ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ: Ανάφλεξη στο Σινά Νέα εστία έντασης

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΦΙΔΑ

Οι πυρήνες της έντασης πολλαπλασιάζονται επικίνδυνα στη Μέση Ανατολή, θέτοντας εν αμφιβόλω τη σταθερότητα μιας περιοχής η οποία έχει επανειλημμένως στο παρελθόν χαρακτηριστεί «πυριτιδαποθήκη του κόσμου».

Ενδεικτικά, σαν να μην έφταναν οι συγκρούσεις στη Συρία (μεταξύ καθεστωτικών πιστών στον πρόεδρο Μπασάρ αλ Ασαντ και εξεγερμένων) και στη Νοτιοανατολική Τουρκία (μεταξύ Τούρκων και Κούρδων), πλέον ήρθε να προστεθεί κι άλλο ένα πολεμικό μέτωπο στην υπό αιγυπτιακό έλεγχο χερσόνησο του Σινά, στα σύνορα Αιγύπτου-Ισραήλ-Παλαι-στίνης.

Το φιτίλι άναψε την περασμένη Κυριακή, οπότε ομάδα ενόπλων (λέγεται πως πρόκειται για φανατικούς Ισλαμιστές) επιτέθηκε σε βάση του αιγυπτιακού στρατού, κοντά στα σύνορα με τη Λωρίδα της Γάζας, σκοτώνοντας 16 στρατιώτες.

Μάλιστα, τις ημέρες που ακολούθησαν, πραγματοποιήθηκαν κι άλλες ανάλογες επιθέσεις εκ μέρους των Ισλαμιστών ενάντια σε σημεία ελέγχου των αιγυπτιακών Ενόπλων Δυνάμεων, επιθέσεις στο πλαίσιο των οποίων τραυματίστηκαν τουλάχιστον τέσσερα άτομα. Απαντώντας στα φονικά εχθρικά πυρά, η ηγεσία της Αιγύπτου απέστειλε στην περιοχή ελικόπτερα τα οποία έπληξαν με πυραύλους θέσεις των Ισλαμιστών με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους περίπου 20 αντάρτες.

Ηταν η πρώτη φορά μετά το 1973 (και τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ ενάντια στο Ισραήλ), που Αιγύπτιοι στρατιώτες ανοίγουν πυρ στη συγκεκριμένη χερσόνησο (την οποία το Ισραήλ είχε καταλάβει στρατιωτικά το 1967 και συνέχισε να κατέχει έως το 1979), γεγονός που, αν μη τι άλλο, σηματοδοτεί μια αλλαγή των ισορροπιών στην περιοχή.

Σε μια προσπάθεια να εξηγήσουν την αιτία της πρόσφατης έντασης, οι αναλυτές υποστηρίζουν πως πυρήνες ακραίων ισλαμιστών (προερχόμενοι από τη Γάζα και άλλες περιοχές του αραβικού κόσμου) έχουν τα τελευταία χρόνια αρχίσει να παρεισφρέουν στη χερσόνησο, χτίζοντας δεσμούς (εμπορικούς κ.ά.) με τους ντόπιους Βεδουίνους και δημιουργώντας θυλάκους αποσταθεροποίησης.

Μάλιστα, οι εν λόγω θύλακοι είχαν αρχίσει να δίνουν κάποια πρώτα δείγματα «γραφής» ήδη από τον Αύγουστο του 2011, οπότε ένοπλοι επιτέθηκαν σε δύο ισραηλινικά λεωφορεία στο θέρετρο Ελιάτ. Το κενό εξουσίας που ακολούθησε την πτώση του Χόσνι Μουμπάρακ στην Αίγυπτο, αλλά και το ιδιότυπο στρατιωτικό καθεστώς που διέπει εδώ και δεκαετίες τη χερσόνησο του Σινά, απλώς συνέβαλαν ώστε να έχουν οι φονταμενταλιστές το πεδίο ελεύθερο για να δράσουν.

Σημειώνεται πως βάσει της ειρηνευτικής Συνθήκης του 1979, η Αίγυπτος επιτρέπεται να έχει στο Σινά περιορισμένη στρατιωτική παρουσία κι αυτό πάντα σε συνεννόηση με το Ισραήλ. Το Τελ Αβίβ, ωστόσο, από την πλευρά του, ουδέποτε είδε με καλό μάτι τους ξένους στρατούς κοντά στα σύνορά του, ειδικά εκείνους των άλλοτε εχθρών του. Ως εκ τούτου, οι Αιγύπτιοι έμειναν μακριά από το Σινά και η συγκεκριμένη περιοχή έμεινε για χρόνια επί της ουσίας «ακυβέρνητη».

ΑΙΓΥΠΤΟΣ - ΙΣΡΑΗΛ - ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΙ
Αίνιγμα η διαχείριση της κρίσης

Η διαχείριση της αποσταθεροποίησης στη χερσόνησο του Σινά αποτελεί πρόκληση για όλα τα γειτονικά κράτη. Πιο συγκεκριμένα, για τον νέο πρόεδρο της Αιγύπτου, Μοχάμεντ Μόρσι, συνιστά ζήτημα ασφαλείας αλλά και εσωτερική δοκιμασία καθώς επηρεάζει τις ούτως ή άλλως κακές σχέσεις του αιγυπτιακού στρατού με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Από την άλλη, για το Ισραήλ, η εν λόγω κρίση σηματοδοτεί την ανάγκη αλλαγής εξωτερικής πολιτικής στο θέμα του Σινά και δυναμιτίζει τις σχέσεις με το Κάιρο, ενώ, παράλληλα, και η παλαιστινιακή Χαμάς που ελέγχει τη Λωρίδα της Γάζας φοβάται πως η συγκεκριμένη αναταραχή μπορεί να υπονομεύσει τις σχέσεις της με τη νέα κυβέρνηση Μόρσι στην Αίγυπτο.

ΕΘΝΟΣ