Της ΝΑΤΑΣΑΣ ΜΠΑΣΤΕΑ
Το καλοκαίρι του 1987 η αμερικανίδα κολυμβήτρια Λιν Κοξ αψήφησε τα παγωμένα νερά του Βερίγγειου Πορθμού προκειμένου να κολυμπήσει από τις ακτές των Ηνωμένων Πολιτειών στις ακτές της Σοβιετικής Ενωσης.
Σήμερα, 25 χρόνια αργότερα, η 55χρονη Κοξ θυμάται πως εκείνη η απόφασή της συνέβαλε στο να εκτονωθεί η ένταση του Ψυχρού Πολέμου. «Ηθελα να ανοίξω ένα σύνορο ώστε να γίνουμε φίλοι» λέει. «Η δυσκολία βρισκόταν στο ότι κανείς δεν πίστευε πως μπορούσε να συμβεί».
Αφετηρία της ήταν το νησί Μικρός Διομήδης στην πολιτεία της Αλάσκα
και στόχος της να φθάσει στο νησί Μεγάλος Διομήδης που ανήκε στη
Σοβιετική Ενωση, καλύπτοντας 4,3 χιλιόμετρα νερού σε θερμοκρασία 3
βαθμών Κελσίου.
«Με το που έπεσα στη θάλασσα μου κόπηκε η ανάσα» θυμάται. «Το κρύο ήταν σαν ένας μεγάλος βρικόλακας που τραβούσε όλη τη ζέστη από το κορμί μου». Παρ' όλα αυτά έβαλε το κεφάλι της στο νερό και άρχισε να κολυμπά.
Η ιδέα να διασχίσει τον Βερίγγειο κολυμπώντας της είχε γεννηθεί το
1976 και πέρασε χρόνια για να πείσει τους Σοβιετικούς να της το
επιτρέψουν. Ακόμα και την παραμονή του εγχειρήματος δεν είχε κανένα νέο
από τη Μόσχα και οι Ενοπλες Δυνάμεις των δύο χωρών βρίσκονταν σε
επιφυλακή.
«Ανησυχήσαμε γιατί οι Σοβιετικοί έφεραν στον Βερίγγειο δύο μεγάλα πολεμικά. Οι ιθαγενείς της Αλάσκας, οι Ινουίτ, φοβήθηκαν και κάλεσαν την Εθνοφρουρά και αυτοί με τη σειρά τους κάλεσαν μαχητικά. Ως απάντηση οι Σοβιετικοί έστειλαν MiG και εγώ σκεφτόμουν ότι όλα αυτά γίνονταν για την ειρήνη» θυμάται η Κοξ.
Τελικά την τελευταία στιγμή η Μόσχα έδωσε το οκ - ο πρόεδρος Γκορμπατσόφ είχε δει ένα ρεπορτάζ στην τηλεόραση για την κολυμβήτρια. Τελικά το πρωί της 7ης Αυγούστου η Κοξ ξύπνησε έτοιμη για το εγχείρημα, όμως δεν βρήκε τους Ινουίτ που θα την συνόδευαν με τα καγιάκ τους. Ανακάλυψε ότι το προηγούμενο βράδυ είχαν στήσει ένα μεγάλο γλέντι στην προοπτική να δουν τους συγγενείς τους στο απέναντι νησί και το πρωί άργησαν να ξυπνήσουν ενώ η ομίχλη είχε αρχίσει να σκεπάζει τα πάντα. «Δεν μπορούσαμε να δούμε τίποτα, δεν είχαμε ραντάρ και επειδή ο Μεγάλος Διομήδης είχε πλάτος μόνο 6 χλμ. φοβηθήκαμε ότι μπορεί να έχανα το νησί».
Σε λίγη ώρα η Κοξ άκουσε μια μηχανή, ένα σοβιετικό σκάφος πλησίαζε
με επιβάτη τον Βλαντίμιρ Μακμίλαν, έναν ρωσοαμερικανό δημοσιογράφο που
την παρότρυνε να συνεχίσει. Τα τελευταία 800 μέτρα ήταν τα πιο δύσκολα
επειδή υπήρχαν ισχυρά ρεύματα.
Τελικά έφθασε στη ρωσική ακτή που ήταν γεμάτη βράχια. Δύο
σοβιετικοί στρατιώτες της άπλωσαν το χέρι και τη βοήθησαν να βγει
σκεπάζοντάς τη με πετσέτες. Είχαν στήσει στην παραλία τραπέζια με
σαμοβάρια για τσάι και μπισκότα. Γιόρταζαν κι εκείνοι. Οταν αργότερα ο
Μιχαήλ Γκορμπατσόφ πήγε στην Ουάσιγκτον για να υπογράψει τη συνθήκη για
τα πυρηνικά όπλα με τον Ρόναλντ Ρίγκαν έκαναν πρόποση στην υγειά της Λιν
Κοξ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου