Τα χρόνια της δεκαετίας του '90, βγαίναμε σε μπαρ, σε κλαμπ και σε καφετέριες, όλοι κάπνιζαν, η ατμόσφαιρα ήταν τίγκα στον καπνό αλλά κανείς δεν ενοχλούνταν. Κοιτάζαμε να περάσουμε καλά και το πολύ πολύ την επόμενη μέρα να ψευτοπαραπονιόμασταν ότι μυρίζουν τα ρούχα μας.
Σήμερα, που έγινε της μόδας η αντικαπνιστική υστερία, οι ίδιοι άνθρωποι ουρλιάζουν, ωσάν άλλοι Τζόρτζ Φλόιντ, "I can't breathe" ακόμη και στην θέα ενός σβηστού τσιγάρου και είναι ικανοί να φωνάξουν την αστυνομία αν δουν κάποιον να καπνίζει σε απόσταση 200 μέτρων.
Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με το MeToo. Αγόρια και κορίτσια που για δεκαετίες φλέρταραν και αγγίζονταν σαν κανονικοί άνθρωποι, σήμερα, επειδή έτσι τους είπαν, επειδή αυτή είναι η μόδα, θεωρούν σεξουαλική παρενόχληση ακόμη και ένα έντονο κοίταγμα στο δρόμο ενώ αν κάποιος τους αγγίξει το χέρι είναι πεπεισμένοι ότι υπέστησαν βιασμό που μπορεί να τους καταστρέψει ολόκληρη την ζωή.
Θλιβερά, νευρωτικά ανθρωπάκια που...
αντί να σκέφτονται για τον εαυτό τους, ακολουθούν σαν σκυλάκια κάθε νέα μόδα, κάθε νέο ηθικό πανικό, κάθε νέα υστερία του ,εξ Αμερικής ορμώμενου, πουριτανικού προτεσταντισμού και νομίζουν ότι βρίσκονται και στην πρωτοπορία της προόδου, τρομάρα τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου