ΓΕΡΜΑΝΙΑ: "Δεν υφίσταται πλέον με κανέναν τρόπο το ζήτημα των πολεμικών αποζημιώσεων"

Από τον ΣΠΥΡΟ ΘΕΟΔΩΡΑΤΟ 

και την "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ"

Με απόλυτο και κατηγορηματικό τρόπο, μέσω ανακοίνωσης προς το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, το γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών τονίζει με έμφαση πως «για τη Γερμανία δεν υφίσταται πλέον με κανέναν τρόπο το ζήτημα των πολεμικών αποζημιώσεων». Η ανακοίνωση αναφέρεται στη Συμφωνία των Παρισίων του 1946, καθώς και στις κατοπινές «δεκαετίες στενής συνεργασίας, κατά τις οποίες η Γερμανία συνέβαλε στην ανοικοδόμηση της Ελλάδας»…

Είναι σαφές ότι το Βερολίνο, υπό τη θετική ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί μετά από τις επιτυχείς διαδικασίες «κουρέματος» του ελληνικού χρέους, καθώς και από τις πρόσφατες αποφάσεις της Συνόδου του Eurogroup στην Κοπεγχάγη, οι οποίες «θωρακίζουν», ως φαίνεται, την Ευρωζώνη από μελλοντικές δομικές κρίσεις, επιχειρεί με κάθε επίσημο τρόπο και προς κάθε αποδέκτη να «κλείσει» οριστικά το επίμαχο ζήτημα των πολεμικών αποζημιώσεων προς τη χώρα μας – οι οποίες, σημειωτέον, ανέρχονται σε δεκάδες δισ. ευρώ.

Μάλιστα, μετά από την αρχική έκφραση «βαθιάς λύπης για την οδύνη των θυμάτων» (σ.σ.: του Β’ Π.Π.) γίνεται ειδική αναφορά αφενός στη Συμφωνία των Παρισίων του 1946, γνωστή ως Διασυμμαχική Υπηρεσία Αποζημιώσεων των Παρισίων, για την οποία οι Γερμανοί υποστηρίζουν πως τακτοποίησε τις υποχρεώσεις τους προς άπαντες, αφετέρου στις «δεκαετίες γεμάτες εμπιστοσύνη και στενή συνεργασίας, κατά τις οποίες η Γερμανία συνέβαλε εμπράκτως στην ανοικοδόμηση της Ελλάδας», ενώ αναφορά γίνεται και στην συνεργασία των δύο χωρών στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ.

Η απάντηση του υπουργού Εξωτερικών της Γερμανίας, για τις οφειλές της Γερμανίας προς την Ελλάδα, είναι "ανιστόρητη, ψευδής και εξοργιστική", αναφέρει σε δήλωσή του ο Μανώλης Γλέζος και εξηγεί:

"Ανιστόρητη, διότι αγνοεί την απόφαση της 19μελούς Διασυμμαχικής Επιτροπής των Παρισίων του 1946, η οποία καταλόγισε στη Γερμανία ότι οφείλει να καταβάλλει στην Ελλάδα 7 δισ., εκατό εκατομμύρια δολάρια, αγοραστικής αξίας 1938, δηλαδή 108 δισ. ευρώ χωρίς τους τόκους. Αγνοεί επίσης το αναγκαστικό δάνειο ύψους 3,5 δισ. δολάρια, αγοραστικής αξίας 1938, δηλαδή 54 δισ. ευρώ".

Βεβαίως, η ανάγνωση αυτή είναι απολύτως μονομερής και σύμφωνη προς τα γερμανικά συμφέροντα μονάχα, αφού καταρχάς, η Συμφωνία των Παρισίων δεν αφορούσε συγκεκριμένα στην ειδική περίπτωση της Ελλάδας - δοθέντος του ότι δεν είχαν όλοι οι Σύμμαχοι τις ίδιες απώλειες - ενώ εν συνεχεία, δεν γίνεται καμία αναφορά στο ότι η χώρα μας, εξερχόμενη από τη γερμανική κατοχή και τον κατοπινό αιματηρό Εμφύλιο - ο οποίος ουδέποτε θα είχε συμβεί αν δεν προηγείτο η γερμανική Κατοχή - αναγκάστηκε εκ των πραγμάτων να χάσει οριστικά το μεταπολεμικό «τρένο της προόδου», με αποτέλεσμα ποτέ να μην καταφέρει να συγκροτήσει ισχυρή εθνική «βαριά βιομηχανία» – γενόμενη έτσι ένας… σταθερός «πελάτης» για δεκαετίες της γερμανικής τεχνολογίας, με αποκορύφωμα τις... στενές σχέσεις της SIEMENS με το αδύναμο και λαβωμένο ελληνικό κράτος.

Θυμίζουμε την ιστορική φράση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, περί τα 1955 (…), πως «δεν θα πέσει η κυβέρνηση εξαιτίας της SIEMENS» – αυτά για όσους αγαπούν την Ιστορία.

Ακόμη, πολύ «φρέσκα» είναι τα πορίσματα διεθνούς έρευνας – αναζητείστε την στο αρχείο Διεθνών της Ελεύθερης Ζώνης - βάσει της οποίας η φτωχή και υπό χρεοκοπία Ελλάδα παρέμεινε για την πενταετία 2007-2011 ο πρώτος τη τάξει αγοραστής της γερμανικής βιομηχανίας αμυντικών εξοπλισμών (…).

Η ανακοίνωση του γερμανικού Υπουργείου Εξωτερικών προς το Αθηναϊκό πρακτορείο Ειδήσεων έχει ως εξής:

«Η Γερμανία αναγνωρίζει την ευθύνη της για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και λυπάται βαθύτατα για την οδύνη των θυμάτων. Αυτό ισχύει και για την γερμανική κατοχή της Ελλάδας.

»Η Γερμανία κατέβαλε από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, στο πλαίσιο της Συμφωνίας του 1946 για την Διασυμμαχική Υπηρεσία Αποζημιώσεων των Παρισίων, αποζημιώσεις και για την Ελλάδα και στήριξε την χώρα έμπρακτα στην ανοικοδόμησή της.

»Εξήντα πέντε χρόνια μετά το τέλος του Πολέμου και έπειτα από δεκαετίες ειρηνικής, γεμάτης εμπιστοσύνης, συνεργασίας της Γερμανίας με την Ελλάδα και στενής σχέσης μας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, το ερώτημα των αποζημιώσεων από την σκοπιά της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης δεν αποτελεί πλέον θέμα».

ΚΥΠΡΙΑΚΟ: Eντονη υποστηριξη απο το Εβραϊκό Λόμπι. Επιστολή σε Χίλαρι για αλλαγή της Αμερικανικής πολιτικής

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Την αλλαγή της αμερικανικής πολιτικής έναντι της Κύπρου και την καταδίκη των τουρκικών απειλών απαιτεί ο βουλευτής Χάουαρντ Μπέρμαν με επιστολή του προς την υπουργό Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον. Η επιστολή αποτελεί ένα ακόμα δείγμα της μεγάλης διάστασης απόψεων μεταξύ του Τελ Αβίβ και της Αγκυρας και της συνεργασίας του «εβραϊκού λόμπι» με την ομογένεια.«Η επανένωση της Κύπρου», αναφέρει το στέλεχος του «εβραϊκού λόμπι», «είναι κρίσιμης σημασίας για τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο, που αποτελεί ζωτικό συμφέρον των ΗΠΑ». Προσθέτει:

«Είναι γι' αυτόν τον λόγο που είμαι βαθύτατα ενοχλημένος από δύο εξελίξεις που σχετίζονται με την Κύπρο -η μία είναι σε εξέλιξη εδώ και δεκαετίες, η άλλη πιο πρόσφατη- και οι οποίες απειλούν αυτό το ζωτικό συμφέρον (των ΗΠΑ)». Ο κ. Μπέρμαν εξηγεί τις δύο εξελίξεις:

Η πρώτη είναι η απειλή της Τουρκίας για ανάληψη στρατιωτικής δράσης ως απάντησης στην έρευνα που κάνει η Κύπρος για υδρογονάνθρακες στη δική της ΑΟΖ και τη συμφωνία της με το Ισραήλ. Η Αμερική πρέπει να καταστήσει ξεκάθαρα τη σαφή και ισχυρή υποστήριξή της για όλα τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου.

Η δεύτερη είναι οι δρακόντειες προσπάθειες της Τουρκίας να αλλάξει τη δημογραφική σύνθεση της Κύπρου. Η Τουρκία έχει αποστείλει εκατοντάδες χιλιάδες Τούρκους πολίτες στην Κύπρο από το 1974. Ενας Τούρκος υπουργός, και αυτό έχει σχέση με το παραπάνω, συζητά δημόσια το ενδεχόμενο προσάρτησης του κατεχόμενου εδάφους της Κύπρου στην Τουρκία».

ΕΘΝΟΣ

ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Πούλημα της Μακεδονίας (μέσω ΕΛΟΤ) αντί 200 χιλιάδων ευρώ!

Tης ΣΟΦΙΑΣ ΒΟΥΛΤΕΨΗ

Η δυσφήμηση της χώρας συνεχίζεται με τον πιο ντροπιαστικό τρόπο, καθώς καθημερινά προστίθενται νέα κεφάλαια εθνικής προδοσίας.

Το πιο πρόσφατο γράφτηκε στις 26 και 27 Μαρτίου – δεν είχαμε καλά-καλά δηλαδή προλάβει να γιορτάσουμε (με τον γνωστό σιδηρόφρακτο τρόπο) την εθνική μας επέτειο.

Συνέβη κατά τη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Πιστοποίησης (CEN) στις Βρυξέλλες, όταν ελήφθη η απόφαση να ξεκινήσει η ενταξιακή διαδικασία του αντίστοιχου Οργανισμού της ΠΓΔΜ, με την ονομασία «Οργανισμός Πιστοποίησης της Δημοκρατίας της Μακεδονίας – ISRM).

Μάλιστα, οι κύριοι αυτοί, στο σχετικό ανακοινωθέν, προσπαθώντας να θολώσουν τα νερά, αναφέρουν τον οργανισμό της γειτονικής χώρας ως ISRM από… τη FYROM! Δηλαδή, Οργανισμός Πιστοποίησης (ο αντίστοιχος σκοπιανός ΕΛΟΤ) της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» από την… Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Ο σκοπιανός οργανισμός είχε υποβάλει αίτημα ένταξης τον Δεκέμβριο του 2011, φυσικά με την ονομασία ISRM, ενώ παρόμοια αίτηση είχε σταλεί και στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Ηλεκτροτεχνικής Τυποποίησης (CENELEC) και το θέμα όσον αφορά στην πλήρωση σειράς (εννέα) κριτηρίων θα τεθεί στην κρίση ενός Ολλανδού, του Φριτς Χέντρικς, και ενός Δανού, του Κάρστεν Κούνταλ – σχεδόν είμαστε χαμένοι από χέρι, δηλαδή.

Όλα αυτά, βέβαια, ήσαν γνωστά. Είχε αντιδράσει ήδη από τις 31 του περασμένου Ιανουαρίου, ο κ. Χρήστος Ζακολίκος, πρώην διευθύνων σύμβουλος του ΕΛΟΤ τον οποίο ο αρμόδιος (λέμε τώρα) αναπληρωτής υπουργός Ανάπτυξης (λέμε τώρα), Ανταγωνιστικότητας (ξαναλέμε τώρα) και Ναυτιλίας (ξανα-ξαναλέμε τώρα) κ. Ξυνίδης, φρόντισε να… παραιτήσει, επειδή αντέδρασε στα σχέδια κατάργησης ουσιαστικά του ΕΛΟΤ, αφαιρώντας του, με το άρθρο 19 του πολυνομοσχεδίου του Ιανουαρίου, τον κρίσιμο και προσοδοφόρο τομέα της πιστοποίησης, προκειμένου αυτός να παραδοθεί σε ιδιώτες.

Στην επιστολή του προς την γενική διευθύντρια του CEN Ελένα Σαντιάγκο, ο κ. Ζακολίκος υπενθύμιζε την ανάγκη σεβασμού της Απόφασης 817/1993 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ σύμφωνα με την οποία το όνομα της χώρας αυτής (μέχρι την επίλυση του ζητήματος) είναι ΠΓΔΜ – FYROM, υπενθυμίζοντας παράλληλα και την μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ υπογραφή της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995 και καλώντας τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό να σεβαστεί τις διεθνείς συμφωνίες.

Στην απάντησή της τής 3ης Φεβρουαρίου, η Σαντιάγκο απαντά πως αν και κατανοεί τη θέση της Ελλάδας, η ΠΓΔΜ έχει υποβάλει την αίτηση ως ISRM και επομένως πρόκειται για ακρωνύμιο που ο ευρωπαϊκός οργανισμός δεν δικαιούται να μεταβάλει μονομερώς.

Ενώ συνέβαιναν όλα αυτά και ενώ είχε πλέον γίνει σαφές πως η Ελλάδα έπρεπε να εκπροσωπηθεί στη συνεδρίαση της 26ης-27ης Μαρτίου προκειμένου να προβάλει βέτο, ο κ. Χρυσοχοΐδης, φρόντισε (στις 22 Φεβρουαρίου) να παύσει το Δ.Σ. του ΕΛΟΤ, αναφέροντας στην σχετική ανακοίνωση ότι «συστηματικά υπονόμευσε τις μεγάλες αλλαγές στο σύστημα ποιότητας στη χώρα μας, όπως διαρθρώνεται με τον πρόσφατα ψηφισμένο Ν. 4038/2012 της Βουλής».

Στην πραγματικότητα, απλώς υπονομεύθηκαν η ίδια η θέση της χώρας και τα εθνικά της θέματα και αυτό φάνηκε τις προάλλες, όταν τα Σκόπια έλαβαν πράσινο φως για έναρξη ενταξιακών διαδικασιών με την ονομασία ISRM, δηλαδή Οργανισμός Πιστοποίησης της Δημοκρατίας της Μακεδονίας!

Και μόνο ως γελοία και εθνικώς επιζήμια μπορεί να εκληφθεί η σε αυστηρό ύφος αποστροφή εκείνης της ανακοίνωσης, σύμφωνα με την οποία «η εποχή που οι εταιρείες του δημόσιου τομέα απετέλεσαν φέουδο σε βάρος του ευρύτερου δημοσίου συμφέροντος, έχει περάσει ανεπιστρεπτί».

Διότι δεν είμαστε καθόλου βέβαιοι ότι ο ΕΛΟΤ λειτουργούσε εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος, ενώ πλέον είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι η κατάργησή του λειτούργησε εις βάρος του εθνικού συμφέροντος.

Το θέμα έχει και άλλη μια, εξίσου εξευτελιστική, πλευρά:

ΕΝΕΡΓΕΙΑ:Οι Αμερικανοί θέλουν τον αγωγό μέσω Ελλάδας

Της ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΙΑΣ ΠΕΛΩΝΗ

Σε τίποτα δεν θύμιζε ο τόνος των συζητήσεων που είχε στην Αθήνα ο απεσταλμένος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την ενέργεια τις παλαιότερες μονότονες παρεμβάσεις του αμερικανού υφυπουργού Εξωτερικών Μάθιου Μπράιζα για την ανάγκη απεξάρτησης της Ελλάδας από το ρωσικό φυσικό αέριο. Η γραμμή της Ουάσιγκτον για εναλλακτικές πηγές και δρόμους ενέργειας δεν άλλαξε. Η εμπλοκή, όμως, της εταιρείας Noble Energy και η ρευστότητα που δημιουργούν στην περιοχή η Αραβική Ανοιξη και οι μελλοντικές εξελίξεις στην Τουρκία, σηματοδοτούν την αλλαγή της αμερικανικής στάσης.

Η αλλαγή αυτή ήδη διαφάνηκε από το περασμένο φθινόπωρο, όταν η Τουρκία προκαλούσε ένταση στην περιοχή και απειλούσε με στρατιωτική κλιμάκωση με αφορμή τις κυπριακές έρευνες. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και η ίδια η Χίλαρι Κλίντον ξεκαθάρισαν στην Τουρκία ότι είναι δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας οι έρευνες στην περιοχή. Και ότι θα μπορούσαν να ωφεληθούν και οι δύο κοινότητες, αλλά ύστερα από μια συνολική διευθέτηση του Κυπριακού.

Το γεγονός ότι στην περιοχή ενεπλάκη εταιρεία αμερικανικών συμφερόντων είναι ένας από τους παράγοντες που συνέβαλαν στην εκπομπή θετικών μηνυμάτων από την Ουάσιγκτον. Ο δεύτερος και σημαντικότερος παράγοντας είναι η ελπίδα για τροφοδότηση της Ευρώπης με αέριο από το Ισραήλ και την Κύπρο και οι μελλοντικές έρευνες στην Ελλάδα (και κυρίως νοτίως της Κρήτης, όπου υπάρχει ενδιαφέρον από τη Noble), οι οποίες ενισχύουν την επιλογή ενός αμιγώς ευρωπαϊκού υποθαλάσσιου αγωγού που θα περνά από την Ελλάδα. Κάτι τέτοιο είναι απολύτως συμβατό με τη γραμμή της Ουάσιγκτον για αγωγούς που δεν θα είναι ρωσικοί. Ταυτόχρονα, ο εν τη γενέσει του άξονας Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου η κατάσταση είναι ρευστή και δεν έχει ακόμη μορφοποιηθεί, λειτουργεί σαν γέφυρα ισχυροποίησης των αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή.

ΤΟΥΡΚΙΑ: Αδιάλλακτη για το ενεργειακό

Των Αθανασιου Eλλις - Δωρας Aντωνιου

Οι εξελίξεις στο πεδίο της ενέργειας και οι προοπτικές μεγάλων αλλαγών σε γεωπολιτικό επίπεδο, που αυτές προδιαγράφουν για το Αιγαίο και τη νοτιοανατολική Μεσόγειο, ανεβάζουν το θερμόμετρο στην περιοχή, καθώς η Αγκυρα σπεύδει να «υπενθυμίσει» τις πάγιες θέσεις και διεκδικήσεις της με μια σειρά από ενέργειες και δηλώσεις. Οι παράγοντες που οξύνουν την τουρκική προκλητικότητα είναι η παγίωση πολυδιάστατης συνεργασίας στο τρίγωνο Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ, που παρά τις όποιες καθυστερήσεις προχωρά, η απόφαση της Αθήνας να προβεί σε έρευνες για εντοπισμό και αξιοποίηση ενεργειακών αποθεμάτων και η επικείμενη ανάληψη της προεδρίας της Ε.Ε. από την Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία, εφόσον η Αγκυρα συνεχίσει να τηρεί την ίδια στάση, μαθηματικά οδηγεί σε περαιτέρω επιδείνωση των σχέσεών της με την Ε.Ε.

Σε αυτό το περιβάλλον, η τουρκική ηγεσία εμφανίζεται αποφασισμένη να εμμείνει στη γραμμή της προκλητικότητας και της αδιαλλαξίας. Ετσι, η Αγκυρα έστειλε διπλό μήνυμα στην Αθήνα την προηγούμενη εβδομάδα, βγάζοντας στο Αιγαίο το «Πίρι Ρέις» για επιστημονικές έρευνες και στέλνοντας μια φρεγάτα του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού μέχρι την Κύθνο, υπενθυμίζοντας έμπρακτα τις διεκδικήσεις της και την άποψή της για το καθεστώς στο Αιγαίο. Στην αντίδραση της Αθήνας για την είσοδο του «Πίρι Ρέις» σε ελληνική υφαλοκρηπίδα, το τουρκικό ΥΠ.ΕΞ. απάντησε με ανακοίνωση στην οποία αναφέρει ότι η υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο δεν έχει καθοριστεί και, πηγαίνοντας ένα βήμα πιο πέρα, ενόψει την έναρξης των ερευνών για κοιτάσματα υδρογονανθράκων, τόνισε ότι ισχύει για τις έρευνες για πετρέλαιο και φυσικό αέριο το μορατόριουμ παγώματός τους, που προκύπτει από τη Συμφωνία της Βέρνης του 1976.

Οσον αφορά τις έρευνες της Κύπρου, ο επικεφαλής της Διεύθυνσης Ναυτιλίας και Αεροπορίας της Τουρκίας, Τσαγατάι Ερτζιές, μιλώντας ενώπιον εκπροσώπων μεγάλων πετρελαϊκών εταιρειών σε συνέδριο στην Τουρκία, ανέφερε ότι οι περιοχές στις οποίες γίνονται έρευνες συμπίπτουν με τις τουρκικές ζώνες και προειδοποίησε ότι η Τουρκία δεν θα ανεχθεί έρευνα στην υφαλοκρηπίδα της, κάνοντας λόγο για περιοχή «άκρως εύθραυστη και ευαίσθητη και ανοικτή σε νέες κρίσεις».

"Επίγεια σοφία"

Όσο δεν μιλάς, εξουσιάζεις τη λέξη, αλλά μόλις φύγει από το στόμα σου, σε εξουσιάζει αυτή.

Αμπού Σακούρ, Πέρσης ποιητής

Το να ξέρεις τι να πεις βοηθάει λίγο, το να ξέρεις τι να μην πεις βοηθάει πολύ.

Sam Ewing, Αμερικανός αθλητής του μπέηζ μπωλ

Τα λόγια είναι η σκιά των έργων

Ρήτορας Δημοκράτης

Σαν σήμερα (2/4/ΧΧΧΧ)

1453: Αρχίζει η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης.

1800: Πρεμιέρα για την 1η Συμφωνία του Μπετόβεν στη Βιέννη.

1902: Κατά τη διάρκεια του αγώνα Σκωτίας - Αγγλίας στο Άιμπροξ Παρκ της Γλασκόβης, υποχωρεί μια ολόκληρη πτέρυγα της κερκίδας, λόγω υπεράριθμων θεατών, με απολογισμό 25 νεκρούς και 168 τραυματίες.

1982: Η Αργεντινή καταλαμβάνει τις Μαλβίνες Νήσους, που τις θεωρεί δικές της, ενώ τα ίδια νησιά με το όνομα Φόκλαντς ανήκουν στη Μεγάλη Βρετανία.

1805 : Γεννιεται ο δανός παραμυθάς Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

1872: Πεθαίνει ο Σάμιουελ Μορς, αμερικανός εφευρέτης του τηλέγραφου και των σημάτων Μορς.

ΓΙΝΕΤΑΙ!!!

Ανεξάρτητοι και διχασμένοι

Tου Νικου Κωνστανταρα

«Είμαστε πολλοί, είμαστε ανεξάρτητοι, είμαστε Ελληνες», δηλώνει με τεράστια γράμματα σε πανό που καλύπτει ένα κτίριο στη Συγγρού ένα από τα μορφώματα που προέκυψαν ήδη από την επερχόμενη αναδιάταξη του πολιτικού συστήματος. Δεν έχει σημασία το κόμμα που διαλαλεί έτσι την ταυτότητά του – όλα τα κόμματα, όλα τα συνδικάτα, κάθε ομάδα, κάθε οικογένεια, κάθε χωριό θα μπορούσε να έχει το ίδιο σύνθημα. Ολοι πιστεύουν ότι αυτοί εκφράζουν τους πολλούς, όλοι είναι ανεξάρτητοι, όλοι είναι Ελληνες – εννοώντας είτε ότι οι άλλοι δεν είναι Ελληνες είτε ότι αυτοί είναι οι καλύτεροι της φυλής. Ετσι, επειδή όλοι κατέχουν τη μία και αδιαίρετη αλήθεια, θα μπορούσαμε να προσθέσουμε: «Είμαστε διχασμένοι».

Δεν έχουν υπάρξει παρά ελάχιστες στιγμές, στις οποίες οι Ελληνες δεν ήταν οι χειρότεροι εχθροί των εαυτών τους. Ετσι και σήμερα, αντιμέτωποι με την κρίση, επιστρέφουμε στη γνωστή θέση, όπου δηλώνουμε αγανακτισμένοι και ανεξάρτητοι ενώ αισθανόμαστε αδικημένοι και παρεξηγημένοι. Είναι σαν να γεννιόμαστε ετοιμοπόλεμοι. Από τον Τρωικό Πόλεμο έως το τελευταίο «ντέρμπι», διχαζόμαστε μέσα σε παραληρήματα εγωισμού, τυφλωνόμαστε και δεν βλέπουμε τα πραγματικά προβλήματα, τον ψύχραιμο εχθρό που παρακολουθεί.

Για χρόνια αναρωτιόμουν: Πώς γίνεται, οι Ελληνες, οι οποίοι επέζησαν σε μια από τις δυσκολότερες περιοχές του πλανήτη, οι οποίοι διέπρεψαν όπου βρέθηκαν, να δυσκολεύονται τόσο να συνεργαστούν; Τους λείπει η λογική; Ποια κατάρα σπέρνει τέτοια διχόνοια;

Υπέρβαση του διχαστικού διλήμματος

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ

Την Ελλάδα τη «σκοτώνουν» πάντοτε οι Ελληνες. Οι άλλοι - φίλοι, σύμμαχοι κι εχθροί - απλώς ξύνουν τις ήδη ανοικτές πληγές.

Ο πλέον αποτελεσματικός τρόπος εθνικής αυτοχειρίας είναι η μόνιμη διάκριση/διαίρεση των Ελλήνων δια του δύο. Βασιλικοί/Βενιζελικοί, δεξιοί/κομμουνιστές, μνημονιακοί/αντιμνημονιακοί, ευρωσωτηριολόγοι/δραχμοπτωχεύοντες και τόσες άλλες διχοτομήσεις αποδεικνύουν τη διαχρονικότητα αυτής της αυτοκαταστροφικής κουλτούρας. 

Στην προδιάθεση του Ελληνα να αναζητεί και να αναγορεύει «ως εχθρό του» το αντεστραμμένο είδωλό του πρέπει να προσθέσουμε και την αξιοποίησή του, με μιντιακά τεχνάσματα, εκλογικά ψευτοδιλήμματα και πολιτικά τρυκ, από τον δικομματισμό (με όλες του τις μορφές και εκφάνσεις, όπως π.χ. τη σημερινή όπου το μνημονιακό ΠαΣοΚ και η ημι-μνημονιακή ΝΔ διαθέτουν και αντιμνημονιακά παραρτήματα).

Τα ερωτήματα πολλά. Αναρωτιέμαι:

- Πρώτα-πρώτα για το τι έχει πάθει ο λαός (ή έστω ένα μέρος του) και ψάχνει με τόσο άγχος για Πατερούληδες και Μητερούλες κάθε είδους και πάσης προέλευσης.

- Κατά δεύτερον για την αδυναμία να αντιληφθούν τα «πιόνια» (ψηφοφόροι) ότι δεν φταίει η (δημοκρατική) σκακιέρα, αλλά οι κυνικοί μετρ που αλλάζουν συνεχώς τους κανόνες του παιχνιδιού κι έτσι καθιστούν εμάς τους ίδιους «παιχνίδι στα όχι και τόσο καθαρά χέρια τους»

.

- Κατά τρίτον για τον (υποσυνείδητο) θαυμασμό πολλών όχι προς τους πολιτικούς της τιμής και της συνέπειας, αλλά προς τους απογόνους/ επιγόνους του Βρούτου (με τα μπαμπέσικα πισώπλατα μαχαιρώματα).

- Κατά τέταρτον για την ανθεκτικότητα και αποτελεσματικότητα του «παράξενου μείγματος» σοσιαλιζόντων δεξιών, συμβιβασμένων (πρώην) πράσινων μικρομεσαίων, διπρόσωπων (τάχα ουδέτερων) τεχνο-κρατιστών και radical chic διανοουμένων.

Nα ξαναϋπάρξει Eλλάδα

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Tου Χρηστου Γιανναρα

Mοιάζει να είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του ελλαδικού κράτους που τόσοι πολλοί συμφωνούν τόσο πολύ σε τόσες πολλές διαπιστώσεις: Για τα κακουργήματα, από πρόθεση ή ανικανότητα, των επαγγελματιών της πολιτικής. Για τη διαφθορά, πρωτογενή ή από μεθοδικό εκμαυλισμό, της ελλαδικής κοινωνίας. Για τη γενοκτονική απανθρωπία, εν ψυχρώ σχεδιασμένη ή εκμεταλλευτική συγκυριών, της διεθνούς τοκογλυφίας.

Πρόσθετες αναλύσεις των διαπιστώσεων περιττεύουν, αν και, κάθε τόσο, μας ξαφνιάζουν συμπτώματα συλλογικής εθελοτυφλίας ή ευήθειας. Nαι, απίστευτο κι όμως αληθινό: υπήρξαν διακόσιες τριάντα έξι χιλιάδες εκατόν πενήντα ένας συμπολίτες μας, που χωρίς να τους εξαναγκάσει κανένας και ενώ η εκλογή του συγκεκριμένου αρχηγού στο κόμμα τους ήταν δεδομένη, πήγαν να δηλώσουν με την ψήφο τους τη βοσκηματώδη υποταγή τους στο ποιμνιοστάσιο. Συγκριτικά είναι ασήμαντος αριθμός, περίπου το 3% του εκλογικού σώματος. Aλλά παραμένει δραματικά δυσοίωνο ποσοστό αυτευνουχισμού της λογικής, απώλειας επαφής με την πραγματικότητα, όταν τα γεγονότα βοούν, τουλάχιστον τα δύο τελευταία χρόνια, με πρωτοσέλιδες απηχήσεις σε παγκόσμια κλίμακα και στον κάθε πολιτικής απόχρωσης Tύπο. 

Bοούν τη μικρόνοια και ανικανότητα ή την εγκληματική ανοχή των κυβερνώντων που υπέταξαν την Eλλάδα στο εφιαλτικό ΔNT. Oσες διαπιστώσεις κι αν προστεθούν, όσο κι αν τεκμηριωθούν, οι παραιτημένοι από τη νοημοσύνη τους δεν μεταπείθονται. Mε κομμένη τρεις και τέσσερις φορές τη σύνταξή τους, με περιορισμένο σε επίπεδο λιμού τον μισθό τους, με άνεργα τα παιδιά τους, θα στήνονται στην ουρά για να δηλώσουν αφοσίωση στον τύραννο άρχοντα προαγωγό τους. 

Aς μην ξεχνάμε ότι η δημοκρατία (ακόμα και το ερζάτς: η λεγόμενη «κοινοβουλευτική») είναι άθλημα, όχι θαυματουργική συνταγή, και το άθλημα έχει προϋποθέσεις γι’ αυτό και οι επιδόσεις ποικίλλουν. Eίναι συνάρτηση τής κατά κεφαλήν καλλιέργειας η πραγμάτωση της δημοκρατίας, ανέφικτη για συλλογικότητες συμβιβασμένες με τη φαυλότητα, τη μικρόνοια, τον μηδενισμό. 

Oι συντεχνίες της ασυδοσίας στην Eλλάδα, οι επονομαζόμενες «κόμματα», έχουν κατορθώσει, με πολύχρονες μεθοδεύσεις εξηλιθίωσης του λαού, να ταυτίζεται στις συνειδήσεις το άθλημα με τη θέα του αθλήματος – ονομάζουμε «φιλάθλους» (ότι αγαπούν το άθλημα) τους θεατές του αθλήματος, όχι τους αθλούμενους. Eίτε για το ποδόσφαιρο πρόκειται είτε για τη δημοκρατία.

Θα μπορούσαμε να περιορίσουμε τις φιλοδοξίες συν-εννόησης στο ελάχιστο ποσοστό του πληθυσμού που αρνείται συνειδητά να παγιδευτεί στην υποκατάσταση του αθλήματος από το θέαμα, της πραγματικής μετοχής από την ψυχολογική ομηρεία. Στην ασήμαντη αριθμητικά μειονότητα που απορρίπτει (για λόγους αυτοάμυνας της ανθρωπιάς) αυθωρεί το ερώτημα: «τι ομάδα είσαι;», «τι κόμμα είσαι;». 

Το γενναίο ψεύδος

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Οταν ο Σωκράτης, στην «Πολιτεία», φτάνει στο σημείο να τακτοποιήσει την οργάνωση της ιδανικής του πόλης, ο συνομιλητής του τον ρωτάει με ποιον τρόπο θα πεισθούν οι πολίτες της να τηρήσουν την ιεραρχία που έχει ορίσει, χωρίς την οποία, πάντα κατά τον Πλάτωνα εννοείται, η δικαιοσύνη δεν είναι εφικτή. Και τότε ο Σωκράτης απαντάει ότι θα πρέπει να ειπωθεί ένα «γενναίο ψεύδος» το οποίο να είναι πιστευτό από όλους. 

Το περί ου ο λόγος «ψεύδος» έχει δύο σκέλη.

Το πρώτο είναι πως όλοι οι πολίτες γεννήθηκαν από την ίδια μητέρα, από τη γη, πως είναι δηλαδή αυτόχθονες, το δεύτερο είναι πως τη θέση τους μέσα στην πόλη την όρισαν οι θεοί.

Αλήθεια, είναι περίεργο να ακούς κάποιον σαν τον Σωκράτη, ο οποίος θυσίασε τη ζωή του για την αλήθεια, να θεμελιώνει την ιδανική του πολιτεία σε ένα ψεύδος, έστω γενναίο. Οχι και τόσο περίεργο όμως αν κοιτάξεις το τοπίο της Ιστορίας για να διαπιστώσεις πως καμιά κοινωνία δεν μπόρεσε ποτέ να συγκροτηθεί χωρίς την κοινή πίστη σε κάποιο «γενναίο ψεύδος» - αυτό που οι μεταμοντέρνοι θα ονόμαζαν «αφήγηση». 

Η Γαλλική Επανάσταση είχε το δικό της, πως όλοι οι άνθρωποι έχουν ίσα δικαιώματα, η Ρωσική το δικό της, πως οι τάξεις θα καταργηθούν. Ο οικονομικός φιλελευθερισμός στηρίζεται στο γενναίο ψεύδος μιας αγοράς που αυτορυθμίζεται και οδηγεί το παγκόσμιο πάρτι των συναλλαγών στον δρόμο της ευημερίας. Αυτά για την Ιστορία, λίγο σύντομα και σίγουρα άκρως σχηματικά.

Προς «μοντέρνους Εφεσίους» επιστολή (ή το μεγάλο λάθος της Τρόϊκας!)

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΙΚΑΣ (katsikas.george@gmail.com) 

ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

Κάποτε οι Εφέσιοι διαπίστωσαν πως η Πολιτεία τους «έπασχε» από νομικά προβλήματα. Ζήτησαν λοιπόν από τον Ηράκλειτο να τους κάνει νόμους. Η απάντηση στον αγγελιοφόρο ήταν άκρως εντυπωσιακή: “Απήγγειλεν  Ἐφεσίοις ἡβηδὸν ἀπάγξασθαι πᾶσι καὶ τοῖς ἀνήβοις δε τὴν πόλιν καταλιπεῖν, οἵτινες Ἑρμόδωρον ἄνδρα ἑωυτῶν ὀνήιστον ἐξέβαλον φάντες· ἡμέων μηδὲ εἷς ὀνήιστος ἔστω, εἰ δὲ μή, ἄλλη τε καὶ μετ᾽ ἄλλων.” (Τράβα και πες στους Εφέσιους , ΟΛΟΙ όσοι είναι μεγαλύτεροι από έφηβοι ΝΑ ΠΑΝΕ ΝΑ ΚΡΕΜΑΣΤΟΥΝ και ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ! Αυτοί τον άριστο άνδρα που είχαν ανάμεσά τους, τον Ερμόδωρο, τον εξόρισαν λέγοντας κανείς από εμάς ας μην είναι πιο άξιος ειδεμή, ας πάει αλλού και να ζήσει με άλλους…)

 

Το θέμα δεν θέλει φιλοσοφία, δεν θέλει γνώσεις οικονομικών, δεν θέλει ειδήμονες, δεν θέλει αναλύσεις επί αναλύσεων για να εξηγηθεί. Μια απλή αντικατάσταση αρκεί! Βάλτε όπου Έφεσος την σύγχρονη Ρουσφετόβια, όπου Ηράκλειτος την μισητή σας Τρόϊκα, όπου Ερμόδωρος τους ανά την επικράτεια της Ρουσφετόβιας πραγματικά ΙΚΑΝΟΥΣ και ΑΡΙΣΤΟΥΣ που αποτελούν  τα μόνιμα θύματα ασφυξίας από την μπόχα της κατουρημένης ποδιάς, και όπου ενήλικοι Εφέσιοι το ΒΡΟΜΕΡΟ και τρισάθλιο πολιτικό της σύστημα που εθισμένο στην μπόχα την φοράει ακόμα και στον ύπνο του,  και έχετε μπροστά σας και το πρόβλημα της δύστυχης τούτης πατρίδας αλλά και τη ΛΥΣΗ του!

 

Μια ΛΥΣΗ που συνοψίζεται σε μια απλή προτασούλα: ΝΑ ΠΑΝΕ ΝΑ ΚΡΕΜΑΣΤΟΥΝ και ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ!

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η Οδύσσεια των ξεριζωμένων πασόκων

Της Μαριλης Μαργωμενου

Είναι η πιο δραματική σκηνή της ταινίας: χαμένος στο δάσος ο ήρωας ψάχνει τον δρόμο του. Ξαφνικά του ορμάει κάτι μαύρο και αγριεμένο. Ο Νίκος Ξανθόπουλος πισωπατά. Η αρκούδα πέφτει πάνω του. Η πάλη αρχινά. Είναι η πιο δραματική στιγμή της πολιτικής τους καριέρας: χαμένοι στο δάσος της πολιτικής, οι διαγραμμένοι του ΠΑΣΟΚ ψάχνουν τον δρόμο τους. Ξαφνικά τους ορμάει κάτι πράσινο και αγριεμένο. Οι διαγραμμένοι πισωπατούν. Οι παλιοί τους σύντροφοι πέφτουν επάνω τους. Η πάλη ξεκινά.

Οπως ακριβώς στην «Οδύσσεια ενός Ξεριζωμένου» έτσι και σ’ εκείνη των διαγραμμένων πασόκων, το δράμα άρχισε όταν ο ήρωας αποφάσισε να πάρει τον δρόμο του γυρισμού. Δηλαδή, τη στιγμή που είπε τη λέξη «πανστρατιά» ο Ευ. Βενιζέλος. Τότε πρώτη φορά οι ξεριζωμένοι αναθάρρησαν, νομίζοντας πως ήρθε η ώρα να ξαναριζώσουν στον πασοκικό μπαξέ. Μόνο που οι νέας κοπής κηπουροί, όσοι δηλαδή τσάπιζαν τα σταφύλια της σοσιαλιστικής οργής όταν τα έκαιγε ο δάκος του Μνημονίου, σήκωσαν τις τσουγκράνες απειλητικά. Μπροστά μπροστά, ο ξανθοπουλικότερος όλων: «Κάποιοι πέρασαν τη γέφυρα και μετά την ανατίναξαν για να μη μπορούν να επιστρέψουν», είπε ο Α. Λοβέρδος. «Χώρισαν οι δρόμοι μας».

Και έτσι, κάτω από τη γέφυρα, ο πράσινος Μισισιπής ξεκίνησε να φλέγεται. Η Α. Διαμαντοπούλου απαιτεί να γυρίσουν οι διαγραμμένοι, αλλά να μην κατέβουν στις εκλογές. Ο Κ. Σκανδαλίδης ζητεί να γυρίσουν μόνο οι μεταμελημένοι, που ψήφισαν τα νομοσχέδια. Ο Χ. Παπουτσής θέλει να γυρίσουν όλοι. Και ο Μ. Χρυσοχοΐδης δε θέλει να γυρίσει κανείς. Οσο για τον Ευ. Βενιζέλο, αν κρίνει κανείς από το ύφος του στο Πολιτικό Συμβούλιο, το μόνο που θέλει είναι να σταματήσουν να του γκρινιάζουν.

Βλέπετε, ο μεγαλύτερός του πονοκέφαλος έχει το όνομα μιας παλιάς φίλης. Η Μιλένα Αποστολάκη εγκατέλειψε τον πράσινο στόλο τέσσερις μήνες πριν, όταν ως άλλος βασιλιάς καρνάβαλος καιγόταν στα ανοιχτά το δημοψήφισμα του Γ. Παπανδρέου. Τώρα η πιθανότητα επιστροφής της έχει ξεσηκώσει τέτοια γκρίνια, όση δεν θα σήκωνε ούτε το ομώνυμο καράβι του Αγούδημου αν επέστρεφε στο Αιγαίο. Βλέπετε, τα κριτήρια για το πιστοποιητικό αξιοπλοΐας στη Β΄ Αθηνών έχουν αλλάξει. Ειδικά αν στις τελευταίες εκλογές έχεις πάρει 50.000 σταυρούς, και τώρα ξεκινάς με την πειρατική σημαία του αντιμνημονίου στο κατάρτι του ψηφοθηρικού σου σκάφους. Γιατί έτσι απειλείς το σκαρί που στην πρύμη γράφει «Λοβέρδος», και μπορεί να πήρε 100.000 ψήφους το 2009, αλλά μετά την τορπίλη του Μνημονίου πελαγοδρομεί μαζί και το σκαρί «Χρυσοχοΐδης», και τα λοιπά πολεμοχαρή πλοιάρια.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ηταν μια φορά κι έναν καιρό ο Πάνος Καμμένος...

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ηταν μια φορά κι έναν καιρό ο Πάνος Καμμένος. Ο βίος και η πολιτεία του βουλευτή της Β’ Αθηνών έχει ως αφετηρία τα μέσα της δεκαετίας του ’80. Η περίληψη είναι ότι ο Καμμένος έχει πάει με όλους τους αρχηγούς της ΝΔ, για να τους πουλήσει μετά όλους, και ότι του καταλογίζονται τα περισσότερα από αυτά που καταγγέλλει. 

Μπορεί να ψάχνει αρχηγικό μέλλον στις εκλογές που έρχονται με τους Ανεξάρτητους Ελληνες. Είναι όμως η κλασική περίπτωση πολιτικού που τον κυνηγά το παρελθόν του. Το ρεπορτάζ φέρνει στον αφρό όλα όσα λείπουν από την ιστοσελίδα του Πάνου στο facebook. Και μας υπενθυμίζει ότι όσο κι αν πλένονται διάφοροι φερέλπιδες «εθνοσωτήρες» στο αντιμνημονιακό μέτωπο, όλα όσα έχουν κάνει στην πολιτική δεν ξεπλένονται

Ο καθένας θυμάται πότε άκουσε πρώτη φορά για τον Πάνο Καμμένο. Και έχει μια ιστορία να πει. Πληθωρικός, εκρηκτικός, ασυγκράτητος, μόνιμα επιρρεπής στον λαϊκισμό, σταθερά ακραίος, εκδικητικός και δικομανής, ο Καμμένος αναδύεται στο στερέωμα της ΝΔ στα μέσα της δεκαετίας του '80. Ο πυρετός της πασοκικής αντισυσπείρωσης έχει χτυπήσει τη γαλάζια πανεπιστημιακή νεολαία. Το όνομα του Πάνου ακούγεται για πρώτη φορά στον αστερισμό των Ρέιντζερς και των Κενταύρων, την εποχή που μεσουρανεί στη Νεολαία της ΝΔ ο Βασίλης Μιχαλολιάκος. Ο Πάνος θεωρείται αβερωφικός. Παρ' όλα αυτά, οι έχοντες μνήμη ελέφαντα σημερινοί σαραντάρηδες της ΝΔ επιμένουν ότι η πρώτη κοινοβουλευτική κατάδυση του - μανιώδους αυτοδύτη - Πάνου γίνεται με τη ΔΗΑΝΑ του Κωστή Στεφανόπουλου - χωρίς όμως επιτυχία.

Η αντιπάθεια μεταξύ Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και Κωστή Στεφανόπουλου θα επιβιώσει όλων των μεταλλάξεων της ελληνικής πολιτικής. Και θα διαρκέσει είκοσι χρόνια. Μάλιστα, προς το τέλος της δεύτερης θητείας Στεφανόπουλου ο επίτιμος πλέον της ΝΔ θα πέσει θύμα δηλητηρίασης έπειτα από μια δεξίωση στο Προεδρικό - συμβάν που κουκουλώθηκε. Στις αρχές της δεκαετίας του '90 ο Πάνος έχει περάσει στο μητσοτακικό στρατόπεδο. Η ροπή του προς τα παρασυστήματα έχει εκδηλωθεί. Πηγές με γνώση της εποχής τον τοποθετούν στο δίκτυο Γρυλλάκη. Ο τότε «στρατηγός» πρωταγωνιστεί στο μητσοτακικό παρακράτος - που εκδηλώνεται παντού. Κοριοί, «παράλληλες» πρωτοβουλίες για το Σκοπιανό και επιτήρηση της κυβέρνησης και του κρατικού μηχανισμού. Το σύστημα Γρυλλάκη είναι σε υπόγεια αντιπαράθεση με άλλα κομμάτια του μητσοτακικού στερεώματος - όπως οι κομματικοί Σγαρδέλης και Μπεχράκης, αλλά και η Ντόρα Μπακογιάννη. 

Ωστόσο, οι ελιγμοί του Πάνου αποδίδουν. Η χώρα σε φάση αποκρατικοποιήσεων κάποιων κρατικοποιημένων από το ΠΑΣΟΚ βιομηχανιών. Οι συνομήλικοι του Πάνου τον θυμούνται να διοικεί στη φάση αυτή την Ιζόλα.

Το 1993 ο μητσοτακισμός γίνεται χίλια κομμάτια. Αλλά ο Καμμένος κατεβαίνει στη Β' Αθηνών και, σε εκλογές δύσκολες για τη ΝΔ, βγαίνει βουλευτής. Αυτό οφείλεται κυρίως στην υποστήριξη του βαρόνου της παράταξης Ιωάννη Βαρβιτσιώτη. Ο «Μπάρμπι» παίρνει τον Καμμένο από το χέρι στη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας που είναι το σπίτι του. Αποτέλεσμα; Αμέσως μετά τις εκλογές, στην αναμέτρηση για τη διαδοχή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ, ο Καμμένος «πουλάει» τον Βαρβιτσιώτη και πάει με τον Μιλτιάδη Εβερτ που θα κερδίσει. Είναι ένα έργο που θα παιχτεί ξανά και ξανά τα επόμενα είκοσι χρόνια.

ΤΟΥΡΚΙΑ: Ο Ερντογάν χτυπά τους «πασάδες» με «Βαριοπούλα»

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΦΙΔΑ

Μια «ιστορικής σημασίας» δίκη ξεκίνησε την περασμένη Δευτέρα στην Τουρκία με τον άλλοτε πανίσχυρο στρατό σε ρόλο κατηγορουμένου και τους άλλοτε ευάλωτους (στα πραξικοπήματα) ισλαμιστές σε ρόλο δημόσιου κατηγόρου.

Από την έκβασή της πρόκειται να κριθεί το αποτέλεσμα της εμφύλιας διαμάχης ανάμεσα στους Ισλαμιστές του κυβερνώντος κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) και τους «πασάδες» του κοσμικού «βαθέος κράτους», μιας μάχης από την οποία ωστόσο μέχρι στιγμής βγαίνει θριαμβευτικά νικητής ο ισλαμιστής πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Επιπλέον, η εν λόγω αναμέτρηση αναμένεται να δημιουργήσει δικαστικό προηγούμενο προετοιμάζοντας το έδαφος και για άλλες παρόμοιες υποθέσεις, όπως η δίκη του Κενάν Εβρέν, πρώην στρατηγού και αυτουργού του πραξικοπήματος του 1980, που αρχίζει στις 4 Απριλίου.

Χαρακτηριστικά, την περασμένη Πέμπτη, η τουρκική εισαγγελία ζήτησε να επιβληθούν ποινές φυλάκισης 15 έως 20 ετών σε συνολικά 364 εν ενεργεία και απόστρατους αξιωματικούς των ένοπλων δυνάμεων, οι οποίοι κατηγορούνται για συνωμοσία με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης Ερντογάν στο πλαίσιο της υπόθεσης «Βαριοπούλα» (να σημειωθεί πως οι 250 από αυτούς βρίσκονται ήδη προφυλακισμένοι).

ΤΟΥΡΚΙΑ: Ο Ερντογάν, ο Ασαντ και ο Αλλάχ

Tης ΝΑΤΑΣΑΣ ΜΠΑΣΤΕΑ

Οταν ο Μπουράκ Κάγια ζούσε στην Καισάρεια, σε μία από τις κεντρικές περιοχές της Τουρκίας, προσποιούνταν ότι ήταν σουνίτης μουσουλμάνος. Οπως λέει, αυτός ήταν ο μοναδικός τρόπος για να αποφύγει τις διακρίσεις από την κυβέρνηση της Αγκυρας που βλέπει όσους ανήκουν στο αλεβιτικό παρακλάδι του Ισλάμ ως «πολίτες δεύτερης κατηγορίας». «Είμαι Κούρδος και αλεβίτης», δηλώνει σε συνέντευξή του στους «Financial Times» από την Αντιόχεια όπου ζει πλέον, κοντά στα σύνορα με τη Συρία. «Αρα είμαι μειονότητα μέσα σε μια μειονότητα».

Τα λόγια του αντικατοπτρίζουν τη θρησκευτική διαίρεση στην τουρκική πολιτική και κοινωνική ζωή - ένα χάσμα που φαίνεται να βαθαίνει τώρα που στην εξουσία βρίσκεται η κυβέρνηση του Ταγίπ Ερντογάν με τους στενούς ισλαμικούς δεσμούς και τονίζεται από την εξέγερση στη γειτονική Συρία. 

Ο Ερντογάν κατηγόρησε πριν από λίγες ημέρες τον επικεφαλής της τουρκικής αξιωματικής αντιπολίτευσης Κεμάλ Κιλιντσάρογλου ότι υποστηρίζει τον σύρο Πρόεδρο Μπασάρ αλ Ασαντ επειδή και οι δύο είναι αλεβίτες, ανήκουν δηλαδή στο παρακλάδι του Ισλάμ που έχει έντονες επιρροές από τον σουφισμό, τον μυστικισμό, αλλά και από τον χριστιανισμό, ιδίως την Ορθοδοξία. Πίνουν κρασί, πιστεύουν στην Αγία Τριάδα, υμνούν με χορούς και τραγούδια, ερμηνεύουν το Κοράνι αλληγορικά και όχι κατά γράμμα, δεν προσεύχονται στο τζαμί αλλά σε τεκέ και δείχνουν μεγάλη ανεκτικότητα προς τις άλλες θρησκείες.

«Μην ξεχνάτε ότι η θρησκεία κάποιου είναι η θρησκεία του φίλου του», είπε ο σουνίτης Ερντογάν αναφερόμενος στον Κεμάλ Κιλιντσάρογλου, ο οποίος, όπως και πολλοί αλεβίτες, είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος που θέλει την Τουρκία κοσμικό κράτος. «Η Τουρκία δεν είναι κοσμικό κράτος πλέον, είναι σουνιτικό», καταγγέλλει ο Ιζετίν Ντογκάν, επικεφαλής της ομοσπονδίας αλεβιτών που περιλαμβάνει και την αλεβιτική μειονότητα της Τουρκίας - η οποία υπολογίζεται περίπου σε 25 εκατομμύρια άτομα, καθώς ποτέ δεν έχει γίνει απογραφή -, αλλά και τους αραβόφωνους αλεβίτες στα σύνορα με τη Συρία που ανέρχονται σε εκατοντάδες χιλιάδες.

"Να τοποθετήσουμε τώρα σε άλλη βάση το Κυπριακό"

Συνέντευξη του ΒΑΣΟΥ ΛΥΣΣΑΡΙΔΗ στην Κατερίνα Γαλανού

Η δυσχερής κατάσταση στην Ελλάδα εκτιμάτε ότι επηρεάζει και την Κύπρο;

Η Ελλάδα αποτελεί το πρώτο θύμα της δικτατορίας του χρηματοπιστωτικού κατεστημένου. Η διεθνής αντίδραση ενάντια σ' αυτήν την ανωμαλία ογκώνεται. Ο ελληνικός λαός θα αντισταθεί. Η Ελλάδα -και πληγωμένη- είναι παρά τω πλευρώ μας. Τώρα περισσότερο από ποτέ άλλοτε, επιβάλλεται κοινή εθνική στρατηγική για τα εθνικά θέματα και πλήρης αποκατάσταση της λαϊκής κυριαρχίας σε παγκόσμιο επίπεδο και κηδεμονίας του πολιτικού επί του οικονομικού. Η Ελλάδα δεν θα χαθεί.

Ο λαός σε Κύπρο και Ελλάδα είναι απογοητευμένος από την ηγεσία...

Η τέχνη των κατεστημένων είναι να διαχέουν την ευθύνη σε ένοχους και αθώους και έτσι να οδηγούν σε αποπολιτικοποίηση και να κηδεμονεύουν ανενόχλητοι. Ο λαός πρέπει να γνωρίζει τις απόψεις όλων των ηγεσιών και να τοποθετείται ανάλογα. Και να μη μας διαφεύγει. Ο λαός έχει τη δυνατότητα να καθορίζει την δύναμη των ηγεσιών.

Στην Κύπρο υπάρχει έντονη συζήτηση για απαράδεκτες μονομερείς παραχωρήσεις. Κάποιοι τις δικαιολογούν επικαλούμενοι δεσμεύσεις πρώην προέδρων...

Κατ' επανάληψη έχει διαβεβαιωθεί ο λαός ότι προτάσεις που τελικά δεν οδήγησαν σε λύση δεν δεσμεύουν. Άλλωστε οι συνθήκες διαφοροποιούνται και ορθή πολιτική είναι η προσαρμογή. Τα εμπλεκόμενα συμφέροντα δεν είναι μόνιμα και δεν πρέπει να αναλύονται ως στατικά.

Συχνά απορρίπτετε την διακοινοτική διαδικασία. Υπάρχει αντιπρόταση;

Ποιος θυμάται την Κύπρο;

Toυ ΣΑΡΑΝΤΟΥ ΚΑΡΓΑΚΟΥ

Ο Απρίλιος είναι ο μήνας που συνδέεται με τον αγώνα των Κυπρίων για την Ένωση. Πόσοι το θυμούνται; Πόσοι τολμούν να βάλουν στα αυτοκίνητά τους το σύνθημα «Δεν ξεχνώ»; Το ξεχάσαμε κι αυτό. Για τελευταία φορά το είδα σ' ένα εμπορικό κατάστημα της Ανδόρας με τον τίτλο Famagusta. Κάποιοι ρεαλιστές μηδενίζουν τον επικό εκείνο αγώνα. Αλλά μόνον οι χαμένοι μιλούν για χαμένους αγώνες.

Δεν θα σταθώ στο τι έγινε στην Κύπρο εκείνον τον καιρό, αλλά στο τι άλλαξε στην Ελλάδα. Ο Ενωτικός Αγώνας έδωσε ένα άλλο οριόγραμμα ζωής στους νέους της δικής μου γενιάς, που μπουχτισμένη από το μίσος και το αίμα του εμφυλίου, ήθελε να μάχεται για εθνικά και όχι για κομματικά ιδανικά. Η τότε νεολαία -ανεξάρτητα από ιδεολογικές αποκλίσεις- είχε κατανοήσει ότι προδόθηκε φρικτά από φίλους και πληγώθηκε βαριά από εχθρούς. Και ότι ένα βαθύ χάσμα τη χώριζε σε δύο παρατάξεις. Το Κυπριακό την ένωσε. Έδιωξε τα μίση του εμφυλίου. Έφυγε το σκιάχτρο του από τη ζωή της. Αν η Κύπρος δεν ενώθηκε με την Ελλάδα, για την Κύπρο τουλάχιστον ενώθηκαν οι Έλληνες - σε επίπεδο λαού εννοώ. Μόνον που αυτή η ένωση δεν κράτησε πολύ.

Η Ελλάς κτυπήθηκε δόλια και σκληρά στο Κυπριακό. Όχι τόσο για την Κύπρο μονάχα. Όχι τάχα γιατί η Κύπρος είναι το αεροπλανοφόρο της Δύσης για τον έλεγχο των πετρελαίων της Μέσης Ανατολής και την προστασία του Ισραήλ από τον μπαμπούλα των Αράβων κ.λπ. Όλα αυτά είναι διπλωματικές παρόλες για τους αφελείς. «Παραμύθια για κουτά παιδιά», όπως θα έλεγε ο Κίπλινγκ. Το Κυπριακό χάθηκε γιατί, αν η Κύπρος ενωνόταν με την Ελλάδα, σε λίγα χρόνια θα είχαμε μια άλλη Μεγάλη Ελλάδα. Ο Νάσερ δεν θα τολμούσε με τα βάναυσα μέτρα του να θίξει τον Ελληνισμό της Αιγύπτου, ούτε οι Τούρκοι να εκδιώξουν τον Ελληνισμό της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου. Θα είχαμε ακόμη διευθετήσει τις συνοριακές διαφορές μας με τη Βουλγαρία και θα είχαμε υποχρεώσει τον Τίτο να αφαιρέσει τη λεοντή του ονόματος «Μακεδονία» από τα πληθυσμιακά ανεμομαζώματα της Ν. Σερβίας. Έτσι σήμερα δεν θα υπήρχε η σκοπιανή εμπλοκή. Πιθανώς, μάλιστα, μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το νότιο μέρος του κρατιδίου να ενωνόταν με την Ελλάδα. Το ίδιο θα γινόταν και με τη Βόρειο Ήπειρο μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού κράτους. Αλλά όταν γίνονταν οι κοσμογονικές αυτές αλλαγές, η Ελλάς ήταν ένα κράτος ψοφοδεές.

"Επίγεια σοφία"

Πρωταπριλιά σήμερα. Ας μιλήσουμε για Αλήθειες και Ψέματα...

Kανένα ψέμα δεν αντέχει στο χρόνο

Σοφοκλής, 496-406 π.Χ., Αρχαίος τραγικός

Οι ψεύτες πάντα λατρεύουν τους όρκους.

Pierre Corneille, 1606-1684, Γάλλος συγγραφέας

Το να λες ψέματα είναι επάγγελμα, αλλά το να διαψεύδεις είναι τέχνη.

Wolinski,Γάλλος σκιτσογράφος

«Αλήθεια» είναι το όνομα που δίνουν οι πιο ισχυροί στη γνώμη τους.

Alphonse Karr, 1808-1890, Γάλλος συγγραφέας

Η αλήθεια υπάρχει. Το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.

George Braque, 1882-1963, Γάλλος ζωγράφος

Προτιμώ να βλέπω ανθρώπους να αμφισβητούν την αλήθεια, παρά να δέχονται αβίαστα το ψέμα.

Frank A. Clark, 1915-2003, Αμερικανός πολιτικός

Σαν σήμερα (1/4/ΧΧΧΧ)

1792: Η ολλανδή φεμινίστρια Έτα Παλμ, εκφράζει απαιτήσεις για το δικαίωμα της γυναίκας στο διαζύγιο.

1912: Κατά τη διάρκεια του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος που διεξάγεται στο Παναθηναϊκό στάδιο ο Κωνσταντίνος Τσικλητήρας καταρρίπτει το παγκόσμιο ρεκόρ στο μήκος άνευ φοράς, με 3 μέτρα και 47 εκατοστά,

1924: Ο Αδόλφος Χίτλερ καταδικάζεται σε 5 χρόνια φυλάκισης για τη συμμετοχή του στο «Πραξικόπημα της Μπυραρίας». Θα παραμείνει στη φυλακή μόνο για 9 μήνες.

1955: Η ΕΟΚΑ ξεκινάει στην Κύπρο τον ένοπλο αγώνα ενάντια στην αγγλική κυριαρχία.

1957: Ιστορική και αξεπέραστη πρωταπριλιάτικη φάρσα στην Αγγλία . Ο παρουσιαστής ειδήσεων του BBC Ρίτσαρντ Ντίμπλεμπι παρουσιάζει οπτικοποιημένο ρεπορτάζ για την ανοιξιάτική συγκομιδή σπαγγέτι στην Ιταλία και γίνεται πιστευτός.