NoυΔο-γαλαζαίικα ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ένα ποίημα για τον ανασχηματισμό

Η άποψη μου για τον ανασχηματισμό. Το κυβερνητικό τσίρκο θα συνεχίζει να δίνει παραστάσεις. pic.twitter.com/YWwigPuvL3

— Antiβλά (@antivla) March 14, 2025

 Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Όταν τα ‘χουν γράψει καλύτερα όλων οι σπουδαίοι ποιητές, δεν έχει κάποιο νόημα να γράψουμε κάτι παρόμοιο και κατώτερο των περιστάσεων.

Ο Γεώργιος Σουρής (1853-1919) είχε «διαβάσει» καλά τις προσωπικότητες που συνθέτουν το ψηφιδωτό του ημεδαπού πολιτικού βίου, που παραμένει και τώρα απαράλλαχτος. Γι’ αυτό όλα του τα πολιτικά ποιήματα είναι διαχρονικά. Ένα εξ αυτών το «Ἀρχηγοί», που ταιριάζει γάντι και στον χθεσινό (14/2) ανασχηματισμό.

Αξίζει να το προσέξετε:

«Τοῦ Διογένη πιάσετε ἀμέσως τὸ φανάρι,
κι᾿ ἐλᾶτε νὰ γυρέψουμε κανέναν ἀρχηγό·
ἀλλὰ καθένας μας, θαρρῶ, εἶν᾿ ἄξιος νὰ πάρῃ
τὴν ἀρχηγίαν κόμματος, ἀκόμη δὰ κι᾿ ἐγώ.
Γιὰ τὰ πρωτεῖα ξεψυχᾷ κάθε Ρῳμιὸς λεβέντης,
μόνον αὐτὸς πρωθυπουργός, μόνον αὐτὸς ἀφέντης.

Τί ἀρχηγῶν κατακλυσμός! … κι᾿ οἱ ἕλληνες ἐκεῖνοι,
ποὺ τὸν καφφέ των βερεσὲ εἰς τὰ Χαυτεῖα πίνουν,
ἂν ἀρχηγίαν ἔξαφνα κανένας τοὺς προτείνῃ,
δὲν θὰ διστάσουν βέβαια καὶ Ἀρχηγοὶ νὰ γίνουν.
Κι᾿ αὐτὸς ὁ ἕσχατος Ρωμηὸς γιὰ ὅλα κάτι ξέρει,
ἕλληνος τράχηλος ποτὲ ζυγὸν δὲν ὑποφέρει.

Ἰδοὺ νταῆς φουστανελλᾶς μὲ φέσι καὶ σελάχι!
ποιὸς ξέρει ἂν Πρωθυπουργὸς δὲν γίνῃ καμμιὰ ᾿μέρα;
ποιὸς ξέρει πόσα σχέδια καὶ ἀπαιτήσεις θἄχη,
καὶ ἂν τὴν διπλωματικὴ δὲν συνταράξῃ σφαῖρα;
Ὤ! ναί! ποτὲ τὸν ἕλληνα μὴ θεωρῆτε πτῶμα…
᾿ς ὅλους θὰ ἔλθη ἡ σειρὰ νὰ κυβερνήσουν κόμμα.

Μᾶς λείπει ἕνας ἀρχηγός;… πενῆντα ξεφυτρόνουν,
τὸ ἕνα κόμμα χάνεται;… θὰ ἔβγουν ἄλλα δέκα·
ὅλοι γιὰ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἀρχηγοῦ μαλλόνουν,
κι᾿ ἴσως ἀργότερα μᾶς βγῇ ᾿ς τὴ μέση καὶ γυναῖκα.
Ἀλλὰ κι᾿ ἐγὼ ὁ ἀφανὴς τῶν Ἀθηνῶν πολίτης
ἐλπίζω πὼς καμμιὰ φορὰ θὰ γίνω Κυβερνήτης.

Ἐμπρός! μὲ πόζα ἀρχηγοῦ καθένας ἂς προβάλλη,
ἀπ᾿ ὅλους ἂς κυβερνηθῆ ἡ προσφιλὴς Ἑλλάς·
ἂς γίνῃ ὁ Ἡμέτερος, ἂς γίνουν ὅμως κι᾿ ἄλλοι,
ἂς γίνῃ κι ὁ Κατσικαπῆς κι᾿ αὐτὸς ὁ Μπουλελᾶς.
Ἂς πλημμυρίσῃ μ᾿ ἀρχηγοὺς τὸ ἔθνος πέρα πέρα,
ἂς μᾶς σηκώσῃ ἔξαφνα καὶ ἡ Ροζοῦ παντιέρα.

Μονάχα...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Tο ευγενές μας κτίριον ποτέ να μην αδειάση Ήγουν, πας Έλλην κύριος και Ελληνίς κυρία ευχόμεθα να το ιδή και να το δοκιμάση.

Toυ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΟΥΡΗ

Ετέθη ο θεμέλιος του Δρομοκαΐτου λίθος
παρόντος του πρωθυπουργού και των αρχών εν γένει.
Τους υπεδέχθη με χαράν και των τρελλών το πλήθος,
και τέλος όλοι έφυγαν κατενθουσιασμένοι.

Μίαν ευχή εκφράζομεν επί τη ευκαιρία:
το ευγενές μας κτίριον ποτέ να μην αδειάση
Ήγουν, πας Έλλην κύριος και Ελληνίς κυρία
ευχόμεθα να το ιδή και να το δοκιμάση.

Ευχόμεθα μετ’ ου πολύ και δεύτερον να γίνη
και εν ανάγκη μάλιστα να κτίσωμεν και τρίτον,,
Γιατ’ είναι μονοπώλιον και η παραφροσύνη,
εδώ στην χώρα των Μουσών, στην χώραν των Χαρίτων.

Αλλ’ όμως...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τα κάλαντα του Γεωργίου Σουρή προς τους εθνικούς μας κατσαπλιάδες

 

Οι χρονιές αλλάζουν, οι συνήθειες όχι, και ο Συριανός ποιητής παραμένει αλάνθαστος!

    Από τον Παναγιώτη Λιάκο

Ακολουθεί απόσπασμα από τα ποιητικά «κάλαντα» που έψαλε ο Γεώργιος Σουρής στους βουλευτές από την εφημερίδα του «Ο Ρωμηός» στις 22 Δεκεμβρίου 1884.

 

Τώρα που ξεκουμπίζεσθε,
αγαπητοί πατέρες,
και πάτε στις πατρίδες σας
να φάτε και να πιείτε,
μέσα σε τούτες της χαράς και
του γλεντιού τις μέρες
και τους καλούς σας εκλογείς
για λίγο θυμηθείτε,
που στέκουν θεονήστικοι με
ανοικτό το στόμα
και νέο μάννα καρτερούν απ’
τ’ ουρανού το δώμα.

Ωρα καλή στην πρύμνη σας
κι αέρα στα πανιά σας,
φάτε και πιείτε ξένοιαστοι στα
πέντε Βιλαέτια,
φιλήστε τις γυναίκες σας με
όλη την καρδιά σας
και ξεροκοκκαλίσετε
τα τόσα σας ρουσφέτια.
Ανέφελη τριγύρω σας χαρά
να βασιλεύει
και το καλό σας ριζικό για
πάντα να δουλεύει.

Και πάλι νομοσχέδια εκάματε
καινούργια,
και πάλι μας φουσκώσατε με
τόση ρητορεία,
και πάλι μας φορτώσατε με
φόρους σα γαϊδούρια,
και πάλι μας αφήνετε μες
στου λουτρού τα κρύα.
Ωρα καλή στην πρύμνη σας
κι αέρα στα πανιά σας,
χαρά σ’ εμάς τους εκλογείς,
χαρά στην αφεντιά σας. […]

Εν μέσω της εξαφνικής του
έθνους καταιγίδος
ετρέχατε να βγάλετε τα τόσα
έξοδά σας,
και θέλατε με χρήματα
μονάχα της πατρίδος
να πάρετε τις πίτες σας και
τα χριστόψωμά σας.
Και ήρθε για την τύχη σας
μες στις γιορτές η μπόρα
και βγάλατε τα έξοδα και
όλα σας τα δώρα.

Ωρα καλή στην πρύμνη σας
κι αέρα στα πανιά σας,
κι εκείνος που γεννήθηκε μέσα
σ’ αλόγων σταύλο...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γι’ αυτό το κράτος, που τιμά τα ξέστρωτα γαϊδούρια, σικτίρ στα χρόνια τα παλιά, σικτίρ και στα καινούργια!

O Γεώργιος Σουρής (1853-1919) σατιρίζει τον εξυπνότερο λαό του κόσμου...

Κλέφτες φτωχοί και άρχοντες με άμαξες και άτια,

κλέφτες χωρίς μια πήχυ γη και κλέφτες με παλάτια,

ο ένας κλέβει όρνιθες και σκάφες για ψωμί

ο άλλος το έθνος σύσσωμο για πλούτη και τιμή.

*******

Όλα σ’αυτή τη γη μασκαρευτήκαν

ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,

οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν

δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

*******

Ο Έλληνας δυό δίκαια ασκεί πανελευθέρως,

συνέρχεσθαί τε και ουρείν εις όποιο θέλει μέρος.

*******

Χαρά στους χασομέρηδες! χαρά στους αρλεκίνους!

σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

*******

Γι’ αυτό το κράτος, που τιμά τα ξέστρωτα γαϊδούρια,

σικτίρ στα χρόνια τα παλιά, σικτίρ και στα καινούργια!

*******

Και των σοφών οι λόγοι θαρρώ πως είναι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Ο Ρωμηός»

Του Γεωργίου Σουρή

Στον καφενέ απ' έξω σαν μπέης ξαπλωμένος,
του ήλιου τις ακτίνες αχόρταγα ρουφώ,
και στων εφημερίδων τα νέα βυθισμένος,
κανέναν δεν κοιτάζω, κανένα δεν ψηφώ.
 

Σε μια καρέκλα το ’να ποδάρι μου τεντώνω,
το άλλο σε μιαν άλλη, κι ολίγο παρεκεί
αφίνω το καπέλλο, και αρχινώ με τόνο
τους υπουργούς να βρίζω και την πολιτική.

Ψυχή μου! τι λιακάδα! τι ουρανός! τι φύσις!
αχνίζει εμπροστά μου ο καϊμακλής καφές,
κι εγώ κατεμπνευσμένος για όλα φέρνω κρίσεις,
και μόνος μου τις βρίσκω μεγάλες και σοφές.
Βρίζω Εγγλέζους, Ρώσους, και όποιους άλλους θέλω,
και στρίβω το μουστάκι μ' αγέρωχο πολύ,
και μέσα στο θυμό μου κατά διαβόλου στέλλω
τον ίδιον εαυτό μου, και γίνομαι σκυλί.

Φέρνω τον νουν στον Διάκο και εις τον Καραΐσκο
κατενθουσιασμένος τα γένια μου μαδώ,
τον Ελληνα εις όλα ανώτερο τον βρίσκω,
κι απάνω στην καρέκλα χαρούμενος πηδώ.

Την φίλη μας Ευρώπη με πέντε φασκελώνω
απάνω στο τραπέζι τον γρόθο μου κτυπώ...
Εχύθη ο καφές μου, τα ρούχα μου λερώνω,
κι όσες βλασφήμιες ξέρω αρχίζω να τις πω.

Στον καφετζή ξεσπάω... φωτιά κι εκείνος παίρνει.
Αμέσως άνω κάτω τον κάνω τον μπουφέ,
τον βρίζω και με βρίζει, τον δέρνω και με δέρνει,
και...

KOINΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: «Αρχηγοί» (στην εθνική m@l@k1@...)

Tου Γεωργίου Σουρή
(1η δημοσίευση: 1883 στο περιοδικό «Μη Χάνεσαι». )

«Τοῦ Διογένη πιάσετε ἀμέσως τὸ φανάρι,

 κι᾿ ἐλᾶτε νὰ γυρέψουμε κανέναν ἀρχηγό·

 ἀλλὰ καθένας μας, θαρρῶ, εἶν᾿ ἄξιος νὰ πάρῃ

 τὴν ἀρχηγίαν κόμματος, ἀκόμη δὰ κι᾿ ἐγώ.

 Γιὰ τὰ πρωτεῖα ξεψυχᾷ κάθε Ρῳμιὸς λεβέντης,

 μόνον αὐτὸς πρωθυπουργός, μόνον αὐτὸς ἀφέντης.

Τί ἀρχηγῶν κατακλυσμός! ... κι᾿ οἱ Ἕλληνες ἐκεῖνοι, 

ποὺ τὸν καφέ των βερεσὲ εἰς τὰ Χαυτεῖα πίνουν,

 ἂν ἀρχηγίαν ἔξαφνα κανένας τοὺς προτείνῃ,

 δὲν θὰ διστάσουν βέβαια καὶ Ἀρχηγοὶ νὰ γίνουν.

 Κι᾿ αὐτὸς ὁ ἕσχατος Ρωμηὸς γιὰ ὅλα κάτι ξέρει,

 Ἕλληνος τράχηλος ποτὲ ζυγὸν δὲν ὑποφέρει.

Ἰδοὺ νταῆς φουστανελλᾶς μὲ φέσι καὶ σελάχι! 

ποιὸς ξέρει ἂν Πρωθυπουργὸς δὲν γίνῃ καμμιὰ ᾿μέρα;

 ποιὸς ξέρει πόσα σχέδια καὶ ἀπαιτήσεις θἄχη,

 καὶ ἂν τὴν διπλωματικὴ δὲν συνταράξῃ σφαῖρα;

 Ὤ! ναί! ποτὲ τὸν Ἕλληνα μὴ θεωρῆτε πτῶμα... 

σ' ὅλους θὰ ἔλθη ἡ σειρὰ νὰ κυβερνήσουν κόμμα.

Μᾶς λείπει ἕνας ἀρχηγός;... πενῆντα ξεφυτρώνουν,

 τὸ ἕνα κόμμα χάνεται;... θὰ ἔβγουν ἄλλα δέκα· 

ὅλοι γιὰ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἀρχηγοῦ μαλλόνουν,

 κι᾿ ἴσως ἀργότερα μᾶς βγῇ στὴ μέση καὶ γυναῖκα. 

Ἀλλὰ κι᾿ ἐγὼ ὁ ἀφανὴς τῶν Ἀθηνῶν πολίτης

 ἐλπίζω πὼς καμμιὰ φορὰ θὰ γίνω Κυβερνήτης. 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Γι’ αυτό το κράτος, που τιμά τα ξέστρωτα γαϊδούρια, σικτίρ στα χρόνια τα παλιά, σικτίρ και στα καινούργια!

Του ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΟΥΡΗ

Κλέφτες φτωχοί και άρχοντες με άμαξες και άτια,

κλέφτες χωρίς μια πήχυ γη και κλέφτες με παλάτια,

ο ένας κλέβει όρνιθες και σκάφες για ψωμί

ο άλλος το έθνος σύσσωμο για πλούτη και τιμή.

*******

Όλα σ’αυτή τη γη μασκαρευτήκαν

ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,

οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν

δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

*******

Ο Έλληνας δυό δίκαια ασκεί πανελευθέρως,

συνέρχεσθαί τε και ουρείν εις όποιο θέλει μέρος.

*******

Χαρά στους χασομέρηδες! χαρά στους αρλεκίνους!

σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

*******

Γι’ αυτό το κράτος, που τιμά τα ξέστρωτα γαϊδούρια,

σικτίρ στα χρόνια τα παλιά, σικτίρ και στα καινούργια!

*******

Και των σοφών οι λόγοι θαρρώ πως... 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Διαχρονικό ποιητικό ψυχογράφημα του Ελληνα μ@λ@κ@

Του ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΟΥΡΗ

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,

ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.

Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,

λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,

κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.

Κι από προσπάππου κι από παππού

συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Και ψωμοτύρι και για καφέ

το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».

Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς

σαν πιάσει πόστο: δερβέναγας.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Μυρωμένοι στίχοι

Toυ Γεωργίου Σουρή

Τίποτε δεν απόμεινε στον κόσμο πια για μένα,
όλα βρωμούν τριγύρω μου και φαίνονται χεσμένα.
Όλα σκατά γενήκανε και ο δικός μου κώλος
σκατά εγίνηκε κι αυτός, σκατά ο κόσμος όλος.

Μόνο σκατά φυτρώνουνε στον τόπο αυτό τον άγονο
κι όλοι χεσμένοι είμαστε, σκατάδες στο τετράγωνο.
Μας έρχεται κάθε σκατάς, θαρρούμε πως σωθήκαμε,
μα μόλις φύγει βλέπομε πως αποσκατωθήκαμε.

Σκατά βρωμάει τούτος δω, σκατά βρωμά κι εκείνος,
σκατά βρωμάει το σκατό, σκατά βρωμά κι ο κρίνος.
Σκατά κι εγώ, μες στα σκατά, και με χαρτί χεσμένο
ό,τι κι αν γράψω σαν σκατό προβάλλει σκατωμένο.

Σκατά τα πάντα θεωρώ και χωρίς πια να απορώ,
σκατά μασώ, σκατά ρουφώ, σκατά πάω να χέσω,
απ΄ τα σκατά θα σηκωθώ και στα σκατά θα πέσω.

Όταν πεθάνω χέστε με, τα κόλλυβά μου φάτε
Και πάλι ξαναχέστε με και πάλι ξαναφάτε,
μα απ’ τα γέλια τα πολλά κοντεύω ν’ αρρωστήσω
και δεν μπορώ να κρατηθώ, μου φεύγουν από πίσω.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κάτι επίκαιρο. Aπό τον ΣΟΥΡΗ (1853-1919)

Κ Α Τ Α Ρ Γ Η Σ Ι Σ

Επειδή καιρούς το Έθνος δυστυχίας διατρέχει,
επειδή ελπίς καμία δεν υπάρχει κατ’ αυτάς,
επειδή και το Ταμείον εις δαπάνας δεν αντέχει
καταργούμεν τας πρεσβείας και αυτούς τους πρεσβευτάς.
Διατάσσομεν αμέσως εις Αθήνας να’ λθουν όλοι,
και αφήνομεν μονάχα τον εν Κωνσταντινοπόλει.

Επειδή ο κόσμος όλος από φόρους εφορτώθη,
επειδή δεν τους σηκώνει και η ράχη των Ελλήνων,
επειδή και ο Τρικούπης κι η πατρίς εχαντακώθη
με τους φόρους των ελαίων, των τσιγάρων και των οίνων,
κι επειδή εφυγαδεύθη εκ της τσέπης μας το χρήμα,
καταργούμεν τους εμμέσους και αμέσους παραχρήμα.

Επειδή στας θέσεις όλας απαιτούνται και προσόντα,
καταργούμεν και τας θέσεις τας μικράς και ανωτέρας,
και προστάζομεν καθέναν βουλευτήν αποτυχόντα,
να εργάζεται δι’ όλης της νυκτός και της ημέρας,
δίχως καν λεπτό να παίρνει …. καταργούμε δε προσέτι
και το δίκαιον ακόμη και το …. άδικον ρουσφέτι.

Καταργούμεν Εφορίας, καταργούμεν Τελωνεία
καταργούμεν και Νομάρχας, καταργούμεν κι αστυνόμους,
καταργούμεν προς τοις άλλοις κάθε μια συγκοινωνία,
καταργούμεν τους στενούς μας και πλατείς σιδηροδρόμους,
καταργούμεν βουλεβάρτα, καταργούμεν και πλατείας
καταργούμεν και τας τόσας περιττάς δενδροφυτείας.

"Επίγεια σοφία" (και κωμωδία μαζί...)

159 χρόνια απο τη γέννηση του Γιώργου Σουρή

Ὁ Ἕλληνας δυὸ δίκαια ἀσκεῖ πανελευθέρως,

συνέρχεσθαί τε καὶ οὐρεῖν εἰς ὅποιο θέλει μέρος.

Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!

σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.

Γι᾿ αὐτὸ τὸ κράτος, ποὺ τιμᾶ τὰ ξέστρωτα γαϊδούρια,

σικτὶρ στὰ χρόνια τὰ παλιά, σικτὶρ καὶ στὰ καινούργια!

Δυστυχία σου Ἑλλάς, μὲ τὰ τέκνα ποὺ γεννᾶς.

Ὦ Ελλάς, ἡρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

Κλέφτες φτωχοὶ καὶ ἄρχοντες μὲ ἅμαξες καὶ ἄτια,

κλέφτες χωρὶς μία πῆχυ γῆ καὶ κλέφτες μὲ παλάτια,

ὁ ἕνας κλέβει ὄρνιθες καὶ σκάφες γιὰ ψωμὶ

ὁ ἄλλος τὸ ἔθνος σύσσωμο γιὰ πλούτη καὶ τιμή.

Ἀρχηγοί (και η παντίερα της Ροζούς...)

Του ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΟΥΡΗ

Τοῦ Διογένη πιάσετε ἀμέσως τὸ φανάρι,

κι᾿ ἐλᾶτε νὰ γυρέψουμε κανέναν ἀρχηγό·

ἀλλὰ καθένας μας, θαρρῶ, εἶν᾿ ἄξιος νὰ πάρῃ

τὴν ἀρχηγίαν κόμματος, ἀκόμη δὰ κι᾿ ἐγώ.

Γιὰ τὰ πρωτεῖα ξεψυχᾷ κάθε Ρῳμιὸς λεβέντης,

μόνον αὐτὸς πρωθυπουργός, μόνον αὐτὸς ἀφέντης.

Τί ἀρχηγῶν κατακλυσμός! ... κι᾿ οἱ ἕλληνες ἐκεῖνοι,

ποὺ τὸν καφφέ των βερεσὲ εἰς τὰ Χαυτεῖα πίνουν,

ἂν ἀρχηγίαν ἔξαφνα κανένας τοὺς προτείνῃ,

δὲν θὰ διστάσουν βέβαια καὶ Ἀρχηγοὶ νὰ γίνουν.

Κι᾿ αὐτὸς ὁ ἕσχατος Ρωμηὸς γιὰ ὅλα κάτι ξέρει,

ἕλληνος τράχηλος ποτὲ ζυγὸν δὲν ὑποφέρει.

Ἰδοὺ νταῆς φουστανελλᾶς μὲ φέσι καὶ σελάχι!

ποιὸς ξέρει ἂν Πρωθυπουργὸς δὲν γίνῃ καμμιὰ ᾿μέρα;

ποιὸς ξέρει πόσα σχέδια καὶ ἀπαιτήσεις θἄχη,

καὶ ἂν τὴν διπλωματικὴ δὲν συνταράξῃ σφαῖρα;

Ὤ! ναί! ποτὲ τὸν ἕλληνα μὴ θεωρῆτε πτῶμα...

᾿ς ὅλους θὰ ἔλθη ἡ σειρὰ νὰ κυβερνήσουν κόμμα.

"ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ" (Διαχρονικός ΣΟΥΡΗΣ...!)

Μας τον θυμίζει ο οικονομολόγος Ιωάννης Καμάρας

Το Ιστορικό: Το 1886 οι Βούλγαροι, με τη συναίνεση της Τουρκίας και των Μεγάλων Δυνάμεων της Ευρώπης, προσήρτησαν πραξικοπηματικά την Ανατ. Ρωμυλία, παραβιάζοντας το status quo των Βαλκανίων.

Ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδος Δεληγιάννης κήρυξε επιστράτευση και η Ελλάδα ετοιμάστηκε για πόλεμο.

Όμως, οι Μεγάλες Δυνάμεις της Ευρώπης αντέδρασαν και έστειλαν στόλους που απέκλεισαν όλα τα λιμάνια της Ελλάδας. Έτσι ο πόλεμος ματαιώθηκε.

Το ποίημα αυτό γράφτηκε από τον Γ. Σουρή τον Μάϊο του 1886, μετά την αποστράτευση στην οποία υποχρεώθηκε η Ελλάδα.

Επιμύθιο: Το 1886, οι Μεγάλες Δυνάμεις εκβίαζαν την Ελλάδα κλείνοντας τα λιμάνια της. Σήμερα, 125 χρόνια αργότερα, την εκβιάζουν με τα πανωτόκια.

ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Απόστασε το χέρι μου από το να μουντζώνω

και σάλιο δεν μου έμεινε από το φτύσε φτύσε,

αλλ’ έως τώρα τίποτε μ’ αυτά δεν κατορθώνω,

και σύ, Ευρώπη, μας γελάς και πάντα ίδια είσαι.

Και απορώ, μα το σταυρό, πώς ως αυτή την ώρα

και άλλα δεν μας έστειλες εδώ Θωρακοφόρα.

Προθύμως σας εκάμαμεν εκείνο που ζητείτε

και άν δεν μας πιστεύετε, κοπιάσετε να δήτε

ποία ειρήνη κατ’ αυτάς στο κράτος βασιλεύει

και πώς καθένας ήσυχα γλεντά και χουζουρεύει.

Ήλθε το άντε στάτους κβο με τόσας αναπαύσεις

και άρχισαν να γίνονται διορισμοί και παύσεις.

Λοιπόν, τί άλλο από μας, Ευρώπη, απαιτείς

κι ακόμη από το λαιμό πιασμένους μας κρατείς;

Θέλεις λοιπόν να ζήσωμε χωρίς πολιτικήν

και ως στρατόν να έχωμε την χωροφυλακήν

κι ουδέ ο ρήτωρ Κωνσταντής ν’ ακούγεται παρλάρων

διά το πραξικόπημα εκείνο των Βουλγάρων;

Εσύ, βρε καγκελλάριε των σαχλο-Γερμανών

σύ εναντίον μας κινείς και γην και ουρανόν

εσύ, διαόλου αλεπού, που ψόφος δεν σε πιάνει

εσύ κρατάς κατάκλειστο το κάθε μας λιμάνι,

και όλα τα καράβια σου εις τα νερά μας στέλλεις,

διότι έτσι αγαπάς, διότι έτσι θέλεις.

Εσύ, βρε καγκελλάριε, εσύ, βρε Μαμελούκε,

εσύ, πανευγενέστατε της Δύσεως Τραμπούκε,

παίζεις και πάλι πρόστυχο και βρώμικο παιχνίδι

και του κυρίου Γλάδστωνος του πάει ριπιπίδι

κι αισθάνεται το βάρος σου ο σβέρκος κάθε ράχης...

αλλ’ έστι δίκης οφθαλμός, που κακό ψόφο νάχεις.

Πηγή: Μιχ. Περάνθη, Μεγάλη Ελληνική Ποιητική Ανθολογία, Τόμος Α, σελ. 325.

Εκδοτικός Οίκος Πέτρου Δημητράκου (1954)

"Εχάσαμε κι εφέτος τα αβγά και τα πασχάλια"

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΟΥΡΗΣ μέσα απο στίχους 100 χρόνων περιγράφει το Πάσχα του σήμερα!!!

Ανάστασις και πάλι!...χαρά, ζωή, λουλούδια,

Απρίλης , πρασινάδα κι ανοίξεως αγέρι,

χοροί ξανθών αγγέλων, των χερουβείμ τραγούδια,

σε κάθε χείλι γέλοιο, αβγό σε κάθε χέρι.

Ανάστασις και πάλι! σούβλες , αρνιά, τομάρια,

του έρωτα σαΐτες, του έρωτα φωτιές,

στεφάνωμα του Βάκχου με πράσινα χορτάρια,

τσουγκρίσματα, παιχνίδια, και λαύρα στις ματιές.

Ανάστασις και πάλι!.. φώτα, κεριά, καμπάνες,

το ένα Ευαγγέλιο σε δεκαπέντε γλώσσες,

μπακάληδες, φαντάροι, κουζίνες, παραμάνες,

γαρούφαλα βρακάδων και καλαμάτες τόσες.

Ανάστασις και πάλι!.. ζευγαρωμένες μύγες,

φιλήματα του κόσμου κρυφά και φανερά,

σφιξίματα κι αγάπες και δαγκωνιές ολίγες

σε μάγουλα θρεμμένα, σε χείλια δροσερά.

Ανάστασις και πάλι!.. ερωτευμένη φύσις,

πομπή, στρατός, ρουκέτες, κανόνια, κουμπουριές,

μα μέσα στης αγάπης τας τόσας διαχύσεις

και κάμποσοι καυγάδες κι ολίγες μαχαιριές.

Ανάστασις και πάλι!.. λαοί αποθαμένοι

σιγά σιγά ξυπνούνε μ' ολόρθα τα κεφάλια,

κι εμείς με λόγια μόνο και χρέη φορτωμένοι

εχάσαμε κι εφέτος τ΄αβγά και τα πασχάλια.

Σοφία 120 χρόνων απο τον Γιωργο Σουρή (1853-1919)

Κλέφτες φτωχοί και άρχοντες με άμαξες και άτια,

κλέφτες χωρίς μια πήχυ γη και κλέφτες με παλάτια,

ο ένας κλέβει όρνιθες και σκάφες για ψωμί

ο άλλος το έθνος σύσσωμο για πλούτη και τιμή.

Όλα σ’αυτή τη γη μασκαρευτήκαν

ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,

οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν

δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Ο Έλληνας δυό δίκαια ασκεί πανελευθέρως,

συνέρχεσθαί τε και ουρείν εις όποιο θέλει μέρος.

Χαρά στους χασομέρηδες! χαρά στους αρλεκίνους!

σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

Γι’ αυτό το κράτος, που τιμά τα ξέστρωτα γαϊδούρια,

σικτίρ στα χρόνια τα παλιά, σικτίρ και στα καινούργια!

Και των σοφών οι λόγοι θαρρώ πως είναι ψώρα,

πιστός εις ό,τι λέγει κανένας δεν εφάνη...

αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα,

δεν κάνει ό,τι λέγει, δεν λέγει ό,τι κάνει.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,

ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.

Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,

λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,

κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.

Κι από προσπάππου κι από παππού

συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Και ψωμοτύρι και για καφέ

το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».

Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς

σαν πιάσει πόστο: δερβέναγας.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-

να παριστάνει τον ευρωπαίο.

Στα δυό φορώντας τα πόδια που’χει

στο ’να λουστρίνι, στ’αλλο τσαρούχι.

"Εχάσαμε κι εφέτος τα αβγά και τα πασχάλια"

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΟΥΡΗΣ μέσα απο στίχους 100 χρόνων περιγράφει το Πάσχα του σήμερα!!!

Ανάστασις και πάλι!...χαρά, ζωή, λουλούδια,

Απρίλης , πρασινάδα κι ανοίξεως αγέρι,

χοροί ξανθών αγγέλων, των χερουβείμ τραγούδια,

σε κάθε χείλι γέλοιο, αβγό σε κάθε χέρι.

Ανάστασις και πάλι! σούβλες , αρνιά, τομάρια,

του έρωτα σαΐτες, του έρωτα φωτιές,

στεφάνωμα του Βάκχου με πράσινα χορτάρια,

τσουγκρίσματα, παιχνίδια, και λαύρα στις ματιές.

Ανάστασις και πάλι!.. φώτα, κεριά, καμπάνες,

το ένα Ευαγγέλιο σε δεκαπέντε γλώσσες,

μπακάληδες, φαντάροι, κουζίνες, παραμάνες,

γαρούφαλα βρακάδων και καλαμάτες τόσες.

Ανάστασις και πάλι!.. ζευγαρωμένες μύγες,

φιλήματα του κόσμου κρυφά και φανερά,

σφιξίματα κι αγάπες και δαγκωνιές ολίγες

σε μάγουλα θρεμμένα, σε χείλια δροσερά.

Ανάστασις και πάλι!.. ερωτευμένη φύσις,

πομπή, στρατός, ρουκέτες, κανόνια, κουμπουριές,

μα μέσα στης αγάπης τας τόσας διαχύσεις

και κάμποσοι καυγάδες κι ολίγες μαχαιριές.

Ανάστασις και πάλι!.. λαοί αποθαμένοι

σιγά σιγά ξυπνούνε μ' ολόρθα τα κεφάλια,

κι εμείς με λόγια μόνο και χρέη φορτωμένοι

εχάσαμε κι εφέτος τ΄αβγά και τα πασχάλια.