Για να καταφέρουν να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα και να δώσουν το «παρών» στoυς Ολυμπιακούς Αγώνες στο Λονδίνο, κάποιοι αναδείχτηκαν νικητές της ζωής. Κινδύνευσαν, μα ποτέ δεν το έβαλαν κάτω

Επεσαν, ναι, αλλά σηκώθηκαν! Οσα τραγικά τους συνέβησαν στη ζωή τους, ανακόπτοντας την καριέρα τους, ερμηνεύτηκαν από τους ίδιους ως εμπόδια, που έπρεπε να τα περάσουν για να πάνε από την κόλαση στον παράδεισο.

«Μερικοί άνθρωποι σκέφτονται τα πράγματα όπως είναι και ρωτάνε "γιατί". Εγώ, τα ονειρεύομαι όπως θα ήθελα να είναι και σκέφτομαι "γιατί όχι…"».

Η ατάκα του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο φαίνεται πως βρήκε υποστηρικτές…

Οπως τον Νοτιοσουδανό Γκουόρ Μαριάλ. Σχεδόν όλη τη ζωή του έτρεχε. Για να επιβιώσει. Οταν στρατιώτες από το Σουδάν έκαψαν το χωριό του, όταν έτρεχε για να ξεφύγει - χωρίς αποτέλεσμα - από νομάδες Αραβες που τον απήγαγαν σε ηλικία 8 ετών.

Τους ξέφυγε όμως τρέχοντας ασταμάτητα για μια ολόκληρη μέρα! Αλλά και από αξιωματικό του Στρατού που τον είχε πάρει για κάποιο διάστημα ως σκλάβο στο Δυτικό Σουδάν!

Ο Γκουόρ Μαριάλ που κατάγεται από το Νότιο Σουδάν ζει τα τελευταία 11 χρόνια στην Αμερική, όπου έχει ζητήσει να πάρει υπηκοότητα χωρίς να τα καταφέρει. Στα 28 του χρόνια τού δόθηκε η ευκαιρία να συμμετάσχει ως ανεξάρτητος στους Ολυμπιακούς στο Λονδίνο στο άθλημα που του ταιριάζει: τον μαραθώνιο. Η ζωή του είναι άλλωστε ένας μαραθώνιος με… εμπόδια. Μοιάζει με έναν αθλητή δίχως πατρίδα, καθώς το Νότιο Σουδάν μπορεί να είναι ανεξάρτητη χώρα, όμως δεν έχει ολυμπιακή επιτροπή και δεν μπορούσε να το εκπροσωπήσει, ενώ στην Αμερική έχει μόνο μια προσωρινή βίζα.

Η ιστορία του, που έγινε γνωστή πριν από τους Αγώνες, συγκίνησε πολύ κόσμο, μαζεύτηκαν πολλές υπογραφές συμπαράστασης και τελικά το όνειρό του έγινε πραγματικότητα με τη βοήθεια των άγγλων διοργανωτών.

Δεν έχει προπονητή, σπόνσορες και άλλες προπονητικές ευκολίες. Εχει όμως μαζί του ένα πολύ καλό ζευγάρι αθλητικά παπούτσια. Που όταν τα φοράει και αρχίζει να τρέχει, προφανώς ξεχνάει, έστω για λίγο, τα δύσκολα παιδικά του χρόνια. Οταν, μετά την απαγωγή του, τον είχαν σε στρατόπεδο για καταναγκαστική εργασία. Οταν έχασε στον εμφύλιο πόλεμο 28 μέλη της οικογένειάς του και 8 αδέρφια του. Μετά το 1999 κατάφερε να πάει στην Αίγυπτο και το 2001 με τη βοήθεια ενός θείου του έφτασε στο Νιου Χάμσαϊρ, όπου στην περιοχή Κονκόρντ πήγε σχολείο δίχως να ξέρει ούτε λέξη αγγλικά. Τον βοήθησε όμως ένας γυμναστής και εν τέλει, πέρυσι, στον πρώτο του μαραθώνιο έπιασε για λίγο τον χρόνο πρόκρισης για τους Ολυμπιακούς. Παρακάλεσε μάλιστα κάποιους συγγενείς να πουν στους γονείς του, στους οποίους έχει χρόνια να μιλήσει, να πάνε σε κοντινό χωριό που υπάρχουν τηλεόραση και ρεύμα για να τον δουν να τρέχει.

ΚΡΙΣΤΙΝ ΑΡΜΣΤΡΟΝΓΚ - ΠΟΔΗΛΑΣΙΑ : Γέννησε, χτύπησε, έκλαψε, νίκησε

Για ένα διάστημα, η Κριστίν Αρμστρονγκ πίστεψε ότι η καριέρα της, τα χρυσά χρόνια της δόξας, είχαν τελειώσει. Είχε άλλωστε στα χέρια της προίκα ένα χρυσό μετάλλιο στην ποδηλασία στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου το 2008 και ήθελε να κάνει παιδί.

Η Αμερικανίδα αποσύρθηκε, σκέφτηκε ότι ήταν η καλύτερη στιγμή για να βγει στη σύνταξη. Ο εσωτερικός της κόσμος όμως, το πάθος της για την ποδηλασία, αντέδρασαν.Εξι εβδομάδες μετά τη γέννηση του γιου της Λούκας το 2010 πήγε μία βόλτα με το ποδήλατο. «Εκεί ένιωσα ότι είμαι παρανοϊκή. Μίλησα όμως και με άλλες μητέρες και μου είπαν ότι η αντίδρασή μου ήταν φυσιολογική». Είκοσι δύο μήνες μετά, η ζωή, το πείσμα της, η αγάπη για την ποδηλασία την έφεραν ξανά να μάχεται για να διατηρήσει τα σκήπτρα της στο Λονδίνο. Και τα κατάφερε, σε ηλικία 38 ετών, νικώντας τις εννέα αντιπάλους της στον τελικό.

Για να τα καταφέρει δεν είχε αλλάξει μόνο το πρόγραμμα προπόνησής της για χάρη του γιου της, ο οποίος παρεμπιπτόντως περισσότερο ασχολήθηκε μετά τη νίκη της με τα λουλούδια, παρά με το χρυσό μετάλλιο στην αγκαλιά της, αλλά έπρεπε να ξεπεράσει και σοβαρό τραυματισμό στην κλείδα!

Μία σπασμένη κλείδα ήταν το αποτέλεσμα μιας πτώσης στο Μπόις του Αϊντάχο. Εγχειρίστηκε και κατάφερε να επιστρέψει. Απέφυγε αγώνες με τις τοπ αθλήτριες και πήρε μέρος μόνο σε εγχώριες κούρσες. Η ίδια πήρε πάνω της το ρίσκο της συμμετοχής γνωρίζοντας ότι κάποιοι μπορεί να έλεγαν ότι μοιάζει με γιαγιά.

ΚΕΛΙ ΣΜΙΘ - ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ: Εβαλε γκολ στον αλκοολισμό

Η Κέλι Σμιθ βγήκε νικήτρια πριν καν συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες με την ποδοσφαιρική ομάδα της Αγγλίας. Γιατί, για να καταφέρει να γίνει μέλος της, νίκησε τον αλκοολισμό.

Το 2004 είχε σπάσει το πόδι της όταν βρισκόταν στην Αμερική και το έριξε στο ποτό. Ξέφυγε, πίνοντας λίτρα βότκα! Και, όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, μετά ξέφευγε...

Το γεγονός ότι ήταν χιλιάδες μίλια μακριά από τους δικούς της στην Αγγλία για περίπου 4 χρόνια (από το 1999) της είχε προκαλέσει και κατάθλιψη και με την επιστροφή της άρχισε, μπαίνοντας σε κλινική αποτοξίνωσης, να πολεμάει τον εθισμό της στο αλκοόλ. Στην αρχή μπήκε σε ένα πρόγραμμα αποτοξίνωσης και μετά στην κλινική Σπόρτινγκ, με τη βοήθεια του άγγλου αμυντικού της Αρσεναλ Τόνι Ανταμς. Εχει πετύχει 45 γκολ με την Αγγλία και την έχουν χαρακτηρίσει «θανάσιμα γρήγορη και πολύ προικισμένη, ταλαντούχα».

Η ίδια, πάντως , σε ηλικία 33 ετών πλέον, δηλώνει «έτοιμη και με την κατάλληλη στρατηγική για όλες τις περιπτώσεις». Και εξηγεί η γεννημένη στο Γουότφορντ αθλήτρια της Αρσεναλ: «Ξέρω ότι δεν πρέπει να απογοητεύομαι και ξέρω να χειρίζομαι καταστάσεις. Είμαι σοφότερη και όχι μόνη, όπως τότε στην Αμερική. Είμαι υγιής, σε πολύ καλή κατάσταση και με ενδιαφέρει το παρόν και το μέλλον. Δεν θα κοιτάξω ποτέ πίσω».

ΤΖΕΪΚ ΓΚΙΜΠ - ΜΠΙΤΣ ΒΟΛΕΪ : Σήκωσε διπλό μπλοκ κόντρα στον καρκίνο!

Τον υποψιάστηκαν για ντόπινγκ, καθώς στο πρώτο δείγμα εξετάσεων που έδωσε τον Δεκέμβριο του 2010 κάποιες μετρήσεις ήταν υψηλές. Ζήτησε να φέρουν γιατρό και όπως αποδείχτηκε, οι μετρήσεις στο αίμα και στα ούρα του αμερικανού αθλητή του μπιτς βόλεϊ αποδείχτηκαν σωτήριες για τη ζωή του. Συνήθως αυτές οι αυξημένες ορμόνες βρίσκονταν σε εγκυμονούσες, σε χρήστες στεροειδών και σε κάποιους καρκινοπαθείς. Από εκεί άρχισε η μάχη του με τον καρκίνο (στους όρχεις) και στάθηκε τυχερός, αφού η εγχείρηση στην οποία υποβλήθηκε πέτυχε και δεν χρειάστηκε ούτε χημειοθεραπεία. Ηταν η δεύτερη φορά στην καριέρα του που ήρθε αντιμέτωπος με τον καρκίνο, καθώς μία ουλή στον αριστερό ώμο του θυμίζει ένα πρόβλημα με τον καρκίνο του δέρματος που είχε το 2004!

«Οταν το έμαθα ένιωσα ένα πολύ μεγάλο βάρος στους ώμους μου, που δεν ήξερα αν μπορώ να σηκώσω. Επρεπε να κάνω επέμβαση, ενώ η γυναίκα μου ήταν έγκυος. Παράλληλα, έπρεπε να συνεχίσω την προετοιμασία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες».

Είναι η δεύτερη φορά που συμμετάσχει σε Ολυμπιακούς Αγώνες (5ος στο Πεκίνο το 2008) και όπως λέει ο ίδιος, όσα του έχουν συμβεί «με έχουν κάνει τον πιο άτυχο και συνάμα τυχερό άνθρωπο στον κόσμο».

ΜΠΡΙΣΟΝ ΝΕΛΟΥΜ - ΣΠΡΙΝΤΕΡ: Διέψευσε όλες τις ιατρικές εκτιμήσεις

Οι γιατροί του Μπρίσον Νέλουμ του είχαν ένα δυσάρεστο νέο: «Μπορεί να μην ξανατρέξεις πια. Τουλάχιστον σε επίπεδο ελίτ. Και σίγουρα όχι στους Ολυμπιακούς Αγώνες»!

Σε λιγότερο από τέσσερα χρόνια αφότου ο αμερικανός σπρίντερ πυροβολήθηκε τρεις φορές στα πόδια από τα μέλη συμμορίας έξω από το εστιατόριο στην Πανεπιστημιούπολη καθώς αποχωρούσε από ένα πάρτι το 2008, τα οποία είχαν επιτεθεί σε λάθος πρόσωπο, ο Νέλουμ ξανατρέχει. . Πριν από περίπου έναν χρόνο έκανε την τελευταία του επέμβαση προκειμένου να αφαιρεθούν κάποια θραύσματα που είχαν απομείνει από τις σφαίρες στον αριστερό του τένοντα.

Πήρε μέρος στα 400 μέτρα και κατάφερε να προκριθεί στα ημιτελικά, όταν υπήρξαν κάποιοι, απαισιόδοξοι, που μετά το συμβάν με τις σφαίρες έλεγαν πως η «σφαίρα», όχι μόνον δεν θα έτρεχε, αλλά μπορεί και να μην περπατούσε.

Τόσο η μητέρα του όσο και ο προπονητής του έζησαν το συμβάν και τη μετεγχειρητική πορεία του βήμα - βήμα. Ηταν συνεχώς κοντά του. Το ίδιο και στους Αγώνες. Τον επευφημούσαν. Δεν τον άφησαν να υποκύψει. Να τα παρατήσει. Η μητέρα του άφησε στην άκρη την προσωπική της ζωή αυτά τα χρόνια και του αφιερώθηκε πλήρως.

«Ημουν σε λάθος χρόνο στο λάθος μέρος» λέει για το επεισόδιο και τις σφαίρες που δέχτηκε ο Νέλουμ. Το μεγάλο του επίτευγμα είναι ότι δεν άφησε μια άτυχη στιγμή να εκτροχιάσει το τρένο της καριέρας του.