ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ
«Ποιοι σπιλώνουν το δημόσιο πανεπιστήμιο;». Αυτός είναι ο τίτλος της ανακοίνωσης των πρυτανικών αρχών του Αριστοτελείου, μετά το «πάρτι» του περασμένου Σαββάτου.
Οποιος κάνει τον κόπο να τη διαβάσει (δύο παράγραφοι είναι όλες κι όλες) βρίσκει αμέσως την απάντηση: το σπιλώνουν εκείνοι που υπογράφουν τη συγκεκριμένη ανακοίνωση, δηλαδή οι πρυτανικές αρχές.
Ο λόγος είναι ότι η πρυτανεία υποδύεται την ανήξερη και την ανεύθυνη για τα σοβαρά επεισόδια, ενώ και όφειλε να γνωρίζει και ευθύνες έχει.
Ερωτήματα που διατυπώνονται στην ανακοίνωση, όπως «γιατί δεν ελέγχθηκαν οι παρείσακτοι», η πρυτανεία έχει την υποχρέωση να τα απαντήσει η ίδια και όχι να τα απευθύνει γενικώς και αορίστως στο κενό.
Δεν γίνεται πια οι πανεπιστημιακές αρχές να κόπτονται για την ιερότητα του αυτοδιοίκητου και, συγχρόνως, να απαιτούν από κάποιους άλλους να τα βγάλουν πέρα με τα δύσκολα. Για να το πω μεταφορικά, δεν γίνεται να μένεις στο δικό σου σπίτι, αλλά όποτε χαλάει το πλυντήριο να καλείς τη μαμά σου. Κάποτε πρέπει και οι πρυτανικές αρχές να μεγαλώσουν επιτέλους!
Η σκοπιμότητα της συγκεκριμένης ανακοίνωσης είναι να αποσείσει τις ευθύνες των πρυτανικών αρχών.
Το διαπιστώνουμε σε ένα άλλο ερώτημα που θέτει: «Ποιος ή ποιοι διέδωσαν το άθλιο ψέμα ότι οι πρυτανικές αρχές, ο κοσμήτορας ή οποιοσδήποτε άλλος από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο είχαν δώσει άδεια για την εκδήλωση;».
Τελείως αδιάφορο! Εκείνο που ενδιαφέρει είναι πως οι πρυτανικές αρχές δεν πήραν είδηση την κατάληψη του χώρου από καμιά πεντακοσαριά αναρχικούς.
Την ευθύνη αυτής της άγνοιας προσπαθεί να συγκαλύψει η ανακοίνωση, που κλείνει με το εξής αμίμητο: «Ισως ήρθε, τελικά, η ώρα για την άμεση ενεργοποίηση της ελεγχόμενης πρόσβασης στους χώρους του πανεπιστημίου». Ισως. Ενδέχεται, μπορεί, δεν αποκλείεται… Σημασία έχει να μη βιαζόμαστε να καταλήξουμε σε συμπεράσματα. Σπεύδε βραδέως! Γι’ αυτό, λοιπόν, ίσως.
Ακόμη και η γενικότητα της δήθεν τεχνοκρατικής διατύπωσης «ελεγχόμενη πρόσβαση στους χώρους του πανεπιστημίου» προδίδει την απροθυμία ή, ενδεχομένως, τη δειλία τους.
Με ποιον τρόπο, δηλαδή, φαντάζονται ότι θα ελέγχεται η πρόσβαση;
Ακόμη και αν έχουν ένα συγκεκριμένο σύστημα στον νου τους, δεν τολμούν να το πουν. Κάνουν κατευθείαν το άλμα στο αποτέλεσμα: ελεγχόμενη πρόσβαση.
Πώς;
Κάποιος άλλος, κάποιος καλός άνθρωπος οπωσδήποτε, θα βρεθεί να βάλει το κεφάλι του στον τορβά.
Μέχρι τότε...
οι πρυτανικές αρχές θα εκφράζουν την αγανάκτησή τους με τον εαυτό τους…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου