Είμαστε, λοιπόν, στον δρόμο...

Γράφει ο ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ

Mαζεύω εικόνες από το Σύνταγμα. Όλες οι ηλικίες, αλλά με πρόσωπα χωρίς την αγριάδα που βλέπεις στην πραγματική διαδήλωση. Άνθρωποι που δεν υπήρχε περίπτωση να τους δεις πίσω από κομματικό πανό στο πλάι της συνδικαλιστικής ντουντούκας. Εκατοντάδες smart phones - αυτά είναι η ντουντούκα της εποχής. Δεν χρειάζεται να φωνάξεις για να σε ακούσει ο διπλανός σου ή ο άλλος μέσα στη Βουλή. Χρειάζεται να δείξεις σε όλους πως ήσουν κι εσύ εκεί, πως υπάρχει τρόπος να ενωθούν οι φωνές ακόμα κι αν τις χωρίζουν δρόμοι, τοίχοι, ίσως και κόσμοι ολόκληροι.

Μπορεί να μη βούλιαξαν οι πλατείες, αλλά φούσκωσαν ελαφρώς σαν πανί καραβιού που ξεκινάει για κάπου. Θα μου πείτε ότι κινητοποιήσεις χωρίς αίμα, αγώνα και στόχευση δεν έχουν νόημα. Όχι πάντα. Και τουλάχιστον όχι στον καινούργιο κόσμο. Το πρόβλημά μας είναι ότι σκεφτόμαστε με δεδομένα και συναρτήσεις που ίσχυαν πριν από την κοινωνική δικτύωση. Αν τώρα βγήκαν στον δρόμο δέκα χιλιάδες άνθρωποι, την επόμενη φορά θα βγουν εκατό χιλιάδες. Και μετά ένα εκατομμύριο. Είναι μια προοπτική που προκαλεί ανατριχίλα σε όσους έχουν μάθει να οδηγούν τη μαζικότητα σε μάντρα, να μετρούν κεφάλια και να αντλούν δύναμη από αυτό. Ήταν μια πρωτοβουλία που σήμερα μπορεί να μην πέτυχε τίποτα, έβαλε όμως τις βάσεις για να πετύχει στο μέλλον. Από εδώ και στο εξής η συλλογικότητά μας θα εκφράζεται διαφορετικά. Ίσως μάλιστα και από καινούργια πρόσωπα και νέους φορείς. Όμως τίποτα δεν μπορεί πλέον να παραμείνει ίδιο. Δεν είναι τα πράγματα που αλλάζουν, είναι που αλλάζουμε εμείς. Και ίσως σας φανεί υπερβολικό και υπερφίαλο, αλλά οι διαδηλώσεις όπως τις γνωρίζαμε έχουν τελειώσει.

Έλα όμως που στην κοιλότητα που σχηματίζει το χαμόγελο βουτάει η τραγωδία της ματαιότητας. Οι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν ζητώντας κάτι απλό: καλύτερη ζωή. Θα φανώ κυνικός, αλλά ο πυρήνας της διαμαρτυρίας μας θυμίζει αίτημα για ταξίδι στη σελήνη: Μπορείς να δείξεις εύκολα τον προορισμό, αλλά δεν είναι καθόλου εύκολο να πας εκεί. 

Ελάτε να ζευγαρώσουμε το συναίσθημα με τα γεγονότα και να το τραβήξουμε ως τα άκρα. Ελάτε να πλέξουμε σενάριο. Και ας πούμε ότι στο τέλος εκατομμύρια απελπισμένοι Έλληνες βγαίνουν στους δρόμους. Βγαίνουν με σκοπό να μείνουν. Το κάνουμε Ισπανία, το κάνουμε Κάιρο, Τυνησία. Πάντα οι Έλληνες πρέπει να παίρνουν ένα παράδειγμα από κάπου. Ενίοτε υποκινούνται και από ανυπόστατες φήμες, όπως το δήθεν σύνθημα των Ισπανών για τους κοιμισμένους Έλληνες που δεν ειπώθηκε ποτέ. 

Είμαστε, λοιπόν, στον δρόμο. Και τι ζητούμε; Καλύτερη ζωή. Πώς; Με ποιον καταραμένο τρόπο θα βρεθούν τα 400 δισ. ευρώ που λείπουν; Πώς μπορείς να υποχρεώσεις από την άσφαλτο της λεωφόρου Αμαλίας τη Μέρκελ να βάλει το χέρι στο ταμείο της; Τα πράγματα είναι τόσο άσχημα, που κάνουμε ένα σφάλμα λογικής. Αυτοί στους οποίους απευθυνόμαστε δεν μπορούν να κάνουν απολύτως τίποτα για να απαντήσουν στα αιτήματά μας. Ο Γιώργος, ας πούμε, ίσως ήταν μεταμφιεσμένος στη συγκέντρωση. Μπορείς να του ρίξεις κεραυνούς αφορισμών και αναθέματος. Όμως δεν κρατάει πλέον αυτός το πορτοφόλι. Είμαι εκνευριστικός, αλλά το αίτημα για καλύτερη ζωή ισοδυναμεί αυτήν τη στιγμή με το να ζητάς αιώνια ζωή. Και το deal με τον διάβολο έγινε για κάτι καταραμένα δανεικά.

Οι λαοί συχνά συμπεριφέρονται σαν μικρά παιδιά. Η αγνότητά τους συγκινεί, ενθουσιάζει και εκνευρίζει μέχρι θανάτου. Ο λαός ως οντότητα δεν μπορεί να καταλάβει το δυσεπίλυτο ενός προβλήματος. Ακόμα κι αν μπορεί, θεωρεί ότι έχει τη δύναμη να πετύχει αυτό που επιδιώκει. Δεν διαφωνώ. Το αίτημα για καλύτερη ζωή θα είχε ελπίδα αν ήταν πανανθρώπινο. Τώρα είναι πανελλαδικό, και αυτό, μεταξύ μας, σε ποσοστό που ελέγχεται.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να διαβάσεις τα πανό και να ακούσεις τις φωνές των διαδηλωτών. Όλα όμως καταλήγουν σε νούμερα. Όλα είναι υπόθεση 400 δισ. ευρώ.  Τώρα μπορεί να φωνάξετε ότι τα νούμερα δεν έχουν καμία ισχύ μπροστά στην οργή ενός λαού. Έχουν. Γιατί ο λαός με λεφτά, με αριθμούς θα τραφεί.

Δεν έχουμε έναν πλανήτη στο πλευρό μας για να αλλάξουμε τον κόσμο. Είμαστε μόνοι και ο πλανήτης μάς βλέπει πίσω από τη γυάλα.

Προτεραιότητες πρύτανη

Tου Δημητρη Ρηγοπουλου

Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών Θεοδόσης Πελεγρίνης διεκδικεί μια θέση στην Ιστορία. Δεν θυμόμαστε προηγούμενο, στο πρόσφατο, τουλάχιστον, παρελθόν, κατά το οποίο ο πρύτανης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών να οργανώνει ανοιχτή συγκέντρωση στα Προπύλαια με καθαρά πολιτικό περιεχόμενο. Την πρωτοβουλία συνυπογράφουν ο Μίκης Θεοδωράκης και οι καθηγητές Γιώργος Κασιμάτης, Γιώργος Κατρούγκαλος, Νότης Μαριάς, Κώστας Μπέης και Κώστας Χρυσόγονος.

Το ύφος του κ. Πελεγρίνη ανταγωνίζεται πρωτοσέλιδα αριστερίστικων εφημερίδων.«Εδώ και μήνες η ελληνική κοινωνία έχει βουλιάξει όχι μόνο στο χάος της οικονομικής εξαθλίωσης, αλλά και στο σκοτάδι της άγνοιας για το τι συμβαίνει πράγματι στους κόλπους της, καθώς και για το τι απεργάζονται εκείνοι που είτε με την ψήφο του ελληνικού λαού είτε ύστερα από πρόσκληση της ελληνικής πολιτείας εμφανίζονται ως σωτήρες της». Και καταλήγει: «Ο πνευματικός κόσμος της χώρας έχει χρέος να αναλάβει την πρωτοβουλία να οδηγήσει την κοινωνία έξω από το αδιέξοδο στο οποίο οδηγείται, αν δεν έχει ήδη καταλήξει σε αυτό».

Ο κύριος Πελεγρίνης έχει κάθε δικαίωμα να πιστεύει ότι με αυτόν τον τρόπο πραγματώνει τον θεσμικό του ρόλο.

Πριν, όμως, υπερασπιστεί τη χώρα και το μέλλον της (όπως ο ίδιος τουλάχιστον το εννοεί) θα ήταν περισσότερο χρήσιμος αν μας εξηγούσε πώς υπερασπίζεται σήμερα την περιουσία και το κύρος του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Είναι γνωστή σε όλους τους Αθηναίους η κατάσταση στην οποία βρίσκονται κατά τακτά χρονικά διαστήματα τα Προπύλαια. Παζάρια μικροπωλητών, αντίσκηνα Αφγανών πολιτικών προσφύγων και παρκαρισμένα αυτοκίνητα στην είσοδο του Κεντρικού Κτιρίου. Δεν είδαμε τον κ. Πελεγρίνη να πρωτοστατεί σε κάποια εκστρατεία ενάντια στον ευτελισμό του κορυφαίου συνόλου της νεότερης Αθήνας, της Αθηναϊκής Τριλογίας. Οσο μπορούμε να γνωρίζουμε (ας μας διαψεύσει ο κ. Πελεγρίνης) τα αυτοκίνητα που είχαμε απαθανατίσει σε διαδοχικά ρεπορτάζ της «Καθημερινής» ανήκαν στη διοίκηση και σε υπαλλήλους του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Σε συνέντευξή του στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» ο κ. Πελεγρίνης αναφέρει ότι «όλος ο περιβάλλων χώρος του κεντρικού κτιρίου, όπως επίσης ο περιβάλλων χώρος του κτιρίου της Νομικής καθώς και στην πανεπιστημιούπολη στου Ζωγράφου δεν είναι άσυλο, και έχει ενημερωθεί σχετικώς τόσο η αστυνομία όσο και η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, ώστε να λάβουν τα μέτρα τους». Επομένως, πεδίον δόξης λαμπρόν για τον πρύτανη του ΕΚΠΑ έτσι ώστε να πάρει πρωτοβουλίες σωτηρίας του κύρους του Ιδρύματος που υπηρετεί.

Θεωρία Παιγνίων: Οι πιο καλοί οι μαθητές

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του Γιώργου Ι. Κωστούλα

Μια από τις ενδιαφέρουσες αναλύσεις της Θεωρίας των Παιγνίων (Θ.Π.) αφορά καταστάσεις όπου, ενώ τα άτομα λειτουργούν λογικά (και κατά κανόνα, όχι ηθικά) για την προώθηση του ατομικού τους συμφέροντος, επειδή κάνουν όλοι το ίδιο, το ατομικό συμφέρον του καθενός -και τελικά όλων- πλήττεται περισσότερο.

Τα παραδείγματα πολλά:

-Αποφεύγοντας να πληρώσουμε φόρους κερδίζουμε ατομικά, αλλά επειδή όλοι κάνουνε το ίδιο ζημιωνόμαστε όλοι, ζώντας σε μια φτωχότερη και αδύναμη χώρα.

-Αγοράζοντας πειρατικά ντι βι ντι ωφελούμαστε ατομικά, αλλά ζημιωνόμαστε όλοι, επειδή περιορίζουμε την ανταμοιβή της δημιουργικότητας, της καινοτομίας κ.λ.π. που θα μας λείψουν, αν δεν υπάρχουν.

-Αφήνοντας τα σκουπίδια έξω τις ημέρες που η συλλογή τους δεν είναι εφικτή κρατάμε καθαρό το σπίτι μας, αλλά επειδή ο καθένας κάνει το ίδιο, λερώνουμε τη γειτονιά μας και βάζουμε σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία.

-Παρκάροντας το αυτοκίνητό μας σε σημεία που εμποδίζουμε την κίνηση είναι μεν βολικό για μας, αλλά αν το κάνουν και άλλοι θα επικρατήσει κυκλοφοριακό χάος.

-Χτίζοντας αυθαίρετες κατοικίες ωφελούμαστε ατομικά, αλλά αν κάνουν όλοι το ίδιο καταλήγουμε στη γνωστή άναρχη δόμηση χωρίς υποδομές.

-Εξαπατώντας με παραποιημένα στοιχεία την Ε.Ε ικανοποιούμε μεν κάποια βραχυπρόθεσμα προαπαιτούμενα, στο επίπεδο των εντυπώσεων, αλλά υπονομεύουμε ηθικά το συνεκτικό ευρωπαϊκό μας ρόλο, υποθάλποντας πρακτικά την εις βάρος μας ανισότητα και αναξιοπιστία.

-Αφήνοντας, βολικά, τα περιττώματα του σκύλου μας σε πάρκα και πεζοδρόμια συντελούμε στη γενίκευση μιας προκλητικής και ανεύθυνης αντικοινωνικής πρακτικής που βρωμίζει και μολύνει την πόλη μας.

Όλη αυτή η οξυδερκής υπεράσπιση του ατομικού μας βολέματος, η ευλαβής περιφρούρηση του Ιδιωτικού συναθροίζεται σε μια ανευλαβή απαξίωση-λεηλασία του Κοινόχρηστου και του Δημόσιου. Ή, όπως έχει ειπωθεί, πολλαπλασιαζόμενη η ατομική διαύγεια που επιδεικνύουμε στα ατομικά μας καταλήγει απαρέγκλιτα στην εθνική μας τύφλωση.

Πότε αρχίζει η παρακμή ενός πολιτισμού; Όταν τα άτομα που τον συνθέτουν αρχίζουν, προοδευτικά, να βυθίζονται βαθύτατα στην καχυποψία. Όταν σε κάθε βήμα τους, σε κάθε εκδήλωσή τους φοβούνται ότι θα πέσουν θύματα της κακοπιστίας ή της κακοήθειας κάποιων άλλων, ατόμων ή ομάδων, και εντέλει της ίδιας της (εξελικτικά, μίζερης) συλλογικότητας.

Τίποτα πιο επικίνδυνο από την επιθυμία του ατόμου-πολίτη να μη γελαστεί. Δηλαδή, κατά το κοινώς λεγόμενο, να μην πιαστεί κορόιδο.

Κάθε πολίτης μετατρέπεται έτσι σε μια εξαίρεση, το άθροισμα των οποίων συνιστά το ιστορικό ηθικό εθνικό μας έλλειμμα.

Δεν μοιάζει να είναι αυτό, ό,τι ακριβώς συμβαίνει σήμερα στη χώρα μας; Φτάσαμε στο σημείο, η Ελλάδα να απαρτίζεται από δέκα εκατομμύρια άτομα που οσμίζονται την απάτη γύρω τους, στην παραμικρή πτυχή του βίου τους, υποπτευόμενα διαρκώς τον διπλανό τους. Έτσι, αντί της εμπιστοσύνης που είναι η ακρογωνιαία ηθική αρχή κάθε βιώσιμης ένωσης, τα έθνη "εθίζονται στην αμφιβολία και την υποψία και μουμιοποιούνται στη αμφιβολία".

Βεβαίως, σύμφωνα με τη Θ.Π., η παραπάνω συμπεριφορά είναι απόλυτα λογική. Το κάθε άτομο, δηλαδή, χωριστά έχει κίνητρο να εγκαταλείψει τη συνεργασία και να συμπεριφερθεί, να λειτουργήσει αντικοινωνικά.

Μας το διδάσκει αυτό, το κλασικό παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, το περίφημο "δίλημμα του φυλακισμένου", όπου η έλλειψη εμπιστοσύνης και η διάθεση εκμετάλλευσης εμποδίζουν τη συνεργασία μεταξύ δυο παικτών.

Κεντρικός άξονας του παιχνιδιού η, κάτω από συνθήκες ελλιπών πληροφοριών, αμοιβαία άγνοια των προθέσεων και των σχεδίων εκατέρων, η οποία ωθεί τους παίκτες σε πράξεις επιζήμιες και για τους δυο, οδηγώντας τους σε καταστάσεις της μορφής: ο νικητής τα παίρνει όλα.

Η συνεργασία για τη Θ.Π. που, βεβαίως δεν ασχολείται με τη φιλοσοφική διάσταση των συμπεριφορών, δεν αποτελεί ζητούμενο, δεν επιδιώκεται δηλαδή ως επιθυμητή θέση, ως σημείο ισορροπίας. Η Θεωρία ασχολείται με την ανάλυση και τη δημιουργία συνθηκών ή μηχανισμών που θα περιορίσουν τα ατομικά κίνητρα και θα καταστήσουν τη συνεργασία εφικτή και διατηρήσιμη επ΄ ωφελεία και των ατόμων και του συνόλου.

Και τούτο γιατί, δεν αρκεί το άτομο να είναι βέβαιο ότι όλοι οι άλλοι θα τηρήσουν τη συνεργασία για να την τηρήσει και το ίδιο. Το κοινωνικό συμβόλαιο που εξασφαλίζει περιβάλλοντα σταθερής και επωφελούς συνεργασίας χρειάζεται και κάτι ακόμα, ή μάλλον τρία πράγματα ακόμα.

Το πρώτο είναι ηθικής, θρησκευτικής τάξεως και συνδέεται με τη φήμη, με το καλό όνομά μας. Η φήμη, ο κοινωνικός διασυρμός καλύτερα, αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα στην επιδίωξη του ατομικού συμφέροντος.

Το δεύτερο είναι η ύπαρξη της εξουσίας, της αρχής που μπορεί να επιβάλει τη συνεργασία και την θετική κοινωνική συμπεριφορά.

Το τρίτο, η παιδεία, όπου το ίδιο το άτομο δέχεται να θυσιάσει το ατομικό συμφέρον του για το κοινό καλό.

Δυστυχώς κανένα από τα παραπάνω προαπαιτούμενα δεν υπάρχουν σήμερα στην Ελλάδα.

Η φήμη δεν δουλεύει στις μεγάλες πόλεις, χώρια που ορισμένες αντικοινωνικές συμπεριφορές θεωρούνται ακόμα και μαγκιά.

Η αρχή, η εξουσία που θα μπορούσε να εμπνεύσει και να επιβάλει τη συνεργασία δεν υπάρχει ή δεν λειτουργεί σωστά.

Τέλος, δεν υπάρχει ικανός αριθμός, μια κρίσιμη μάζα μορφωμένων ατόμων, με παιδεία διατεθειμένοι να ηγηθούν και να δώσουν το καλό παράδειγμα.

Ανάγκη πάσα, λοιπόν, αν θέλουμε η ελληνική κοινωνία να εγκαταλείψει τον στείρο διεκδικητισμό, την προσοδοφορία και την λαθρεπιβασία να εντάξουμε τη λειτουργία της σε ένα διαφορετικό θεσμικό πλαίσιο.

Το έχουμε ξαναπεί. Χρειάζεται μια θέσμιση σε όλα: στη φορολόγηση (και τη φοροδότηση), στην ανταγωνιστικότητα, στον επαγγελματισμό, στην κοινωνική αλληλεγγύη, στη δημόσια διοίκηση, στο σεβασμό του δημόσιου χώρου, στην τόνωση της οργανωμένης συλλογικότητας κ.ο.κ. Μια θέσμιση που θα διαπλάθει, αλλά και θα περιφρουρεί μια κοινωνία ωριμότερη στην αυτογνωσία της, μετρημένη στις επιθυμίες της, υπεύθυνη στις επιλογές της.

Με άλλα λόγια: Χρειαζόμαστε νόμους (πρακτικά, ηγεσία και εξουσία) που θα μας εμποδίσουν να γίνουμε χειρότεροι και παιδεία που θα μας βοηθήσει να γίνουμε καλύτεροι.

Αναφορές:

Το κείμενο βασίστηκε σε παρεμφερή άρθρα των: Σπύρου Γιανναρά, Στάθη Καλύβα και (κυρίως) Γιάννου Μπενόπουλου.

Εάν τελικά η Ελλάς καταρρεύσει, θα συγκαταρρεύσουμε

Του Α. ΛΥΚΑΥΓΗ

Η ΔΕΙΝΗ κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα (και, ακόμη χειρότερα, η προοπτική της οικονομικής καταρρεύσεως που επαπειλείται) δεν αφορά και δεν αγχώνει μόνο τους εξ υπηκοότητος κατοίκους αυτής της χώρας, αφορά ευρύτερα και τους εκτός μητροπολιτικού κέντρου Έλληνες.

Όχι μόνον από αίσθηση δεδομένης (και εκ των πραγμάτων φυσικής) εθνικής αλληλεγγύης αλλά και γιατί:

• Η αδυσώπητη αποδυνάμωση της Ελλάδος και κυρίως η ενδεχόμενη χρεοκοπία της αφαιρούν απ’ όλους εμάς το κύριο (και δυνάμει καίριο) στήριγμα. Και το κέντρο εθνικής αναφοράς. Με ό,τι αυτό σημαίνει, και σημαίνει πολλά. Κατ’ ακρίβειαν, όλα. Ειδικότερα για περιοχές του Ελληνισμού όπως είναι η Κύπρος, που διατρέχει κατάδηλο κίνδυνο ιστορικής αναιρέσεως.

Γιατί η αποδόμηση των ελληνικών δυνατοτήτων και η συρρίκνωση των ελλαδικών αντιστάσεων αφαιρούν αυτομάτως τη μόνη αξιόπιστη αντιστήριξη, καθηλώνοντας (και στρατηγικώς ακυρώνοντας) τον μόνο ανιδιοτελή συμπαραστάτη της Μεγαλονήσου. Και αυτό να μη μεταφρασθεί με όρους στενής εθνικιστικής αντιλήψεως. Αντιθέτως, να αξιολογηθεί με όρους στρατηγικής εκτιμήσεως των πραγματικοτήτων που αυτήν τη στιγμή εμφανίζονται και λειτουργούν σε σχέση με το Κυπριακό, με τρόπο ιστορικώς μοιραίο, καθώς οι συναπορρέοντες κίνδυνοι αποκτούν αθροιστική δυναμική, παγιδεύοντας τις προοπτικές.

Χωρίς καθόλου στενόκαρδες προσεγγίσεις, πρέπει να δούμε και να πούμε το πολύ απλό και εκ των πραγμάτων δεδομένο:

• Εάν η Άγκυρα δει (και διακριβώσει εξ αντικειμένου) ότι ο ελλαδικός παράγοντας, είτε γιατί δεν θέλει είτε, κυρίως, γιατί δεν μπορεί, στρέφει τα νώτα του στην Κύπρο, δεν πρόκειται να διστάσει! Και ούτε θα μας χαριστεί. Αντιθέτως (και ανυπερθέτως), θα προωθήσει με όλη της την άνεση τις στρατηγικές της στην πολύπαθη κυπριακή γεωγραφία, οι οποίες και διαλαμβάνουν αυτονοήτως επιβολή λύσεως τετελεσμένων, στο πλαίσιο των απροκάλυπτων ηγεμονικών τουρκικών συνδρόμων. Λύσεως με προεξάρχουσα δυναμική την προαγωγή συνθηκών κηδεμονίας της Κύπρου κάτω από τη φενάκη των Συνθηκών Εγγυήσεως, μου με τη μορφή της επιδιωκόμενης ομοσπονδίας (διζωνικής, με βάση την πολιτική μάλιστα ισότητα) θα κατοχυρώνει αφενός κυριαρχία στον κυπριακό βορρά (στο τουρκικό, δηλαδή, κρατικό σκέλος) και επικυριαρχία στο έτερον, ελληνικόν ήμισυ! Το οποίο, αποδυναμωμένο και εξουθενωμένο, θα πρέπει να επιβιώσει –αν μπορεί– κάτω από τον επαχθή όγκο της ανατασσόμενης τουρκικής δημογραφίας και υπό τη σκιά της αδυσώπητης ανισοσθένειας, της οποίας θα είναι πάντοτε το ποσοτικώς ανίσχυρον σκέλος.

Υπό το φως αυτών των αναντίλεκτων προδιαγραφών, μια Ελλάς αποδυναμούμενη και κυρίως δυνάμει καταρρέουσα δεν θα μπορέσει ποτέ να αντισταθμίσει αυτές τις αυξημένες τουρκικές δυνατότητες, καθώς θα έχει συν τοις άλλοις κατά τον ίδιο τρόπο να αντιμετωπίσει και τα υπόλοιπα (και το ίδιο ζοφερά) προβλήματα στον αιγαιωτικό χώρο, πέραν όσων οι τουρκικές μεθοδεύσεις απεργάζονται σε ό,τι αφορά το μειονοτικό και άλλα παρεμπίπτοντα ζητήματα. Τα οποία η Άγκυρα μεθοδικά συντηρεί και χρησιμοποιεί ως μοχλούς γεωπολιτικού περισπασμού σε όλο το φάσμα όσων εντάσσονται γενικολόγως στα ελληνοτουρκικά.

Γι’ αυτό και η σημερινή έως και θανάσιμη παθογένεια της Ελλάδος αφορά και όλους εμάς τους εκτός μητροπολιτικού κέντρου. Αφορά τους όπου Γης Έλληνες. Όχι μόνο με όρους μονοσήμαντης και συναισθηματικής αλληλεγγύης. Όχι. Αντιθέτως, με όρους πραγματιστικών υπολογισμών, οι οποίοι σχετίζονται ασφαλώς και με την αδελφική συμπαράσταση αλλά και με την αίσθηση της εθνικής αυτοσυντηρήσεως, που στην ουσία μεταφράζεται σε διασφάλιση της ιστορικής μας συνέχειας με όρους και γεωπολιτικής καταγωγής και εθνικής προοπτικής.

Και ο έχων ώτα ακούειν (το αυτονόητο) ακουέτω...

"Αν (ο ΦΟΝ-ΔΡΟΥΤΣΑΣ και η παρέα του) δεν ήταν προσωπικοί φίλοι του πρωθυπουργού , θα σταδιοδρομούσαν στα "ΚΟΣΜΙΚΑ ΓΚΑΛΑ" και ΜΟΝΟ..."

"Μια νύχτα μαγική σαν την Αργεντινή να δούμε στο ελικόπτερο ποιος θα πρωτομπεί"

Φυγάδευση βουλευτών μέσα από το δάσος του Ζαππείου

Μετά τη συγκέντρωση της ομάδας των διαδηλωτών έξω από τη Bουλή, εντός του Κοινοβουλίου σήμανε "κόκκινος" συναγερμός με συνεχείς συσκέψεις, ενώ στήθηκε επιχείρηση "φυγάδευσης" πάνω από 20 βουλευτών μέσω του δάσους του Ζαππείου με τη συνοδεία αστυνομικών και τεσσάρων πυροσβεστών που κρατούσαν φακούς.

Το πλήθος φώναζε συνεχώς ακραία συνθήματα κατά της κυβέρνησης και των "300" της Βουλής, όπως "κλέφτες, κλέφτες", "έρχονται κρεμάλες", "θα μπούμε μέσα" και πολλά συναφή, ενώ οι βουλευτές συγκεντρώθηκαν στο προαύλιο της Βουλής.

Λίγο πριν τις 10 το βράδυ δόθηκε εντολή από τον φρούραρχο όποιοι βουλευτές θέλουν να αποχωρήσουν μέσα από το δάσος του Ζαππείου. Για τον λόγο αυτό στήθηκε επιχείρηση με αστυνομικούς και πυροσβέστες και σε πρώτη φάση περί τους 10 βουλευτές φυγαδεύτηκαν με τη συνοδεία των ανθρώπων ασφαλείας. Ακολούθησαν άλλοι τόσοι βουλευτές, ενώ από το Ζάππειο πέρασαν και αρκετοί υπάλληλοι του Κοινοβουλίου.

Την ίδια ώρα που οι βουλευτές έφευγαν, τοποθετήθηκαν κλούβες μπροστά από την έξοδο της Βουλής, προκειμένου να αποφευχθεί ενδεχόμενη εισβολή από τους συγκεντρωμένους, ενώ δόθηκε εντολή στους αστυνομικούς της Βουλής που ήταν ντυμένοι με πολιτικά να βγάλουν τις γραβάτες τους (!), γιατί οι συγκεντρωμένοι νομίζουν ότι είναι βουλευτές και τους επιτίθενται φραστικά.

Ο πρόεδρος της Βουλής, Φ. Πετσάλνικος, ήταν σε συνεχή επαφή με τον φρούραρχο, ενώ κάποιοι κυβερνητικοί βουλευτές ήταν εξαγριωμένοι και έλεγαν προς τον πρόεδρο ότι "δεν είναι δυνατόν να μην μπορούμε να διαχειριστούμε την κατάσταση και να αποκλείεται η Βουλή".

Μακάβριο check in στο αεροδρόμιο

Η εφαρμογή του "Καλλικράτη" και οι περικοπές προσωπικού κινδυνεύουν να αφήσουν τις σορούς που μεταφέρονται από το εξωτερικό για ταφή στην Ελλάδα στις αποθήκες των αεροπορικών εταιρειών στο Αεροδρόμιο της Αθήνας, τη μεγαλύτερη πύλη εισόδου της χώρας.

Κι αυτό γιατί από προχθές το αεροϋγειονομείο στο Αεροδρόμιο της Αθήνας "Ελευθέριος Βενιζέλος", το οποίο υπάγεται στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής, βρίσκεται ουσιαστικά εκτός λειτουργίας λόγω ασθενείας της μοναδικής διοικητικής υπαλλήλου που έχει απομείνει σε αυτό μετά τις μετακινήσεις των υπολοίπων.

Ετσι πλέον η υπηρεσία, η οποία είναι η μόνη αρμόδια για την έκδοση πιστοποιητικών ταφής των σορών που εισέρχονται αεροπορικώς από το εξωτερικό, λειτουργεί μόνο με την επικεφαλής γιατρό Αννα Μακρή, η οποία πηγαινοέρχεται στο αεροδρόμιο ακόμη και εκτός ωραρίου, και με προσωπικά της έξοδα όποτε χρειαστεί. Σύμφωνα με την ίδια, το αεροϋγειονομείο του αεροδρομίου λειτουργούσε έως πριν από λίγους μήνες με προσωπικό δέκα ατόμων, το οποίο σε περιόδους κρίσης (SARS, γρίπη πουλερικών) ενισχυόταν κι άλλο.

Ωστόσο, τώρα απαρτίζεται μόνο από την ίδια και μία διοικητική υπάλληλο και ουσιαστικά λειτουργεί παράνομα, δεδομένου ότι λόγω του ιδιαίτερου χαρακτήρα της υπηρεσίας οι ευρωπαϊκοί κανονισμοί επιβάλλουν 24ωρη λειτουργία, η οποία είναι αδύνατη.

Oπως επισημαίνει η κ. Μακρή, το πρόβλημα πρέπει να λυθεί αμέσως, καθώς πολύ συχνά φτάνουν στο αεροδρόμιο τρεις ή τέσσερις σοροί την ημέρα. 

"Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε εδώ και έναν μήνα είναι πολύ σοβαρό και εγείρει τεράστιο ζήτημα για τη δημόσια υγεία. Το αεροϋγειονομείο δεν μπορεί να λειτουργήσει έτσι, ειδικά την περίοδο της διοργάνωσης των Special Olympics" καταλήγει.

ΕΘΝΟΣ

Τελεσίγραφο στον Τειρεσία

Προειδοποίηση προς τον «Τειρεσία» να συμμορφωθεί εντός 6 μηνών με τις συστάσεις της, απευθύνει η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, μετά τον επιτόπιο έλεγχο που διενήργησε στην εταιρεία.

Σύμφωνα με τις παρατηρήσεις της Αρχής, που διαπίστωσε ελλείψεις ως προς το απόρρητο και την ασφάλεια της επεξεργασίας δεδομένων φυσικών προσώπων (οικονομικά δεδομένα):

* Για να ελέγχεται αν οι πολίτες έχουν δώσει ή όχι τη συγκατάθεσή τους ώστε να μπορούν οι τράπεζες να έχουν πρόσβαση στο Σύστημα Συγκέντρωσης Χορηγήσεων (λευκή λίστα), πρέπει να υπάρχει καταχώριση από την τράπεζα του αριθμού αίτησης δανείου ή άλλου αντίστοιχου αριθμού και να βεβαιώνεται ότι έχει δοθεί η συγκατάθεσή τους.

Με τον τρόπο αυτό δίνεται η δυνατότητα στον «Τειρεσία», στις τράπεζες, αλλά και στην Αρχή να ελέγχει τη νομιμότητα της επεξεργασίας των στοιχείων.

* Την ευθύνη διόρθωσης των στοιχείων στη μαύρη λίστα, όταν π.χ. υπάρχει εξόφληση οφειλής από διαταγή πληρωμής, έχουν η τράπεζα και ο «Τειρεσίας». Η εταιρεία μέσα σε εύλογο χρόνο θα πρέπει να αναφέρει στην Αρχή ποιες τράπεζες καθυστερούν να δώσουν πληροφορίες για τη σωστή τροφοδότηση του συστήματος, ώστε να ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα.

* Οι πολίτες έχουν δικαίωμα στην περίπτωση που απορρίφθηκε η αίτηση δανειοδότησής τους, αφού ελήφθη υπόψη η βαθμολόγηση του «Τειρεσία», να ζητήσουν να συνυπολογιστεί η γνώμη του, στη λήψη δεύτερης απόφασης.

* Ο «Τειρεσίας» δεν έχει αρμοδιότητα να επιβάλει στις δημόσιες αρχές (υποθηκοφυλακεία, Πρωτοδικεία, Ειρηνοδικεία και κτηματολογικά γραφεία) να του χορηγούν στοιχεία.

* Θα πρέπει να απεγκατασταθεί το κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης από τους εσωτερικούς διαδρόμους των κεντρικών γραφείων του «Τειρεσία». 

EΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Αρση ανωνυµίας των bloggers

Στην άρση της ανωνυµίας των bloggers αλλά και όσων στέλνουν αξιόποινα µηνύµατα µέσω κινητών τηλεφώνων οδηγεί και η νέα – τρίτη κατά σειρά – γνωµοδότηση που φέρει τη σφραγίδα του Αρείου Πάγου. Ο αντεισαγγελέας του Ανώτατου ∆ικαστηρίου Αθανάσιος Κατσιρώδης τάσσεται υπέρ της γνωστοποίησης στοιχείων των προσώπων που µέσω Ιντερνετ ή µέσω κινητής τηλεφωνίας διαπράττουν διάφορα εγκλήµατα, χωρίς µάλιστα να τηρείται η προβλεπόµενη διαδικασία άρσης του απορρήτου.

Αξίζει να σηµειωθεί ότι στην ίδια «νοµική πλατφόρµα» είχαν κινηθεί στο παρελθόν µε αντίστοιχες γνωµοδοτήσεις τους ο τέως εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γιώργος Σανιδάς, αλλά και ο σηµερινός ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός Ιωάννης Τέντες, χαράσσοντας τα όρια για τηνάρση του απορρήτου των επικοινωνιών και τη χορήγηση δεδοµένων από τους παρόχους κινητής τηλεφωνίας στις δικαστικές αρχές. 

Το θέµα επανήλθε στο δικαστικό προσκήνιο µε αφορµή σχετικό ερώτηµα του Τµήµατος ∆ίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήµατος. Οι υπεύθυνοι ζητούσαν να µάθουν αν ισχύουν οι προηγούµενες γνωµοδοτήσεις και αν «οι πάροχοι υπηρεσιών ∆ιαδικτύου στα πλαίσια προκαταρκτικής εξέτασης ή προανάκρισης έπειτα από παραγγελία εισαγγελέα, που διενεργούνται από τη ∆ίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήµατος, υποχρεούνται να γνωστοποιούν τα στοιχεία του προσώπου στα οποία αντιστοιχούν ηλεκτρονικά ίχνη ή τηλεφωνικοί αριθµοί κλήσεως εγκληµατικής πράξης χωρίς την τήρηση διαδικασίας άρσης του απορρήτου».

Υπενθυµίζεται ότι ο κ. Σανιδάς το 2009 είχε γνωµοδοτήσει ότι τα blogs στο Ιντερνετ δεν καταλαµβάνονται από το συνταγµατικά κατοχυρωµένο απόρρητο των επιστολών και της ελεύθερης επικοινωνίας.

Είχε µάλιστα προχωρήσει τότε έναβήµα παραπέρα, κρίνοντας ότι η Α∆ΑΕ (Αρχή ∆ιασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών) δεν νοµιµοποιείται να ελέγξει το σύννοµο των οργάνων της ∆ικαιοσύνης ως προς την άρση του απορρήτου, προκαλώντας την αντίδραση της Αρχής.

Στο ίδιο µήκος κύµατος είχε κινηθεί και ο διάδοχός του κ. Τέντες, επισηµαίνοντας στη γνωµοδότησή του ότι για την επικοινωνία µέσω Ιντερνετ «δεν συντρέχει δικαιολογητικός λόγος προστασίας του απορρήτου» για τις περιπτώσεις εκείνες που αναρτώνται στο ∆ιαδίκτυο υβριστικά, απειλητικά ή εκβιαστικά δηµοσιεύµατα.

TA NEA

ΤΟΥΡΚΙΑ: Εργαλείο στα χέρια των στρατηγών οι Κούρδοι

Της Ελένας Μπέλλη

Όλα ξεκίνησαν με τη σύλληψη του Αμπντουλάχ Οτσαλάν, στο Ναϊρόμπι της Κένιας, το Φεβρουάριο του 1999.  

Αντίθετα από την κοινή λογική που θέλει το Κουρδικό να σβήνει με τη φυλάκιση του ηγέτη και μέντορά του, η ισόβια κάθειρξη του «Απο» στο νησί-φυλακή στο Ιμραλί άλλαξε ραγδαία τα δεδομένα στη χώρα, σε βαθμό που, σήμερα, δύο εβδομάδες πριν από τις βουλευτικές εκλογές, το ζήτημα να θεωρείται ένα από τα «κλειδιά» που ερμηνεύουν την αναμενόμενη εύκολη νίκη του Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Είναι αλήθεια ότι μέχρι το 1989 το Κουρδικό περνούσε σε δεύτερη μοίρα. Ηταν η εποχή του Ψυχρού Πολέμου όταν προτεραιότητα για το «βαθύ κράτος» ήταν, βέβαια, οι κομμουνιστές και ο κίνδυνος εξάπλωσης της σοβιετικής επιρροής στο μαλακό υπογάστριο της Μόσχας. Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, το Κουρδικό αναβαθμίστηκε... πρώτο στη λίστα των εχθρών της χώρας: Το «βαθύ κράτος» έστρεψε την προσοχή του στους αυτονομιστές που μάχονταν από το 1984 για την ανεξαρτησία των κουρδικών περιοχών του τουρκικού νότου. Αλλά η σύλληψη του Οτσαλάν το 1999 στέρησε από τους στρατηγούς το βασικό λόγο ύπαρξής τους: Ο εχθρός εξαλείφθηκε, ο κίνδυνος παρήλθε, το «βαθύ κράτος» δεν χρειάζεται πια...

Ευτυχώς, για τους στρατηγούς, περίπου την ίδια περίοδο γεννιόταν ακόμη ένα φιλο-ισλαμικό κόμμα, το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ερντογάν. Σύντομα οι στρατηγοί κατάλαβαν την «απειλή»: Το 2002, οι φιλο-ισλαμιστές σχημάτισαν την πρώτη αυτοδύναμη κυβέρνηση στη χώρα μετά από 19 χρόνια. Και οι στρατηγοί άλλαξαν ρότα. Ο κίνδυνος πια δεν αφορούσε την ενότητα της Τουρκίας, αλλά την ίδια την ταυτότητά της και την κληρονομιά του Κεμάλ Ατατούρκ. 

Οι στρατηγοί κινήθηκαν γρήγορα και αυτό φαίνεται πλέον από τα στοιχεία στη διάθεση των δικαστικών που ερευνούν το σκάνδαλο Εργκένεκον: Το «βαθύ κράτος» προσπαθεί να εξαγριώσει τον κουρδικό πληθυσμό ώστε να προκληθεί αιματηρή σύρραξη που όχι μόνον θα εκθέσει τον Ερντογάν στους ψηφοφόρους, αλλά ταυτόχρονα θα ανοίξει το δρόμο για ένα εύκολο πραξικόπημα και θα κλείσει το δρόμο προς την Ευρωπαϊκή Ενωση. Στοιχεία υπάρχουν πολλά, όπως η δολοφονία τριών παιδιών σε κηδεία μελών του ΡΚΚ στο Ντιγιάρμπακιρ το 2006 ή η απόπειρα πυρπόλησης, από «πράκτορες του κράτους» ενός βιβλιοπωλείου που ανήκε σε οπαδό του ΡΚΚ, στο Σεμτντινλί το 2005. Οι κακές γλώσσες λένε ότι οι πρόσφατες επιθέσεις -στην Κασταμονή, λίγο μετά την ομιλία του Ερντογάν- και προχθές στην Κωνσταντινούπολη, ενέχουν, επίσης, στοιχεία προβοκάτσιας. Ή, ακόμη χειρότερα, στοιχεία... ενδοσυνεννόησης μεταξύ των στρατηγών και των σκληροπυρηνικών του ΡΚΚ.

Προσπάθεια ειρηνικής συνύπαρξης

Το βέβαιο είναι ότι ο Ενρντογάν είναι ο μόνος πρωθυπουργός που τόλμησε να ξεκινήσει -υπό την πίεση της Ε.Ε., είναι αλήθεια- την προσπάθεια ειρηνικής συνύπαρξης Τούρκων και Κούρδων σε μία «επανάσταση» που οι αναλυτές προτιμούν να χαρακτηρίζουν «πολιτιστική»: Εδωσε άδειες σε κουρδικά κανάλια, επέτρεψε τη διδασκαλία της κουρδικής γλώσσας στα πανεπιστήμια, μοίρασε -ψιχία έστω- της οικονομικής ανάπτυξης στον κουρδικό νότο. Και οι Κούρδοι, κουρασμένοι από τον ατελέσφορο αγώνα και τους χιλιάδες νεκρούς, τείνουν να προτιμήσουν την αργή, αλλά σίγουρη πορεία προς το μέλλον που τους υπόσχεται...

Νότια Τουρκία

Σκληρή μάχη για το κουρδικό κόμμα

Στον κουρδικό νότο της Τουρκίας, εκεί που η ανεργία των νέων φθάνει το 20% και όπου τα οφέλη της ραγδαίας οικονομικής ανάπτυξης αποτυπώνονται μόνον στις εφημερίδες, το νέο κουρδικό Κόμμα για την Ειρήνη και τη Δημοκρατία (BDP), δίνει σκληρή μάχη με το κυβερνητικό επιτελείο. Οι Κούρδοι της περιοχής άκουσαν αποσβολωμένοι τον πρωθυπουργό να τους δηλώνει απερίφραστα ότι «οι βουλευτές του ΒDP βρίσκονται πίσω από τους μασκοφόρους τρομοκράτες και δίπλα σε αυτούς με τις μολότοφ». Και με την ίδια δυσπιστία άκουσαν την ηγεσία του BDP να απορρίπτει συλλήβδην τις φιλο-κουρδικές μεταρρυθμίσεις ως «διακοσμητικά στοιχεία». Επειτα, άκουσαν έναν «δικό τους» υπουργό να τους μιλά στη μητρική τους, κουρδική γλώσσα, πράγμα μέχρι πρότινος αδιανόητο. 

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι στο νότο, το BDP θα υπερισχύσει του κυβερνώντος κόμματος αλλά ότι το AKP διαθέτει ισχυρότατα ερείσματα. Ο λόγος είναι απλός: Αυτό που υπόσχεται να κομίσει το ΡΚΚ μέσα από σκληρούς αγώνες, υποχρεούται να κομίσει ο Ερντογάν ειρηνικά, αν θέλει την Τουρκία στην Ε.Ε. Εστω κι αν ο «αγώνας» τελικά δεν καταλήξει σε αυτονομία...

Η εξέλιξη του Κουρδικού Ζητήματος

1978

Ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν ιδρύει το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (PKK), Μέσα στα επόμενα χρόνια, η οργάνωση θα χαρακτηριστεί «τρομοκρατική».

1984

Ξεκινά η ένοπλη εξέγερση κατά του τουρκικού κράτους, με στόχο την αυτονόμηση των κουρδικών περιοχών στον τουρκικό νότο.

1990

Στις αρχές της δεκαετίας, το βαθύ κράτος εξαπολύει «μυστικό πόλεμο» κατά του ΡΚΚ, εκχωρώντας ακόμα και συμβόλαια θανάτου, στο γνωστό σκάνδαλο Σουσουρλούκ.

1998

Τουλάχιστον 40.000 Τούρκοι και Κούρδοι έχουν σκοτωθεί στην πολυετή αντιπαράθεση. Πάνω από 8.000 κουρδικά χωριά έχουν καταστραφεί και εκατομμύρια Κούρδοι έγιναν πρόσφυγες.

1998

Η Τουρκία ανακοινώνει ότι βρίσκεται «σε ακήρυχτο πόλεμο με τη Συρία», παρατάσσει τα στρατεύματά της στα σύνορα και απαιτεί από τη Δαμασκό να εκδιώξει τον Οτσαλάν από τη χώρα.

1999

Υστερα από ανεπιτυχείς προσπάθειες παροχής ασύλου, ο Οτσαλάν συλλαμβάνεται στην Κένυα.

1999

Το ΡΚΚ ανακοινώνει ειρηνευτική πρωτοβουλία και κηρύσσει εκεχειρία.

2004

Το ΡΚΚ αίρει την εκεχειρία.

2005

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά του Ρατσισμού καταγγέλλει την Τουρκία για τη μεταχείριση των Κούρδων.

2005

Η Τουρκία ξεκινά διαπραγματεύσεις για την ένταξή της στην Ε.Ε.

2006

Η κυβέρνηση Ερντογάν εκχωρεί άδεια λειτουργίας σε κουρδικούς σταθμούς και επιτρέπει τη διδασκαλία της κουρδικής γλώσσας.

2007

Η υπόθεση Εργκένεκον φέρνει στο φως μεταξύ άλλων την προσπάθεια των στρατηγών να προκαλέσουν ανάφλεξη στο μέτωπο με το ΡΚΚ.

ΗΜΕΡΗΣΙΑ

Τέτοια καραγκιοζιλίκια μόνο στην Τουρκία μπορούν να συμβούν!!!

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΔΑΛΗ

Στην κυριολεξία για κλάματα είναι τα μέτρα φύλαξης των ανδρών ασφαλείας του Ταγίπ Ερντογάν. Φρουρους πάνω σε οροφές λεωφορείων μόνο στην Τουρκία έχουμε δει. Λες και πρόκειται για περιφερόμενο τσίρκο, άνθρωποι εκθέτουν εαυτούς και αλλήλους, στην προσπάθειά τους να δείξουν την προστασία τους στον ηγέτη της Τουρκίας!

Τέτοια καραγκιοζιλίκια στοίχησαν την ζωή ενός άνδρα, που όπως θα δείτε στο βίντεο, έπεσε από την οροφή του λεωφορείου που μετέφερε τον Eρντογάν στην προεκλογική του εκστρατεία.

Δείτε το και πείτε μου αν αυτό αποτελεί προστασία του Eρντογάν ή στην κυριολεξία αποτελεί κίνδυνο θάνατο για τον ίδιο ή για τους περαστικούς:

H Τουρκία με τέτοια πολιτική κουλτούρα έχει πολύ δρόμο να διανύσει ακόμη για να φτάσει στις Βρυξέλλες!!!!

AEGEAN TIMES

WIKILEAKS: Τουρκικά παιχνίδια µε τους µετανάστες

Του ΧΑΡΗ ΚΑΡΑΝΙΚΑ

Τα παιχνίδια των Τούρκων µε την παράνοµη µετανάστευση εις βάρος της Ελλάδας αποκαλύπτουν αµερικανικά διπλωµατικά έγγραφα που διέρρευσαν στο Wikileaks. Από τη µια, τούρκος αξιωµατούχος παραδέχεται στον αµερικανό πρεσβευτή στην Αθήνα στις αρχές του 2009 ότι, παρά τη συµφωνία επανεισδοχής, η Τουρκία δεν δεχόταν από την Ελλάδα την επιστροφή παράνοµων µεταναστών µέσω Σµύρνης, επειδή είναι «τουριστική περιοχή». Από την άλλη, µόλις µερικές εβδοµάδες πριν, κατά τη συνάντηση εκπροσώπων των δύο χωρών για την τήρηση του Πρωτοκόλλου Επανεισδοχής που υπογράφηκε το 2001 οι Τούρκοι φέρεται να επικαλούνται λόγους «εθνικής ασφαλείας» για τη Σµύρνη και τα παράλια του Αιγαίου και να αρνούνται να συµµετάσχουν σε οποιαδήποτε περαιτέρω συζήτηση για το συγκεκριµένο θέµα.

Νοέµβριος 2008.Η ελληνική αποστολή ταξιδεύει στην Αγκυρα για να συζητήσει πώς θα βελτιωθεί η εφαρµογή του Πρωτοκόλλου για την καταπολέµηση της παράνοµης µετανάστευσης που είχαν συµφωνήσει οι Γιώργος Παπανδρέου και ΙΣµαήλ Τζεµ ακριβώς επτά χρόνια πριν. Στο Πρωτόκολλο Επανεισδοχής αναφερόταν ότι η Ελλάδα θα µπορούσε να επιστρέψει παράνοµους µετανάστες που δεχόταν από την Τουρκία σε τρία σηµεία της γείτονος:στο αεροδρόµιο της Κωνσταντινούπολης, στα Ιψαλα απέναντι από τουςΚήπους στον Εβρο, και στο λιµάνιτης Σµύρνης. Στη συγκεκριµένη συµφωνία, η οποία δεν ενεργοποιήθηκε πλήρως, δεν υπήρχε όριο για τον αριθµό των παράνοµων µεταναστών που όφειλε να δεχθεί πίσω η Τουρκία στα σηµεία επανεισδοχής.

Μερικές ηµέρες µετά τη συνάντησή τους µε τους τούρκους αξιωµατούχους, ο αντιπλοίαρχος του Λιµενικού Σώµατος Ιωάννης Χόρτης και ο σύµβουλος τηςΓ4 ∆ιεύθυνσης ∆ικαιοσύνης, Εσωτερικών Υποθέσεων και Σένγκεν του ΥΠΕΞ Ιωάννης Ραπτάκης ενηµέρωσαν την αµερικανική πρεσβεία γιατα αποτελέσµατα της προσπάθειάς τους. «Οι συνοµιλίες ήταν φιλικές αλλά οι Τούρκοι ήταν απρόθυµοι να συζητήσουν σοβαράτον κύριο ελληνικό σκοπό: το άνοιγµα του λιµανιού της Σµύρνης ως σηµείο επιστροφής για τους µετανάστες», φέρεταινα είπαν. 

Σύµφωνα µε το τηλεγράφηµα 08ATHENS1668 που υπογράφει ο αµερικανός πρεσβευτής Ντάνιελ Σπέκχαρντ, οι έλληνες αξιωµατούχοι προσέθεσαν ότι οι τούρκοι συνοµιλητές τους απέρριψαν οποιαδήποτε επανεισδοχή στα παράλια. Συγκεκριµένα, ο Ραπτάκης εµφανίζεται να λέει ότι η τουρκική πλευρά είπε ότι θα προσπαθήσει να επιταχύνει τις εσωτερικές διαδικασίες γιατις αιτήσεις επιστροφής µεταναστών από την Ελλάδα, αλλά ήταν σκεπτικός σχετικά µε το πότε θα µπορούσε να πραγµατοποιηθεί κάτι τέτοιο. Ο ίδιος φέρεται να λέει ότι «οι Τούρκοι απέρριψαν τις ελληνικέςαιτήσεις για επανεισδοχές στη Σµύρνη παραθέτοντας “λόγους ασφαλείας” για τους οποίους δεν θα έδιναν περαιτέρω εξηγήσεις». Οταν ο Ραπτάκης πρότεινε να βρεθεί ένα άλλο λιµάνι αν η Σµύρνη αποτελούσε πρόβληµα, η τουρκική πλευρά σύµφωνα µε το τηλεγράφηµα αποκρίθηκε ότι «δεν ήταν έτοιµη να δεχθεί οποιεσδήποτε επανεισδοχές στην ακτή της Ανατολίας».

Φεβρουάριος 2009.Αξιωµατούχοι της αµερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα συναντώνται µε τον γραµµατέα Β’ της τουρκικής πρεσβείας για να συζητήσουν το θέµα της επιστροφής των παράνοµων µεταναστών από την Ελλάδα στην Τουρκία. Οπως προκύπτει από το εµπιστευτικό τηλεγράφηµα 09ATHENS226 όπου περιγράφονται οι συζητήσεις των διπλωµατών, ο βασικότερος λόγος για την άρνηση της γείτονος να δεχθεί επιστροφές µεταναστών στη Σµύρνη ήταν ότι πρόκειται για τουριστική περιοχή. Σηµειώνεται πως κατά τη διάρκεια του 2008 οι ελληνικές αρχές είχαν συλλάβει περισσότερους από 146.000 µετανάστες, οιπερισσότεροι από τους οποίους είχαν περάσει στη χώρα από την Τουρκία.

ΓΙΑ ΤΗ ΣΜΥΡΝΗ. Κατά τη συνάντηση των Αµερικανών µε τον γραµµατέα της τουρκικής πρεσβείας Tolga Ucak στις 9 Φεβρουαρίου 2009, ο τελευταίος παραδέχθηκε ότι το Πρωτόκολλο όντως όριζε το λιµάνι της Σµύρνης ως σηµείο επανεισδοχής.

«Είπε ότι πρακτικοί και ανθρωπιστικοί λόγοι καθιστούσαν κάτι τέτοιο αδύνατο. Οσον αφορά την πρακτική πλευρά, ανέφερε ότι η Σµύρνη ήταν µία “τουριστική περιοχή” που “δεν µπορούσε να υποστηρίξει” µεγάλο αριθµό επιπλέον κρατούµενων µεταναστών», αναφέρεται στο αµερικανικό διπλωµατικό έγγραφο. Επιπλέον το στέλεχος της τουρκικής πρεσβείας υποστήριξε πως η χώρα του σκοπεύει να χτίσει νέα κέντρα υποδοχής αλλά δεν είχε τόσους πόρους όσους η Ελλάδα και ότι αυτοί οι προβληµατισµοί δεν αφορούν µόνο τη Σµύρνη αλλά κάθε λιµάνι που θα µπορούσε να παίξει τον ρόλο σηµείου επανεισδοχής στην ακτή της Ανατολίας.

«Ο Ucak εξέφρασε την ανησυχία ότι αν η Ελλάδα επέστρεφε τους µετανάστες στην Τουρκία πολύβιαστικά αυτό θα µπορούσε να παραβιάζει νόµους και ανθρώπινα δικαιώµατα. Θα έπρεπε να υπάρχει κάποια διαδικασία ώστε να διασφαλίζεται ότι οι µετανάστες πραγµατικά εισήλθαν στην Ελλάδα από την Τουρκία, αν και ο ίδιος παραδέχθηκε ότι στο Πρωτόκολλο αναφερόταν πως περιστασιακές αποδείξεις θα ήταν επαρκείς.

Είπε επίσης ότι έπρεπε να υπάρχει µία διαδικασία στην Ελλάδα για την εξέταση αιτήσεων ασύλου, ήέστω να τους δίνουν µία πραγµατική ευκαιρία να αιτηθούν άσυλο. Η Ελλάδα έχει δεχθεί την κριτική της Ε.Ε. και µη κυβερνητικών οργανώσεων για τους χαµηλούς ρυθµούς χορήγησης ασύλου. Απλώς δεν θα ήταν αποδεκτό για την Ελλάδα, είπε ο Ucak, να επιστρέφει µετανάστες στην Τουρκία έχοντας εξετάσειλίγο ή καθόλου τις περιπτώσεις τους» αναφέρεται για τον γραµµατέα Β’ τηςτουρκικής πρεσβείας στο εµπιστευτικό τηλεγράφηµα. 

Οταν οι Αµερικανοί πίεσαν τον Ucak, εκείνος παραδέχθηκε ότι η Τουρκία, όπως και άλλες χώρες στο µεταναστευτικό µονοπάτι, δεν ήθελαν να σηκώσουν το βάρος της ευθύνης για µετανάστες που δεν µπορούσανούτε να γυρίσουν πίσω στην πατρίδα τους ούτε να προχωρήσουν στον επόµενο προορισµό. Επεσήµανε δε ότι η Τουρκία θα αντιτασσόταν στην εµπλοκή των Ευρωπαϊκής Ενωσης για την ενίσχυση της φύλαξης των συνόρων στην περιοχή και ειδικότερα στο Αιγαίο, το οποίο είναι πηγή διενέξεων για τις δύο χώρες. Ο Ucak είπε σύµφωνα µε το τηλεγράφηµα ότι σε περίπτωση που αποδειχθεί αδύνατη η επαναδιαπραγµάτευσή του Πρωτοκόλλου του 2001, υπάρχει πιθανότητα η Τουρκία να αποσυρθεί από τη συµφωνία.

ΚΑΥΤΗ... ΠΑΤΑΤΑ. «Τα σχόλια της τουρκικής πρεσβείας σχετικά µε τις συνέπειες στον τουρισµό της Σµύρνης και στην ανάγκη της λήψης µέτρων απότην πλευράτης Ελλάδα για τις υποθέσεις ασύλου ανθρώπων που µετέβησαν από την Τουρκία µας φαίνονται προσπάθειες για να ξεφορτωθούν την καυτή πατάτα», έγραφε ο αµερικανός πρεσβευτής Ντάνιελ Σπέκχαρντ για τους Τούρκους. 

«Αναγνωρίζουµε ότι η Ελλάδα δεν έχει ενεργήσει τόσο έντονα όσο θα έπρεπε ώστε να αποτρέψει τους µετανάστες να προχωρήσουν στον επόµενο προορισµό τους (συνήθως Ιταλία) ή ότι κινήθηκε όσο πιο γρήγορα µπορούσε για την εισαγωγή των δακτυλικών αποτυπωµάτων των µεταναστών στην EURODAC, την ηλεκτρονική βάση δεδοµένων της Ε.Ε.,ώστε να ανιχνεύεται ότι µπήκαν στην Ευρώπη από την Ελλάδα», συµπλήρωνε ο Σπέκχαρντ.

∆ύο χρόνια µετά το συγκεκριµένο τηλεγράφηµα, στα τέλη Ιανουαρίου 2011, ανακοινώθηκε η ολοκλήρωση των διαπραγµατεύσεων ανάµεσα στην Τουρκία και την Ευρωπαϊκή Ενωση για τη συµφωνία επανεισδοχής, που ουσιαστικά δεν ικανοποιεί τα αιτήµατα της Αθήνας καθώς για τα επόµενα τέσσερα χρόνια προβλέπεται να ισχύει µόνο για τους τούρκους υπηκόους και όχι για τους υπηκόους άλλων χωρών που µπήκαν στην Ελλάδα µέσω της γείτονος. Υπενθυµίζεται ότι το πρόβληµα της Αθήνας είναι οι παράνοµοι µετανάστες από τρίτες χώρες, όπως το Αφγανιστάν, το Ιράκ, το Πακιστάν, το µονοπάτι των οποίων για την Ευρώπη περνάει από την Τουρκία και όχι οι ίδιοι οι τούρκοι λαθροµετανάστες.

«Οι έλληνες λιµενικοί ευθύνονται για τον πνιγµό των 42 λαθροµεταναστών»

ΤΟΥΣ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΥΣ των Τούρκων ότι έλληνες λιµενικοί ευθύνονταν για τον πνιγµό µεταναστών στις 26 Σεπτεµβρίου 2006 στα ανοικτά του Καραµπουρούν αµφισβητούσαν µέλη του τουρκικού γραφείου της Υπάτης Αρµοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, σύµφωνα µε εµπιστευτικό τηλεγράφηµα. Οπως προκύπτει από το διπλωµατικό έγγραφο 06Ankara5866, το οποίο εστάλη στο Στέιτ Ντιπάρτµεντ από την αµερικανική πρεσβεία στην Αγκυρα στις 10 Οκτωβρίου 2006, στέλεχος του τουρκικού ΥΠΕΞ διεµήνυε στους Αµερικανούς ότι οι Ελληνες πέταξαν 42 µετανάστες σε τουρκικά ύδατα, γεγονός το οποίο συνδέεται µε έξι θανάτους έως εκείνη τη στιγµή. Ηδη από τις 27 Σεπτεµβρίου το τουρκικό ΥΠΕΞ είχε διαµαρτυρηθεί δηµοσίως και µέσω διπλωµατικών καναλιών στις ελληνικές Αρχές. Σηµειώνεται πως µόλις έξι ηµέρες πριν από το συγκεκριµένο συµβάν, η «Χουριέτ» δηµοσίευσε µία παρόµοια ιστορία απόρριψης µεταναστών από άνδρες της ελληνικής Λιµενοφυλακής στη θαλάσσια περιοχή κοντά στο Αϊβαλί στις αρχές εκείνου του καλοκαιριού, ενώ µνηµόνευε και άλλο περιστατικό από τον Ιούλιο του 2004.  Την ηµέρα του δηµοσιεύµατος, στις 20 Σεπτεµβρίου 2006, η ΥΠΕΞ Ντόρα Μπακογιάννη συνάντησε τον τούρκο οµόλογό της Αµπντουλάχ Γκιουλ για να συζητήσουν τα µέτρα οικοδόµησης εµπιστοσύνης που είχαν υιοθετηθεί από τον προηγούµενο Μάιο.

Στο εµπιστευτικό τηλεγράφηµα στέλεχος του τουρκικού ΥΠΕΞ φέρεται να λέει ότι «οι έλληνες αξιωµατούχοι σταθερά καταργούν το διµερές πρωτόκολλο Ελλάδας - Τουρκίας για την επανεισδοχή» παράνοµων µεταναστών και ότι η χώρα µας αρνείται να ανταποκριθεί στα τουρκικά αιτήµατα για τη δηµιουργία διµερούς επιτροπής συντονισµού στο πλαίσιο του πρωτοκόλλου, ώστε να συζητούνται τέτοιου είδους θέµατα. Επιπλέον, υποστήριξε ότι αρκετοί µετανάστες ταξιδεύουν απευθείας από τη Βόρεια Αφρική στην Ελλάδα µε πλοιάρια και πως οι ελληνικές Αρχές επιχειρούν να τους προωθήσουν στην Τουρκία, ανεξαρτήτως προέλευσης.

Σύµφωνα µε το τηλεγράφηµα, κατά τη συνάντηση των Αµερικανών της πρεσβείας στην Αγκυρα µε µέλη του τουρκικού γραφείου της Υπάτης Αρµοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, ειπώθηκε ότι «είναι ξεκάθαρο πως διαπράχθηκε ένα έγκληµα αλλά είναι πολύ δύσκολο να αναγνωριστούν µε βεβαιότητα οι δράστες». Σε συνεντεύξεις που πραγµατοποίησε στέλεχος της Υπάτης Αρµοστείας µε τους 26 µετανάστες που επιβίωσαν, αναφέρθηκε αρχικά ότι Ελληνες τους πέταξαν στην θάλασσα. Οταν το στέλεχος του οργανισµού ρώτησε τους µετανάστες πώς ήξεραν ότι πρόκειται για Ελληνες, κάποιοι είπαν ότι είδαν την ελληνική σηµαία. Και όταν ρωτήθηκαν πώς µπορούσαν να δουν την ελληνική σηµαία, ενώ πριν έλεγαν “πόσο πολύ σκοτεινά ήταν”, τότε υποστήριξαν ότι άκουσαν να µιλάνε ελληνικά. «Πώς αυτοί οι Τυνήσιοι, Λιβανέζοι, Ιρακινοί και άλλοι γνώριζαν ότι επρόκειτο για ελληνικά είναι ασαφές» αναφέρεται.

Και σηµειώνει στο σχόλιό του ο αµερικανός πρεσβευτής στην Αγκυρα:

«Εξακολουθεί να είναι αδύνατο να πει κανείς µε βεβαιότητα ότι Ελληνες είχαν πράγµατι εµπλακεί στην απόρριψη παράνοµων µεταναστών στη θάλασσα. Είναι εξίσου ασαφές εάν αυτό ήταν ένα είδος περίτεχνου τεχνάσµατος από τους Τούρκους ώστε να κατηγορήσουν την Ελλάδα».

TA NEA

Εγκεμέν Μπαγίς: Με το ισχύον Σύνταγμα δεν μπορεί η Τουρκία να μπει στην Ε.Ε.

Η Τουρκία δεν θα μπορούσε να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) με το ισχύον Σύνταγμά της, δήλωσε ο υπουργός Επικρατείας και επικεφαλής των διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την Ένωση, Εγκεμέν Μπαγίς.

Ο υπουργός Επικρατείας και επικεφαλής των διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την Ένωση πρόσθεσε πως η Αγκυρα «θα έχει σύντομα ένα κοινωνικό Σύνταγμα, που θα καταρτίσουν οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποί της».

Πρόσθεσε όμως πως η Αγκυρα «θα έχει σύντομα ένα κοινωνικό Σύνταγμα, που θα καταρτίσουν οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποί της» και αυτό, όπως επισήμανε, «θα είναι μια συναρπαστική εξέλιξη στην πορεία της χώρας προς την ΕΕ».

Μιλώντας σε εκδήλωση για την παρουσίαση βιβλίου με τις δραστηριότητες της Γενικής Γραμματείας Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της ΕΕ τα τελευταία δέκα χρόνια, ο κ. Μπαγίς ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι η Τουρκία, στην ενταξιακή αυτή πορεία της, βρίσκεται σε πολύ πιο προχωρημένο στάδιο από πολλά κράτη-μέλη.

Μάλιστα, όπως σημείωσε, παρά το γεγονός ότι η χώρα βρίσκεται λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές, όλοι οι αρμόδιοι θεσμοί για την ευρωπαϊκή πορεία λειτουργούν ασταμάτητα.

AEGEAN TIMES

"Επίγεια σοφία"

"Οι άνθρωποι είναι συντηρητικοί ως προς αυτό που κατέχουν και επαναστάτες ως προς αυτό που κατέχουν οι άλλοι."

Malcolm de Chazal, 1902-1981, Φιλόσοφος από τον Μαυρίκιο

"Μέσα στην αναμπουμπούλα της επανάστασης, άνθρωποι που δεν ξέρουν να κρατάνε ένα κουπί, παίρνουν στα χέρια τους το τιμόνι."

Pierre Claude Boiste, 1765-1824, Γάλλος λεξικογράφος

"Αληθινοί επαναστάτες είναι εκείνοι που δεν έχουν να χάσουν τίποτε."

Μιχαήλ Μπακούνιν, 1814-1876, Ρώσος αναρχικός

Σαν σήμερα (1/6/ΧΧΧΧ)

1495: Η πρώτη καταγεγραμμένη παραγωγή σκοτσέζικου ουίσκι, από τον μοναχό Τζον Κορ.

1938: Πρωτη κυκλοφορία του κόμικ με ήρωα τον Σούπερμαν.

1941: Λήγει η Μάχη της Κρήτης, με την κατάληψη όλου του νησιού από τους Γερμανούς.

1967: Κυκλοφορεί το αριστουργηματικό άλμπουμ των Beatles «Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band».

1265: Γεννιέται ο εθνικός ποιητής της Ιταλίας Ντάντε Αλιγκιέρι, γνωστότερος στην Ελλάδα ως Δάντης

1815: Γεννιέται ο πρώτος Βασιλιάς των Ελλήνων Όθων (Βίτελσμπαχ)

1926: Γεννιέται η Μέριλιν Μονρόε

1981: Πεθαίνει ο λαικός τραγουδιστης Χρηστάκης (Χρήστος Σύρπος το πραγματικό του όνομα

2002: Πεθαίνει η Κάκια Αναλυτή