Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ
Οταν ο Νίκος Βούτσης χαρακτηρίζει τον ηλικίας 35 ετών γιο του «ημιπιτσιρικά», αυτό που εννοεί, όπως εγώ το καταλαβαίνω, είναι ότι ο μικρός είναι σχεδόν πιτσιρικάς, αλλά όχι ακόμη. Σωστά, γιατί το παιδί είναι μόλις 35, δηλαδή νήπιο. Στα 40 του, θα είναι πιτσιρικάς, στα 50 έφηβος, στα 60 θα μπει στη δύσκολη μετεφηβική φάση και, επιτέλους, κάπου στα 70 θα έχει πια ενηλικιωθεί και θα παρουσιαστεί για να κάνει τη στρατιωτική θητεία του. Εκεί, θα έχει όλο τον χρόνο μπροστά του για να αποφασίσει τι θέλει να κάνει στη ζωή του.
Προφανώς, αστειεύομαι. Υπό την προϋπόθεση, όμως, ότι ο τέως πρόεδρος της Βουλής αναφερόταν στη βιολογική ηλικία του γιου του. Γιατί, αν εννοούσε την πνευματική ηλικία του, τότε έχει 100% δίκιο: ο συγκεκριμένος τριανταπεντάρης είναι πράγματι ημιπιτσιρικάς.
Προσωπικά, πάντως, λυπάμαι τον Ν. Βούτση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τον δικαιολογώ κιόλας – η λύπη δεν μπορεί να είναι δικαιολογία για την ανοησία, ούτε και ελαφρυντικό.
Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, είναι μια εξήγηση:
Κάποια παιδιά – όχι όλα, ευτυχώς – δεν μπορούν να συμφιλιωθούν με τις αντιφάσεις των γονέων τους: τον φλογερό, πλην θεωρητικό, ριζοσπαστισμό τους, που συγκρούεται στην πράξη με την τάση τους προς το βόλεμα.
Αυτή η ευθύνη είναι που κάνει στα μάτια μου τον Ν. Βούτση αξιολύπητο. Ακόμη και όταν προσπαθεί να της κρυφτεί, πίσω από σαχλαμαρίστικες δικαιολογίες. Ιδίως τότε…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου