ΤΟΥΡΚΙΑ: Χίλιες συλλήψεις στις ταραχές - Παραίτηση Ερντογάν ζητά η πλατεία Ταξίμ

Πλήθος κόσμου παρέμενε στην πλατεία Ταξίμ στην Κωνσταντινούπολη, μετά την αποχώρηση των αστυνομικών δυνάμεων το απόγευμα του Σαββάτου. Οι διαδηλωτές καλούν σε παραίτηση τον πρωθυπουργό Ερντογάν, ενώ παρόμοιες διαδηλώσεις πραγματοποιούνται στην Άγκυρα και την Σμύρνη. Η τουρκική αστυνομία ανακοίνωσε 939 συλλήψεις σε 90 διαφορετικές διαδηλώσεις σε όλη την Τουρκία, σύμφωνα με όσα ανακοίνωσε ο υπουργός Εσωτερικών της χώρας Μουαμέρ Γκιουλέρ. Με βάση τις ίδιες δηλώσεις που μεταδόθηκαν από την κρατική τηλεόραση, 79 άνθρωποι έχουν τραυματιστεί στις ταραχές.

Λίγο μετά τις 3:30 το απόγευμα οι αστυνομικές δυνάμεις άρχισαν να αποχωρούν από την πλατεία, διαδικασία η οποία ολοκληρώθηκε περί τις 5.00. Το πλήθος στην πλατεία έκτοτε άρχισε να αυξάνεται συνεχώς. Το απόγευμα επισκέφθηκε την πλατεία ο αρχηγός του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (αξιωματική αντιπολίτευση) Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου.

Ο πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατέκρινε τον ηγέτη του Ρ.Λ.Κ προσπαθώντας να του επιρρίψει τις ευθύνες, αν «ανακύψει κάποιο πρόβλημα».

Ο Τούρκος πρωθυπουργός επέκρινε ακόμη και το δικαστήριο το οποίο το μεσημέρι εξέδωσε απόφαση ασφαλιστικών μέτρων εναντίον του σχεδίου ανάπλασης της πλατείας Ταξίμ.

«Στόχος τους είναι η δημιουργία χάους με απώτερο σκοπό το στρατιωτικό πραξικόπημα» υποστήριξε ο αντιπρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος Μεχμέτ Αλί Σαχίν.

Με παρόμοιο τρόπο μίλησε και ο κ. Ερντογάν λέγοντας ότι «τέτοιες δραστηριότητες δεν είναι καινούργιες. Έγιναν και την εποχή του Μεντερές (δεκαετία 50), αλλά και πριν από πραξικόπημα του 1980».

Το ερώτημα που τίθεται από εδώ και πέρα είναι το πώς θα εξελιχθεί η «άλωση» της πλατείας Ταξίμ από το λαό. Πράγμα που ξεκίνησε ως αυθόρμητη διαμαρτυρία για το σχέδιο αναμόρφωσης της πλατείας.

Η απόφαση της κυβέρνησης να αποσύρει τις αστυνομικές δυνάμεις, θεωρείται από τους διαδηλωτές «νίκη». Από πλευράς κυβέρνησης μπορεί να θεωρηθεί υποχώρηση, αλλά δύο ενδεχόμενα μπορεί να ισχύουν από πλευράς κυβέρνησης. Πρώτον εάν συνεχιστεί η κατάσταση αυτή στην πλατεία, μπορεί να επανέλθει η αστυνομία. Δεύτερον, μπορεί να επεκταθεί το αρχικό περιεχόμενο της διαμαρτυρίας, με τρόπο που μπορεί να χωρέσουν ακόμη και προβοκάτσιες, με αποτέλεσμα να φθαρεί η διαμαρτυρία.

Πάντως δεν είναι λίγοι στην Τουρκία οι σχολιαστές, μεταξύ των οποίων και κάποιοι που στο παρελθόν ήταν ένθερμοι υποστηριχτές της κυβέρνησης, που υποστηρίζουν ότι η υπόθεση «Ταξίμ» σηματοδοτεί το τέλος της εποχής, κατά την οποία το κυβερνών κόμμα στηριζόταν σε ένα κίνημα που είχε λαϊκό έρεισμα.

Μπορεί να είναι λίγο βιαστικό το παραπάνω συμπέρασμα, αφού οι διαμαρτυρόμενοι παραμένουν μια μικρή μειοψηφία στην Τουρκία. Πρέπει όμως να υπογραμμιστεί ότι η βία με την οποία αντιμετωπίστηκαν οι διαμαρτυρόμενοι για το πάρκο της πλατείας Ταξίμ, προκάλεσε πολλές εντυπώσεις. Επίσης, από τη στιγμή που η κατάσταση πήρε μορφή ανεξέλεγκτη, τα μέσα ενημέρωσης που στην πλειοψηφία τους δεν έδιναν μεγάλη σημασία, Αρχισαν να ασχολούνται και να προβάλλουν την όλη κατάσταση. Πράγμα που σημαίνει ότι η επιρροή της εικόνας των διαδηλωτών, είναι δεδομένη.

 

Το προφίλ των διαδηλωτών

TOYΡΚΙΑ: Σκληρή στάση Ερντογάν απένανττι στους διαδηλωτές

Χωρίς καμία διάθεση υπαναχώρησης απέναντι στους διαδηλωτές εμφανίστηκε το Σάββατο ο Ταγίπ Ερντογάν σε τηλεοπτική του εμφάνιση. Την ώρα που οι συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας σε διάφορες πόλεις έχουν λάβει τη μορφή γενικευμένης εξέγερσης, ο πρωθυπουργός της Τουρκίας δήλωσε με κατηγορηματικό τρόπο ότι τα έργα στο πάρκο Γκεζί, στην πλατεία Ταξίμ, θα προχωρήσουν κανονικά. Κατηγόρησε, επίσης, τους διαδηλωτές που αντιδρούν στα έργα ότι χρησιμοποίησαν τα σχέδια της κυβέρνησης για να προκαλέσουν ταραχές.
Ως προς τα πρωτοφανή επεισόδια, χαρακτήρισε λάθος την εκτεταμένη χρήση χημικών, αλλά διαμήνυσε πως «η αστυνομία υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει στην πλατεία Ταξίμ». «Ήταν λάθος η χρήση σπρέι πιπεριού από την αστυνομία. Εντάξει. Ζήτησα από τον υπουργό Εσωτερικών να διεξάγει έρευνα. Ήταν υπερβολικό» είπε, καλώντας όμως τους διαδηλωτές να τερματίσουν τις συγκεντρώσεις.
Μίλησε, επίσης, για «παιχνίδια σε βάρος της χώρας» που παίζουν διάφοροι κύκλοι, ενώ επανέλαβε ότι τα έργα στη πλατεία Γκεζί δεν αφορούν στην ανέγερση εμπορικού κέντρου.
«Όλοι θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι η Τουρκία είναι μια χώρα όπου το κοινοβουλευτικό σύστημα λειτουργεί πλήρως. Κάθε μέθοδος, εκτός από τις εκλογές, είναι αντιδημοκρατική. Δεν λέω ότι η κυβέρνηση δεν είναι άμοιρη ευθυνών, δεν ισχυριζόμαστε ότι η κυβέρνηση μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, αλλά, ακριβώς όπως η πλειοψηφία δεν μπορεί να ασκήσει πίεση στην μειοψηφία, η μειοψηφία δεν μπορεί επίσης να επιβάλει τη θέλησή της στην πλειοψηφία» τόνισε.

ΤΟΥΡΚΙΑ και ΝΕΟΟΘΩΜΑΝΙΚΟ ΞΕΦΡΑΓΟ ΑΜΠΕΛΙ: Νέα σουλτανικές κρουαζιέρες !!! Αυτή τη φορά από Αμοργό και Νάξο Μύκονο, σε Τζια και Άνδρο !!!

Σύμφωνα με ανακοίνωση του ΓΕΕΘΑ, για δεύτερη φορά μέσα στις τελευταίες 8 ημέρες, δύο τουρκικά πολεμικά πλοία, η τορπιλάκταος «ZIPKIN» καιη φρεγάτα «YILDIRIM», προερχόμενα από Νότιο-Ανατολικό Αιγαίο, εισήλθαν την 1η Ιουνίου (09:40 και 13:15 αντίστοιχα) σε Εθνικά Χωρικά Ύδατα ανατολικά της Αμοργού.
Στη συνέχεια έπλευσα μεταξύ Μυκόνου και Νάξου, στα νότια της Σύρου, με Βόρειο-Δυτική πορεία μεταξύ Κέας (Τζιάς) και Γυάρου και εξήλθαν στις 21:20 από τα Εθνικά Χωρικά Ύδατα μεταξύ Ν. Ευβοίας και Ν. Άνδρου (Στενό Καφηρέα).
Η ελληνική πλευρά, παρά το βάναυσο της πρόκλησης, αρκέστηκε για μία ακόμη φορά να παρακολουθεί τα εν λόγω πολεμικά πλοία καθ’ όλη την διάρκεια του πλου τους.
 

"Eπίγεια σοφία"

Μόνο αυτός που ρισκάρει να πάει πολύ μακριά μπορεί να ανακαλύψει πόσο μακριά μπορεί να πάει κανείς.

T. S. Eliot, 1888-1965, Βρετανός ποιητής (Νόμπελ 1948)

Κάθε καλό πράγμα στο κόσμο στέκεται στην κόψη του ξυραφιού του κινδύνου.

Thornton Wilder, 1897-1975, Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας

Ποτέ τίποτε μεγάλο δεν επιτεύχθηκε χωρίς κίνδυνο.

Νικολό Μακιαβέλι, 1469-1527, Ιταλός φιλόσοφος

Σαν σήμερα (2/6/ΧΧΧΧ)

1896: Ο Γκουλιέλμο Μαρκόνι παίρνει δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το ραδιόφωνο.

1953: Η Ελισάβετ στέφεται βασίλισσα της Βρετανίας.

1964: Ιδρύεται η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (P.L.O.) απο τον Γιάσερ Αραφάτ

1971: Ο Παναθηναϊκός αντιμετωπίζει τον Άγιαξ στο Γουέμπλεϊ για το Κύπελλο Πρωταθλητριών και ηττάται με 2-0.

1985: Ο Ανδρέας Παπανδρέου κερδίζει για δεύτερη συνεχόμενη φορά τις εκλογές. Το ΠΑΣΟΚ λαμβάνει 45,8%, η Νέα Δημοκρατία 40,8% και το ΚΚΕ 9,8%.

1740: Γεννιέται ο Ντονατιέν Αλφόνς Φρανσουά ντε Σαντ, γνωστότερος ως Μαρκήσιος Ντε Σαντ, γάλλος αριστοκράτης και συγγραφέας τολμηρών βιβλίων που χαρακτηρίστηκαν ως πορνογραφικά. Από το όνομά του προήλθε ο όρος «σαδισμός».

1904: Γεννιέται ο ηθοποιός και 5 φορές ολυμπιονίκης κολυμβητής Τζόνι Βαϊσμίλερ . Ως ηθοποιός ήταν ο πρώτος "Ταρζάν"

ΠΡΟΣΩΠΑ - Νίκος Μαραντζίδης: The Marathon man Συνέντευξη με ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα μυαλά της χώρας

Στα αμφιθέατρα, στον Τύπο, στην τηλεόραση, στα βιβλία που έγραψε και στους μαραθώνιους που τρέχει, ο ακαδημαϊκός και συγγραφέας Νίκος Μαραντζίδης είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και γρήγορα μυαλά του εγχώριου πνευματικού μας δυναμικού. Ο αναπληρωτής καθηγητής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη και επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα και στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, μας μίλησε στο τελευταίο τεύχος του SOUL.

 

Για να δανειστώ από τη λογοτεχνία, «υπάρχει καιρός για απαγγελίες ποιημάτων, και υπάρχει καιρός για γροθιές». Προς τι τόση βία, τέτοια έλλειψη ορθοφροσύνης στα μέρη μας; Και άλλοι πείνασαν, αλλά δεν έκαναν έτσι.
 

Ίσως γιατί οι φιλελεύθερες αξίες βρίσκονται σε έλλειμμα σε αυτήν τη χώρα. Ο εικοστός αιώνας στη χώρα μας υπήρξε ένας αιώνας εθνικών διχασμών, εμφυλίων, δικτατοριών, επαναστατικών επαγγελιών του τύπου «στις 18 σοσιαλισμός». Όλα αυτά επηρέασαν την κουλτούρα μας, ιδιαίτερα στα θέματα του διαλόγου, της ανταλλαγής επιχειρημάτων και της αίσθησης πως τα «πάντα ρει», και πως οι καιροί αλλάζουν. Στη χώρα μας υπάρχουν πάρα πολλές ορθοδοξίες, δυστυχώς, που αδυνατούν να αντιληφθούν το εφήμερο στοιχείο της ύπαρξής τους και δεν επιθυμούν να δώσουν και στις άλλες απόψεις χώρο για νομιμοποιημένη παρουσίαση.

Είστε επίμονος αρθρογράφος. Είναι σημαντικό για εσάς να μιλάτε συχνά και να απευθύνεστε σε πολλούς;
 

Νιώθω παιδί του Διαφωτισμού και των Εγκυκλοπαιδιστών. Πιστεύω βαθιά στην έννοια της προόδου. Η γνώση, στη δική μου συνείδηση, έχει μεγαλύτερη αξία όταν τη μοιραζόμαστε. Στη βάση αυτή, μου αρέσει να επικοινωνώ με μεγάλα ακροατήρια. Δεν έχω αγοραφοβία, το αντίθετο, μάλιστα. Βέβαια, κάθε μέσο έχει τα δικά του χαρακτηριστικά και σε παρασύρει σε διαφορετικούς τύπους επικοινωνίας. Το θέμα είναι ένα, όπως λέει ένας φίλος μου, από τον χώρο της τηλεόρασης: να έχεις κάτι να πεις.

Γράψατε μελέτες για τον Δημοκρατικό Στρατό, τον εμφύλιο και το κομουνιστικό σύστημα, το ελληνικό ΚΚ μέσα από τα τσέχικα αρχεία. Αφιερώσατε χρόνο ερευνώντας αρχεία του πρώην σοβιετικού μπλοκ, σκύψατε πάνω από ανεξερεύνητα ντοκουμέντα και προσπαθήσατε να μιλήσετε για τα ευρήματά σας ψύχραιμα, και συνάμα με την απαραίτητη ιδεολογική αποστασιοποίηση. Τι θέλατε να καταδείξετε;
 

Τα προβλήματα, που συχνά βρίσκονται στο μυαλό μας. Τα φαντάσματα των παιδικών μας χρόνων, όπως λέει κάποιος ιστορικός της Αριστεράς, που νομίζουμε πως μας καταδιώκουν. Θεωρώ πως, μαζί με αρκετούς άλλους, συνέβαλα και εγώ να αλλάξουν κάποιες αντιλήψεις για παρελθόν. Όπως είχε γράψει ο Μαρκ Μαζάουερ παλιότερα, αναφερόμενος στη δουλειά μας με τον Στάθη Καλύβα, οι παλιοί μύθοι δεν αντέχουν πλέον. Η επιθετικότητα με την οποία αντιμετωπίστηκε, από ένα τμήμα της ιστοριογραφίας, η νέα προσέγγιση για τον εμφύλιο είναι απόρροια πολλών παραγόντων, ανάμεσα στους οποίους η έντονη ιδεολογικοποίηση της συζήτησης, το έλλειμμα σοβαρής έρευνας, ο επαρχιωτισμός που μας διακρίνει στα θέματα ιστορίας. Θέλω να αποσαφηνίσω κάτι: Δεν είμαι ιδεολογικά ουδέτερος, δεν είμαι απολιτικός. Είναι γνωστό ότι έχω τις αξίες μου, που δημοσίως τις υποστηρίζω. Αυτό όμως δεν με εμπόδισε να αντιμετωπίσω το ερευνητικό μου αντικείμενο, με σεβασμό, αξιοπρέπεια και αξιολογική ουδετερότητα. Δηλαδή προσπαθώ, χρησιμοποιώντας το μέγιστο των πηγών και των αναλυτικών εργαλείων που διαθέτω, να αναπλάσω ένα παρελθόν, να δω πώς οι άνθρωποι ενεργούσαν και σκεφτόταν τότε. Με νοιάζει να φέρω στην επιφάνεια τα πραγματικά γεγονότα, όχι αυτό που θα ήθελα εγώ να είχε συμβεί.

Με την εκ των υστέρων γνώση σας, θα λέγατε πως ήταν έτοιμη η Ελλάδα, αναγνωστικό κοινό και επιστημονική κοινότητα να διαχειριστούν το μενού που τους σερβίρατε;
 

Το αναγνωστικό κοινό πολλές φορές αποδείχτηκε πιο ώριμο από τους ιστορικούς. Όχι πάντα, όχι όλοι, σαφώς. Αλλά πολλές φορές είδα και συνομίλησα με μη ειδικούς που είχαν πολύ πιο ενδιαφέρουσες επισημάνσεις πάνω στη δουλειά μου, από αρκετούς τυφλωμένους από φανατισμό ή κακεντρέχεια συναδέλφους μου. Ως εκ τούτου, σήμερα η συζήτηση για τον εμφύλιο έχει πλέον περάσει σε άλλη φάση. Πράγματι, αρκετοί από τους παλιούς μύθους κλονίστηκαν. Σε αυτό συνέβαλα και εγώ.

Αποδέχεστε τη θέση σας στην ομάδα των ερευνητών που κατηγοριοποιήθηκαν από τους κριτικούς ως «αναθεωρητές», «νέο κύμα» και «νέο ρεύμα»; Της ομάδας δηλαδή εκείνης που θέλησε να αμφισβητήσει τις παγιωμένες αντιλήψεις για την Αριστερά της εμφυλιοπολεμικής περιόδου;
 

Ναι, αποδέχομαι πως ανήκω σε ένα «νέο ρεύμα» ή «νέο κύμα» που υπονόμευσε καθεστηκυίες απόψεις και μύθους καλλιεργημένους κυρίως από την Αριστερά στη μεταπολίτευση. Ο όρος «αναθεωρητής», βέβαια, αυτός καθαυτός είναι πολεμικός και βλακώδης, υπό την έννοια ότι κάθε ιστορικός είναι αναθεωρητής, αλλιώς δεν είναι ιστορικός, είναι ίσως «ιερέας», θεματοφύλακας ιερών κειμένων και κειμηλίων, αλλά πάντως όχι ιστορικός. Η ιστορία με αυτήν την έννοια είναι μια εργασία ατελής. Ποτέ δεν μπορούμε να ισχυριστούμε πως τα είπαμε όλα. Αντίθετα, καθώς ο χρόνος περνά, μπορούμε να δούμε σπουδαίες αλλαγές στη ματιά μας για τα πράγματα. Το «νέο κύμα» στην ιστοριογραφία, για τη δεκαετία του ’40, δεν ήταν πάντως ούτε κάτι το ενιαίο ούτε το διαμορφωμένο μέσα σε ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό πλαίσιο, όπως κάποιοι νομίζουν. Είναι πολύ περισσότερο μια ερευνητική έκρηξη, ένα σύνολο από νέες ιστορικές ματιές που ουσιαστικά ανανέωσαν σε μεγάλο βαθμό την έρευνα και τη συζήτηση για την πιο ταραχώδη περίοδο της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας. Δεν έχετε παρά να δείτε τον αριθμό των βιβλίων, των άρθρων και των αφιερωμάτων στις εφημερίδες για τα θέματα αυτά για να καταλάβετε την αναστάτωση που προκάλεσε το «νέο κύμα».

Τι πιστεύετε πως πρέπει να κρατήσουμε από όλη εκείνη την ιστορική φάση;
 

Πως η κατάρριψη των μύθων, πολλές φορές, είναι πολύ πιο επώδυνη διαδικασία από όσο νομίζουμε. Σχετίζεται με την ικανότητα αυτογνωσίας και ενδοσκόπησης που διαθέτει μια κοινωνία και άρα και η ιστορική κοινότητά της. Πάντως αντίστοιχοι καυγάδες για ιστορικής σημασίας θέματα γίνονται σε όλες τις χώρες. Στην Πολωνία, για παράδειγμα, το καυτά θέμα είναι η στάση του πληθυσμού έναντι του ολοκαυτώματος των Εβραίων. Στη Γαλλία, το εύρος του δοσιλογισμού και η πρακτική σημασία της αντίστασης. Στη Γερμανία, το θέμα της μοναδικότητας ή όχι της ναζιστικής θηριωδίας. Σε κάθε μια από αυτές τις χώρες, οι διαμάχες ήταν σκληρές, πολεμικές, και συχνά οι κατηγορίες που εκτοξεύονταν εκατέρωθεν άδικες ή υπερβολικές. Το παρελθόν λειτουργεί πολλές φορές ως τραύμα στις κοινωνίες. Και όταν το τραύμα που έχει απωθηθεί βγαίνει στην επιφάνεια, προκαλεί πόνο. Έτσι τουλάχιστον διδάσκει, νομίζω, η ψυχανάλυση.

Συμβαίνει το εξής παράδοξο: ενώ οι λογοτέχνες, ενίοτε και οι κινηματογραφιστές, ουδέποτε δίστασαν να καταπιαστούν με την Αριστερά και τα πεπραγμένα της, έστω και υπό το δικό τους, συνήθως ορθόδοξο, πρίσμα ο καθένας, η ιστορία στέκεται απέναντί της με στάση σεμνότυφης οδαλίσκης. Γιατί μένουν όλα αυτά τα θέματα ανέγγιχτα επί τόσα χρόνια; Προϊόν μεταπολιτευτικής εκεχειρίας, μήπως; Στρεβλής παιδείας, ίσως;

 
Εξαιρετική παρατήρηση και μεγάλο θέμα για εμβάθυνση. Αν πρώτοι κάποιοι απομυθοποίησαν την Αριστερά στην Ελλάδα, αν πρώτοι κάποιοι έδειξαν πόσους πολλούς σκελετούς είχε στην ντουλάπα της, είναι ακριβώς αυτοί, οι λογοτέχνες: Κοτζιάς, Τσίρκας, Αλεξάνδρου, Ζέη, Χατζής, Βαλτινός, Δαβέτας, για να αναφέρω μερικά ονόματα από μια λίστα σημαντικών ανθρώπων. Είναι εμφανές πως η επιστήμη της ιστορίας ακολουθεί από πολύ μακριά. Μέχρι ενός ορισμένου σημείου είναι λογικό. Η επιστήμη είναι πιο συντηρητική, χρειάζεται αρχεία, αποδείξεις, οι υποθέσεις της πρέπει να επαληθευτούν, αλλιώς κινδυνεύει να θεωρηθεί προπαγάνδα. Επίσης, η επιστήμη της ιστορίας είναι πιο εξαρτημένη από το πνεύμα των καιρών. Για παράδειγμα, τι θα ξέραμε για τη βοήθεια των ανατολικών συντρόφων του ΚΚΕ, αν δεν άνοιγαν τα αρχεία των πρώην κομμουνιστικών κρατών; Λίγα πράγματα. Ενώ στη λογοτεχνία μπορείς να χτίσεις την αφήγηση πάνω σε μισή μαρτυρία, σε κάτι που έζησες προσωπικά, μια εμπειρία. Όμως, ας μη γελιόμαστε, δεν είναι μόνο θέματα «αντικειμενικά» που επηρέασαν. Είναι και ο φόβος της ελληνικής ιστοριογραφικής κοινότητας στη μεταπολίτευση μήπως και υιοθετήσει την επιχειρηματολογία των νικητών του εμφυλίου. Η δικτατορία και η κυριαρχία της Αριστεράς μέσα στους κύκλους της διανόησης στη μεταπολίτευση είχε ως συνέπεια τον ακρωτηριασμό της σκέψης και την αυτολογοκρισία. Εξάλλου, για κάποιους παίχτηκαν και καριέρες πανεπιστημιακές ή και πολιτικές. Οι λογοτέχνες πάνω σε αυτό αποδείχτηκαν πιο τολμηροί. Ίσως και γιατί τους προστάτευε η τέχνη τους. Όχι πάντως ότι και αυτοί δεν τα άκουσαν. Σκεφτείτε τι υπέστη ο Κοτζιάς για την «Πολιορκία» από την Αριστερά ή ο Βαλτινός για την «Ορθοκωστά».

Αφορούν όλα τα παραπάνω την κοινωνία, πιστεύετε; Ή μήπως πρόκειται για ανώδυνες σκιαμαχίες του ακαδημαϊκού κόσμου; Άλλωστε, οι δρόμοι, τα πανεπιστήμια και τα social media βρίθουν ακλόνητα στρατευμένων νεαρών ιδεολόγων, οι οποίοι με τη σειρά τους εκτρέφουν τις επόμενες γενιές ομονοούντων. 

 
Είχα γράψει παλιά ένα άρθρο με τίτλο «Γιατί δεν τσακωνόμαστε πια στις παρέες για τον εμφύλιο», που περίπου υποστήριζε αυτό που λέτε. Δηλαδή ότι ο καυγάς είναι πιο πολύ μια ακαδημαϊκή υπόθεση, που μέσα του μπλέκονται βιώματα, ιδεολογίες και παιχνίδια εξουσίας και επιρροής. Δεν έχω αλλάξει άποψη, απλώς στη συνέχεια βλέποντας τις πωλήσεις των βιβλίων, συμπεριλαμβανομένου και του δικού μου, του «Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας», είπα «ωπ, προσοχή, ίσως το επιχείρημα θέλει αναδιατύπωση». Έτσι νομίζω πως υπάρχει ένας κύκλος ανθρώπων, πέραν από τους ειδικούς, που ενδιαφέρεται. Αλλά βαίνει διαρκώς μειούμενος. Σε κάθε περίπτωση, ο εμφύλιος δεν αποτελεί πλέον στοιχείο διαίρεσης της κοινωνίας.

Αντιγράφω από παλαιότερη συνέντευξή σας: «Ο πόλεμος είναι από τη φύση του τραγικό συμβάν. Ιδιαίτερα όταν οι άνθρωποι βιώνουν αμέτρητες κακουχίες σε έναν πόλεμο που ούτε επιθυμούν ούτε συμμερίζονται τους στόχους του». Μήπως θα μπορούσε αυτή η δήλωση να προεκταθεί και στα σύγχρονα δεινά μας; Θα μπορούσε να αιτιολογεί τα άπειρα μέτωπα καθημερινής διαμάχης;

 
Όχι, δεν συμφωνώ με αυτή την αναλογία. Ο πόλεμος είναι πόλεμος. Είναι το πέρασμα από τα όπλα της κριτικής στην κριτική των όπλων, που έλεγε και ο Μαρξ. Σε αυτήν την περίπτωση, η βία που ασκείται έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, δεν ρευστοποιείται. Η σχετικοποίησή της και η χρήση αναλογιών κινδυνεύει να διαμορφώσει μια κουλτούρα εμφυλίου πολέμου και ουσιαστικά μας ξαναγυρίζει στην αρχή της κουβέντας μας. Άκουσα διάφορους πολιτικούς να λένε πως έχουμε εμφύλιο πόλεμο γιατί η μια κοινωνική ομάδα αντιπαλεύει την άλλη. Δεν έχουν ιδέα περί του τι μιλάνε ή ακόμη χειρότερα ξέρουν, αλλά υποκρίνονται. Εμφύλιος σημαίνει να μην ξέρεις αν θα ζήσεις αύριο. Μια κοινωνία που βρίσκεται σε κρίση, έστω και βαθιά, αλλά μέσα σε συνθήκες δημοκρατίας, αποτελεί κάτι το εντελώς διαφορετικό.

Πολλοί όμως επιμένουν να μιλούν για πόλεμο και δυνάμεις κατοχής. Είναι όντως έτσι; Το ξέρουμε στο πετσί μας ότι περνάμε δύσκολα. Από την άλλη, κυκλοφορούμε ανεμπόδιστα, εκφραζόμαστε ελεύθερα παντοιοτρόπως, διαθέτουμε κάποια ψήγματα εισοδημάτων, πίνουμε καφέδες, εκδράμουμε, μεταχειριζόμαστε smartphones. Η ζωή συνεχίζεται!

 
Ε, βέβαια συνεχίζεται! Και να σας πω κάτι που πιστεύω ακράδαντα: Ζούμε στην καλύτερη εποχή και στο καλύτερο μέρος του πλανήτη, την Ευρώπη. Πού θα θέλατε να ζείτε, ας πούμε, στην Αφρική; Στην Ασία; Πού ακριβώς; Ένα τεράστιο μέρος αυτού του πλανήτη ζει με ένα δολάριο την ημέρα. Ξέρετε τι θα πει αυτό; Ένα τεράστιο τμήμα του πλανήτη ζει σε συνθήκες πολέμου, ανελευθερίας, αυταρχισμού, έλλειψης στοιχειώδους εκπαίδευσης, πλήρους απαξίωσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Έχουμε κάθε δικαίωμα να παραπονιόμαστε γιατί χειροτέρεψε η θέση μας, το ίδιο εξάλλου κάνω και εγώ, αλλά να μην ξεχνιόμαστε κιόλας. Είμαστε από την πλευρά των τυχερών του πλανήτη. Αν αυτό το λησμονούμε, τότε κάνουμε σαν κακομαθημένα παιδιά, που γκρινιάζουν και σηκώνουν τον κόσμο επειδή δεν πήραν καινούρια παιχνίδια τα Χριστούγεννα. Φυσικά, υπάρχουν τα ανθρώπινα δράματα, οι άνεργοι, οι άστεγοι, η μεσαία τάξη που καταστρέφεται. Μη γελιόμαστε, αλλάζουμε επίπεδο προς τα κάτω, απότομα. Αυτό έχει θύματα, έχει τραγωδίες. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε, ιδιαίτερα η οργανωμένη πολιτεία αλλά και όλοι μας. Πρέπει να μιλάμε με σεβασμό αλλά ταυτόχρονα να έχουμε στο μυαλό μας το ευρύτερο πλαίσιο, τους «μεγάλους αριθμούς»

.

Διαπιστώνετε ένα πισωγύρισμα εξαιτίας της κρίσης ως προς τον τρόπο που προσεγγίζουμε σήμερα την πολιτική και την ιστορία; Ξαφνικά, από την επαναξέταση της Αριστεράς, μια ερευνητική εκλέπτυνση, ας πούμε, οι επιφυλλίδες και τα σάιτ ενσκήπτουν πάνω από μανιχαϊστικότερα ζητήματα: καλό - κακό, Αριστερά - Δεξιά, βία - νομιμοφροσύνη, Διαφωτισμός, και εάν αυτός πέρασε ποτέ από την Ελλάδα. Πώς στέκεστε στο γεγονός αυτό, ως επιστήμονας και ως πολίτης;

 
Έχετε κέφι για βαριά συζήτηση! Μετά την κρίση, η ιστορία δεν πουλάει πια όσο πριν. Αντίθετα, πουλάνε οι θεωρίες συνωμοσίας, όπως το είπατε, οι μανιχαϊστικές διαιρέσεις. Οι καλοί λαοί και οι κακοί του ΔΝΤ, και άλλες τέτοιες ανοησίες. Από την άλλη, φαίνεται πως συμβαίνει στις κοινωνίες, όταν εμφανίζονται ξαφνικές καταστροφές, πολλοί να μην μπορούν να τις διαχειριστούν διανοητικά και αναζητούν τον σκοτεινό εγκέφαλο που συνωμοτεί εις βάρος τους. Ιδιαίτερα στη σφαίρα της οικονομίας, σε πολλούς είναι αδύνατον να αντιληφθούν πως το χάος και η πολυπλοκότητα είναι μέρος των κοινωνιών μας, πως η κοινωνία της διακινδύνευσης εκ των πραγμάτων εμπεριέχει και καταστροφές, που δεν είναι ποτέ ευχάριστες, αλλά δεν μπορούμε να τις αποφύγουμε.

Λίγο πριν την πρόσφατη επίσκεψη του Μαζάουερ στη χώρα μας, επικρατούσε μεγάλος θόρυβος σχετικά με το ζήτημα της αριστερής και δεξιάς βίας. Μόλις όμως ο μεγάλος ιστορικός τοποθετήθηκε, δηλώνοντας πως δεν μπορούν να εξομοιωθούν τα δύο πρόσωπα της βίας, σώπασαν και οι αντιρρήσεις. Πέρα από το σωστό και το άδικο των απόψεων του διαπρεπούς ιστορικού, δεν είναι εντυπωσιακό το δέος με το οποίο αντιμετωπίζεται η άποψη μιας αυθεντίας; 

 
Στο θέμα της βίας και των κινδύνων τόσο από το ένα όσο και από το άλλο άκρο ο Μαρκ έχει απλώς άδικο. Η δε διατύπωση του, πως οι καταλήψεις είναι απλώς λίγες χαμένες ώρες μαθημάτων, είναι ατυχής. Του εύχομαι δε να μη ζήσει την εμπειρία να τον συνοδεύει ένας «ερυθροφρουρός» καταληψίας στο γραφείο του, όπως εμένα μου συνέβη πριν λίγα χρόνια, ή άλλους συναδέλφους να μένουν όμηροι ολόκληρες ώρες και να ζουν διάφορα σωματικά μαρτύρια, όπως, για παράδειγμα, απαγόρευση να πάνε στις τουαλέτες. Δεν συμφωνώ πάντως μαζί σας πως το θέμα σταμάτησε να συζητιέται, μόλις ο Μαζάουερ μίλησε. Κάθε άλλο. Ο Βερέμης, για παράδειγμα, τοποθετήθηκε δημόσια. Κι άλλοι ξέρω πως το έκαναν. Εγώ έχω γράψει επανειλημμένα. Απλώς μια σειρά από αριστερούς δημοσιογράφους νόμισαν πως βρήκαν το καταφύγιο της ύστατης στιγμής. Ας είναι.

ΠΡΟΣΩΠΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Αγωνιστική πινακοθήκη

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Νισάφι πια με την απαισιοδοξία. Μπουχτίσαμε. Σήμερα η στήλη αφιερώνεται σε πρόσωπα που εμπνέουν και παραδειγματίζουν. Νέοι (κατά το μάλλον ή ήττον), οραματιστές, ιδεολόγοι και γεμάτοι κατανόηση (για τον εαυτό τους). Από καιρού εις καιρόν ελαφρύνουν τα στελέχη της ΕΜΑΚ από τον φόρτο των καθηκόντων τους και διασώζουν κι αυτοί: από την Ελλάδα έως τις φώκιες. Σώζουν και τα νυχτερινά κέντρα από τις αναδουλειές. Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

1. Κρίτων Αρσένης. Αρτι αποχωρήσας από το κόμμα του Αντρέα, του Σημίτη και του ΓΑΠ. Ευρωβουλευτής, οικολόγος, ευαίσθητος. Αγανάκτησε από την πασοκάρα και τους βρόντηξε μια παραίτηση από εδώ ως τις Βρυξέλλες. Από ευρωβουλευτής δεν παραιτήθηκε. Θα πολεμήσει το σύστημα από τα μέσα. Θα αποδυναμώσει το γραφειοκρατικό τέρας της Ευρωβουλής εισπράττοντας κάθε μήνα τον μισθό του ευρωβουλευτή!

2. Γιάννης Βούρος. Πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, πάντα ηθοποιάρα, νυν καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Οι Ελληνες κρατούσαν την αναπνοή τους, παρακολουθώντας τον επιβάτη του άρματος του Θέσπιδος να δίνει μάχη με τη συνείδησή του και να ψηφίζει (πάντα για τελευταία φορά) εθνωφελή Μνημόνια, Μεσοπρόθεσμα και εφαρμοστικούς νόμους, που έσωζαν ανά τρίμηνο την πατρίδα. Μια ζωή ζυμωμένη με αγώνες, αυτοθυσία και καίριες παρεμβάσεις -ειδικά στα ζητήματα της ΑΕΚ- δεν πήγε χαμένη. Επί των ημερών του στο ΚΘΒΕ αναμένουμε απίστευτη άνθηση του θεάτρου. Τόσο μεγάλη, ώστε ο Αισχύλος (ο αρχαίος) θα επιδιώξει να αναστηθεί για να του ζητήσει αυτόγραφο.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η κυρία Εθνική Κυριαρχία

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

«Ην δε παρέγγραφός τις Αθηνίων ή Αριστίων, σοφιστής». Μ’ αυτήν τη φράση συστήνει ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος τον άνθρωπο που κατέστρεψε την Αθήνα τον 1ο αιώνα π.Χ.  

Ηταν δημαγωγός, ξεσήκωσε τους Αθηναίους κατά των Ρωμαίων επικαλούμενος τις δόξες των προγόνων τους, τους έπεισε ότι θα τους βοηθήσει ο βασιλιάς του Πόντου Μιθριδάτης, εγκατέστησε μια στυγνή τυραννία, λεηλάτησε τους θησαυρούς της πόλης, ώσπου ήρθε ο στρατηγός Σύλλας με τις λεγεώνες του και τον έστειλε στον σκουπιδότοπο της Ιστορίας. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να ανατρέξετε στο έξοχο μυθιστόρημα του Ρόδη Ρούφου «Οι Γραικύλοι» ή στον Βίο του Σύλλα του «γραικύλου» Πλούταρχου.

Αν θέλαμε να μεταφράσουμε την όλη υπόθεση σε σύγχρονη ορολογία, θα μπορούσαμε κάλλιστα να πούμε πως ο Αθηνίων άσκησε μια επιτυχημένη πατριδοκαπηλική ρητορική. Εκμεταλλεύτηκε τα σύνδρομα των συμπολιτών του με την υπόσχεση της εθνικής κυριαρχίας. Δεν έχω αντίρρηση ότι οι ιστορικές αναλογίες έχουν σχετική αξία. Ο Αθηνίων δεν αναφερόταν στο έθνος, αναφερόταν στην πόλη, η αντίληψη περί ανεξαρτησίας έκτοτε έχει αλλάξει εκατό φορές, και ευτυχώς ή δυστυχώς η σημερινή Ευρώπη ελάχιστη σχέση έχει με τον κόσμο της ανερχόμενης τότε ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Την ιστορία του όμως τη θυμήθηκα προσπαθώντας να καταλάβω τι θα μπορούσε να συμβεί στην Ελλάδα αν επικρατούσαν οι πολιτικές δυνάμεις που υπόσχονται «εθνική κυριαρχία» και διαρρηγνύουν τα μπλουζάκια τους κάθε φορά που θεωρούν πως κάποιος εκχωρεί τμήμα της.

Και δεν αναφέρομαι μόνο στα δύσμορφα και απάνθρωπα καθεστώτα που προέκυψαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο όνομα της αυτοδιάθεσης των λαών. Διότι παρ’ ημίν, πριν μιλήσουμε για αυτοδιάθεση, θα πρέπει να ορίσουμε τι ακριβώς σημαίνει λαός.  

Είναι οι «τοπικές κοινωνίες» που διεκδικούν το δικαίωμα να αποφασίζουν για τις χωματερές στον τόπο τους;  

Είναι τα συνδικάτα τα οποία κι αυτά αντιμετωπίζουν τη δημόσια περιουσία ως τόπο τους και αντιδρούν στο «ξεπούλημά» του; 

Ή μήπως είναι τα παιδιά της μαύρης νύχτας που υπόσχονται ότι θα καθαρίσουν τους δρόμους από τους «άθλιους μαυριδερούς» που δεν σηκώνονται σε στάση προσοχής όταν ακούν το ελληνικότατο «εγέρθητω»;  

Ή για να το θέσω πιο απλά: με ποιους και πώς θα ζήσουμε την ωραία εκείνη πρωία που θα συγκεντρωθούμε στην πλατεία Συντάγματος για να αγκαλιάσουμε την κυρία Εθνική Κυριαρχία που μια ζωή την ποθούσαμε κι αυτή μας γύριζε προκλητικά την πλάτη;

Και δεν μιλάω για τα οικονομικά, περί παραγωγής, εξαγωγών εισαγωγών και Hellas and bros Ltd. Ας υποθέσουμε για χάρη της επιθυμίας μας πως το πετρέλαιο ξεπηδά άφθονο, παρενοχλώντας τα δελφίνια στο Αιγαίο, πως τα «μήλα των Εσπερίδων» που βγάζει το χώμα μας κατακτούν τα γευστικά χρηματιστήρια του κόσμου, και για το Chanel των προϊόντων μας, για μια σταγόνα ελαιόλαδο σφάζονται στα εστιατόρια της Εσπερίας οι πρώην καταναλωτές βαλάνων. Κι αφού το υποθέσαμε ας αναρωτηθούμε και πάλι: με ποιους και πώς θα ζήσουμε;

Για φαντασθείτε μια δημόσια διοίκηση, η οποία θα είναι εθνικώς και παντελώς κυρίαρχη. Οπου ο κυρίαρχος προϊστάμενος θα αποφασίζει κυριαρχικά για το 35ο πιστοποιητικό της υπόθεσής σου. Διότι το εξάμβλωμα με τους ταλιμπάν της γραφειοκρατίας κανείς δεν μας το επέβαλε. Τα κυρίαρχα φρονήματά μας το κατασκεύασαν.  

Για φαντασθείτε μια δικαιοσύνη η οποία τη μόνη νομοθεσία που αποδέχεται είναι η δική μας, αυτή που δεν αναγνωρίζει άγνοια νόμων που οι ίδιοι οι δικαστές αγνοούν!

Για φαντασθείτε ένα εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο... όχι δεν θέλω να το σκεφτώ και δεν τολμώ να το γράψω! Και πάει λέγοντας και ξαναλέγοντας.

Συγχωρήστε με, αλλά όταν ακούω περί Εθνικής Κυριαρχίας, το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι ο τυραννίσκος της διπλανής πόρτας θέλει να μου καθίσει στο σβέρκο. Κάτι σαν τον αρχαίο εκείνο Αθηνίωνα, καλή ώρα. Και προτιμώ χίλιες φορές τον «γραικύλο» Πλούταρχο, έναν απ’ τους αγαπημένους μου συγγραφείς, ειρήσθω εν παρόδω. Και τώρα που η Ευρώπη λιγοστεύει επιθυμώ Ευρώπη, και όσο περισσότερη Ευρώπη γίνεται. Και για έναν ακόμη λόγο, για εκείνον τον άτιμο επιθετικό προσδιορισμό, το «ελληνικός», την τιμιωτέρα των ιδιοτήτων, όπως έλεγε και ο Καβάφης που κι ο ίδιος αυτοπροσδιοριζόταν όχι ως «Ελλην» αλλά ως «ελληνικός».

Ουτοπία, ατοπία ή δυστοπία; 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Όταν απολύει το ΚΚΕ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΛΟΥΧΟΥ

Τρεις ακόμα απολύσεις προχθες από το ΚΚΕ, από το Ριζοσπάστη, προστέθηκαν στις πολλές που έχουν γίνει μέχρι τώρα. Όχι, το ΠΑΜΕ δεν εξέδωσε πύρινη ανακοίνωση, ούτε θα κλείσει σήμερα το Σύνταγμα. Ούτε, πολύ περισσότερο, θα απαγορεύσει τη είσοδο στο Ριζοσπάστη σε όσους επιθυμούν σήμερα να δουλέψουν. Το ΠΑΜΕ δεν θα κάνει τίποτα από όσα κάνει συστηματικά, σχεδόν κάθε φορά, που σε μία επιχείρηση, υπάρχει μία απόλυση…

Είναι επειδή το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ έχουν την άποψη ότι όσο λειτουργούν στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος μπορούν και πρέπει να ενεργούν απέναντι στους εργαζομένους τους ως επιχειρήσεις. Βεβαίως, την άποψη αυτή την έχουν μόνον για τον εαυτό τους. Για όλες τις άλλες επιχειρήσεις που υπάρχουν σε αυτή τη χώρα, όπως και για την οικονομία στο σύνολό της, έχουν, προδήλως, μία εντελώς διαφορετική άποψη.

Βεβαίως, δεν μπορεί να γνωρίζει κανείς αν πίσω από αυτές τις απολύσεις βρίσκεται μόνον η λογική του επιχειρηματία που διέπει τις σχετικές αποφάσεις, ή υπάρχουν και άλλα «εσωτερικά» κριτήρια «νομιμοφροσύνης» προς το Κόμμα και τη γραμμή του. Εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι πρόκειται για εργαζομένους με πολλά χρόνια υπηρεσία.

Υπάρχει όμως και ένα άλλο δεδομένο όπως προκύπτει από το σχετικό ρεπορτάζ: είναι εργαζόμενοι που «τόλμησαν» να προχωρήσουν σε ασφαλιστικά μέτρα εναντίον της εργοδοσίας τους επειδή έμειναν απλήρωτοι, όπως και να θέσουν ζήτημα στην ΕΣΗΕΑ. Πρόκειται δηλαδή για εργαζόμενους που έκαναν χρήση των δικαιωμάτων που τους δίνει ο νόμος – εκείνων ακριβώς που, προφανώς, εξόργισαν τα αφεντικά τους. Εκείνων, που τα ίδια αυτά αφεντικά θεωρούν – και είναι – ιερά, όταν πρόκειται για οποιονδήποτε άλλον εργοδότη.

Ισως στο ΚΚΕ ήθελαν απλώς να απαλλάξουν το Ριζοσπάστη από πλεονάζον προσωπικό. Ισως ήθελαν να τιμωρήσουν την «απειθαρχία» των εργαζομένων τους που επειδή δεν πληρώνονταν κατέφυγαν στη Δικαιοσύνη. Ισως ήθελαν να «πατάξουν» εσωτερικές φωνές.

Ισως όμως ήθελαν και κάτι άλλο: 

KOIΝΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη κι ας ξανασυστηθούμε…

Γράφει η ΑΤΡΟΠΟΣ

Δανείζομαι το παράδειγμα των εστιατόρων, ως πιο πρόσφατο και πιο προκλητικό, για να υποστηρίξω ότι οι περισσότεροι Έλληνες αρνούμαστε πεισματικά να αλλάξουμε.

Αρνούμαστε να παραδεχθούμε ότι έχουμε και εμείς ευθύνη για την κατάντια της χώρας.  

Αρνούμαστε να αποδεχθούμε ότι δεν θα θα επιστρέψουμε -οσονούπω, μάλιστα- στην Ελλάδα του 2008…

Οι εστιάτορες, λοιπόν, μας είπαν φόρα παρτίδα ότι δεν πρόκειται να ρίξουν τις τιμές, ακόμη και αν η κυβέρνηση εξασφαλίσει το «ναι» της τρόικας στη μείωση του ΦΠΑ από το 23% στο 13%. Δεν είχαν αυξήσει -λέει- τις τιμές όταν ανέβηκε ο ΦΠΑ και, τώρα, θα βάλουν στην τσέπη τους ό,τι προκύψει από τη μείωσή του.

Δεν είναι χάρμα; 

Έχουμε κάνει θυσίες όλοι, και αν έναντι αυτών μας δοθεί ένα αντίδωρο από την τρόικα, να το μοιραστούν μόνο οι εστιάτορες…

Με μειωμένη πάνω από 30% την αγοραστική δύναμη του μέσου πολίτη και με σχεδόν ενάμισυ εκατομμύριο ανέργους, οι εστιάτορες κοιτάζουν μόνο την πάρτη τους…

Άσε που λένε και ψέματα… διότι φυσικά και είχαν αυξήσει τις τιμές οι περισσότεροι…

Έτσι κι αλλιώς κοινωνία αλληλεγγύης έχουμε πάψει να είμαστε εδώ και δεκαετίες -αν υπήρξαμε ποτέ, δηλαδή. Και αν κάποιος πίστεψε ότι θα μπορούσαμε να γίνουμε τώρα, μέσα στην οικονομική θύελλα, δεν είχε κουκούτσι μυαλό.

Δυστυχώς, η μια κοινωνική ομάδα κοιτάζει και σήμερα πώς θα αρπάξει το υστέρημα του διπλανού -διότι πλεόνασμα ποιος διαθέτει πια;
 

Και όλοι μαζί πώς θα κοροϊδέψουμε το κράτος, το οποίο μας κατέστρεψε κλπ κλπ…

Σύμφωνοι, το διεφθαρμένο, ανοργάνωτο και αναποτελεσματικό κράτος μας κατέστρεψε. Αλλά και εμείς ως πολίτες τι κάναμε; Πότε και πού εκδηλώσαμε τη συνέπειά μας; Πότε κοιτάξαμε πέρα από τη βολή μας; Πότε πληρώσαμε τους φόρους μας;

Πέραν των μισθωτών και συνταξιούχων, που δεν μπορούσαν να κρύψουν τα εισοδήματά τους, όλοι οι υπόλοιποι ψάχναμε -και συνήθως βρίσκαμε- τρόπο να κλέψουμε την εφορία. Πολλές φορές με την «ευγενή συνδρομή» των ίδιων των φοροεισπρακτόρων.

Μια κατακερματισμένη κοινωνία που, όταν δεν τη χώριζαν τα πολιτικά πάθη, τη χαράκωναν οι αρπακτικές διαθέσεις της μιας κάστας απέναντι στην άλλη… αυτό είμαστε.

Και, πολύ φοβάμαι, ότι το ίδιο παραμένουμε.

Και κάτι τελευταίο: 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η “μαγκιά” του ταβερνιάρη

Του ΑΝΤΩΝΗ ΦΟΥΡΛΗ

Ένα χρόνο τώρα, μας πήραν τα αυτιά με τη μείωση του Φ.Π.Α. στην εστίαση. “Κεντρικός στόχος” για τον Σαμαρά και την κυβέρνηση. Από κοντά κι ο Βενιζέλος, εδώ κι ένα μήνα, να σιγοντάρει και να διεκδικεί τον πρώτο ρόλο στο “έργο”. Σου λέει: Μόνο ο Σαμαράς θα πιστώνεται την αλλαγή κλίματος στην οικονομία; Και γιατί ο Κουβέλης να κουβαλά τα παράσημα της “αντίστασης” για το εργασιακό;  

Αλλά και το οικονομικό επιτελείο δεν πήγε πίσω. Κάθε τόσο, να σου ο Στουρνάρας, να αφήνει ανοιχτό ένα τόσο δα “παραθυράκι”, ότι λίγο ακόμη θέλουμε και θα τα καταφέρουμε να πείσουμε την Τρόικα. Και ότι με μία τέτοια κίνηση, θα αλλάξει το κλίμα στην αγορά και θα αυξηθούν κατακόρυφα τα έσοδα, ενόψει και της τουριστικής περιόδου. Η συλλογιστική ήταν αφοπλιστική. Βγαλμένη από τα εγκυρότερα επιστημονικά εγχειρίδια της Οικονομίας... Τώρα που πιάνει καλοκαίρι και θα πλακώσουν τα καραβάνια των τουριστών, εμείς θα ρίξουμε τον Φ.Π.Α. της εστίασης από το 23 στο 13%. Οι τουρίστες ενθουσιασμένοι θα διαπιστώσουν ότι βρίσκουν φθηνό και καλό φαγητό. Αντί για χωριάτικη με φέτα και καρπούζι, θα πλακωθούν στο ψάρι και στο κρέας. Μπίνγκο! Μύρισε ανάπτυξη!

Η μείωση του Φ.Π.Α. στην εστίαση ήταν, υποτίθεται, στην ατζέντα της προχθεσινής σύσκεψης των τριών αρχηγών στο Μαξίμου. Διακινδυνεύω μία πρόβλεψη: Αποκλείεται να είναι αυτή η πρώτη χειρονομία ελάφρυνσης στο μέτωπο της φορολογίας. Και πώς να είναι;

Με συνοπτικές διαδικασίες, μέσα σε 48 ώρες και με δύο απανωτές “ριπές” -χθες και προχθές- οι εστιάτορες φρόντισαν να διαλύσουν κάθε αμφιβολία για τις προθέσεις τους, καταρρίπτοντας με θεαματικό τρόπο τον “σχεδιασμό” του υπουργείου Οικονομικών. “Δεν πρόκειται να ρίξουμε τις τιμές και ας μειωθεί ο Φ.Π.Α.”, ήταν συνοπτικά η απάντηση που έδωσαν οι εκπρόσωποι των εστιατόρων. Μάλιστα, τη δεύτερη φορά, το δήλωσαν ευθέως στην υπουργό Τουρισμού, Όλγα Κεφαλογιάννη, η οποία είχε κάνει ό,τι μπορούσε για να προετοιμάσει το έδαφος μέχρι τώρα και, λογικά, θα πρέπει να έμεινε με την απορία, μήπως δεν κατάλαβε κάτι καλά...

Το μόνο παρήγορο με τη στάση τους, είναι ότι δεν “μασάνε” τα λόγια τους και δεν έκρυψαν τις προθέσεις τους. Να ξέρουμε, δηλαδή, ότι η χωριάτικη θα συνεχίσει να σερβίρεται προς 10 ευρώ στα μισά νησιά και βάλε, το ψάρι θα πουλιέται σε τιμές αστακού και ο καφές κοντά στο πεντά-ευρο... Ούτε κουβέντα για ανταγωνιστικότερες τιμές, ώστε να τραβήξουμε πίσω τους τουρίστες που χάσαμε τα προηγούμενα χρόνια κατά Τουρκία μεριά, ή για αξιοποίηση της ευκαιρίας που μας ήρθε φέτος, με τις προβλέψεις για 17 εκατομμύρια αφίξεις. Προτιμούν να κοιτάξουν το (κακώς εννοούμενο) στενό συμφέρον τους, από το να στηρίξουν το μέλλον του κλάδου τους και του Τουρισμού, από τον οποίο τρώνε ψωμί!

Και κάτι τελευταίο, για να μην ξεχνιόμαστε:

ΙΣΤΟΡΙΚΑ: Η σκοτεινή πλευρά των Αμερικανών στρατιωτών στη Γαλλία του '40

Οι αμερικανοί στρατιώτες που πολέμησαν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο παρουσιάζονται πάντα σαν αξιέπαινοι πολεμιστές όμως ένα νέο βιβλίο αποκαλύπτει τη σκοτεινή πλευρά τους στην απελευθερωμένη Γαλλία, όπου έκλεβαν και βίαζαν κατά κόρον.

Στο βιβλίο «What Soldiers Do: Sex and the American GI in World War II France» (Τι κάνουν οι στρατιώτες: Σεξ και οι αμερικανοί στρατιώτες στη Γαλλία στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο), η Μέρι Λουίζ Ρόμπερτς, καθηγήτρια Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν στις ΗΠΑ, αμαυρώνει την ιδανική εικόνα που επικρατεί για τους ήρωες πολέμου.

Οι απελευθερωτές έκαναν πολλή φασαρία και έπιναν υπερβολικά. Ετρεχαν με τα τζιπ τους, τσακώνονταν στους δρόμους, έκλεβαν και είχαν μονομανία με τις Γαλλίδες. Ηθελαν σεξ _ μερικοί τζάμπα, άλλοι επί χρήμασι, άλλοι δια της βίας.

Υστερα από τέσσερα χρόνια γερμανικής κατοχής, οι Γάλλοι υποδέχτηκαν τους αμερικανούς στρατιώτες που έκαναν την απόβαση στη Νορμανδία στις 6 Ιουνίου 1944 ως απελευθερωτές. Αλλά ως τα τέλη του ίδιου καλοκαιριού, μεγάλος αριθμός γυναικών ανέφερε βιασμούς από στρατιώτες. Μαζί με τον φόβο, εξαπλώθηκε και ένα ανέκδοτο: «Οι άντρες μας κρυβόντουσαν από τους Γερμανούς. Αλλά μόλις ήρθαν οι Αμερικανοί, έπρεπε να κρύψουμε τις γυναίκες».

Η Ρόμπερτς πιστεύει ότι ενώ τους στρατιώτες τους ακολουθεί η φήμη ότι βιάζουν σε πολλούς πολέμους, οι Αμερικανοί είχαν εν πολλοίς εξαιρεθεί από αυτό το στερεότυπο. Η ιστορική έρευνα έχει δώσει ελάχιστη σημασία σ' αυτή τη σκοτεινή πλευρά της απελευθέρωσης της Ευρώπης που επί καιρό θεωρούταν ταμπού τόσο στις ΗΠΑ όσο και στη Γαλλία.

Σύμφωνα με τη Ρόμπερτς, η αμερικανική προπαγάνδα δεν πούλησε τον πόλεμο στους στρατιώτες ως αγώνα για την ελευθερία αλλά σαν μια «σεξουαλική περιπέτεια». Η Γαλλία «είναι ένας τεράστιος οίκος ανοχής» φαντασιωνόταν το περιοδικό «Life» της εποχής, «στον οποίο κατοικούν 40 εκατομμύρια ηδονιστές που περνούν τον καιρό τους τρώγοντας, πίνοντας και κάνοντας έρωτα». Το «Stars and Stripes», το επίσημο περιοδικό του αμερικανικού στρατού, δίδασκε στους στρατιώτες γερμανικές φράσεις όπως «Waffen niederlegen» (Πέταξε τα όπλα σου). Αλλά οι γαλλικές φράσεις που τους πρότεινε ήταν διαφορετικές: «Εχεις όμορφα μάτια», «Δεν είμαι παντρεμένος» και «Είναι οι γονείς σου σπίτι;».

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - Σ. ΑΡΑΒΙΑ: Βιάστε τις γυναίκες που εργάζονται και φορέστε μπούργκα στα θηλυκά μωρα!!! - Χρεοκοπημένο Ελλαδιστάν στους λαθροφερμένους εισβολείς-οπαδούς αυτής της θρησκείας φτιάξε τζαμί άμεσα...

Συγγραφέας βιβλίων θρησκευτικού περιεχομένου ο Αμπντουλάχ Μοχάμεντ Νταούντ ενθάρρυνε τους 97.000 followers που έχει στο twitter να επιτεθούν σεξουαλικά στις γυναίκες της Σαουδικής Αραβίας που εργάζονται στα ταμεία των σούπερ μάρκετ.

Χρησιμοποιώντας λέξεις κλειδιά στο twitter ο Νταούντ έχει στόχο να αποθαρρύνει τις γυναίκες της χώρας του να εργάζονται και να παραμείνουν στο σπίτι φροντίζοντας για την παρθενιά τους.

Το απίστευτο tweet του σαουδάραβα επεσήμανε το σάιτ GulfNews. Στηριζόταν σε ένα κήρυγμα του 7ου αιώνα σύμφωνα με το οποίο ένας ισλαμιστής πολεμιστής δεν ήθελε να αφήσει τη γυναίκα του να βγει από το σπίτι και να πάει στο τζαμί. Ετσι, ένα βράδυ, κρύφτηκε ο ίδιος στο σκοτάδι και επιτέθηκε στη γυναίκα του την ώρα που πήγαινε προς το ναό. Εκείνη τότε έτρεξε γρήγορα σπίτι της και ορκίστηκε να μη ξαναβγει στο δρόμο όπου οι άνθρωποι είναι κακόβουλοι.

Ο σαουδάραβας ανέβασε και άλλα tweet από την ώρα που έγινε αντιληπτός. Σε ένα από αυτά αναφέρει ότι το να εργάζονται οι γυναίκες είναι αντίστοιχο με τη διακίνηση ανθρώπων αφού οι γυναίκες χρησιμοποιούνται για να προσελκύσουν καταναλωτές.

Ο ίδιος σχολίασε ότι ακόμη και τα θηλυκά μωρά πρέπει να φοράνε μπούρκα ώστε να μη προκαλούν σεξουαλικές επιθέσεις εναντίον τους.

ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΕΝΟ ΕΛΛΑΔΙΣΤΑΝ: Εγκρίθηκε απο την χρεοκοπημένη μπανανία η πρώτη πίστωση για το τζαμί ύψους 946.000 ευρώ

Απόφαση για την έγκριση διάθεσης πίστωσης 946.000 ευρώ για τη δημοπράτηση με ανοικτή διαδικασία της κατασκευής Τεμένους, με μετασκευή υφιστάμενου κτιρίου στην περιοχή του Βοτανικού, υπέγραψε ο αναπληρωτής υπουργός Υποδομών και Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, κ. Σταύρος Καλογιάννης.

Σε ανακοίνωση που εξέδωσε το υπουργείο, υπενθυμίζει ότι η χωροθέτηση του Τεμένους στον Βοτανικό έγινε με τον νόμο 4014/2011 με τον οποίο καθορίστηκε η εγκατάσταση και η κατασκευή του λατρευτικού χώρου, περιλαμβανομένων και των απαραίτητων κτιρίων υποστηρικτικών λειτουργιών (χώροι υγιεινής κ.λπ.), σε τμήμα δημοσίου ακινήτου μέσω της κατάλληλης προς τούτο μετασκευής υφιστάμενων κτιρίων.

ΤΟΥΡΚΙΑ: Βερολίνο υπέρ Άγκυρας !

Στην αντίθετη με την ΕΕ κατεύθυνση λειτουργεί το Βερολίνο όσον αφορά στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας.
Σε πείσμα εντελώς αρνητικής για την Τουρκία ανακοίνωσης του Συμβουλίου Σύνδεσης, η Γερμανία τάχθηκε υπέρ της «αναζωογόνησης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, σπεύδοντας να προσθέσει ότι θα υποστηρίξει το άνοιγμα των επόμενων κεφαλαίων.

Αυτό επισήμανε ο υφυπουργός Εξωτερικών Μίχαελ Γκέοργκ Λινκ σε επιστολή του προς τον αντιπρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των Χριστιανοκοινωνιστών (CSU) Γιοχάνες Ζινγκχάμερ, αποσπάσματα της οποίας δημοσίευσε η εφημερίδα Süddeutsche Zeitung.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, αυτή η τοποθέτηση προκάλεσε την αντίδραση του Γενικού Γραμματέα του CSU Αλεξάντερ Ντόμπριντ, ο οποίος δήλωσε ότι η Τουρκία αξίζει, ως εταίρος, να αντιμετωπίζεται με δίκαιο τρόπο, αλλά διευκρίνισε ότι «αυτό σημαίνει πως η Γερμανία πρέπει να πει ότι δεν θα υπάρξει πλήρης ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και γι' αυτό το λόγο, το άνοιγμα νέων ενταξιακών κεφαλαίων στέλνει απολύτως λανθασμένα μηνύματα στην Τουρκία».

ΤΟΥΡΚΙΑ: Πεδίο μάχης η πλατεία Ταξίμ

Δέκα άνθρωποι τραυματίστηκαν χθες το πρωί κατά τη διάρκεια εφόδου μονάδας καταστολής της τουρκικής αστυνομίας στη συγκέντρωση εκατοντάδων διαδηλωτών που έχουν κατασκηνώσει εδώ και αρκετές ημέρες σε πάρκο στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης σε ένδειξη διαμαρτυρίας για ένα οικιστικό σχέδιο.

Οι αστυνομικοί έκαναν χρήση δακρυγόνων για να απομακρύνουν νωρίς το πρωί τους διαδηλωτές από το Γκεζί Παρκ, στην πλατεία Ταξίμ, το νευραλγικό κέντρο στην ευρωπαϊκή πλευρά της Πόλης.

Μια σκαλωσιά κατέρρευσε κατά την βίαιη επέμβαση των δυνάμεων καταστολής, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν δέκα διαδηλωτές.

 Οι διαδηλωτές, κάτοικοι της πόλης, όλων των ηλικιών, ήθελαν να καταγγείλουν το οικιστικό σχέδιο σε αυτό το σημείο του δήμου, το οποίο προβλέπει κατεδαφίσεις κτισμάτων και το ξερίζωμα μερικών από τα 600 δένδρα που αποτελούν τον πνεύμονα αυτής της πλευράς της πόλης.

Οθωμανικά στρατιωτικά παραπήγματα θα αναπαλαιωθούν επίσης σε αυτό το μέρος και θα ανεγερθούν ένα πολιτισμικό και ένα εμπορικό κέντρο.

Από τη Δευτέρα, όταν εκσκαφείς "εισέβαλαν" στην περιοχή, κάτοικοι, λάτρεις του πάρκου και οικολόγοι ακτιβιστές περιφρουρούν τον χώρο, έχοντας την υποστήριξη βουλευτών της αντιπολίτευσης, και έρχονταν καθημερινά αντιμέτωποι με τις δυνάμεις της τάξης, υποστηρίζοντας ότι τα έργα είναι παράνομα.

Το πάρκο που κατασκευάστηκε το 1940, περιορίστηκε σταδιακά από τα πολυτελή ξενοδοχεία που κτίστηκαν γύρω από αυτό. 

"Επίγεια σοφία"

ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ...

Ω σώμα του καλοκαιριού γυμνό καμένο
Φαγωμένο από το λάδι και το αλάτι
Σώμα του βράχου και ρίγος της καρδιάς

Οδυσσέας Ελύτης, 1911-1996, (Νόμπελ 1979)

Σαν σήμερα (1//6/ΧΧΧΧ)

1495: Η πρώτη καταγεγραμμένη παραγωγή σκοτσέζικου ουίσκι, από τον μοναχό Τζον Κορ.

1938: Πρωτη κυκλοφορία του κόμικ με ήρωα τον Σούπερμαν.

1941: Λήγει η Μάχη της Κρήτης, με την κατάληψη όλου του νησιού από τους Γερμανούς.

1967: Κυκλοφορεί το αριστουργηματικό άλμπουμ των Beatles «Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band».

1265: Γεννιέται ο εθνικός ποιητής της Ιταλίας Ντάντε Αλιγκιέρι, γνωστότερος στην Ελλάδα ως Δάντης

1815: Γεννιέται ο πρώτος Βασιλιάς των Ελλήνων Όθων (Βίτελσμπαχ)

1926: Γεννιέται η Μέριλιν Μονρόε

1981: Πεθαίνει ο λαικός τραγουδιστης Χρηστάκης (Χρήστος Σύρπος το πραγματικό του όνομα

2002: Πεθαίνει η Κάκια Αναλυτή