ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ – ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ:Το γαλλικό ρίσκο

Η #Γαλλία σε αχαρτογράφητα νερά μετά την επιτυχημένη μομφή Αριστεράς κι Ακροδεξιάς.
Ο #Μπαρνιε πάει σπίτι του, η #Λεπεν παίρνει την εκδίκηση της και ο #Μακρον ψάχνει για πρωθυπουργό/κυβέρνηση που θα πρέπει να εγκριθεί από μια Εθνοσυνέλευση που δεν ελέγχει.
Βραχυκύκλωμα. https://t.co/zyy3I9suLk

— Nikos Andritsos (@andritsos) December 4, 2024

 

Γράφει ο Νίκος Φιλιππίδης

Tις εποχές που το ελληνικό χρέος κυκλοφορούσε σαν «μπαμπούλας» πάνω από τις ευρωπαϊκές χώρες μάς θύμισε ο γάλλος υπουργός Οικονομικών (για πόσο ακόμα;) Antoine Armand.

«Η Γαλλία δεν είναι Ελλάδα, η Γαλλία έχει οικονομία, έχει δυνατότητες απασχόλησης, ελκυστικότητα, οικονομική ισχύ, πολύ υψηλότερο δημογραφικό» ήταν τα σχόλια του συμπαθούς γάλλου πολιτικού, που το 2010 όταν χρεοκοπούσαμε ήταν δεν ήταν 19 ετών, για το γεγονός ότι το κόστος δανεισμού της Γαλλίας είναι ίδιο με αυτό της Ελλάδας.

Τον καταλαβαίνουμε. Το έχουμε περάσει. Το πρώτο στάδιο μιας αρνητικής κατάστασης σύμφωνα με τους ψυχολόγους είναι η μη αποδοχή το πόσο δύσκολη είναι η κατάσταση. Σε αυτό το στάδιο ερμηνεύεις όλα τα γεγονότα σαν να μην αποτελούν πρόβλημα.

Ελα όμως που οι «καταραμένες» οι αγορές ξέρουν. Και αν σου ξεφύγει η κατάσταση από τον δικό σου έλεγχο και περάσει στον έλεγχο τον αγορών, τότε σπανίως υπάρχει επιστροφή. Ακόμα και αν είσαι η δεύτερη οικονομία στην ευρωζώνη, η πανίσχυρη Γαλλία.

Στοιχεία της γαλλικής κεντρικής τράπεζας έδειξαν ότι ιάπωνες επενδυτές στα γαλλικά ομόλογα πωλούν μαζικά όλες τις τελευταίες μέρες και αναζητούν ασφαλέστερα καταφύγια. Ακόμα η κατάσταση είναι ελεγχόμενη σε ό,τι αφορά το κόστος δανεισμού.

Μια απότομη πτώση του αξιόχρεου από τους οίκους μπορεί να αλλάξει άρδην την κατάσταση. Αν τη γλιτώσει από την S&P (βράδυ Παρασκευής, όταν θα έχουν γραφτεί αυτές οι γραμμές), είναι θέμα χρόνου να συμβεί κάτι τέτοιο από τη Fitch ή τη Moody’s τις επόμενες εβδομάδες, επικαλούμενες όχι μόνο την επιδείνωση των δημοσίων οικονομικών, αλλά και το πολιτικό αδιέξοδο να περάσουν οποιαδήποτε μέτρο. Ειδικά αν η κυβέρνηση Μπαρνιέ δεν περάσει τα μέτρα από τη Βουλή ή χάσει τη δεδηλωμένη.

Στο ρίσκο χώρας, λόγω απειρίας πλέον προστίθεται και ο νεαρός υπουργός Οικονομικών Armand. Είπε και κάτι πετυχημένο, θέτοντας το παλιάς κοπής δίλημμα στους συμπατριώτες του, «μέτρα ώστε να μειωθεί το έλλειμμα κάτω από το 3% ή ένας δρόμος άγνωστος, που περνάει από την υποβάθμιση και την αποδιάρθρωση της χώρας».

«Κανείς δεν θέλει το δεύτερο μονοπάτι» είπε ο πρόχειρα διαβασμένος από τις τακτικές που ακολουθούσαν οι κυβερνήσεις στην ελληνική κρίση γάλλος πολιτικός.

Αν είχε διαβάσει πιο προσεκτικά, θα ήξερε ότι όποτε ετίθετο αυτό το δίλημμα, το πλεονέκτημα γινόταν μεγαλύτερο για τους κερδοσκόπους που στοχεύουν αδύναμες οικονομίες.

Θα μπορούσε να μιλήσει στους Γάλλους πιο απλά και κατανοητά. Οτι για παράδειγμα χώρες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ισπανία αναγκάστηκαν να μεταρρυθμιστούν βίαια και πλήρωσαν τον λογαριασμό.

Η Γαλλία σφύριζε αδιάφορα και σιγοντάριζε αυτούς που μας κουνούσαν το δάχτυλο.

Τώρα…

ΝουΔο-γαλαζαίικη ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΗ ΣΟΒΙΕΤΙΑ: Η χώρα που μισεί τις επιχειρήσεις

 

Toυ ΝΙΚΟΥ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Στην Ελλάδα εκπαιδευόμαστε από μικροί να μισούμε τις επιχειρήσεις. Σκεφτείτε το απλό, στην Ελλάδα μετράμε την ανεργία, τις κενές θέσεις εργασίας, αλλά σπανίως αναφερόμαστε σε τακτική βάση σε αυτούς που βρήκαν δουλειά στον ιδιωτικό τομέα. Προτιμάμε να προβάλλουμε τους δείκτες γκρίνιας και όχι τις θετικές αναφορές.

Στις ΗΠΑ κάθε πρώτη Παρασκευή του μήνα ανακοινώνονται τα στοιχεία από την αγορά εργασίας του μήνα που πέρασε. Τα στοιχεία του Φεβρουαρίου, για παράδειγμα, έδειξαν ότι προστέθηκαν 275.000 θέσεις εργασίας, και αυτό θεωρήθηκε καλό στοιχείο και ευνόησε τους βασικούς χρηματιστηριακούς δείκτες. Η μέση ωριαία αμοιβή (στις ΗΠΑ) αυξήθηκε κατά 5 σεντς στα 34,57 δολάρια. Και αυτό το μετρούν και το προβάλλουν τακτικά.

Στην Ελλάδα τέτοια στοιχεία δεν έχουμε.

Την Παρασκευή πριν από τριήμερο ανακοινώθηκαν και ουδείς τα παρατήρησε και ας έσπασαν επίσης ρεκόρ δεκαπενταετίας άλλα θετικά στοιχεία.

Οι κενές θέσεις εργασίας (αυτές μετράμε) έφτασαν τις 38.000 στο τέταρτο τρίμηνο, φτάνοντας στο υψηλότερο επίπεδο από το μακρινό και δυσφημισμένο 2009 (48.897). Επίσης, καλό νέο που δεν τους έδωσε κανείς σημασία, απλά γιατί είναι ένα πρόβλημα της ιδιωτικής οικονομίας που υπονοεί ότι οι επιχειρήσεις θέλουν να προσλάβουν. Αν απέλυαν θα γινόταν επικοινωνιακό πάρτι.

Μαζί, την ίδια μέρα ανακοινώθηκε και ο δείκτης μισθολογικού κόστους (δηλαδή το μέσο ωρομίσθιο) ο οποίος αυξήθηκε σωρευτικά το 2023 κατά 5,9%, φτάνοντας τα επίπεδα του 2010. Ούτε με αυτό ασχολήθηκε κανείς. Προφανώς με ακριβότερη ζωή, άρα με μικρότερο πραγματικό μισθό σε σχέση με το 2010, αλλά σε ονομαστικό επίπεδο, οι επιχειρήσεις κατάφεραν και κάλυψαν σημαντικό έδαφος.

Στο ίδιο πλαίσιο της μαζικής δυσφήμησης των επιχειρήσεων, γράφονται περισπούδαστες αναλύσεις για το πόσο άδικα και κάτω από το τραπέζι μοιράζονται και τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης. Βάσει αυτών, αν ρωτηθεί ο μέσος Ελληνας, με σιγουριά θα αποφανθεί ότι τα δίνουν «δωράκια» στις επιχειρήσεις.

Η κυβέρνηση, δε, το αφήνει να κυκλοφορεί για να μη δείξει μια άλλη αδυναμία της τις κακές επιδόσεις του προγράμματος, καθώς το μόνο βέβαιο για την ώρα είναι ότι ελάχιστες από τις εκταμιεύσεις καταλήγουν σε επιχειρήσεις.

Στο σημείωμα για την οικονομία που έδωσε στη δημοσιότητα την προηγούμενη εβδομάδα η Τράπεζα της Ελλάδος αναφέρεται ότι η Ελλάδα έχει λάβει από την Ευρώπη (απορρόφηση) 14,9 δισ. ευρώ (7,6 ευρώ για επιχορηγήσεις και 7,3 ευρώ για δάνεια) από το συνολικό κονδύλι των 36 δισ. ευρώ.

Σε ό,τι αφορά τις εκταμιεύσεις, από τις επιχορηγήσεις έχουν πάρει τον δρόμο τους 7,6 δισ. Μόλις 2,42 δισ. έχουν φτάσει όμως στα χέρια επιχειρήσεων. Τα υπόλοιπα έχουν πάει στο κράτος και τους φορείς του.

Ακόμα χειρότερη είναι η κατάσταση των δανείων του Ταμείου Ανάκαμψης. Από τα 17,7 δισ. ευρώ, οι εκταμιεύσεις ανέρχονται σε 7,3 δισ. ευρώ, ωστόσο μόλις 1,4 δισ. έχουν δοθεί σε επιχειρήσεις.

Το Ταμείο Ανάκαμψης, βασικό ευρωπαϊκό εργαλείο ανάκαμψης των επιχειρήσεων από την κρίση που προκάλεσε η πανδημία, έχει εξελιχθεί σε πρόγραμμα κάλυψης κρατικών δαπανών. Αλλά όλοι συνεχίζουν να θεωρούν ότι καταλήγει στις τσέπες επιχειρηματιών.

Το πόσο φοβάται κάποιος να υποστηρίξει δημοσίως τις ελληνικές ιδιωτικές επιχειρήσεις φαίνεται ακόμα πιο έντονα στην…

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Τι έγιναν οι οικονομολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ;

 

Toυ ΝΙΚΟΥ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Πολλή συζήτηση έγινε προεκλογικά για την πορεία της οικονομίας. Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ επέμεναν σε στοιχεία που δεν είχαν καμία σχέση με την πραγματικότητα, κάνοντας πολλούς να αναρωτιούνται για το αν το κάνουν σκόπιμα κάτι που θα είχε μια έστω και μικροπολιτική λογική ή ζούσαν στη δική τους «φούσκα» αποκομμένοι από την κοινωνία. Από τη μετεκλογική επιμονή τους στο ίδιο αφήγημα, αντιλαμβάνομαι ότι ισχύει το δεύτερο. Εχουν χάσει δηλαδή κάθε επαφή με την κοινωνία.  

Αλλιώς δεν εξηγείται ότι θυμώνουν και τώρα, μετεκλογικά, με αυτούς που δεν τους ψήφισαν. Κατηγορούν τους πολίτες ότι δεν βλέπουν μια καταστροφή που αυτοί λένε ότι υπάρχει στην οικονομία, την οποία ωστόσο τη βλέπει μόνο η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.

Διευκρίνιση απαραίτητη, η ελληνική οικονομία δεν λέει κανείς ότι κάνει πορεία πρωταθλητισμού. Ούτε γίναμε Δανία ή Ιρλανδία. Αλλωστε η οικονομία μας βγαίνει από μια βαθιά κρίση που χάθηκε το 30% της οικονομίας. Τα πράγματα ωστόσο είναι πολύ καλύτερα από ό,τι ήταν το 2019. Το 2023 είναι καλύτερα από ό,τι ήταν το 2021. Και η βελτίωση είναι εμφανής και η προοπτική καλύτερη. Μετρήσιμη. Σε όλα τα μεγέθη. Η όποια κριτική κάποιου που διεκδικεί την εξουσία θα μπορούσε να εντοπίζεται στο πώς θα πάει ακόμα καλύτερα η οικονομία. Πώς το ένα ευρώ που παράγεται θα γίνει δύο. Στο πιο σοβαρό κομμάτι της κριτικής του ο ΣΥΡΙΖΑ επέμενε στερεοτυπικά ότι το σημαντικό δεν είναι το ένα ευρώ να γίνει δύο, αλλά το πώς θα μοιράζεται το ένα ευρώ. Ε, αυτό αποδοκιμάστηκε από τους πολίτες, καθώς δεν είναι σε αυτή τη φάση το μείζον.

Προχθές παρουσιάστηκαν, για παράδειγμα, από την Ελληνική Στατιστική Αρχή τα στοιχεία από τους τζίρους των καταλυμάτων και των καταστημάτων εστίασης στο πρώτο τρίμηνο του έτους. Εδειξε άνοδο 30%. Με τιμές αυξημένες κοντά στα επίπεδα του πληθωρισμού 7%-8%, η αύξηση του τζίρου ήταν πολλαπλάσια. Καθαρά λεφτά στις τσέπες επιχειρήσεων που συμβάλλουν σημαντικά στην απασχόληση των εργαζομένων. Ζουν κάποια κρίση οι επιχειρήσεις αυτών των κλάδων; Τους ακούσατε να φωνάζουν; Υπήρχε θυμός;

Και εντάξει για τους πολλούς από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά εάν έχουν αποκοπεί από την κοινωνία και μιλούν μόνο με όσους τους λένε αυτά που θέλουν να ακούσουν. Το θέμα είναι τι γίνεται με τους ειδικούς.

Γίνεται, για παράδειγμα, πολύς λόγος για δημοσκόπους που τους συμβούλευαν και προτιμούσαν να τους λένε τα νούμερα τόσο παραποιημένα όσο θα ήθελε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.  

Για αυτούς που δεν έχει γίνει ωστόσο καμία κουβέντα είναι για τους οικονομολόγους του κόμματος. Πρώην υπουργούς, καθηγητές πανεπιστημίου, ανθρώπους που ξέρουν να διαβάζουν τους αριθμούς.  

Διδάσκουν ανθρώπους.

Εχουν την ευθύνη της προκοπής και της εξέλιξής τους.  

Ούτε αυτοί κατάλαβαν;  

Και αν κατάλαβαν, δεν ενημέρωσαν τον πρόεδρο και την ηγετική ομάδα ότι τα στοιχεία είναι αναντίστοιχα με τη ρητορική «οικονομικής καταστροφής», πάνω στην οποία είχε στηριχτεί η επικοινωνιακή καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ;  

Δεν του είπαν ότι...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τώρα δεν θέλει ούτε τις εξορύξεις...

 

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Μπορεί στις πολιτικές συζητήσεις να κυριαρχεί από το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ η... απειλή επανακρατικοποίησης της ΔΕΗ, στην ενεργειακή αγορά και στην ευρύτερη επενδυτική όμως συζητούν ένα άλλο θέμα.

Αναρωτιούνται πώς γίνεται ο ΣΥΡΙΖΑ, που υπέγραψε όταν ήταν κυβέρνηση όλες τις συμβάσεις έρευνας και εξόρυξης υδρογονανθράκων που βρίσκονται σε ισχύ, τέσσερα χρόνια μετά να εξαγγέλλει την πλήρη απεμπλοκή της χώρας από την πολιτική εξόρυξης υδρογονανθράκων. Θα ακυρώσουν λένε τις άδειες έρευνας πετρελαίου και φυσικού αερίου. Αλλά δεν θα ανανεώσουν και τις άδειες εκμετάλλευσης σε υφιστάμενα κοιτάσματα.

Για το τελευταίο, στα ανοιχτά της Καβάλας υπάρχουν δύο εγκαταστάσεις που βγάζουν πετρέλαιο. Η μία είναι το κοίτασμα του Πρίνου, η άδεια του οποίου λήγει του χρόνου το 2024, και η άλλη είναι το κοίτασμα Εψιλον, του οποίου η άδεια εκμετάλλευσης λήγει το 2029. Και για τα δύο υπάρχει πρόβλεψη για πενταετή ανανέωση της άδειας.

Και στα δύο απασχολούνται μερικές εκατοντάδες εργαζόμενοι της περιοχής και μεγάλο μέρος της τοπικής οικονομίας συνδέεται με τη λειτουργία τους. Ούτε λόγος για το δάνειο που έχει πάρει η εταιρεία που τα εκμεταλλεύεται, ύψους 100 εκατ. ευρώ, με εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου, το οποίο προβλέπεται να αποπληρωθεί μέχρι το 2030.  

Υπάρχει και ένα ακόμα πιο μεγάλο θέμα, τα δύο κοιτάσματα διαθέτουν ακόμα σημαντικά αποθέματα πετρελαίου, η Ελλάδα τι θα πει, δεν τα θέλουμε; Δεν τα χρειαζόμαστε;

Στο θέμα των ερευνών, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε φανεί ότι αγκαλιάζει την προσπάθεια που ξεκίνησε το 2010 επί υπουργίας Γιάννη Μανιάτη. Με υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας τον Γ. Σταθάκη, συμφωνήθηκαν και υπογράφηκαν όλες οι συμβάσεις με τους παραχωρησιούχους. Αλλο μετά αν ως αντιπολίτευση καταψήφισαν την κύρωση αυτών των ίδιων κειμένων που αυτοί είχαν συμφωνήσει, στη Βουλή.

Αυτές οι επενδύσεις σε σεισμικές έρευνες συνεχίζονται και τα αποτελέσματα είναι ελπιδοφόρα. Οι εταιρείες που συμμετέχουν χωρίς το παραμικρό έσοδο, μόνο με την προοπτική μελλοντικών εσόδων, έχουν επενδύσει πάνω από 150 εκατ. ευρώ.

Τι θα πούμε σε αυτές τις εταιρείες; Παίξατε και χάσατε;  

Τι μήνυμα στέλνουμε στις εταιρείες που βρίσκονται στον προθάλαμο για να επενδύσουν και αυτές στα ελληνικά κοιτάσματα; 

Είναι κοινό μυστικό στην ενεργειακή αγορά ότι αν δεν είχαμε τον αστάθμητο παράγοντα που λέγεται «ελληνικές εκλογές», ήδη μεγάλες εταιρείες, κολοσσοί του χώρου, θα είχαν ανακοινώσει την εμπλοκή τους στην υπόθεση «ελληνικά κοιτάσματα».

Εξέλιξη που θα διευκολύνει να γίνει και στην Ελλάδα αυτό που ήδη αναπτύσσεται στην Κύπρο, το Ισραήλ και την Αίγυπτο, χώρες του περίγυρού μας, που πλουτίζουν από την ανάπτυξη των κοιτασμάτων. Υπάρχει κανείς, στην τρίτη φτωχότερη χώρα από πλευράς εισοδήματος στην Ευρωπαϊκή Ενωση, που να διαφωνεί με αυτή την προοπτική;

Στον ΣΥΡΙΖΑ συνηθίζουν να λένε ότι μάθανε από τα λάθη τους και αν εκλεγούν θα είναι πλέον «αλλιώς». Είναι έτσι όμως;  

Σε κάθε περίπτωση...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΝουΔοΣΥΡΙΖΑίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο τοίχος του 2032… (Η κρίσιμη ημερομηνία μετά από 9 χρόνια)

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

Του ΝΙΚΟΥ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Στην τρίτη φτωχότερη χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης τρέχουμε με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς έναν τοίχο και κανείς δεν ασχολείται. Ούτε το συζητούμε ούτε απασχολεί κανέναν. 

Το 2032, σε λιγότερο από 9 χρόνια από σήμερα, λήγει η περίοδος χάριτος στην πληρωμή των τόκων, όπως προέβλεπε η συμφωνία με τους δανειστές για το χρέος το 2018, επί ΣΥΡΙΖΑ. 

 Από εκείνη τη χρονιά και μετά θα πρέπει να πληρώνουμε ξανά ετησίως περίπου 14 δισ. ευρώ μόνο για τόκους. Θα πρέπει να βγαίνουμε κάθε χρόνο στις αγορές όχι για 6-8 δισ. ετησίως όπως συμβαίνει σήμερα, αλλά σχεδόν για το διπλάσιο ποσό ή να τα βρούμε από τον προϋπολογισμό.

Μια από τις παραμέτρους της συμφωνίας του 2018 ήταν η επιμήκυνση του δεύτερου δανείου που είχαμε λάβει από τον EFSF (96,6 δισ.) κατά 10 χρόνια, καθώς και η επέκταση της περιόδου χάριτος για την πληρωμή τόκων, επίσης κατά 10 χρόνια. Αυτό σήμαινε ότι δεν θα πληρώνουμε τόκους και χρεολύσια για το συγκεκριμένο δάνειο, που αντιστοιχεί σε κάτι λιγότερο από το 1/3 του συνολικού μας χρέους. Το 2032 λήγει αυτό το ευνοϊκό καθεστώς.

Θεωρητικά, σε μια χώρα με τέτοιο σαφές ορόσημο μπροστά της θα υπήρχε μια κινητοποίηση, μια προετοιμασία και μια συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων, προκειμένου να αποφευχθούν τα χειρότερα, ειδικά αν σχετικά πρόσφατα, λόγω ακριβώς της έλλειψης συνεννόησης (και πολλών άλλων λόγων), η χώρα χρεοκόπησε.  

Εδώ δεν συμβαίνει τίποτα. Αντίθετα συζητούμε πώς τα συμφωνημένα πρωτογενή πλεονάσματα έως το 2060 της τάξεως του 2,2% θα γίνουν χαμηλότερα.

Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της πρόκλησης, αναλογικά, βρισκόμαστε στο σημείο που ήταν η χώρα όταν καλούνταν να αποφασίσει αν θα γίνει πράξη ή όχι η μεταρρύθμιση Γιαννίτση το 2000 για το Ασφαλιστικό. Και τότε πολιτικά κόμματα και πολίτες επέλεξαν να κλείσουν τα αφτιά τους και να μην κάνουν απολύτως τίποτα. Οι καλύτερες μέρες των Ολυμπιακών Αγώνων και της ΟΝΕ ήταν μπροστά τους. Αν συνεννοούμασταν τότε και γίνονταν πράξη έστω οι συγκεκριμένες ρυθμίσεις, τότε πολύ πιθανόν να αποφεύγαμε τη χρεοκοπία δέκα χρόνια μετά. 

Δεν το κάναμε και χρεοκοπήσαμε. Αλλά από ό,τι φαίνεται ελάχιστα μάθαμε.

Εχουμε από τη μια, συγκριτικά με την αντιπολίτευση, μια σοβαρή κυβέρνηση που βρίσκεται πολιτικά στο σημείο καμπής που αδυνατεί λόγω φθοράς να δει καθαρά τη μεγάλη εικόνα. Ελπίζει ότι το «θαύμα» των πολλών χρημάτων του Ταμείου Ανάκαμψης θα καλύψει όλες τις μεταρρυθμιστικές ελλείψεις της, εκτοξεύοντας αναπτυξιακά τη χώρα χωρίς η ίδια να κάνει πολλά. Η χώρα όμως χρειάζεται όραμα και μεγάλες τομές. Οχι μόνο σε προφανείς χώρους όπως αυτόν της υγείας (νοσοκομεία κ.λπ.) και του στενού δημόσιου τομέα, αλλά και σε τομείς που θεωρούμε ότι έχουμε λύσει τα προβλήματά μας, όπως στο Ασφαλιστικό.

Από την άλλη έχουμε μια αξιωματική αντιπολίτευση...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΠΟΧΑΛΙΝΩΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Χαλινάρι

 

Του ΝΙΚΟΥ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Οι εκφράσεις των προσώπων του Ιταλού Τζεντιλόνι, του Ιρλανδού Ντόναχιου και του Λουξεμβούργιου Γκραμένια μετά την ολοκλήρωση του Eurogroup της Δευτέρας ήταν όλα τα λεφτά. Ηταν σαν να αναφώνησαν με μιας «επιτέλους τους ξεφορτωθήκαμε». «Θα σταματήσουμε να μιλάμε για την Ελλάδα», όπως συνέβαινε σχεδόν σε κάθε συνεδρίαση ευρωπαίων υπουργών Οικονομικών, για περίπου 12 χρόνια.  

Είναι ένα καλό τέλος εποχής αυτό που ζούμε στην οικονομία. Στο χέρι μας είναι να αποφασίσουμε πού θέλουμε πλέον να πάμε. Μπορεί όταν τελείωσε και το τρίτο πρόγραμμα το 2018 τα επιτεύγματα να μην ήταν ορατά. Αλλά πλέον, με τη βοήθεια μιας φιλοεπενδυτικής κυβέρνησης, είναι ξεκάθαρα σε κάθε έλληνα πολίτη. Είναι μια επιτυχία Μητσοτάκη. Είναι μια επιτυχία του οικονομικού επιτελείου και του Χρήστου Σταϊκούρα.

Αν σταματούσαμε τον χρόνο, λίγο πριν από το τέλος τη χρονιάς θα βλέπαμε μια οικονομία με ΑΕΠ που μπορεί και να φτάσει τα 10 δισ. ευρώ, μετά από μια σωρευτική αύξηση άνω του 15% την τελευταία διετία. Θα βλέπαμε ένα χρέος μειωμένο κατά 30 μονάδες. Πολλά λεφτά, κοντά στα 40 δισ. ευρώ, στα δημόσια ταμεία. Μια ανεργία στα επίπεδα του 2010 και πολλές άλλες επιδόσεις, όπως αυτές των εξαγωγών και των επενδύσεων που δεν είχαμε δει στην ελληνική οικονομία.

Επειδή ωστόσο ο χρόνος δεν σταματάει, τίποτα από όλα αυτά δεν είναι δεδομένα. Ολα αυτά μπορούν να ανατραπούν. Και κυρίως δεν πρέπει να ξεχνάμε τι περάσαμε. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ξεμπερδέψαμε μεν από τα Eurogroup, αλλά οι τράπεζές μας δεν έχουν ξεμπερδέψει από τον ασφυκτικό κλοιό των αυστηρών εποπτικών ευρωπαϊκών. Κυρίως δεν πρέπει να το ξεχνούν ο Πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομικών.

Μπορεί να τους χαλάει το αφήγημα ότι ξεμπερδέψαμε με τις ουρές των μνημονίων, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι τράπεζες ακόμα τρέχουν προγράμματα κεφαλαιακών ενισχύσεων, υπόλοιπα της τελευταίας ανακεφαλαιοποίησης του τρίτου μνημονίου. Ακόμα προσπαθούν να ορθοποδήσουν. 

 Πρόκειται για ένα «έργο» που δεν το επέλεξαν αυτές, άλλοι τους έβαλαν να το παίξουν και ακόμα δεν έχει τελειώσει. Είναι υποχρεωμένες να βγάζουν ήπια κέρδη. Δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Βρίσκονται με ένα μόνιμο εποπτικό «χαλινάρι» μόλις επιχειρούν να κάνουν κάτι που δεν προβλέπεται από την εποπτεία, αυτόματα τους το «τραβάνε».

Ας σκεφτούμε το απλό, αν η Ελλάδα είναι ο «παράδεισος» των τραπεζικών κερδών γιατί όλες οι ξένες τράπεζες, με τελευταία την HSBC, αποχωρούν από την Ελλάδα;

 Δεν θέλουν εύκολα κέρδη; 

Οι μέτοχοι των τραπεζών και αυτοί δεν έχουν καταλάβει τον… πακτωλό των κερδών τους. Οι τραπεζικές μετοχές διαπραγματεύονται σημαντικά κάτω από τη λογιστική τους αξία. 

Οι επενδυτές πληρώνουν μόνο 12 δισ. ευρώ για κεφάλαια 25-30 δισ.; 

Εχουν τέτοιο πλούτο στα χαρτοφυλάκιά τους και δεν το ξέρουν; 

Επιπλέον εάν ίσχυαν τα τεράστια αποθέματα πλούτου που λέγεται ότι έχουν, γιατί είναι υποχρεωμένες να εκδίδουν συνεχώς νέα ομόλογα, σε μια εποχή ανοδικών επιτοκίων, επιβαρύνοντας τους ισολογισμούς τους με επιτόκια 8%, 9%, 10%;

Χρειάζεται λίγο περισσότερο σύνεση και αυτοσυγκράτηση. 

Πράγματι, τα στεγαστικά δάνεια στην Ελλάδα είναι τα ακριβότερα στην Ευρώπη. Δεν χρειάζεται να το πει ο Πρωθυπουργός για να το καταλάβουμε. Αν το πει όμως πρέπει να εξηγεί στους πολίτες γιατί συμβαίνει. Οτι το κόστος επισφαλειών στην Ελλάδα είναι τουλάχιστον διπλάσιο από αυτό των τραπεζών στην Ευρώπη. 

Γιατί...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Καλύτερα μπλακάουτ

 

Toυ ΝΙΚΟΥ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Τη στιγμή που στην Ελλάδα ψάχνουμε ακόμα τους υπαλλήλους που θα είναι υπεύθυνοι για το άνοιγμα και το κλείσιμο των φώτων στις δημόσιες υπηρεσίες, δύο μήνες μετά την εντολή που έδωσε η διοίκηση, στη Γερμανία έχουν φτάσει να οργανώσουν πώς θα γίνονται οι συναλλαγές στην αγορά σε περίπτωση μπλακάουτ. Είναι από τις περιπτώσεις που απλά υποκλίνεσαι στη γερμανική οργάνωση.

Το σκεπτικό είναι απλό. Σε περίπτωση εκτεταμένων διακοπών ρεύματος, η αγορά θα πρέπει να συνεχίσει να λειτουργεί. Αν συμβεί ωστόσο το απευκταίο, ηλεκτρονικές συναλλαγές, ταμειακές μηχανές και pos δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν. Αρα οι κάρτες θα είναι άχρηστες. Οι πολίτες θα στραφούν στα μετρητά. Οι ποσότητες μετρητών που θα χρειαστούν θα ξεπεράσουν κάθε προηγούμενη πρόβλεψη και πιθανότατα και τις αντοχές της κεντρικής τους τράπεζας. Αρα είναι πιθανή και έχουν οργανώσει εκ των προτέρων την επιβολή ενός ορίου στη λήψη μετρητών ανά πολίτη. Τα γνωστά μας capital controls. Επιπλέον για να μην τους ξεφύγει τίποτα, έχουν οργανώσει μέχρι και την προτεραιότητα των τεθωρακισμένων αυτοκινήτων μεταφοράς μετρητών, σε αυτή την περίπτωση, στα πρατήρια υγρών καυσίμων.  

Ολα αυτά είναι ήδη έτοιμα, όχι απλά γραμμένα σε χαρτί, αλλά με ορισμό υπεύθυνων που θα εκτελέσουν το σχέδιο με σαφές χρονοδιάγραμμα και αρμοδιότητες.

Στην ελληνική περίπτωση, τα σχέδια εκτελούνται πιο αργά… Αντί υπόκλισης, είναι να σηκώνεις τα… χέρια ψηλά, από αγανάκτηση. Οι αρμόδιοι υπουργοί, στις 9 Ιουνίου ανακοίνωσαν πρώτη φορά, το σχέδιο «θερμοστάτης» στο  Δημόσιο. Τρεις μήνες δεν είχε γίνει προφανώς τίποτα, με αποτέλεσμα στις 7 Σεπτεμβρίου να το «ξαναανακοινώσουν». Ζήτησαν από 2.495 φορείς να ορίσουν έναν ενεργειακά υπεύθυνο για το άνοιγμα και το κλείσιμο των κλιματιστικών, των θερμαντικών και των φώτων, όταν δεν θα υπάρχουν εργαζόμενοι.  

Τι έγινε σχεδόν δυόμισι μήνες μετά και πεντέμισι από τις αρχικές ανακοινώσεις; 

Από ό,τι μαθαίνουμε μια «τρύπα στο νερό». 

Με εξαίρεση τους δήμους όπου παρατηρείται κινητικότητα στη μείωση του κόστους οδοφωτισμού, εξαιτίας κυρίως του κινήτρου της επιπλέον χρηματοδότησης των 50 εκατ. ευρω, σε περίπτωση που μείωναν κατά 10% την κατανάλωση, το υπόλοιπο σχέδιο «λιμνάζει».

Τι μπόνους τους έταξαν, τι ποινές για όσους δεν πετύχουν τους στόχους, αυτοί (το ελληνικό Δημόσιο)… χαλαροί. Και να είχε τεθεί κανένας σοβαρός στόχος… Ενα 10% τους ζήτησαν να κόψουν, προκειμένου η χώρα να συμβάλει και αυτή στην απεξάρτηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης από το ρωσικό φυσικό αέριο. Ούτε αυτό δεν κατάφεραν να πετύχουν και ας στοιχίζει το κόστος του ηλεκτρισμού για το τρέχουν έτος στο Δημόσιο, σχεδόν το τριπλάσιο σε σύγκριση με πέρυσι (από 300 εκατ. θα κλείσει η χρονιά με κόστος 1 δισ.). 

Το ελληνικό Δημόσιο δεν κατάφερε να μειώσει την κατανάλωση, με θερμοκρασίες χώρας της τάξεως των 20-25 βαθμών Κελσίου, όπου τόσο η χρήση θερμαντικών όσο και των κλιματιστικών δεν ήταν απαραίτητη. Υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι θα τα καταφέρει μέσα στον χειμώνα;

Αν θυμάμαι καλά οι ποινές που περιμένουν τις απείθαρχες υπηρεσίες ήταν… ισοπεδωτικές. Κάτι για αποκλεισμό από νέες προσλήψεις και από προγράμματα κινητικότητας είχαν αναφέρει οι αρμόδιοι υπουργοί. Ούτε πρόστιμο, ούτε κάποιου άλλου είδους κύρωση.  

Είπαμε είμαστε...

 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΧΟΥΒΑΡΝΤΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Μια κατσαπλιάδικη ομιλία που αποτελεί από μόνη της πιστωτικό γεγονός!

 

Του ΝΙΚΟΥ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Είσαι επενδυτής, έχεις αποφασίσει ότι η Ελλάδα έχει όλες τις προοπτικές για μια καλή αποδοτική επένδυση και ακούς όσα είπε ο Αλέξης Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη, τι κάνεις; Φεύγεις ή μένεις; 

Το πιθανότερο είναι ότι παγώνεις ό,τι είχες σχεδιάσει για το αμέσως προσεχές διάστημα. Τουλάχιστον μέχρι τον χρόνο των εκλογών. Μαζί μπαίνουν στον «πάγο» και οι εργαζόμενοι, η οικονομία εν συνόλω που θα κέρδιζαν από την επένδυση. Μπορεί στο κυβερνητικό στρατόπεδο να απαξιώνουν και να απαντούν αναλυτικά σε μία μία τις εξαγγελίες του, αλλά ο πρώτος λογαριασμός σε αυτούς θα έρθει, με συγκράτηση επενδύσεων, αύξηση του κόστους δανεισμού, εκτίναξη του ρίσκου χώρας.

  Η ομιλία του αποτελεί από μόνη της ως κείμενο εξαγγελιών πιστωτικό γεγονός. Αρνητικό πιστωτικό γεγονός.

Τα όσα ανέφερε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ στη Θεσσαλονίκη έχουν ήδη επιπτώσεις. Ενδεχομένως αν πίστευαν οι οίκοι αξιολόγησης ότι θα ξαναγίνει κυβέρνηση, θα οδηγούσαν σε αυτόματη υποβάθμιση την αξιολόγηση της χώρας. Μέχρι τις εκλογές, οπότε, και οι αξιολογήσεις στον «πάγο».

Το ένα από τα δύο κόμματα που θα διεκδικήσουν την εξουσία στην Ελλάδα λέει ότι θα αυξήσει υπέρμετρα τις δημόσιες δαπάνες, χωρίς να λέει (όπως το 2015) από πού θα βρει τους πόρους ή κάνει υπολογισμούς που είναι εξόφθαλμα λαθεμένοι.

Λέει ότι θα αγοράσει τις μετοχές των ιδιωτών (περίπου 67%) στη ΔΕΗ και θα κάνει το ίδιο και στην Εθνική Τράπεζα. Μερικά δισεκατομμύρια δηλαδή.  

Θα κάνει, λέει, τις δύο επιχειρήσεις κρατικές. Λες και τώρα τις διοικήσεις τους τις τοποθετεί η αγορά. Ή είναι ελεύθερες στις αποφάσεις τους. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ πλέον όμως το πάει ακόμα παρακάτω. Προτιμά να έχει κρατικές εταιρείες που φυτοζωούν, χωρίς δυνατότητες επενδύσεων, χωρίς φωνή παρά μόνο την κομματική, αυτή της εκάστοτε κυβέρνησης.  

Τι πιστεύετε, ότι όλο αυτό το σκηνικό προσελκύει ή διώχνει έναν επενδυτή, έναν που συναλλάσσεται μαζί τους; Μπορούν να λειτουργήσουν μέχρι τις εκλογές;

Λέει επίσης ότι θα μειώσει τους φόρους. Ως κεντρική ιδέα κινείται σε σωστή κατεύθυνση. Φτάνει να είναι ρεαλιστικά κοστολογημένη. Εκτός και συνοδεύει την εξαγγελία του από άλλες «κρυφές» αυξήσεις φόρων. Ηδη στον ΣΥΡΙΖΑ δεν κρύβουν ότι το εύλογο για αυτούς περιθώριο κέρδους είναι το 5%. Πάνω από αυτό, το λένε ξεκάθαρα, είναι κερδοσκοπία και προτείνουν τη φορολόγησή του. Οχι μόνο για τις ενεργειακές, αλλά και σε άλλους κλάδους.

Σε αυτά όμως που δεν μπορεί να γυρίσει το βλέμμα ο υποψήφιος επενδυτής είναι, πρώτον, στην επανακαθιέρωση της Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής, της αυτόματης αύξησης των μισθών στο ύψος του πληθωρισμού, καθώς αυτό χτυπά στη βιωσιμότητα της επένδυσης και το δεύτερο στην παρέμβαση στο δικαστικό σώμα. Κανείς δεν επενδύει σε μια χώρα όπου έχει καταλυθεί το Κράτος Δικαίου και η διάκριση των εξουσιών και ελέγχεται (γιατί αυτός είναι ο στόχος να ελέγχεται) από την κυβέρνηση (εν προκειμένω του ΣΥΡΙΖΑ).

Εν κατακλείδι, για όσους νόμιζαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιχειρήσει να πιάσει το κυβερνητικό νήμα από εκεί όπου το άφησε τουλάχιστον το 2019 με την εφαρμογή ενός προγράμματος εντός πλαισίου (έστω και Μνημονίου), είναι γελασμένοι. Το 2015 ονειρεύεται. Και αυτό παρουσίασε για μια ακόμα φορά στη Θεσσαλονίκη… 

 

Η ζημιά για τη χώρα όμως...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η επόμενη μάχη

 

Toυ ΝΙΚΟΥ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Η Ρωσία του Πούτιν έχει καταφέρει κάτι μοναδικό για χώρα που θεωρείται υπεύθυνη για εγκλήματα πολέμου, παράνομη εισβολή σε άλλη χώρα και αντιμετωπίζεται ως χώρα παρίας από το σύνολο του δυτικού κόσμου.

  Εχει καταφέρει να πουλάει πανάκριβα μικρότερες ποσότητες ενέργειας (πετρελαίου και φυσικού αερίου) στους παλιούς της πελάτες, τις δυτικές χώρες που την κατηγορούν για όλα τα παραπάνω, εισπράττοντας περίπου τα χρήματα που εισέπραττε από αυτές και πριν απ’ την εισβολή. Αρα ελλείψεις και προβλήματα επάρκειας στις συγκεκριμένες χώρες σε υψηλότερες όμως τιμές, με επιπτώσεις τόσο στην κατανάλωση όσο και τους κρατικούς προϋπολογισμούς.  

Επιπλέον έχει προσθέσει ένα νέο πελατολόγιο με χώρες κατά κύριο λόγο από την κατηγορία των αναδυόμενων οικονομιών (Ινδία, Αιθιοπία κ.λπ.). Σε αυτές πουλάει ενέργεια σε διαρκώς αυξανόμενες ποσότητες, σε τιμές ωστόσο πολύ μικρότερες από αυτές που πουλάει στις δυτικές χώρες.

Με αυτόν τον τρόπο πετυχαίνει να έχει αυξήσει τα ενεργειακά της έσοδα εν μέσω υποτιθέμενων κυρώσεων από τη Δύση. Παράλληλα βελτιώνει με ραγδαίους ρυθμούς και το «γεωπολιτικό της ισοζύγιο» αυξάνοντας την επιρροή της σε χώρες (αναδυόμενες οικονομίες) που δεν θα περίμενε κανείς, με αυτή την ένταση και με αυτήν την ταχύτητα.

Ολα αυτά όμως δεν θα μπορούσε να τα πετύχει, αν δεν είχε απέναντί της μια βαθιά διχασμένη Δύση. Οπου χώρες (Νότου) πανηγυρίζουν όταν δεν περνάει η πρόταση των Βορείων για υποχρεωτική μείωση της κατανάλωσης ενέργειας και από την άλλη οι Βόρειοι σχεδόν στα όρια του «αυτοκτονικού ιδεασμού» αρνούνται να συναινέσουν σε προσωρινά μέτρα μείωσης των τιμών (πλαφόν). Ολα λάθος. Και όλα επιτρέπουν καθημερινά στον Πούτιν να χτίζει νέες «φιλίες» με τα λεφτά τα δικά μας. Των ευρωπαίων καταναλωτών.

Στην κυβέρνηση δείχνουν να τα έχουν λογαριάσει όλα αυτά στα μέτρα που εφαρμόζουν για το ηλεκτρικό. Δηλαδή τις «μη» ευρωπαϊκές αποφάσεις. Η απόφασή της να εξαφανίσει τις επιπτώσεις από τον εκβιασμό Πούτιν και την ευρωπαϊκή ολιγωρία, επιδοτώντας τις τιμές του ηλεκτρικού δείχνει ότι δεν περιμένει τίποτα από την Ευρώπη.

Το κάνει με τον δικό της τρόπο που προσιδιάζει μόνο με τον δραστικό τρόπο του προέδρου Μακρόν στη Γαλλία. Αυτός υπό την πίεση των γαλλικών εκλογών παρενέβη νωρίς. Φόρτωσε την κρατική εταιρεία ηλεκτρισμού EDF, δηλαδή τους γάλλους φορολογούμενους, με ζημιές που μόνο στο πρώτο εξάμηνο έφτασαν 5 δισ. ευρώ. Ως αποτέλεσμα όμως ο πληθωρισμός καθ’ όλη την προεκλογική περίοδο δεν ξεπέρασε το 4% και μόνο τους τελευταίους μετεκλογικούς μήνες ξεπέρασε το 6%. Στα ίδια ποσοστά ενδεχομένως και χαμηλότερα θα προσγειωθεί και ο ελληνικός πληθωρισμός, μετά τις παρεμβάσεις για το ρεύμα. Θα το δούμε σταδιακά να εξελίσσεται αρχή γενομένης από τα στοιχεία Αυγούστου. Αρα το πιθανότερο είναι και οι ελληνικές εκλογές να διεξαχθούν με πιο ήπιο πληθωρισμό και σίγουρα με πολύ χαμηλότερες τιμές ηλεκτρικής ενέργειας.

Το πρόβλημα στην ελληνική περίπτωση είναι ότι...

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΑΤΙΚΟΔΙΑΙΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Περιμένοντας (οι γαλαζαίοι κρατιστές) την Ούρσουλα

 

Του ΝΙΚΟΥ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Δεν ξέρω τι ακούγεται για εξοικονόμηση ενέργειας και άλλα τινά. Η κυβέρνηση κινείται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Για τα μάτια της Ευρώπης κάνει κάποιες προσπάθειες στην κοινόχρηστη ηλεκτροδότηση, όπως αυτή των δήμων. Κατά τα άλλα ουδέν.  

Στο ρεύμα είδε και αποείδε με τις αποτυχημένες προσπάθειες ευρωπαϊκής λύσης και ήδη για δεύτερο στη σειρά μήνα εφαρμόζει ένα από τα πιο γενναία προγράμματα επιδότησης της κατανάλωσης ενέργειας. Περίπου το ένα τρίτο των καταναλωτών ρεύματος θα πληρώσει όχι απλά ρεύμα προ Πούτιν, αλλά κατά πολύ φτηνότερο.  

Το ίδιο ετοιμάζει και στο φυσικό αέριο και οσονούπω και στο πετρέλαιο θέρμανσης. 

Το ερώτημα είναι αν θα της βγει. Θα το ανακοινώσει λέει ο Πρωθυπουργός στη ΔΕΘ. Ενδεχομένως το σύστημα που θα δημιουργηθεί να είναι ενιαίο και να επικοινωνεί μεταξύ του. Δεν έχουμε για παράδειγμα πολύ φυσικό αέριο, στρέφουμε τότε τους καταναλωτές στο πετρέλαιο (καλοριφέρ) και τον ηλεκτρισμό (σόμπες, αιρ κοντίσιον).

Κατά το κοινώς λεγόμενο έχουν πάρει την απόφασή τους στην κυβέρνηση να μη συμβεί αυτό που τους συνέβη πέρυσι. Δηλαδή να υπάρξουν συμπολίτες μας σε πολυκατοικίες που δεν ανάβουν εδώ και χρόνια καλοριφέρ καθώς δεν συμφωνούν στη χρήση τους και οι οποίοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με υπέρογκους λογαριασμούς, λόγω της θέρμανσής τους με ηλεκτρικά μέσα. Πέρυσι η αλήθεια είναι ότι πιάστηκαν στον ύπνο. Φέτος όμως είναι αλλιώς. Ειδοποιός διαφορά ότι η φετινή είναι εκλογική χρονιά.

Η κυβέρνηση δείχνει να έχει βρει την απάντηση και στο πώς θα χρηματοδοτηθεί όλο αυτό το «γενναίο» πακέτο. Το μοντέλο του ρεύματος απέδωσε και μάλιστα με το παραπάνω, με αποτέλεσμα πλέον να το προτείνουμε ως κοινή ευρωπαϊκή λύση. Προφανώς με τη «χορηγία» της ΔΕΗ και των ΑΠΕ. 

Μέσα σε ενάμιση μήνα η κατά τον ΣΥΡΙΖΑ ιδιωτικοποιημένη ΔΕΗ, συνεισέφερε 419 εκατ. ευρώ. Τα περισσότερα από τους λιγνίτες και τα υδροηλεκτρικά της. 

Οι ΑΠΕ, οι «τρισκατάρατες» – για μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού – ανεμογεννήτριες και τα φωτοβολταϊκά, άλλα 634 εκατ. ευρώ.  

Ολοι οι υπόλοιποι παραγωγοί 59 εκατ. ευρώ.  

ΔΕΗ και ΑΠΕ έβαλαν στο σύστημα επιδοτώντας με γενναία ποσά τα τιμολόγια όλων των καταναλωτών, ανεξαρτήτως παρόχων, περισσότερα από όσα συνεισέφερε ο κρατικός προϋπολογισμός (800 εκατ. ευρώ).

Το ερώτημα είναι αν μπορεί να επεκταθεί το μοντέλο επιδότησης του ηλεκτρικού και στις υπόλοιπες μορφές ενέργειας. Στο φυσικό αέριο, πέρυσι το μεγάλο βάρος των επιδοτήσεων το σήκωσε η ΔΕΠΑ Εμπορίας. Το πρόβλημα είναι ότι τα δεδομένα έχουν αλλάξει επί τα χείρω. Θα χρειαστούν περισσότερα λεφτά και πάλι από τον προϋπολογισμό.  

Ακούω και κάτι «τρέλες» ότι θα επιχειρηθεί η στροφή καταναλωτών, που με αγώνα χρόνων κατάφεραν οι εταιρείες να τους προσελκύσουν προς άλλες μορφές ενέργειας. Φανταστείτε να το διάβασε ο επικεφαλής της Italgas Πάολο Γκάλο που μόλις χθες υπέγραψε την καταβολή σχεδόν ενός δισεκατομμυρίου ευρώ για την απόκτηση των εταιρειών που διαχειρίζονται το ελληνικό δίκτυο φυσικού αερίου.

Τυχόν συνεισφορά των πετρελαϊκών εταιρειών, αντίστοιχη των παραγωγών ρεύματος, αποκλείεται εκ των προτέρων. Εκεί δεν υπάρχουν οι «αγελάδες» της ΔΕΗ και των ΑΠΕ για να τις «αρμέξουμε».  

Αρα θα χρειαστούν επίσης πολλά κρατικά λεφτά για επιδοτήσεις. 

Για να προκύψει όμως δημοσιονομικός χώρος, δηλαδή διαθέσιμα λεφτά, θα πρέπει...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Λεφτά (δεν) υπάρχουν

 Του ΝΙΚΟΥ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Οποιος παρακολουθεί τη χώρα και όσα συμβαίνουν τελευταία σε αυτήν, δεν μπορεί να μην ανησυχεί. Οι έλληνες πολιτικοί, παρασυρμένοι από το προεκλογικό ρεύμα που έρχεται, δείχνουν να έχουν συμφωνήσει σε ένα ψέμα.

  Μεταδίδουν με αφελή σιγουριά αντίστοιχη του 2008-2009 ότι… λεφτά υπάρχουν και ως εκ τούτου μπορούμε με άνεση να επιδοθούμε σε ακατάσχετη «μπουρδολογία», περασμένων εποχών. Από αυτήν που «τυφλώνει» με κομματικό μίσος τους πολίτες κάνοντας δυσδιάκριτους τους κινδύνους. Ανεξαρτήτως κλίματος, διεθνούς και εγχώριου, προκλήσεων οικονομικών και γεωπολιτικών, θεωρούν ότι η Ελλάδα αντέχει. Οτι η οικονομία της μπορεί – ξανά – να αντιμετωπίσει πολιτικές αντιπαραθέσεις, όξυνση του πολιτικού κλίματος, «δηλητηρίαση» του εκλογικού σώματος και μικροπολιτικά νταηλίκια κάθε είδους.

Να το πούμε όσο γίνεται πιο απλά. 

Η οικονομία μας πράγματι έχει κάνει άλματα. Προσελκύει επενδύσεις, οι πιο πολλές από το εξωτερικό. Δημιουργεί πολλές νέες θέσεις εργασίας. Οι αποταμιεύσεις αυξάνονται. Εχουμε και πολλά λεφτά διαθέσιμα για επενδύσεις από το Ταμείο Ανάκαμψης και το ΕΣΠΑ. Ο τουρισμός, μας ευλόγησε η συγκυρία, να κινηθεί σε επίπεδα που ουδείς μπορούσε να προβλέψει. Ως εκ τούτου παρά τον σχεδόν διψήφιο πληθωρισμό, η ανάπτυξη φέτος μπορεί να ξεπεράσει και το 5-6%. Την μεγάλη ανάπτυξη θα την επικυρώσουν με αναθεωρήσεις μέσα στο φθινόπωρο τόσο η ΕΕ όσο και η ΕΚΤ. Ακόμα και για το 2023 που θα αναθεωρήσουν τις προβλέψεις για το ελληνικό ΑΕΠ προς τα κάτω (περίπου στο 3%) και πάλι η Ελλάδα θα ξεπερνάει πάνω από 2 μονάδες τη μέση ανάπτυξη στην ευρωζώνη. Αυτά είναι τα καλά, εξαιρετικά ελπιδοφόρα νέα. Δείχνουν μια «καρδάρα» γεμάτη. Κοιτάξτε τώρα πόσο εύκολο είναι να «χύσουμε την καρδάρα».

Η Ελλάδα ως γνωστόν λόγω πολιτικών λαθών, της δεκαετίας του 2000, έχασε την επενδυτική βαθμίδα και έκτοτε δεν την ανέκτησε. Πράγμα που σημαίνει ότι στην καταιγίδα που έρχεται είμαστε ακάλυπτοι. Η τελευταία αυτή εκκρεμότητα της περιόδου των μνημονίων, δεν μπορεί να λυθεί τουλάχιστον για τον επόμενο χρόνο, λόγω της πολιτικής αστάθειας που ήδη έχει προκύψει. Αρα έτσι θα πάμε ως τις εκλογές. Την ίδια στιγμή τα επιτόκια και το κόστος δανεισμού θα ανεβαίνουν, στην Ελλάδα λίγο πάντα παραπάνω, ανάλογα και με τις πολιτικές εξελίξεις που συνήθως επηρεάζουν το ελληνικό αξιόχρεο. Ακριβώς γιατί δεν διαθέτουμε την επενδυτική βαθμίδα.

Μέχρι που κάποια στιγμή είναι πιθανό να φτάσουμε σε ένα σημείο που πρακτικά θα είμαστε εκτός αγορών, ειδικά στην περίπτωση που δώσουμε την εικόνα εκτροχιασμού από μια ορθόδοξη οικονομική πολιτική.  

Οι έλληνες πολιτικοί για τους δικούς τους λόγους λένε ότι αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα. Εχουμε στο πλάι τα 30 δισ. ευρώ που κάποτε δανειστήκαμε και στη συνέχεια ανανεώσαμε με τους φόρους μας. Δεν λένε οι πολιτικοί ότι...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Μεταξύ ελλείψεων και ακρίβειας

 

Του ΝΙΚΟΥ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Ακούω με πολύ ενδιαφέρον φωνές απόγνωσης για το τι θα κάνουμε με τις τιμές του φυσικού αερίου στα 230 ευρώ ανά μεγαβατώρα και του σιταριού στα 340 ευρώ τον τόνο.  

Ολοι ξεχνούν στον συλλογισμό τους ή κάνουν σαν μη συμβαίνει ότι βρισκόμαστε εν μέσω πολέμου. Κανονικού πολέμου στην περιοχή των εχθροπραξιών και «ψυχρού» πολέμου στις γύρω χώρες. 

Και στις δύο περιπτώσεις, έχουμε μια επιθετική ανεξέλεγκτη χώρα. Το ότι ακόμα υπάρχουν διπλωματικές σχέσεις με τη Ρωσία και έχουμε πρεσβευτές εμείς στη Μόσχα και αυτοί στην Αθήνα – ο Ρώσος σημειωτέον μιλάει απαξιωτικά για την Ελλάδα, αλλά επίσης κανείς δεν του απαντά – εντάσσεται στο ίδιο πλαίσιο: της άρνησης ότι συμμετέχουμε και εμείς με έναν τρόπο στον πόλεμο εφόσον έχουμε διαλέξει στρατόπεδο.

Το ότι υποκρινόμαστε ότι δεν υπάρχει πόλεμος δεν σημαίνει ότι είναι και αλήθεια. Αλλωστε υπάρχει ο Β. Πούτιν να μας το θυμίζει. Κάθε φορά που νομίζουμε ότι νικήσαμε σε κάτι, αυτός κάνει κάτι άλλο για να μειώσει τη χαρά. Συμφωνούν για παράδειγμα οι υπουργοί Ενέργειας πως θα εξοικονομήσουν 15% από την κατανάλωση ενέργειας, την ίδια μέρα κόβει άλλο ένα 20% από τη ροή φυσικού αερίου του Nord Stream 1 εκτινάσσοντας τις τιμές του σε επίπεδα υπερδιπλάσια από ό,τι πριν από έναν μήνα. Σαν να τους λέει πως ό,τι κερδίσετε σε ποσότητα θα το χάσετε σε τιμή. Γιατί το έκοψε άλλο 20%; Γιατί χάλασε, λέει, και άλλη τουρμπίνα. Ο αγωγός όμως λειτουργεί, παρά το γεγονός ότι μια άλλη, που είχε επίσης χαλάσει και επισκευάστηκε, δεν τοποθετήθηκε ποτέ. Η «δουλειά» όμως έγινε. Η τιμή του φυσικού αερίου ανέβηκε.

Την ίδια στιγμή ο Turk Stream που φέρνει επίσης ρωσικό αέριο προς τη χώρα μας δεν έχει «τεχνικά» προβλήματα. Βλέπετε, η Ελλάδα δεν έχει χώρους αποθήκευσης φυσικού αερίου για τον χειμώνα, άρα έρχεται τόσο όσο χρειαζόμαστε για άμεση κατανάλωση και κανείς δεν το συζητεί.

Στα σιτηρά δημιουργεί αρχικά ενθουσιασμό η συμφωνία για τον απεγκλωβισμό και τη διοχέτευση στο παγκόσμιο εμπόριο 20 εκατομμύρια τόνων ουκρανικών σιτηρών και την ίδια μέρα οι Ρώσοι βομβαρδίζουν το λιμάνι από το οποίο υποτίθεται ότι θα μεταφερθούν οι ποσότητες. Πλέον ελάχιστοι πιστεύουν ότι μπορεί να τηρηθεί η συμφωνία και να εξαχθούν οι ποσότητες σιτηρών που βρίσκονται σε ουκρανικές αποθήκες. Οι τιμές που είχαν υποχωρήσει με την προσδοκία γρήγορα πήραν ξανά την ανηφόρα, απειλώντας με «έμφραγμα» τους ανά την Ευρώπη κγυλινδρόμυλους και τις βιομηχανίες ζυμαρικών. Με αυτά τα επίπεδα τιμών της πρώτης ύλης σύντομα απειλούνται με «έμφραγμα» οι καταναλωτές που θα κληθούν να πληρώσουν ακριβά βασικά καταναλωτικά αγαθά.

Αυτά είναι μόνο δύο από τα πολλά ψυχροπολεμικά επεισόδια που έχει στήσει τους τελευταίους μήνες ο ρώσος πρόεδρος, με στόχο όχι αυτή τη φορά τους Ουκρανούς, αλλά ευθέως όλους εμάς τους Ευρωπαίους.

Η διαφορά η δική μας με τον Πούτιν είναι ότι...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Κρατισμός

 

Του ΝΙΚΟΥ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Τα τελευταία 24ωρα οι τιμές της ηλεκτρικής ενέργειας στη χονδρική από τα επίπεδα των 200 ευρώ ανά μεγαβατώρα που είχαμε συνηθίσει τον τελευταίο χρόνο της ενεργειακής ακρίβειας άγγιξαν σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες τα 600 και 700 ευρώ ανά μεγαβατώρα! Με αυτές τις τιμές σε χώρες όπως η Γαλλία και η Ιταλία θα υπολογιστούν οι τιμές της λιανικής για τους γάλλους και ιταλούς καταναλωτές ενέργειας για τον μήνα Ιούλιο.

Σχεδόν σε όλες τις χώρες των μεγάλων αυξήσεων των τιμών, η επίδραση Πούτιν και των παιχνιδιών του με τους αγωγούς ήταν αυτή τη φορά μικρή. Οι αγορές είχαν ποντάρει ότι βραχυπρόθεσμα οι ροές, έστω και μειωμένες, ρωσικού φυσικού αερίου θα συνεχιστούν. Οπότε οι τιμές παρέμειναν στα αυξημένα επίπεδα των 150-160 ευρώ και δεν ανέβηκαν και άλλο.

Στην αγορά του ρεύματος ωστόσο συνέβη αυτή τη φορά κάτι διαφορετικό. Η μεγάλη μείωση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας στο μείγμα λόγω της άπνοιας που συνόδευσε τον καύσωνα που έπληξε την Κεντρική Ευρώπη ήταν η βασική αιτία που δεν λειτούργησαν οι ανεμογεννήτριες.

Την ίδια στιγμή στην Ισπανία και στην Πορτογαλία, όπου οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας γνωρίζουν πρωτοφανή ανάπτυξη και οι καιρικές συνθήκες βοήθησαν, οι τιμές του ρεύματος δεν ξεπέρασαν τα 150 ευρώ ανά μεγαβατώρα.

Το εντυπωσιακό είναι αυτό που συνέβη στην Ελλάδα. Για πρώτη φορά βρεθήκαμε πιο κοντά στους Ιβηρες από πλευράς τιμών από ό,τι στους Βορειοευρωπαίους. Βασική αιτία ήταν ότι το ρεύμα που παρήχθη τις τελευταίες μέρες ήταν σχεδόν κατά το ήμισυ από ΑΠΕ. Από τις «μισητές» ανεμογεννήτριες και τα… εχθρικά στα αιγοπρόβατα φωτοβολταϊκά. Αυτά έσωσαν την παρτίδα και αν δεν κρατούσαμε εφεδρείες στα υδροηλεκτρικά των οποίων η συμβολή κινήθηκε στο 3%-4%, με αποτέλεσμα η παραγωγή ρεύματος από το ακριβό φυσικό αέριο να κινηθεί στην περιοχή του 35%, τότε οι τιμές του ρεύματος στην Ελλάδα θα ήταν στα επίπεδα Ισπανίας και Πορτογαλίας.

Φανταστείτε να είχαμε και σοβαρές υποδομές αποθήκευσης ενέργειας από ΑΠΕ, για τις μέρες που δεν φυσάει, τι θα γινόταν. Πόση θα ήταν η εξοικονόμηση. Η λύση βρίσκεται μπροστά μας και δεν τη χρησιμοποιούμε.

Επιλέγουμε ότι είναι πιο εύκολο να δοθεί μια εντολή στα ορυχεία του ρυπογόνου και εξίσου ακριβού με το φυσικό αέριο λιγνίτη (λόγω δικαιωμάτων ρύπων), ώστε να βγάλουν όσο μπορούν μεγαλύτερες ποσότητες, από το να ξεκολλήσουμε τις επενδύσεις σε ΑΠΕ από τη γραφειοκρατία.

Οι ιστορίες πλέον των ανθρώπων του χώρου ακούγονται ως ανέκδοτο. Υπάρχει στην Ελλάδα αιολικό πάρκο το οποίο ύστερα από έξι-επτά χρόνια μελετών και διαβουλεύσεων έλαβε έγκριση περιβαλλοντικών όρων. Στο μεσοδιάστημα των εγκρίσεων...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη;

 

Του ΝΙΚΟΥ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Αν κατάλαβα καλά για μια ακόμα φορά ο Βορράς αποφάνθηκε ότι τα θέλει «μονά ζυγά» δικά του. Βάζει την εξαιρετική κυρία Φον ντερ Λάιεν να επικοινωνήσει ότι το πρόβλημα κατά κύριο λόγο της Γερμανίας θα πρέπει να το «λουστεί» όλη η Ευρώπη. Δεν έχω ακούσει πιο «γελοία» πρόταση, όπως αυτή με τις ποσοστώσεις περικοπής και εξοικονόμησης φυσικού αερίου που ανακοίνωσε την Τετάρτη η Κομισιόν.

Προτείνει η πρόεδρος της Κομισιόν, ότι επειδή θα έχει μια μείωση της ροής φυσικού αερίου η Γερμανία και οι γύρω χώρες – σε περίπτωση που κοπεί η παροχέτευση από την Ρωσία – θα πρέπει ως ένδειξη αλληλεγγύης όλες οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης να μειώσουν την κατανάλωση φυσικού αερίου κατά 15%.

Το ζητάει αυτό τη στιγμή που με γερμανική παρότρυνση έχει διαμηνυθεί σε όλες τις χώρες μέλη ότι το οικονομικό σκέλος της κρίσης θα πρέπει κάθε χώρα να το αντιμετωπίσει μόνη της, στο πλαίσιο των αντοχών του προϋπολογισμού, της βιωσιμότητας του χρέους και διάφορων άλλων περιορισμών.

Για το ενεργειακό ωστόσο πρόβλημα που απειλεί με διακοπή λειτουργίας των μεγάλων βιομηχανιών της Γερμανίας, ζητείται πλήρης αμοιβαιότητα. Κλείνουν οι μεγάλες βιομηχανίες της Γερμανίας, να κλείσουν προκειμένου να επιτευχθεί εξοικονόμηση και οι αντίστοιχες στην Ισπανία.

Ζητάνε δηλαδή από τις χώρες του Νότου να συμμετάσχουν αναλογικά με αυτές του Βορρά σε ένα πρόβλημα που οι ίδιες δεν έχουν ή το έχουν σε μικρότερο βαθμό, αλλά η αναλογικότητα πάει περίπατο όταν καλούνται να αντιμετωπίσουν τα οικονομικά προβλήματα του Νότου.

Η Ισπανία αντέδρασε πρώτη. Η αρμόδια υπουργός Τερέζα Ριμπέιρο τόνισε ότι θα υπερασπιστεί τη θέση της δικής της βιομηχανίας. Θα βοηθήσει με αλληλεγγύη, διαθέτοντας όλες τις υποδομές της, αλλά δεν θα δεχτεί να υποβληθεί η χώρα και οι πολίτες της σε δυσανάλογες θυσίες.

Με αυτά τα δεδομένα στο Συμβούλιο Υπουργών Ενέργειας στις 26 Ιουλίου θα γίνει κανονικός χαμός.

Οι Βόρειοι που αρνούνται πεισματικά εδώ και μήνες την επιβολή πλαφόν στην τιμή του φυσικού αερίου, με πρόσχημα τη διατάραξη των αγορών, θα προσπαθήσουν να επιβάλουν το εξωφρενικό σχέδιο της Κομισιόν.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, λόγω της μικρής διείσδυσης του φυσικού αερίου στη βιομηχανία και στη θέρμανση των σπιτιών, το πρόβλημα θα «σκάσει» στην...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ελβετική σύνταξη

 

Του ΝΙΚΟΥ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Οταν ξεσάλωνε το κίνημα «Δεν πληρώνω» οι τράπεζες σωστά φώναζαν γιατί τις ζημιές από τη μη πληρωμή των δανείων, τις πλήρωναν με συνεχείς αυξήσεις κεφαλαίων οι φορολογούμενοι. Το ίδιο ίσχυε και όταν επί ΣΥΡΙΖΑ με διάφορα τερτίπια δεν γίνονταν κανένας είδους πλειστηριασμοί. Ούτε καν για βίλες και κότερα χρεοκοπημένων επιχειρηματιών. Ολα αυτά ήταν επιπλέον ζημιές που ροκάνιζαν κεφάλαια από τους ισολογισμούς τους.

Τώρα που έχουν βγει στο «ξέφωτο» και είναι υγιείς κεφαλαιακά, θα περίμενε κανείς ότι οι ίδιες θα αναζητούσαν την κανονικότητα. Να μην απαντήσουν στις υπερβολές όσων συνέβησαν στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας, με μια δική τους υπερβολή. Αλλωστε, το κράτος έχει φροντίσει 87,6 δισεκατομμύρια κόκκινων δανείων που βάραιναν τους ισολογισμούς τους να τα μεταφέρει στις εταιρείες Διαχείρισης και Απαιτήσεων, τους περίφημους σέρβισερς. Κι όμως αν και έχει αποκατασταθεί η λειτουργία τους, δεν φαίνεται να δείχνουν οι ίδιες μια σπουδή, μια αυξημένη ευαισθησία, για να εφαρμόσουν διατάξεις που οργανωμένα αυτή τη φορά θα επιτρέψει σε όσους πελάτες τους το αξίζουν να ανακάμψουν.

Υπάρχει για παράδειγμα εδώ και ένας χρόνος σε εφαρμογή ένας νόμος, τελευταίο καταφύγιο για υπερχρεωμένους με διάθεση να κάνουν μια ακόμα προσπάθεια. Ο νόμος αυτός είναι ο εξωδικαστικός και αποτελεί την πρώτη ολοκληρωμένη λύση για χρέη τόσο προς το κράτος όσο και προς τις τράπεζες. Με κούρεμα οφειλής, με ρύθμιση έως 240 δόσεις των χρεών προς το Δημόσιο και έως 420 για τα χρέη προς τις τράπεζες. Σε αυτόν τον νόμο έχουν αιτηθεί συμμετοχή 37.000 συμπολίτες μας. Αλλων 11.000 βρίσκονται οι αιτήσεις τους στο τελευταίο στάδιο πριν απ’ την ολοκλήρωσή τους. Υστερα από 12 μήνες, ο υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας, φώναξε τους τραπεζίτες και τους εκπροσώπους των σέρβισερς να μάθει τι συμβαίνει καθώς διαπίστωσε ότι μόλις 400 αιτήσεις έχουν εγκριθεί. Επαναλαμβάνω 400 αιτήσεις σε σύνολο 48.000 ενδιαφερομένων!

Κι όμως το ενδιαφέρον των οφειλετών ήταν μεγάλο, καθώς η διαδικασία ήταν εξαιρετικά απλή. Σε μια αυτοματοποιημένη βάση δεδομένων, ένας αλγόριθμος υπολογίζει την ικανότητα αποπληρωμής του οφειλέτη. Προϋπόθεση είναι να έχεις υποστεί μείωση εισοδήματος κατά 20% και τα χρέη να είναι πάνω από τα 10.000 ευρώ. Το εντυπωσιακό αυτής της πλατφόρμας είναι ότι είναι προγραμματισμένη να διενεργεί πλήθος ελέγχων ηλεκτρονικά, χωρίς την προσκόμιση δικαιολογητικών. Με βάση τα στοιχεία που αντλούνται και καταχωρούνται, η πλατφόρμα υπολογίζει με τη χρήση ειδικού υπολογιστικού εργαλείου τα στοιχεία της αρχικής πρότασης.  

Εκεί που κολλάει το θέμα είναι ότι εκτός από τους οφειλέτες έχουν το δικαίωμα και οι πιστωτές να διαφωνήσουν με την πρόταση που βγάζει το υπολογιστικό εργαλείο. Υποχρεούνται ωστόσο να αντιπροτείνουν επίσης ηλεκτρονικά μια εναλλακτική λύση. Κάπου εκεί μπλοκάρει το θέμα, καθώς οι τράπεζες προτιμούν την αντιπρόταση, η οποία κατά κανόνα είναι πολύ χειρότερη της αρχικής που έβγαλε το σύστημα. Ολη αυτή η δυσλειτουργία στην πράξη, στερεί το Δημόσιο από σημαντικά έσοδα, καθώς μεγάλο μέρος των προς ρύθμιση χρεών αφορά οφειλές προς φορείς του Δημοσίου.

Οι τράπεζες επικαλούνται διάφορους περιορισμούς του σχεδίου μείωσης των κόκκινων δανείων, του σχεδίου Ηρακλής. 

Πολύ πιθανό να είναι αλήθεια. Αλλά...

 

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η μεγάλη «σφαλιάρα»

 

Του ΝΙΚΟΥ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Στην Τουρκία πήραν βαθιά ανακούφιση οι καταναλωτές. Ανέμεναν πληθωρισμό πάνω από το 80% τον Ιούνιο και τελικά ανακοινώθηκε… μόλις 78,6%! Αν είχε δηλαδή ένας Τούρκος 100 λίρες στην αρχή της χρονιάς, πλέον η αξία τους είναι λίγο πάνω από 20 λίρες. Αυτό σε ετήσια βάση. Ο μηνιαίος πληθωρισμός κινείται λίγο κάτω από το 5%. 

 Συνολικά η Τουρκία αντιμετωπίζει διψήφιο πληθωρισμό από το 2017. Πέντε ολόκληρα χρόνια, πριν έρθει η ακρίβεια στον υπόλοιπο κόσμο, οι Τούρκοι χάνουν κάθε χρόνο πολλά χρήματα από το διαθέσιμο εισόδημά τους.

Στην Ελλάδα εντυπωσιαστήκαμε με το 12% πληθωρισμό που έδειξαν τα προκαταρκτικά στοιχεία της Eurostat για τον Ιούνιο. Τα τελικά στοιχεία του εναρμονισμένου πληθωρισμού όπως τον μετράει η Ελληνική Στατιστική Αρχή, θα δείξουν 13%. 

Στην πραγματικότητα η ακρίβεια είναι μεγαλύτερη, αλλά δεν έχει καμία σχέση με αυτά που θα αντιμετωπίζαμε εάν απλά πριν από 7 χρόνια, ο τότε πρωθυπουργός έπαιρνε στα σοβαρά το ερώτημα που ο ίδιος είχε θέσει σε δημοψήφισμα. Αν δηλαδή ο Αλέξης Τσίπρας ενημέρωνε τους ευρωπαίους εταίρους μας, ότι η Ελλάδα αποφάσισε και απορρίπτει την πρότασή τους.

Είναι σίγουρο ότι αν τότε ο Αλέξης Τσίπρας έλεγε το «μεγάλο Ναι», οι πολίτες αυτής της χώρας θα έτρωγαν σχεδόν αμέσως και για πολλά χρόνια τη «μεγάλη σφαλιάρα». Ο ίδιος είχε άλλωστε πει εκείνη την περίοδο ότι «η έξοδος από το ευρώ θα ήταν μια ανείπωτη καταστροφή». Η ακρίβεια και τα διψήφια ποσοστά πληθωρισμού και επιτοκίων του εθνικού μας νομίσματος, θα ήταν εδραιωμένα φαινόμενα πολύ πριν από την πανδημία. Πολύ πριν ο Πούτιν σκεφτεί τα παιχνίδια με την ενέργεια και εισβάλει στην Ουκρανία. Φανταστείτε ότι ήδη θα έτρεχε ο πληθωρισμός με ιλιγγιώδη ποσοστά, ανάλογα των σημερινών της Τουρκίας.

Σε ένα ενδεχόμενο Grexit οι καταθέσεις των πολιτών θα μετατρέπονταν σε νέο νόμισμα. Αυτόματα η αγοραστική τους δύναμη θα διαμορφώνονταν με τη νέα ισοτιμία. Ακόμα και αν η μετάβαση γίνονταν με ευρωπαϊκή υποστήριξη, με τα δισεκατομμύρια που υποτίθεται πρότειναν οι Γερμανοί για να φύγουμε από το ευρώ και πάλι η υποτίμηση θα ήταν της τάξης του 30-40%. Αυτόματα όλα τα εισαγόμενα προϊόντα, δηλαδή η πλειονότητα των φαρμάκων, όλα τα καύσιμα, το κρέας, τα γαλακτοκομικά, τα αυτοκίνητα και οι υπολογιστές, θα ήταν ακριβότερα σε ποσοστό τουλάχιστον 30-40%. Ισόποσα θα μειωνόνταν κάθε χρόνο το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών. Οπως ακριβώς το ζουν σήμερα οι Τούρκοι.  

Αυτά στην αρχή. Με τις τράπεζες να χρεοκοπούν και να δυσκολεύονται να πατήσουν στα πόδια τους, πολλές επιχειρήσεις θα βρίσκονταν σε ανάλογη κατάσταση. Με λίγα λόγια η μικρή παραγωγική βάση της χώρας θα διαλυόταν και οι πολίτες λόγω της ακρίβειας θα φτωχοποιούνταν. Σε αυτή την κατάσταση θα μας έβρισκε η ακρίβεια, που σήμερα χτυπάει τις δυτικές οικονομίες.  

Θα προστίθενταν...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η πιο μεγάλη μεταρρύθμιση δεν έγινε

 

Του ΝΙΚΟΥ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Ενας από τους μεγαλύτερους ιδιώτες εργοδότες στην Ελλάδα, που κατά κανόνα οι αμοιβές που δίνει είναι υψηλότερες του ανταγωνισμού, μου έλεγε την περασμένη εβδομάδα ότι όταν ξεπάγωσαν οι προσλήψεις στο Δημόσιο, πριν από μία διετία, κατέγραψε σημαντική αιμορραγία εργαζομένων.  

Διαπίστωσε ότι υπήρχαν τρεις κατηγορίες τάσεων μεταξύ των εργαζομένων που εγκατέλειψαν την επιχείρησή του για μια θέση στο Δημόσιο. 

Η πρώτη ήταν, ότι προτίμησαν μια θέση στην ιδιαίτερη πατρίδα τους, με μια ανάλογη πολύ ήρεμη οικογενειακή ζωή. 

Η δεύτερη κατηγορία ήταν αυτή που ήθελε να ξεφύγει από την ένταση εργασίας του ιδιωτικού τομέα και ήθελε απλά να πάει σε μια δουλειά θεωρώντας ότι στο Δημόσιο θα… αράξει.  

Υπήρχε και μια τρίτη κατηγορία, αυτή που έλεγε ότι θα πάω στο Δημόσιο, για τις αποδοχές, συγκρίνοντας ανόμοια πράγματα, αγνοώντας ότι οι μισθοί στο Δημόσιο είναι 12 και στον ιδιωτικό τομέα 14.

Ανακάλεσα αυτή τη συζήτηση στο μυαλό μου με αφορμή την έρευνα της ΔιαΝΕΟσις, η οποία κατέγραψε ότι η δημοφιλέστερη απάντηση από το 2016 ως προς την επιλογή εργασίας είναι για όλες τις ηλικίες των Ελλήνων η «μισθωτή εργασία στο Δημόσιο». Το ποσοστό φτάνει το 36,4% των ερωτηθέντων, έναντι του 24,4% που έφταναν οι απαντήσεις στο αντίστοιχο ερώτημα του 2016. 

Το ακόμα πιο εντυπωσιακό εύρημα που πρέπει ακόμα περισσότερο να μας προβληματίσει, είναι ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων (58,3%) εξακολουθούν να προτιμούν «μια δουλειά με μέτριο μισθό, μικρές προοπτικές εξέλιξης, αλλά σταθερότητα» από «μια δουλειά με μεγάλες αποδοχές, μεγάλες προοπτικές εξέλιξης, αλλά χωρίς εργασιακή ασφάλεια».  

Κάντε τον συνδυασμό των δύο και αυτόματα έχουμε ένα τεράστιο πρόβλημα. Πολλούς υποψήφιους, έπειτα από πολλά χρόνια, μία χρεοκοπία του κράτους και τρία Μνημόνια, για μια δουλειά στο Δημόσιο, χωρίς ωστόσο πολλές φιλοδοξίες για να προσφέρουν.

Το επίσης εντυπωσιακό εύρημα της έρευνας της ΔιαΝΕΟσις είναι το τι απαντάνε οι Ελληνες για την ιδιωτική εκπαίδευση. Ενώ λοιπόν δηλώνουν ότι θέλουν να δουλεύουν στο κράτος, δεν δείχνουν να εμπιστεύονται το κράτος για την εκπαίδευση των παιδιών τους, δηλώνοντας οι μισοί περίπου Ελληνες ότι αν μπορούσαν να διαλέξουν, θα επέλεγαν την ιδιωτική εκπαίδευση για τα παιδιά τους (48,8% «ναι» και «μάλλον ναι» – έναντι 40,6% το 2019). Αν βάλουμε στην εξίσωση και το γεγονός ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων (55,4%) εξακολουθούν να πιστεύουν ότι οι πολίτες πρέπει να βγαίνουν στη σύνταξη πριν από τα 60 έτη, δείχνουν ότι επιστρέφουμε ως χώρα στις αιτίες που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία το 2010. Στο γεγονός δηλαδή ότι δημιουργήσαμε ένα τεράστιο ράθυμο κράτος, με υπερμεγέθη αριθμό δημοσίων υπαλλήλων, εν πολλοίς άχρηστο και δυσλειτουργικό. 

Τι κι αν μειώθηκαν οι εργαζόμενοι και οι αμοιβές τους, στα χρόνια των Μνημονίων, στην πραγματικότητα τίποτα δεν άλλαξε. Εδώ και μια τριετία που η οικονομία άρχισε να παίρνει τα πάνω της και οι ανάγκες ενίσχυσης σε προσωπικό αυξήθηκαν, στην ουσία προσλαμβάνουμε δημοσίους υπαλλήλους και τους «ρίχνουμε» στην ίδια ράθυμη κατάσταση. Χωρίς ουσιαστική αξιολόγηση. Χωρίς την εργασιακή…. ανασφάλεια, δηλαδή τον κίνδυνο απόλυσης, που έχουν εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα.

Αυτό συμβαίνει γιατί η πιο μεγάλη μεταρρύθμιση στο κράτος δεν έγινε ακόμα και στην πιο σκληρή περίοδο των Μνημονίων. Δεν έσπασε, όχι απλώς το στερεότυπο, αλλά η πραγματικότητα που κρύβεται στη φράση: 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΝουΔοΣΟΒΙΕΤΑΡΑΔΙΚΟ: Τώρα τρέχουμε "άριστοι" γαλαζαίοι μου

 

Του ΝΙΚΟΥ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Στην κυβέρνηση για κάποιο λόγο θεώρησαν ότι αρκούσε να καταγράψουν τα αποθέματα δημητριακών και ηλίανθου, να μιλήσουν με τον βούλγαρο πρωθυπουργό που τους διαβεβαίωσε ότι η χώρα τους δεν θα κλείσει τα σύνορα στα συγκεκριμένα προϊόντα και τελείωσαν. Οχι μόνο σε ό,τι αφορά την επάρκεια αλλά και σε ό,τι αφορά τις τιμές. 

Τους διέφυγε κάτι. 

Πρώτον, ότι τα αποθέματα βρίσκονται στα χέρια ελλήνων ιδιωτών, εμπόρων που νομιμότατα έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν πότε θα πουλήσουν και πότε θα αφήσουν τις ποσότητες να κάθονται στις αποθήκες τους. Αποτέλεσμα δύο μήνες πριν από τον θερισμό, οι τιμές των σιτηρών συνεχίζουν να κινούνται ανοδικά και συμφέρει ακόμα κάποιον που έχει ποσότητες να τις κρατήσεις στις αποθήκες. Αρα ξέρουμε και αυτό σωστό είναι, πού βρίσκονται οι ποσότητες, αλλά δεν μας ανήκουν, με την ευρύτερη έννοια. Εκτός και υπάρχει εκεί έξω κάποιος «κιμπάρης» που θα βγει και θα τις αγοράσει αυτές τις ποσότητες για λογαριασμό του κράτους ή των συνεταιρισμών και θα τις διαθέσει στην αγορά. Προφανώς θα πρέπει όποιος το κάνει να είναι έτοιμος να πάρει και τη ζημιά.

Τους ξέφυγε και κάτι ακόμα, ότι και στη Βουλγαρία οι έμποροι είναι επίσης ιδιώτες, άρα για να φτάσει ένα φορτηγό με δημητριακά στη Θεσσαλονίκη πρέπει αυτοί να το αποφασίσουν ότι τους συμφέρει και όχι ο βούλγαρος πρωθυπουργός.  

Τι πρέπει τώρα να κάνει η κυβέρνηση. 

Το πρώτο είναι να τρέξει. Η σπορά του ηλίανθου γίνεται το αργότερο έως τις 15 Απριλίου και οι παραγωγοί αναμένουν ακόμα την κατανομή του βιοντίζελ που προσέφερε σταθερά τα τελευταία χρόνια υψηλότερες τιμές από αυτές του βρώσιμου ηλιέλαιου. Η πρωτοβουλία της κυβέρνησης πρέπει να ξεκινήσει άμεσα για να ανακατευθυνθούν τα 300.000 στρέμματα από το βιοντίζελ στο βρώσιμο ηλιέλαιο. Αν και η άνοδος των τιμών πάνω από τα 70 λεπτά το κιλό, από 30 λεπτά πέρυσι, δυσκολεύει τις οποίες κινήσεις στο μέτωπο των ενισχύσεων, τη στιγμή μάλιστα που το κόστος παραγωγής αυξάνεται κάθε μέρα που περνά.

Στα σιτηρά μπορεί το προϊόν να βρίσκεται στα χωράφια, αλλά πέραν της «επίκλησης στα θεία» για να μην καταστραφεί η σοδειά από καιρικές συνθήκες, χρειάζεται και προετοιμασία. Δεν πρέπει να γίνει και φέτος το απαράδεκτο που έγινε πέρυσι: