Ο λαός δεν πέφτει έξω;

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ο λαός δεν πέφτει ποτέ έξω. Oπως η δημοκρατία δεν έχει ποτέ αδιέξοδα. Διότι η δημοκρατία είναι θρησκεία, και ως θρησκεία πάντα έχει τις λύσεις της, ο δε λαός, ως απόλυτος εκφραστής της έχει το αλάθητο του Πάπα. 

Τα δύο πιο διαδεδομένα στερεότυπα των ημερών, ιδανικά για να απαλλάξουν την πολιτική ηγεσία από την ευθύνη της παραγωγής πολιτικής σκέψης. Η οποία πολιτική ηγεσία επιδίδεται σε ασκήσεις αριθμητικής ερμηνείας του αλάθητου του λαού, αυτό ξέρει να κάνει άλλωστε, προκειμένου να σχηματίσει κυβέρνηση. Παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις σχηματίζονται για να ασκήσουν πολιτική, κι όταν η πολιτική έχει ψοφήσει της πείνας καμία αριθμητική δεν μπορεί να επαναφέρει τις ζωτικές της δυνάμεις.

Διότι η δημοκρατία δεν είναι θρησκεία, είναι πείραμα κοινωνικής συνύπαρξης και ως πείραμα και αδιέξοδα παράγει και εκρήξεις. Πόσες δικτατορίες, πόσες τυραννίες, πόσα απολυταρχικά καθεστώτα, πόσα χάη δεν έχουν γεννηθεί από τα σπλάχνα της δημοκρατίας στην Ιστορία δεν νομίζω ότι χρειάζεται να καταγραφούν. «Εκ χάεος δε έρεβός τε μέλαινα νυξ εγένετο» που λέει και ο Ησίοδος στη Θεογονία του. Πόσες φορές οι αποφάσεις του λαού δεν έχουν αποδειχθεί λανθασμένες, από αρχαιοτάτων χρόνων που λένε;  

Να θυμίσω ότι η αλάνθαστη πλειοψηφία οδήγησε το 415 π.Χ. τους Αθηναίους στη Σικελία με αποτέλεσμα να καταστραφούν; Να θυμίσω ότι ένα λαϊκό δικαστήριο καταδίκασε τον Σωκράτη να πιει το κώνειο; Να θυμίσω ότι ο Ροβεσπιέρος την τρομοκρατία του την άσκησε ακολουθώντας τη θέληση του λαού; Να θυμίσω τις εκλογές που έδιωξαν τον Ελευθέριο Βενιζέλο και οδήγησαν στη Μικρασιατική Καταστροφή; Τις εκλογές στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης που οδήγησαν τους Εθνικοσοσιαλιστές στην εξουσία;

Και λάθη γίνονται, και αδιέξοδα υπάρχουν, και γι' αυτό χρειάζεται η πολιτική. Γιατί αν η δημοκρατία δεν είχε αδιέξοδα και ο λαός δεν έπεφτε ποτέ έξω, τότε δεν θα είχαμε ανάγκη ούτε από τους πολιτικούς ούτε από την πολιτική τους.

Το βομβαρδισμένο κοινοβουλευτικό τοπίο που προέκυψε από τις κάλπες χρειάζεται να χαρτογραφηθεί. Με 35% αποχή, 19% εκτός Βουλής, και κανένα κόμμα να μην ξεπερνάει το 20% στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων, το «μήνυμα» που όλοι επαίρονται ότι το έλαβαν χρειάζεται αποκωδικοποίηση. Αποτυπώνει την αβεβαιότητα και δηλώνει την αμηχανία: η κατάσταση δεν πάει άλλο έτσι όπως πήγε μέχρι σήμερα, αλλά κανείς δεν ξέρει με ποιον τρόπο θα πάει από δω και πέρα. Γιατί καμιά πολιτική πρόταση δεν είναι αρκετά πειστική για να δείξει την διέξοδο απ' τα αδιέξοδα. Κι εδώ και μια εβδομάδα η αμηχανία περιφέρεται, εν είδει επιταφίου, από διερευνητική εντολή σε διερευνητική εντολή. Αι γενεαί πάσαι θυμίζουν διαλυμένη παρέλαση. 

Η αριθμητική δεν βγαίνει και όλοι ψάχνουν την πολιτική που, σαν το φιλέτο του απατεώνα εστιάτορα, είναι κάπου κρυμμένο κάτω από τις πατάτες. Κι όμως το μήνυμα είχε σταλεί εδώ και καιρό, όταν πέρυσι στις δύο μεγάλες πόλεις, αλλά και σε πολλές άλλες, εξελέγησαν δήμαρχοι που δεν έβγαιναν από τις τράπεζες πολιτικού σπέρματος της μεταπολίτευσης. Hταν θέμα «ύφους», πολλούς απογοήτευσαν εν τω μεταξύ, έπεισαν όμως και πολλούς. Γιατί η «πειθώ» είναι η μεγάλη δύναμη της δημοκρατίας και αυτή είναι που μας λείπει τώρα μαζί με τα ευρώ.