόμα...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΝουΔοΠΑΣΟΚοΣΥΡΙΖΑίικο ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Πατσίσαμε;

 

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΜΕΪΜΑΡΟΓΛΟΥ

Πέρασαν 10 χρόνια από τότε που η τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, που συγκροτήθηκε το 2012 για να βγάλει τη χώρα από την κρίση, κατάφερε, με μια άκρως συμβολική απόφαση, να υπενθυμίσει ότι ακόμα και στις δυσκολότερες περιόδους δεν είναι δυνατόν να αλλάξει η καθεστωτική αντίληψη του πολιτικού συστήματος. Η αναλογική κατανομή των αξιωμάτων του δημοσίου μεταξύ των κυβερνητικών εταίρων (4-2-1) δεν άφησε καμιά απολύτως αμφιβολία περί αυτού. Ταυτόχρονα ήταν και η πρώτη φορά που δοκιμάστηκε -και εξανεμίστηκε- στην πράξη το «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς ως κυβερνώσας. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ είχαν ήδη αποδείξει την πελατειακή τους προσήλωση στα χρόνια της μεταπολίτευσης.

Σε αυτήν ακριβώς την καθεστωτική νοοτροπία οφείλονται σε μεγάλο βαθμό και τα πρόσφατα θλιβερά περιστατικά που, αντί να προβληματίσουν τις πολιτικές δυνάμεις, φαίνεται να γίνονται νέο πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης αλλά και συμψηφισμών. Η -δημοσκοπική- αδιαφορία της κοινής γνώμης για το θέμα των παρακολουθήσεων, για παράδειγμα, δεν μπορεί να λειτουργεί ανακουφιστικά για τους κατά καιρούς κυβερνώντες γιατί μπορεί να εξελιχθεί σε μπούμερανγκ εναντίον όλου του πολιτικού συστήματος και της ίδιας της δημοκρατίας. Ούτε και μπορεί να γίνεται ένα τόσο κρίσιμο θεσμικό ζήτημα αντικείμενο συμψηφισμών, με το πρόσχημα ότι «και οι άλλοι τα ίδια έκαναν» όπως έγινε στην περίπτωση της διαχρονικής διακομματικής «αξιοποίησης» της ΕΥΠ για λόγους που υπερβαίνουν την εθνική ασφάλεια της χώρας.

Η περίπτωση των αποκαλύψεων της δημόσιας ενδοχώριας και παράνομης εξωχώριας επιχειρηματικής δράσης του βουλευτή κ. Πάτση είναι ακόμα πιο χαρακτηριστική. Πέραν των αδιαφιλονίκητων ευθυνών της ΝΔ, οι αρμόδιοι της οποίας και γνώριζαν και σιωπούσαν, υπάρχει και το τεράστιο πρόβλημα της θεσμικής λειτουργίας και του ρόλου της κοινοβουλευτικής επιτροπής ελέγχου του «πόθεν έσχες» των βουλευτών που έχει εξελιχθεί, με την σιωπηρή συναίνεση όλων των μελών της, σε επιτροπή συγκάλυψης του «πόθεν», που είναι και το ζητούμενο. Ας μην ξεχνάμε ότι και ο καταδικαστείς κορυφαίος υπουργός των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ είχε «βγει λάδι» από τον έλεγχο της επιτροπής πριν οι παράνομες δραστηριότητές του αποκαλυφτούν από την τακτική δικαιοσύνη.

Ευτυχώς που δόθηκε, μέσω του βουλευτή Γρεβενών της ΝΔ, η ευκαιρία στον «αψύ Σφακιανό» υπουργό του ΣΥΡΙΖΑ να πατσίσει τις δικές του ατασθαλίες κάνοντας τη σχετική καταγγελία. Χαρακτηριστικό του κλίματος συμψηφισμού και επιχείρησης παραγραφής από τη μνήμη τέτοιων ποινικών αδικημάτων είναι και οι γέφυρες που κάποιοι επιχείρησαν να επεκτείνουν ως τα Χανιά, επαινώντας έναν υπουργό του ΣΥΡΙΖΑ που υπερηφανευόταν δημόσια ότι κρατούσε διπλά λογιστικά βιβλία.  

Ούτε και η παραδοχή του αυτή, ωστόσο, στάθηκε ικανή να συγκινήσει την αρμόδια επιτροπή της Βουλής που εξακολουθεί να δείχνει διακομματική επιείκεια στους φοροφυγάδες συναδέλφους…

Η ουσία είναι ότι η μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος αποδεικνύεται δυσκολότερη από όλες αφού, ακόμα και όταν εξαγγέλθηκε, δεν ολοκληρώθηκε ποτέ κυρίως λόγω του υψηλού πολιτικού κόστους αφού το ξεβόλεμα του πολιτικού προσωπικού συναντάει ανυπέρβλητες αντιδράσεις.  

Τα τελευταία χρόνια, ως «μεταρρυθμίσεις» θεωρούνται μόνον οι αλλαγές του εκλογικού νόμου με μοναδικό διακύβευμα το μπόνους των εδρών του πρώτου κόμματος με στόχο την αυτοδυναμία. Η απλή αναλογική, η κατάργηση δηλαδή του μπόνους, προέκυψε και αυτή από κομματική σκοπιμότητα όταν ο κυβερνητικός ακόμα ΣΥΡΙΖΑ διαπίστωσε ότι δεν θα κέρδιζε τις επόμενες εκλογές.

Η συνήθης δικαιολογία είναι ότι δεν υπάρχει στην Ελλάδα κουλτούρα συνεργασίας. Ούτε και πρόκειται να υπάρξει όσο τα κόμματα θα εμφανίζουν μια ενδεχόμενη κυβερνητική συνεργασία ως ξεπούλημα των αρχών τους και όσο ο εκλογικός νόμος θα επιβάλλει την εκλογή βουλευτών αποκλειστικά της επιλογής των αρχηγών των κομμάτων, χωρίς περιθώρια αξιοκρατικής επιλογής εκ μέρους των πολιτών και από μια κοινή λίστα υποψηφίων. 

Όσο καιρό, τα προσωπικά και θεσμικά σκάνδαλα θα έρχονται να πατσίσουν την απουσία ουσιαστικής πολιτικής συζήτησης ...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο κροκόδειλος κάτω από τον καναπέ μας

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Η ανακάλυψη του υποψηφίου για την Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ που είχε έρθει σε επαφή με την 12χρονη, ήταν ένα καλό μάθημα για τα παλικάρια της Κουμουνδούρου, που όταν έβλεπαν τα «ΝΔ-παιδεραστές» ή τα «ΝΔ-βιαστές» κρυφοχαμογελούσαν. Πολιτικά, βέβαια, διαφωνούσαν μ’ έναν εκχυδαϊσμό σαν κι αυτόν, αλλά από το πολύ βάθος της ύπαρξης τους, έβγαινε μια χαιρεκακία που την έκρυβαν επιμελώς. Πλην υπήρχε, καθότι σε κείνο το πολύ βάθος, η θεωρία του ηθικού πλεονεκτήματος της άσπιλης αριστεράς έναντι της ανήθικης δεξιάς ζει και βασιλεύει. 

 Ε, τώρα λοιπόν που βρήκαν κι έναν παιδεραστή ανάμεσα τους, υποχρεώνονται να το σκεφτούν καλύτερα. Ασφαλώς έπραξαν άριστα που τον διέγραψαν αμέσως, επικροτώ την απόφαση τους, δεν είμαι απ’ αυτούς που θα πουν «τι άλλο να έκαναν;» ή «πρόκειται για υποχρεωτική και προσχηματική διαγραφή», όπως λένε οι Συριζαίοι κάθε φορά που ο Μητσοτάκης προχωρά σε αντίστοιχα μέτρα, για ηθικούς ή πολιτικούς λόγους. Οχι, πολύ καλά έκαναν και τον πετσόκοψαν, μπράβο τους. 

Αλλά μήπως τώρα ήρθε ο καιρός να ξανασκεφτούν την περίφημη θεωρία του βάλτου που πρέπει να αποξηραθεί, όπως είχε γράψει ο πρόεδρος Αλέξης; 

Διότι αυτή η τραμπικής έμπνευσης θεωρία που διακίνησε, υπονοεί ευθέως ότι ο βάλτος που εκτρέφει αυτά τα ερπετά είναι δεξιός και καπιταλιστικός, όχι απότοκο ανθρώπινων χαρακτήρων και προαιώνιων κοινωνικών συνθηκών που μένουν εν τέλει ανεπηρέαστοι από τα πολιτικά συστήματα και από τα είδη των εξουσιών που επικρατούν κατά καιρούς. 

Ολοι μας κάποια στιγμή στα νιάτα μας πιστέψαμε ότι αν εξαλειφθούν οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, θα εκλείψουν οι λόγοι που οδηγούν τα άτομα και τις ομάδες στην παραβατικότητα. Ευσεβείς πόθοι. Ασφαλώς, μια κοινωνία με λιγότερες ανισότητες και λιγότερη φτώχεια συντελεί στη μείωση αυτών των φαινομένων, πλην η παρανομία, η διαστροφή, η βουλιμία κάθε είδους και η ηθική αναισχυντία, είναι σύμφυτες με το ανθρώπινο είδος και με τις κοινωνίες του. Λυπάμαι που είμαι τόσο απαισιόδοξος, μπορεί να αυξομειώνονται ανάλογα με τις συνθήκες αλλά δεν θα εξαλειφθούν ποτέ. 

Δεν είναι χωρισμένη η κοινωνία σε δυο στρατόπεδα, το ένα ανήθικο, που ευνοεί την ύπαρξη του βάλτου, και το άλλο ηθικό, που έχει προορισμό να τον αποξηράνει. Μακάρι να ήταν τόσο εύκολα τα πράγματα. Ο βάλτος υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει, ενώ τα διάφορα ερπετά του δεν κατευθύνονται μόνο στη δεξιά αυλή που συνορεύει με τα βαλτόνερα. Χώνονται παντού αθόρυβα και τα βρίσκουμε μια μέρα ξαφνικά να κάθονται στο σαλόνι μας, ανεξάρτητα αν η ταπετσαρία του έχει γαλάζιο ή ροζ χρώμα.  

Κοντολογίς, ο βάλτος δεν είναι του άλλου, είναι όλων μας. Κατά τούτο, όλοι μαζί τον καταπολεμούμε και προφυλασσόμαστε απ’ αυτόν. Με μικρές καθημερινές αλλαγές και παρεμβάσεις, προνοιακές και κατασταλτικές, δίχως ιδεολογικές δήθεν δικαιολογήσεις του, διότι αυτά τον φουντώνουν. Μια διαρκή μάχη εναντίον του πρέπει να δίνουμε, όχι να τον αφήνουμε ανέγγιχτο για να έρθει η μεγάλη ανατροπή που θα τον αποξηράνει δια μιας.  

Και κυρίως...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Όλα εδώ πληρώνονται

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Μέσα σε δύο μήνες, δύο φορές ο ΣΥΡΙΖΑ είδε την πολιτική του ψεύδους και της λάσπης να γίνεται μπούμερανγκ. 

Την πρώτη φορά όταν όλοι θρηνούσαν την άταφη νεκρή Μαρία στη νησίδα του Έβρου, κατηγορώντας γι΄ αυτό την κυβέρνηση και τη δεύτερη φορά τώρα, αυτές τις ημέρες, όταν λόγω της γνωστής υπόθεσης του παιδοβιασμού χαρακτήριζαν τη Νέα Δημοκρατία, κόμμα παιδοβιαστών. Όχι μόνον ο όχλος του Διαδικτύου, αλλά και επώνυμα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, πρώην υπουργοί, στενοί συνεργάτες του Α. Τσίπρα.

Τυφλωμένοι από τον φανατισμό τους δεν αντιλήφθηκαν πως σε παρόμοιες αποτρόπαιες εγκληματικές πράξεις είναι ανόητο να προσπαθούν να ανακαλύψουν τα πολιτικά φρονήματα των δραστών γιατί πάντα η τομή είναι οριζόντια. Σε τέτοιες καταστάσεις δεν έχει κανένα νόημα η προσπάθεια πολιτικής εκμετάλλευσης, γιατί σχεδόν πάντα πίσω έχει η αχλάδα την ουρά.

Με την αποκάλυψη πως μέσα στο γνωστό κύκλωμα ήταν και ένα επώνυμο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, άλλαξε αίφνης όλο το πολιτικό κλίμα επί του συγκεκριμένου θέματος. Οι πρώην υπουργοί έχουν κρυφτεί, ενώ ο υπόνομος του Διαδικτύου κάνει το ρεπό του.

Μα δεν αντιλαμβάνονται πως με τη λάσπη δεν κερδίζονται οι εκλογές; 

Φυσικά και δεν το έχουν αντιληφθεί, απεναντίας αυτό ακριβώς πιστεύουν. Έχοντας ενσωματώσει πλήρως το «αυριανικό» ΠΑΣΟΚ, έχουν υιοθετήσει και τις πρακτικές του. Νομίζουν πως σπιλώνοντας και απαξιώνοντας ηθικά μια ολόκληρη ιστορική παράταξη, θα κερδίσουν ψηφοφόρους. Έτσι έχουν μάθει να πολιτεύονται.

Από την άλλη πλευρά, με τέτοια αήθη μέσα προσπαθούν να αναπληρώσουν την παντελή απουσία πολιτικού λόγου, πολιτικών προτάσεων, την έλλειψη μιας συγκροτημένης εναλλακτικής απέναντι στην κυβέρνηση. 

Συγχέουν τη λάσπη με το πολιτικό επιχείρημα, το ψέμα με τον πολιτικό αντίλογο. Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι δέσμια πλέον ενός φανατισμένου ακροατηρίου που αυτά δημιούργησαν και το οποίο έχει επιβάλει το ήθος του πολιτικού τους λόγου. Και να θέλουν -που δε θέλουν- δε μπορούν να ξεφύγουν.

Είναι αυτονόητο πως η Νέα Δημοκρατία άριστα πράττει που δεν εκμεταλλεύεται επικοινωνιακά την αποκάλυψη για τις δραστηριότητες του στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ στην υπόθεση των παιδοβιαστών. Δεν μπορεί ένα μαζικό κόμμα, όπως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, να γνωρίζει την προσωπική ζωή και τα βίτσια του κάθε στελέχους του και προφανώς ουδεμία ευθύνη φέρει για ό,τι προκύψει.  

Δε γνωρίζω αν η τροπή που παίρνει πλέον η υπόθεση τους συνετίσει για το μέλλον -κάτι που δεν το πιστεύω- αλλά προς το παρόν...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Τι συνέβη και άλλαξε θέση ο Αλ. Τσίπρας;

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

 Ο Αλέξης Τσίπρας στη συνέντευξή του στη Σία Κοσιώνη κατέστησε σαφές πως δεν τον ενδιαφέρει να σχηματίσει κυβέρνηση αν δεν είναι πρώτο κόμμα στις εκλογές με την απλή αναλογική. Θεωρεί πως ένα τέτοιο ενδεχόμενο στερείται ηθικής και πολιτικής νομιμοποίησης. Αυτή τη θέση την πρωτοεμφάνισε στη ΔΕΘ και η πρόσφατη επανάληψή της φανερώνει πως αποτελεί πλέον μια σταθερή πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ.  

Να υπενθυμίσω πως μέχρι τη ΔΕΘ τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ διακινούσαν στις τηλεοράσεις και στο Διαδίκτυο το σενάριο μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ – ΜέΡΑ25 με την ανοχή του ΚΚΕ, ενώ η Νέα Δημοκρατία θα είχε αναδειχθεί πρώτο κόμμα. Αυτή ήταν η περίφημη «προοδευτική» κυβέρνηση.

Τι συνέβη και άλλαξε θέση ο Αλ. Τσίπρας; 

Υπάρχουν δύο εκδοχές:

1. Εκανε την ανάγκη φιλοτιμία. Διαπίστωσε πως το ΚΚΕ δεν πρόκειται να συμπράξει και τα άλλα τρία κόμματα της αντιπολίτευσης δεν μπορούν να συγκεντρώσουν τον μαγικό αριθμό 151. Συνεπώς, αυτό το σενάριο δεν περπατά. Ο Αλ. Τσίπρας το εγκαταλείπει, εξωραΐζοντας συγχρόνως αυτήν τη μεταστροφή με όρους ηθικοπολιτικής.

2. Οντως αντιλήφθηκε πως µια τέτοια κυβέρνηση θα ήταν εκ των προτέρων πολιτικά και ηθικά απαξιωμένη, αναποτελεσματική, εξαρτώμενη, λόγω των οριακών συνθηκών, από τις ιδιοτροπίες και τις απαιτήσεις του κάθε βουλευτή. Συνεπώς η «προοδευτική» κυβέρνηση μόνο ζημία θα έκανε στα κόμματα που θα συμμετείχαν. Και όσο μεγαλύτερο το κόμμα, τόσο πιο μεγάλη και η ζημία.

Αυτή η νέα θέση του Αλ. Τσίπρα, ανεξαρτήτως των κινήτρων του, προδίδει μια ωριμότητα, κάτι στο οποίο δεν μας έχει συνηθίσει μέχρι τώρα. Μια απόδειξη της ειλικρινούς μεταστροφής του θα ήταν αν αποδεχόταν την αλλαγή του ισχύοντος εκλογικού νόμου της light ενισχυμένης αναλογικής, ώστε να αποφευχθούν οι εθνικά επιζήμιες εκλογές με την απλή αναλογική. O νικητής κάνει κυβέρνηση με ισχυρή αυτοδυναμία μια κι έξω.  

Είναι αφελής όποιος πιστεύει πως...

 

ΣΥΡΙΖΑίικης ξεφτίλας κωμωδία

 

 

 

 

Σαν σήμερα (1/11/ΧΧΧΧ)

 

451: Ολοκληρώνεται η Οικουμενική Σύνοδος της Χαλκηδόνας. Καθόρισε το ορθόδοξο δόγμα σχετικά με τις δύο φύσεις του Χριστού και καταδίκασε τον Μονοφυσιτισμό.

1755: Καταστροφικός σεισμός πλήττει την Πορτογαλία, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 90.000 άνθρωποι ή το 1/3 του πληθυσμού της χώρας.

1897: Μία ομάδα μαθητών από το λύκειο Ντ' Αντζέλιο του Τορίνο ιδρύει μία ομάδα ποδοσφαίρου, την οποία ονομάζει Γιουβέντους.

1968: Πεθαίνει ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο επονομαζόμενος και «Γέρος της Δημοκρατίας», πολιτικός που διετέλεσε και πρωθυπουργός.

 

1/11/2015: Πεθαίνει σε ηλικία 86 ετών ο  Γκίντερ Σαμπόφσκι, διεθνής ηλιθιος και κάθαρμα  πρώην ανώτατος αξιωματούχος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ανατολικής Γερμανίας, που «γκρέμισε» κατά λάθος το Τείχος του Βερολίνου πριν από 29 χρόνια

Ο Σαμπόφσκι, που ήταν μέλος και εκπρόσωπος του Πολιτικού Γραφείου, μιλούσε σε μια κατά τα λοιπά αδιάφορη συνέντευξη Τύπου, στις 9 Νοεμβρίου 1989, όταν ρωτήθηκε από έναν δημοσιογράφο για τις τρέχουσες ταξιδιωτικές οδηγίες.
Επί μήνες, η κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας πιεζόταν να αφήσει τους πολίτες της να ταξιδεύουν ελεύθερα στη Δύση και ο Σαμπόφσκι, φανερά απροετοίμαστος, άφησε έκπληκτους τους δημοσιογράφους με την απάντησή του.
«Επομένως... ε... αποφασίσαμε σήμερα... ε... να εφαρμόσουμε έναν κανονισμό που επιτρέπει σε κάθε πολίτη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας... ε... να...ε ... φεύγει από την Ανατολική Γερμανία από οποιαδήποτε συνοριακή διάβαση» είπε διστακτικά.
Οι δημοσιογράφοι αμέσως τον πίεσαν ρωτώντας τον από πότε θα ισχύσει το νέο μέτρο. «Σύμφωνα με τις πληροφορίες μου... αμέσως, χωρίς καθυστέρηση» απάντησε αυτοσχεδιάζοντας ο αμήχανος εκπρόσωπος, ψάχνοντας μάταια στα χαρτιά που είχε μπροστά του να βρει κάποια διευκρίνιση.
Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι η ανακοίνωση θα γινόταν το απόγευμα της επόμενης ημέρας, ώστε να ενημερωθούν πρώτα οι συνοριακοί φρουροί. Ο Σαμπόφσκι έπρεπε επίσης να διευκρινίσει ότι οι Ανατολικογερμανοί θα έπρεπε να κάνουν αίτηση για χορήγηση βίζας στις αρμόδιες αρχές. Όμως οι μπερδεμένες απαντήσεις του έπεσαν σαν βόμβα την εποχή εκείνη.
Οι δημοσιογράφοι άρχισαν αμέσως να μεταδίδουν ότι άνοιξε το Τείχος, το ισχυρότερο σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου και του Σιδηρού Παταπετάσματος, πυροδοτώντας μια κοσμοπλημμύρα Ανατολικογερμανών που έσπευσαν στα σύνορα.
Η συνέχεια είναι γνωστή: το καθεστώς της Ανατολικής Γερμανίας έπεσε, διοργανώθηκαν ελεύθερες εκλογές και το ίδιο το κράτος «έσβησε» με την επανένωση της Γερμανίας, τον Οκτώβριο του 1990.

 

2020 Πεθαίνει σε ηλικία 74 ετών ο Ρόμπερτ Φισκ, δημοσιογράφος με μακρά εμπειρία στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, όπου είχε καλύψει πολέμους και πολιτικές