ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι Κομματάνθρωποι

Στη βάφτιση μου το λάδι στην κολυμπήθρα σχημάτισε τον ήλιο του ΠΑΣΟΚ.
Ο αγιος Κατσιφάρας είπε στους γονείς μου πως όταν μεγαλώσω θα γίνω είτε συνδικαλιστής σε ΔΕΚΟ είτε εργολάβος δημοσίων έργων pic.twitter.com/I56cysPnVb

— Φαρίλαος Χλωράκης ⚒️🦞 (@kentrikosxaf) April 17, 2024

🎶Γεννήθηκα για την καταααστροφή
και θέλω να γκρεμίιισω τη βουλή
το συλλογιστικά δεν πάααει άλλο
τα κομματόσκυλα μου πάτησαν τον κάλο
και τώρα νεοέλληνα πεινάς
και σου τα τρώνε ΠΑΣΟΚ και Σαμαράς🎶
Μουσική Βασίλης Τσιτσάνης
Στίχοι Τζιμάκος#Βουλη_Medrano pic.twitter.com/411ePmVtYm

— Julian Is FREE (@Julian_Is_Free) July 22, 2023

 Του Γιάννη Νικολή

Πριν λίγο καιρό σε κεντρικό "καφενείο" της Θεσσαλονίκης εξελίσσεται ο παρακάτω "διάλογος":

-Εσείς καταστρέψατε τη χώρα και την οδηγήσατε στα μνημόνια. Γεμίσατε το κράτος άχρηστους οργανισμούς, δώσατε χρήματα σε αργομισθίες, καταστρέψατε τις επιχειρήσεις, λέει ένας πολίτης απευθυνόμενος σ’ ένα κομματάνθρωπο του παλαιού ΠΑΣΟΚ. Ένα στέλεχος του πάλαι ποτέ κραταιού "σοσιαλιστικού" "κινήματος" και συνεργάτη του εκπεσόντος και εκλιπόντος πλέον αστέρος του.

-Εμείς καταστρέψαμε τη χώρα; Τι λες τώρα; ανταπαντά ο κομματάνθρωπος και προσθέτει με σχεδόν ιερή οργή:

-Εμείς απλώς εφαρμόσαμε ότι λέει το Σύνταγμα για την απασχόληση…

Μου έκανε εντύπωση ο "διάλογος" και τo έψαξα λίγο σχετικά με το τι λέει το Σύνταγμα για την απασχόληση των Ελλήνων. 

Πράγματι στο άρθρο 22 του Ελληνικού Συντάγματος στην πρώτη παράγραφό του αναφέρει:

"Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού".

Ο κομματάνθρωπος προφανώς "είχε δίκιο". Απλώς εφάρμοζε, κατ’ αυτόν, το Σύνταγμα καθώς "…μεριμνούσε για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών…".

Τι καταπληκτική συλλογιστική και τι ατράνταχτα επιχειρήματα. Όχι μόνον δεν έκαναν κάτι επιλήψιμο αλλά αντίθετα "εφάρμοζαν" το Σύνταγμα "…για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών…". Και έτσι βέβαια δημιουργούσαν ένα στρατό ψηφοφόρων οι οποίοι  εξαρτιόταν απ’ αυτούς και δια των ψήφων των οποίων επανεκλέγονταν (οι πολιτικοί πάτρωνες  τους) για να συνεχίσουν το "θεάρεστο" έργο  τους… Δημοκρατικά  πάντα… Ο λαός τους ψήφιζε… και τους ψηφίζει…

Είναι γνωστό ότι τα  πράγματα δεν πήγαν καλά για το  ΠΑΣΟΚ όταν οι κομματικοί πελάτες διαψεύστηκαν ως  προς τις προσδοκίες τους μετά από τη γνωστή δήλωση του Γιώργος (sic). Αναφέρομαι στην εμβληματική φράση "Λεφτά Υπάρχουν…". Τα περίμεναν τα λεφτά και δεν ήρθαν και… αυτοί… Απλώς μετανάστευσαν…

Όμως ο εμβληματικός κομματάνθρωπος είναι μια άλλη πολύ γνωστή φιγούρα.  

Αναφέρομαι στον Γκρούεζα στην γνωστή ταινία "Υπάρχει και Φιλότιμο". Τον ρόλο υποδύθηκε ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος ο οποίος απαντά στον υπουργό Μαυρογιαλούρο (Λάμπρος Κωνσταντάρας) ως  προς τα χρήματά του:
-Μα Εγώ είμαι του κόμματος κ.  υπουργέ…

Οι δυο αυτοί τύποι  σίγουρα "ενσαρκώνουν" πλευρές του γραικύλου κομματάνθρωπου. Αυτόν που ένας άλλος μεγάλος Έλληνας,  ο Γιώργος Σουρής περιέγραψε ως:

"...Όλα σ’ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.
Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι, κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού συγχρόνως μπούφος και αλεπού.
Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο- να παριστάνει τον ευρωπαίο...."*

Αυτοί οι τύποι είναι που με διάφορους τρόπους "διαφεντεύουν" την Ελλάδα και ο όρος κομματάνθρωπος είναι μια μάλλον δόκιμη προσφώνησή τους. Τον όρο χρησιμοποιεί εύστοχα και ο Χρήστος Γιανναράς σε διάφορα κείμενα του χωρίς να δίνει όμως ορισμό του κομματανθρώπου. Απαιτείται κατά συνέπεια ένας ορισμός τουλάχιστον κατά προσέγγιση.

Ως κομματάνθρωπος, λοιπόν, θα μπορούσε να οριστεί:

Ο ανέντιμος και χυδαία ιδιοτελής ανθρωπάκος ο οποίος προσπορίζεται τιμές, αξιώματα αλλά κυρίως προσόδους  όχι με την εργασία και την παραγωγή εμπορεύσιμων αγαθών ούτε με την ανάπτυξη των ικανοτήτων του αλλά δια της διασύνδεσης με κομματικούς μηχανισμούς τους οποίους εκμεταλλεύεται προσφέροντας εκδουλεύσεις είτε στους πάτρωνες είτε στους ψηφοφόρους δια της ψήφου των οποίων εκλέγονται (οι πολιτικοί του πάτρωνες)  

Οι Κομματάνθρωποι είχαν παρουσία ακόμη και στα διάφορα φιλελεύθερα κομματικά σχήματα που εμφανίσθηκαν στην περίοδο της κρίσης 2010-2020. Ήταν και είναι οι φο-φιλελεύθεροι. Αυτοί που προσδοκούσαν κι’ απ’ εκεί να αναλάβουν κρατικές θέσεις για να "σώσουν" τη χώρα…

Είναι σαφές ότι οι κομματάνθρωποι δεν έχουν καμιά ιδεολογία.   Το μεγάλο θέμα τους είναι η άκοπη κοινωνική τους άνοδος μετερχόμενοι ανέντιμα μέσα και διαδικασίες. Πωλούν, κατά διάφορους τρόπους, εκδουλεύσεις και αρέσκονται σ’ αυτό διότι  έτσι αφ’ ενός εκμαυλίζουν τους "εξυπηρετούμενους" αλλά και δημιουργούν έναν "στρατό" υποστηρικτών και ψηφοφόρων που εξαρτώνται απ’ αυτούς…

Φυσικά και οι εκδουλεύσεις τους αφορούν πάντα θέματα και υπηρεσίες που σχετίζονται με το κράτος. Η  Ελεύθερη Αγορά είναι γι’ αυτούς ένα πρόβλημα, εκεί υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να ελέγξουν. Κατά συνέπεια το μεγάλο κράτος είναι όρος επιβίωσης αλλά και επικράτησης των κομματανθρώπων. Κατά συνέπεια είναι πάντα υπέρ του μεγάλου "κοινωνικού" κράτους δια του οποίου υπάρχουν, δρουν και το οποίο εκμεταλλεύονται.

Ας αναλογιστεί ο καθένας τους κομματανθρώπους και ας κοιτάξει γύρω του. Ας προσέξει διάφορες "παρουσίες" σε διάφορους κρατικούς οργανισμούς υγείας, παιδείας, οικονομικών υπηρεσιών, κ.α. Ας ψάξει στο πλήθος των άχρηστων οργανισμών-υπηρεσιών που "δρουν" για το "καλό" του πολίτη. Θα τους διακρίνει εύκολα. Κι’ ακόμη ας αναρωτηθεί πόσες φορές χρειάστηκε τη βοήθειά τους και δυστυχώς την αναζήτησε… σ’ αυτούς τους "σπλαχνικούς" (κομματ)-ανθρώπους…

Θα διαπιστώσει ότι οι κομματάνθρωποι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τα δυστύχημα των Τεμπών και η κολεκτιβίστικη ιδεολογική κυριαρχία

Γράφει ο Γιάννης Νικολής 

Ψυχίατρος, Ψυχαναλυτής Ομάδας, Διδάκτωρ Ψυχιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο

Το δυστύχημα των Τεμπών απασχολεί σχεδόν πλήρως την κοινή γνώμη. Αναλύσεις και αποκαλύψεις διαδέχονται η μια την άλλη.  

Ελάχιστοι μέσα σ’ όσα λέγονται και γράφονται βλέπουν την ιδεολογική κυριαρχία των κολεκτιβιστών που είναι και ένα μείζον αλλά απολύτως υπαρκτό πρόβλημα που διαπερνά και εν πολλοίς αποπροσανατολίζει και "χαλάει” την Ελληνική Κοινωνία.

Τα δεδομένα είναι αρκετά  σαφή, ένας σταθμάρχης δεν κάνει καλά τη δουλειά του και έχει τεράστια συμβολή στην τραγική κατάληξη, δηλαδή τη σύγκρουση των τρένων, δια των επιλογών του ως προς την κυκλοφορία τους.  

Ταυτόχρονα αποκαλύπτεται και ένας κρατικός μηχανισμός που δεν μπορεί να ενσωματώσει νέες τεχνολογίες, και ο οποίος σπρώχνει προς τα πάνω ανθρώπους ανεξάρτητα από τις ικανότητες και τα ουσιαστικά τους προσόντα. Γνώμονας αυτής της υπαλληλικής ανόδου είναι οι κάθε είδους υπαλληλικές και κομματικές επετηρίδες αλλά και οι συνδικαλιστικομματικές δουλειές.

Και ενώ τα πράγματα είναι σαφή ως προς τις τεράστιες και απόλυτες κρατικές ευθύνες που είναι και η ουσία του θέματος βλέπουμε διαμαρτυρίες και "διεκδικήσεις” απολύτως σύντονες με τα κολεκτιβίστικα προτάγματα και  οράματα. Για παράδειγμα σε ένα πανώ στην πλατεία Συντάγματος αναφέρεται ότι τα "Μνημόνια και οι Ιδιωτικοποιήσεις…” προκάλεσαν το δυστύχημα.

Ταυτόχρονα οι λογής λογής κολεκτιβιστές με μεγάλη επιτυχία συνδέουν το ατύχημα με την έλλειψη προσωπικού και άρα με την ανάγκη περαιτέρω νέων προσλήψεων. Εξαιρετικά... η λύση του προβλήματος είναι η αύξηση του κρατικού προσωπικού που θα διαχειρίζεται καλύτερα (ως εκ της αύξησης του) τις νέες τεχνολογίες.

Φυσικά, στις διαμαρτυρίες δεν υπάρχει καμιά αναφορά για τις κρατικές ευθύνες, για τη λειτουργία των κρατικών οργανισμών και μηχανισμών αλλά και για τη νοοτροπία των κρατικών υπαλλήλων που κατ’ ευφημισμό ονομάζονται δημόσιοι. Βέβαια, ο όρος "Δημόσιοι υπάλληλοι" δεν ήταν προσδιορισμός για τους υπαλλήλους του ΟΣΕ αλλά όλοι ήξεραν τη σημασία του πολιτικού μέσου για τις σχετικές προσλήψεις αλλά και αναρριχήσεις στην ιεραρχία του Οργανισμού. Λέγεται μάλιστα ότι πορτρέτα του αλήστου μνήμης Άκη Τσοχατζόπουλου "κοσμούσαν" τα διάφορα γραφεία του Οργανισμού παλαιότερα.

Είναι απολύτως φυσικό και αναμενόμενο. Σε μια κοινωνία εθισμένη στην κρατική φροντίδα, στην κρατική παρέμβαση για κάθε τι (δεν μπορεί να εξαιρούνται οι σιδηρόδρομοι) προφανώς και το κράτος θα κατασκευάσει, θα οργανώσει και θα διευθύνει (και) τους σιδηροδρόμους. Δεν είναι δυνατόν κάτι διαφορετικό.  

Ένα επιπλέον στοιχείο που αποσιωπάται επιμελώς είναι η τακτική λεηλασία του δικτύου των σιδηροδρόμων από καλώδια και υλικά από τη γνωστή "ευπαθή” ομάδα πολιτών που προσφάτως ονομάζουμε Ρομά. Αν κάποιος χρησιμοποιήσει τον παλαιότερο και γνωστότερο όρο προφανώς είναι ρατσιστής... Ένα ακροδεξιό γουρούνι...

Το τι όμως έχει προκαλέσει η τακτική λεηλασία του δικτύου από τους ληστές του σιδηροδρομικού υλικού δεν προσμετράται... Αν μάλιστα κάποιοι εξ αυτών μπουν στη φυλακή προφανώς θα είναι από το εκδικητικό κράτος που δεν τους φροντίζει και δεν του παρέχει δικαιώματα και κυρίως επιδόματα τα οποία η ευπαθής ομάδα δικαιούται... και για τα οποία άλλοι εργάζονται... Ο Σοσιαλισμός άλλωστε πάντα υπάρχει εφόσον υπάρχουν τα χρήματα των άλλων που θα αρπάξει και θα διαχειριστεί το κράτος πατερούλης.

Όμως το πανώ στην πλατεία Συντάγματος επιμένει κραυγάζοντας: τα μνημόνια και οι ιδιωτικοποιήσεις έφεραν το δυστύχημα και φυσικά τις "δολοφονίες”. Και ως εκ τούτοι τι πρέπει να γίνει; Μα προφανώς κρατικοποιήσεις και πρόσληψη προσωπικού...

Ελάχιστοι σ’ όλα αυτά βλέπουν τα απόλυτα εμφανές αλλά και ταυτόχρονα τόσο καλά κρυμμένο "μυστικό”.  

Ποιο είναι αυτό;

  Μα προφανώς η Ιδεολογική Κυριαρχία των κολεκτιβιστών. Εκεί που το κράτος αποτυγχάνει και θα αποτυγχάνει διαρκώς οι κολεκτιβιστές και τα παρακουλουθήματά τους ζητούν περισσότερο κράτος. Προφανώς διότι έτσι δεν θα γινόταν το δυστύχημα στον βωμό των "ματοβαμένων” εταιρικών κερδών.

Αυτό δηλαδή που κυριαρχεί και διαποτίζει την ελληνική (και όχι μόνο) κοινωνία είναι η βεβαιότητα της ανάγκης μας για ένα κράτος πατερούλη που θα φροντίζει και να μην γίνονται ατυχήματα. Διαφορετικά οι αιμοδιψείς καπιταλιστικές επιχειρήσεις θα οδηγούν τον κόσμο στη λαιμητόμο της κάθε αδιάφορης για τη ζωή των ανθρώπων επιχείρησης και του κάθε αιμοσταγή καπιταλιστή φυσικά...

Αυτή είναι κυρίαρχη συλλογιστική, το κυρίαρχο ιδεολόγημα  και στην ουσία κανείς δεν το αμφισβητεί. Είναι η κυρίαρχη ιδεολογία στην Ελλάδα και είναι η μεγάλη δύναμη των κολεκτιβιστών. Είναι μια έκφραση της Ιδεολογικής τους κυριαρχίας.

Η βεβαιότητα ότι οι επιχειρήσεις θέλουν τα κέρδη και δεν ενδιαφέρονται για τον άνθρωπο είναι μια πτυχή του κολεκτιβίστικου Ιδεολογήματος. 

Είναι όμως έτσι; 

Προφανώς και  όχι.

Αυτό που οι κολεκτιβιστές αποσιωπούν και οι πολίτες (κοινωνία) αποδέχεται είναι ότι οι επιχειρήσεις δημιουργούνται και για τα κέρδη αλλά όχι πρωτίστως γι’ αυτά. Πρωτίστως δημιουργούνται για να προσφέρουν προϊόντα και υπηρεσίες.

Τα κέρδη αν προκύψουν είναι ευπρόσδεκτα. Όμως θα προκύψουν αν και εφόσον τα προϊόντα ή οι υπηρεσίες θα βρουν άλλους ανθρώπους να τα αγοράσουν... Αν δεν τα αγοράσουν τότε η επιχείρηση θα καταρρεύσει. Εννοείται ότι στις "απάνθρωπες" καπιταλιστικές συνθήκες η κάθε επιχείρηση έχει να ανταγωνιστεί άλλες επιχειρήσεις που προσφέρουν ανταγωνιστικά προϊόντα. Εντός ενός περιβάλλοντος ανταγωνισμού είναι σύνηθες να προκύπτουν καινοτομίες και τομές που εξελίσσουν τα προϊόντα, τις υπηρεσίες, τους ανθρώπους τις κοινωνίες. Και εδώ είναι η τεράστια δύναμη των Ελεύθερων Κοινωνιών...

Κατά τούτο η Hellenic Train δεν θα μπορούσε να νοηθεί ως μια επιχείρηση της ελεύθερης αγοράς. Δεν είναι εκτεθειμένη στον ανταγωνισμό ως προς τις σιδηροδρομικές της υπηρεσίες. Ανταγωνιστές της θα μπορούσαν να θεωρηθούν τα λεωφορεία και τα αεροπλάνα. Ακόμη όμως κι’ αυτός ο κολοβός ανταγωνισμός ήταν ικανός να την πιέζει για να βελτιώνει τις υπηρεσίες της.

Όσοι έχουμε μια εικόνα από την παλαιότερη συμπεριφορά των ΟΣΕτζήδων στους επιβάτες και την τωρινή στάση των υπαλλήλων της Hellenic Train βλέπουμε εύκολα τη διαφορά.
 
Αυτές τις στοιχειώδεις πραγματικότητες οι αδίστακτοι κολεκτιβιστές τις κρύβουν επιμελώς μεταφέροντας με επιτυχία στην κοινωνία ότι οι επιχειρήσεις υπάρχουν για να πραγματοποιούν "ματοβαμένα”  κέρδη.  
     

Και αυτές οι στοιχειώδεις "πραγματικότητες”-"αλήθειες"  ελλείπουν  από τα μυαλά των πολιτών. Αντίθετα είναι απολύτως διαδεδομένες οι απόψεις περί εκμετάλλευσης, καταπίεσης και απανθρωπιάς επιχειρήσεων και καπιταλιστών. Άλλωστε γι’ αυτό δεν φροντίστηκαν τα τρένα και οι γραμμές γι’ αυτό συνέβη το δυστύχημα. Και γι’ αυτό φταίνε τα Μνημόνια και οι Ιδιωτικοποιήσεις και εμπρός για τις νέες κρατικοποιήσεις... για να πάει η Ελλάδα μπροστά.

Ποιοι όμως θα περιγράψουν αυτές τις στοιχειώδεις "πραγματικότητες” στους πολίτες της χώρας;  

Ποιοι θα πουν στους νέους ανθρώπους ότι αυτά που σας λένε οι κάθε λογής κολεκτιβιστές και τα παρακολουθήματά τους είναι μια ανήθικη ανοησία. Ότι όπου κατίσχυσε αυτή η ανοησία-Ιδεολογία (λέγε με υπαρκτό σοσιαλισμό) προκλήθηκαν ανείπωτες συμφορές.

Την τεράστιας σημασίας αυτή εργασία καλούνται να κάνουν οι φιλελεύθεροι πολίτες. Θα μπορούσε να πει κανείς είναι δουλειά ενός φιλελεύθερου κόμματος να αναδείξει τις τεράστιες και απόλυτες κρατικές ευθύνες για τις οποίες πληρώνουν αδρά οι  εργαζόμενοι πολίτες. Και είναι αυτοί οι πολίτες για τους οποίους κανένας δεν μιλά.

Και εδώ είναι το πρόβλημα της Ελληνικής Κοινωνίας. Όταν το φιλελεύθερο αφήγημα για μικρό κράτος, χαμηλή φορολογία και φιλικότητα στην επιχειρηματικότητα δεν εκφέρεται ενώ αντίθετα τα κολεκτιβίστικα κηρύγματα κυριαρχούν το πρόβλημα γίνεται μεγαλύτερο.

Θα έλεγε κανένας ότι δια της ιδεολογικής κυριαρχίας των κολεκτιβιστών είναι σαν γίνεται αδιανόητο ότι η κοινωνία μας μπορεί να λειτουργήσει χωρίς κρατικές δομές (υπηρεσίες ή οργανισμούς) που να ασχολούνται με το πώς θα μετακινούνται οι πολίτες. Και αυτό είναι κάτι δεδομένο για τους περισσότερους. Το κράτος θα οργανώνει τις συγκοινωνίες και τις μεταφορές όπως παλαιότερα οργάνωνε τις τηλεπικοινωνίες (ΟΤΕ) και την Ηλεκτρική Ενέργεια (ΔΕΗ) και όλοι ξέρουμε τι "δεινά" επήλθαν όταν τα κρατικά μονοπώλια σταμάτησαν να υπάρχουν...

Είναι αδιανόητο για τους πολίτες να φανταστούν αντίστοιχα ότι όπου εμπλέκεται το κράτος θα τα κάνει χάλια, δηλαδή σαν τα μούτρα του. Κι’ αυτό διότι το κράτος, το όποιο κράτος, έχει πολύ διαφορετικούς σχεδιασμούς και στοχεύσεις. Οι κύριες προθέσεις του κάθε μεγάλου κράτους είναι η επιβίωση και διεύρυνση της νομενκλατούρας του, η οποία μπορεί να νοηθεί και ως μια κοινωνική δύναμη καταπίεσης.

Κατά την έννοια αυτή είμαστε και πάλι μπροστά στο αδιόρατο πρόβλημα της Ελληνικής Κοινωνίας. Το πρόβλημα της ενβύθισής της στον θολό βούρκο των κολεκτιβίστικων ιδεολογημάτων από τη μια και της κρατικίστικης αφήγησης από την άλλη. Η Φιλελεύθερη Αφήγηση ελλείπει απελπιστικά.

Είναι καιρός...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΝΕΟΤΑΞΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: White Lives Matter

Γράφει ο Γιάννης Νικολής

Ψυχίατρος, Ψυχαναλυτής Ομάδας, Διδάκτωρ Ψυχιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και ιδρυτής της Λέσχης Φιλελεύθερου Προβληματισμού στη Θεσσαλονίκη

Όλα είναι πολύ γνωστά. Κι’ όμως μοιάζουν τόσο παλιά, σαν να αναφερόμαστε σε αδιαμφισβήτητους μύθους. Ως εκ τούτου αξίζει να τα "θυμηθούμε" και να τα περιγράψουμε με νηφαλιότητα και προσοχή.  

Ο φόνος ενός παραβατικού αφροαμερικανού, του George Floyd, από Αμερικανούς αστυνομικούς, πυροδότησε την έναρξη μιας μεγάλης αλυσίδας διαδηλώσεων, βίας αλλά και λεηλασιών στις ΗΠΑ.  Η φράση Black Lives Matter, έγινε το αναμφισβήτητο viral παγκοσμίως. Γράφτηκε κατά κόρον στα πανό των διαδηλωτών όλου του κόσμου και ήταν παρούσα στα πρωτοσέλιδα του παγκόσμιου τύπου διαρκώς.

Λίγο καιρό μετά υπήρξε ένας άλλος φόνος. Ο φόνος ενός λευκού Αμερικανού πολίτη, Ελληνικής καταγωγής, από Αμερικανούς αστυνομικούς επίσης. Δεν ήταν παραβατικός και μάλλον έπασχε από κάποιο σοβαρό πρόβλημα ψυχικής υγείας. Για τον φόνο αυτό δεν έγινε τίποτα το ιδιαίτερο. Δεν ξεσηκώθηκαν οι φωνές της δικαιοσύνης και της αγανάκτησης. Δεν έγιναν συγκεντρώσεις και πορείες. Προφανώς εδώ δεν υπήρχε λόγος κινητοποιήσεων….

Το ερώτημα που εύκολα προκύπτει είναι γιατί αυτή η έκδηλη διαφορά αντιμετώπισης των δυο φόνων;

Όμως υπάρχουν και ανάλογα ελληνικά παραδείγματα. 

Σκοτώνεται ο νεαρός Γρηγορόπουλος και γίνεται μετά θάνατον προσωπικότητα εθνικής εμβέλειας. Κάθε χρόνο από τότε, με αναφορές στη μνήμη του και με πρόσχημα διάφορα γεγονότα μικρά ή μεγάλα, διοργανώνονται διαδηλώσεις στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις. Συνήθως υπάρχουν φωτιές, έκτροπα και καταστροφές περιουσιών. Αλλά αυτά είναι δημοκρατικό δικαίωμα…

Κατ’ αντιστοιχία υπάρχουν οι νεκροί της Marfin. Γι’ αυτούς ειπώθηκαν ελάχιστα και έγιναν ελαχιστότερα. Αυτοί ήταν λακέδες των αφεντικών που εργαζόταν σε μέρα και ώρα απεργίας, άρα πώς μπορεί να υπάρξει έλεος γι’ αυτούς;

Κατ’ αντιστοιχία ο θάνατος του Παύλου Φύσσα από το μαχαίρωμα χρυσαυγίτη απασχόλησε και απασχολεί το πανελλήνιο σχεδόν διαρκώς.

Λίγο μετά τον φόνο του Φύσσα είχαμε άλλους δυο φόνους χρυσαυγιτών. Μοιάζει σαν να μην έγιναν ποτέ.

Θα μπορούσαν να αναφερθούν και πολλά άλλα παραδείγματα ανθρώπων της αριστεράς οι οποίοι έχουν αγιοποιηθεί με πρόσφορους και αποτελεσματικούς τρόπους. Αλλά τα παραδείγματα που δόθηκαν αρκούν. Διότι το θέμα μας είναι πώς καταφέρνουν οι κάθε λογής αριστεροί, κοινωνιστές, κολεκτιβιστές, κ.α. να εξαγνίζουν και να  ηρωοποιούν τους ανθρώπους που "καταγράφουν" ως δικούς τους.  Εννοείται ότι το θέμα ελάχιστα απασχολεί όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων που αντιτίθενται στην αριστερά.

Είναι απορίας άξιο το ότι δεν γίνεται κατανοητό ότι αυτός είναι ο διαχρονικός τρόπος δια του οποίου οι ιδέες της αριστεράς "διαδίδονται". Αγιοποιούν  έναν άνθρωπο, ένα φορέα (πχ ΕΑΜ) ή μια περίοδο και εν συνεχεία την επικαλούνται. Είτε ως προς την αδικία της απώλειας της ζωής του νεαρού Γρηγορόπουλου είτε με τα "επιτεύγματα" του ΕΑΜ.

Αυτό δηλαδή που κάνουν είναι να στοχεύουν στην Ιδεολογική φόρτιση τραγικών γεγονότων και ανθρώπων τα οποία στη συνέχεια περιγράφουν και παρουσιάζουν κατά την εκδοχή των "βίων αγίων". Επιχειρούν μ’ αυτό τον τρόπο να μιλήσουν στις καρδιές, στα συναισθήματα δηλαδή, των νέων ανθρώπων αναδεικνύοντας την αδικία που υπέστησαν. Όποιες φορές το καταφέρνουν γίνονται πανίσχυροι ιδεολογικά και οι αντίπαλοί τους "τσακίζονται" ως ρατσιστές, φασίστες, άδικοι και ανάλγητοι.

Ελάχιστοι κατανοούν το σκληρό ιδεολογικό "παιχνίδι" που παίζεται με μορφές όπως ο Τσε, ο Μάο (παλαιότερα), ο Στάλιν λίγο πιο παλιά. Οι δε πλήρως και απολύτως αγιοποιημένοι Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν στέκουν ως οι μεγάλοι αλάνθαστοι ήρωες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος.

Πολλοί μικρότερης εμβέλειας "κοινωνικοί αγωνιστές" έχουν ήδη πάρει και τα φωτοστέφανα των ηρώων-αγίων που ζητώντας "ψωμί λευτεριά και τιμή του λαού βρήκανε μνήμα…."

Αυτό δηλαδή που οι αντίπαλοί τους δεν κάνουν είναι να αναδείξουν, την αθλιότητα και ανεντιμότητα που περιέχει η συγκεκριμένη πρακτική της αγιοποίησης. Ταυτόχρονα δεν είναι σε θέση να παρουσιάσουν "ήρωες" πρότυπα που να αξίζουν και να μπορούν να θέλξουν νέους ιδιαίτερα ανθρώπους.

Ποια όμως είναι τα πρότυπα που αξίζουν και δεν προβάλλονται; 

Είναι οι μεγάλοι ευεργέτες της ανθρωπότητας οι οποίοι επιδιώκοντας την βελτίωση των συνθηκών της ζωής τους ή την έκφραση των ταλέντων και των δυνατοτήτων τους άλλαξαν και αλλάζουν τον κόσμο κάθε μέρα.

Ας αναφέρουμε ορισμένους απολύτως ενδεικτικά:

Οι αρχαίοι Έλληνες Αριστοτέλης, Αρχιμήδης και Ευκλείδης είναι τρεις (ενδεικτικοί) τιτάνες της προσφοράς στην ανθρωπότητας.  Εξέφρασαν τον εαυτό τους και ευεργέτησαν με τις ανακαλύψεις τους τον κόσμο.  

Οι Benedict Spinoza, Adam Smith και John Lock είναι επίσης μεγάλοι στοχαστές που ευεργέτησαν την ανθρωπότητα. Με τις φιλοσοφικές τους συλλήψεις αποσάθρωσαν τον κόσμο του μεσαιωνικού σκοταδισμού και διακήρυξαν τις ΙΔΕΕΣ της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. Θεμελίωσαν μ’ αυτόν τον τρόπο την "οργάνωση" της κοινωνίας που είναι γνωστός ως ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ αλλά στην ουσία είναι ο κόσμος των ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΑΓΟΡΩΝ. Όσο βέβαια είναι ελεύθερες.

Να προσθέσουμε, εντελώς ενδεικτικά, τους μεγιστάνες του πλούτου που ταυτόχρονα είχαν και έχουν Φιλοσοφικές συνεισφορές αλλά και πλουσιότατο φιλανθρωπικό έργο.

Ως πρότυπα μπορούμε να αναφέρουμε τους  Benjamin Franklin, James Watt, Andrew Carnegie, Henry Ford,  Thomas Edison,  Bill Gates,  Steve Jobs και τόσους άλλους. Φυσικά υπάρχουν απειράριθμοί ίσης αλλά κυρίως μικρότερης εμβέλειας ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΑΝ τον κόσμο… και συνεχίζουν να τον αλλάζουν.

Όσο δεν προβάλλονται αυτοί οι καταπληκτικοί ως προς τη δημιουργία και τα επιτεύγματα άνθρωποι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟΣ ΚΗΦΗΝΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το φιλελεύθερο πρόγραμμα για την υγεία και τις συντάξεις των πολιτών

Γράφει ο Γιάννης Νικολής 

Ψυχίατρος, Ψυχαναλυτής Ομάδας, Διδάκτωρ Ψυχιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και ιδρυτής της Λέσχης Φιλελεύθερου Προβληματισμού στη Θεσσαλονίκη

Αρκετοί φίλοι κατά καιρούς μου έχουν θέσει το ερώτημα:

-Τι προτείνεται εσείς οι φιλελεύθεροι για το ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ και το ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ;    

Προφανώς οι παρακάτω σκέψεις δεν μπορούν να θεωρηθούν ένα "πλήρες" ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ για την ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ των πολιτών. Μπορούν όμως να θεωρηθούν ως οι βάσεις ενός φιλελεύθερου προγράμματος για την απελευθέρωση των Ελλήνων πολιτών από την κρατική σκλαβιά στην υγεία και την κοινωνική ασφάλιση.

Ας επιχειρήσουμε να το "δούμε" σε κάποια εκδοχή του:

Προοίμιο: Το φιλελεύθερο πρόγραμμα για την ασφάλιση υγείας και τις συντάξεις των πολιτών βασίζεται στην ελεύθερη επιλογή, την πρωτοβουλία και την υπευθυνότητα του κάθε πολίτη. Θέτει εκτός λειτουργίας την "σκλαβωτική" παρέμβαση του κράτους και καλεί τους πολίτες να ερευνήσουν, να συγκρίνουν και να επιλέξουν το καλύτερο για τους ίδιους, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της ζωής τους.

Στο προκείμενο, το "φιλελεύθερο πρόγραμμα" για την υγεία και τις συντάξεις των πολιτών αποτελείται από οκτώ άρθρα και δυο μεταβατικές διατάξεις και έχει ως ακολούθως:

Α. Οι εργαζόμενοι πολίτες απαλλάσσονται απολύτως και πλήρως από οποιαδήποτε εισφορά των ίδιων ή των εργοδοτών τους σε κρατικά ασφαλιστικά ταμεία, ταμεία πρόνοιας και ό,τι άλλο υποχρεωτικά πληρώνουν μέχρι τώρα. Δηλαδή, ο εργαζόμενος για 4ωρη εργασία που σήμερα παίρνει "νομίμως" περί τα 300 ευρώ καθαρά, θα πάρει άμεσα αύξηση 50% φθάνοντας στα 450 ευρώ. Χρήματα που ούτως ή άλλως καταβάλλονται από τον εργοδότη. (Εξυπακούεται ότι εκ παραλλήλου καταργείται και η αθλιότητα του κρατικά οριζόμενου κατώτατου μισθού).

Β. Οι πολίτες καλούνται να επιλέξουν για το τι είδους ασφαλιστικές και συνταξιοδοτικές εισφορές προτίθενται να πληρώνουν και τι παροχές θα έχουν συνάπτοντας σχετικά συμβόλαια με τις εταιρείες που θα συμβληθούν.

Γ. Η δημιουργία εταιρειών παροχής υπηρεσιών υγείας και παροχής σύνταξης είναι ελεύθερη. Όπως ελεύθερη είναι και η επιλογή τους από την πλευρά των πολιτών.

Δ. Η αξιοπιστία και η φερεγγυότητα των εταιρειών παροχής υπηρεσιών Υγείας και Σύνταξης είναι μείζον θέμα και αφορά την ευημερία και ασφάλεια των πολιτών. Για τον λόγο αυτό καθιερώνεται 6μηνιαίος αυστηρός έλεγχος των εταιρειών συνταξιοδότησης και ασφάλισης για όλες τις εταιρείες που υπάρχουν ή θα δημιουργηθούν. Τα αποτελέσματα των ελέγχων δημοσιοποιούνται και ο κάθε πολίτης θα έχει εικόνα και γνώμη για την κατάσταση της εταιρείας με την οποία συμβάλλεται.

Ε. Τους ελέγχους, στις εταιρείες παροχής υπηρεσιών υγείας και σύνταξης, δεν τους πραγματοποιούν κρατικές επιτροπές ή κρατικοί υπάλληλοι για την επάρκεια των οποίων έχουν γνώση όλοι οι Έλληνες. Την πραγματοποιούν ομάδες ελέγχου που συγκροτούνται (με υπουργική απόφαση) από εκπροσώπους των ανταγωνιστριών εταιρειών και οι οποίες έχουν κάθε λόγο να αποκαλύψουν κάθε πρόβλημα, έλλειμμα ή ανεπάρκεια της ανταγωνίστριας εταιρείας. Η αποκάλυψη και δημοσιοποίηση του κάθε ελλείμματος ή προβλήματος της ελεγχόμενης εταιρείας συνεπάγεται άλλωστε περισσότερους πελάτες στην εταιρεία η οποία τους όρισε ως ελεγκτές.

ΣΤ. Τυχόν απόκρυψη ή συγκάλυψη στοιχείων αποτελεί κακουργηματική πράξη στην οποία θεωρείται ότι αυτοδικαίως συμμετέχει και ο υπουργός που όρισε την επιτροπή (από τους εκπροσώπους των ανταγωνιστριών εταιρειών). Το σχετικό κακούργημα εκδικάζεται κατ’ απόλυτη προτεραιότητα και τελεσιδικεί το αργότερο εντός ενός έτους.

Ζ. Όσοι εκ των πολιτών αποφασίσουν να μην συνάψουν σχετικά συμβόλαια (υγείας και Σύνταξης) και άρα να μην προνοήσουν και να μην ξοδέψουν χρήματα για ζωτικά θέματα της ζωής τους, είναι ελεύθεροι να το κάνουν. Προφανώς, όμως, δεν θα μπορούν να έχουν και τις ίδιες παροχές με αυτούς που φροντίζουν, προνοούν και πληρώνουν.

Για τους πολίτες αυτούς θα παρέχεται κρατική βοήθεια για την κάλυψη των αναγκών υγείας και σύνταξης η οποία θα προέρχεται από τα χρήματα όσων πληρώνουν. Στους ίδιους θα εξηγείται, αναλυτικά και εγγράφως από κρατικό υπάλληλο ειδικά επιφορτισμένο γι’ αυτήν την εργασία, ότι οι παροχές που λαμβάνουν δεν προκύπτουν από καταβληθείσες εισφορές ή συμβόλαια αλλά από την γενναιοδωρία άλλων πολιτών που πλήρωσαν και γι’ αυτούς.

Οι παροχές υγείας σ’ όσους δεν πλήρωσαν ασφαλιστικές εισφορές θα είναι με παλαιότερα αλλά αξιόπιστα φάρμακα (π.χ. 5ετίας) και το κόστος νοσηλείας τους δεν θα υπερβαίνει το 70% του κόστους νοσηλείας της κατώτερης βαθμίδας των συμβολαίων που υπάρχουν στην Ελεύθερη Αγορά.

Οι αντίστοιχες συνταξιοδοτικές παροχές για όσους δεν συνήψαν σχετικά συμβόλαια θα είναι επίσης ένα ποσοστό (π.χ. 50%) του κατώτατου συμβολαίου της αγοράς. Εξυπακούεται και πάλι ότι ειδικά επιφορτισμένος κρατικός υπάλληλος θα πληροφορεί εγγράφως ότι οι σχετικές παροχές πληρώνονται από την γενναιοδωρία άλλων πολιτών.

Η. Οι πολίτες έχουν το δικαίωμα και τη δυνατότητα να αρνηθούν να παρακρατείται από τα συμβόλαιά τους το μικρό ποσοστό για την παροχή υπηρεσιών υγείας και σύνταξης που προορίζεται για τους ενδεείς και εμπερίστατους συμπολίτες μας. Τότε το ποσοστό των διαθεσίμων ποσών για τη φροντίδα των ενδεών συνανθρώπων μας μειώνεται ανάλογα.

Είναι όμως ευχή και προσδοκία οι ενεργοί και εργαζόμενοι πολίτες να έχουν τη γενναιοδωρία αλλά και την πρόθεση να φροντίσουν, διά των δικών τους χρημάτων, και όσους δεν είχαν τη ζωή και την τύχη με το μέρος τους. 

Μεταβατικές Διατάξεις

Α. Για τους υπάρχοντες συνταξιούχους δεν μπορεί να υπάρξουν δραστικές αλλαγές. Διατηρούνται τα ποσά των συντάξεων που λαμβάνουν και οι παροχές που έχουν. Για όσους θεωρούν ότι έχουν πληρώσει πολλές εισφορές (στο πρώην ΙΚΑ, ΟΑΕΕ κ.λπ.) και λαμβάνουν μικρές συντάξεις εν σχέσει με όσους προέρχονται από το πρώην "Δημόσιο" είναι δυνατόν να επανεξεταστεί η σύνταξή τους και οι παροχές που λαμβάνουν ώστε να υπάρξει σχετική εξομάλυνση, δηλαδή βελτίωση.

Β. Για τους εργαζόμενους που έχουν ήδη κάποια χρόνια ασφάλισης, οι σχετικές εισφορές που πλήρωσαν θα αποδοθούν με κρατική δαπάνη στις ασφαλιστικές εταιρείες τις οποίες θα επιλέξουν. Θα σχηματίσουν έτσι το δικό τους ασφαλιστικό κεφάλαιο για τη συνταξιοδότησή τους. Φυσικά και μπορούν να λάβουν τα χρήματα τους πίσω ή να μην πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές, "εντασσόμενοι" στους ενδεείς συμπολίτες μας οι οποίοι θα λαμβάνουν υπηρεσίες υγείας και σύνταξης κατά πως περιγράφεται στο παραπάνω σημείο Ζ.

-----
    
Διαβάζοντας τα παραπάνω "σκληρά", οι μεν κολεκτιβιστές και κρατιστές θα πουν για δες που θέλει να μας οδηγήσει ο "νεοφιλελευθερισμός".  

Οι δε γιαλαντζί φιλελεύθεροι (ονομάζονται και φο-φιλελεύθεροι) θα πουν ότι εδώ δεν μας ψηφίζουν όταν τα λέμε στρογγυλεμένα, θα μας ψηφίσουν αν τα πούμε έτσι σκληρά και σαφώς;

Η απάντηση είναι στοιχειώδης. 

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΗΦΗΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πλούτος και σαχλαμάρες

Γράφει ο Γιάννης Νικολής 

Ψυχίατρος, Ψυχαναλυτής Ομάδας, Διδάκτωρ Ψυχιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και ιδρυτής της Λέσχης Φιλελεύθερου Προβληματισμού στη Θεσσαλονίκη. 

Έχω καθαρά στην μνήμη μου την παρατήρηση ενός ανοητούλη κολεκτιβιστή, ο οποίος σχολιάζοντας την αποτίμηση της περιουσίας των δισεκατομμυριούχων αποφάνθηκε:

-Απορώ πώς μπορεί κάποιος να έχει 5 δισεκατομμύρια και να θέλει να τα κάνει περισσότερα. Τι τα θέλει; σε τι θα του χρειαστούν;

Προφανώς θεωρούσε ότι τα δισεκατομμύρια, όσων έχουν τέτοιου μεγέθους περιουσίες είναι καταθέσεις σε τράπεζες ή σε κάποιο χρηματοκιβώτιο τύπου Skroutz Mcduck.  

Προφανώς ήταν πολύ μακριά από το να κατανοήσει ότι η αποτίμηση μιας (public) εταιρείας είναι το αποτέλεσμα του κάτωθι πολλαπλασιασμού:

Τρέχουσα αξία μετοχής (η οποία διαπραγματεύεται κάθε ημέρα του εργάσιμου 5θημέρου) χ Αριθμός Μετοχών της Εταιρείας = Αποτίμηση της Εταιρείας

Εξυπακούεται ότι όσες περισσότερες μετοχές διαθέτει κάποιος και όσο μεγαλύτερης αξίας είναι αυτές τόσο μεγαλύτερη είναι και η αξία του ενεργητικού του (της περιουσίας του δηλαδή).  

Ο ελάχιστα εξοικειωμένος με τα ανωτέρω καταλαβαίνει φυσικά ότι ο δισεκατομμυριούχος δεν διαθέτει όλα αυτά τα χρήματα σε μετρητά. Φυσικά και μπορεί να αποκτήσει ρευστότητα αν πουλήσει μετοχές. Όμως η αξία της περιουσίας είναι η τιμή της μετοχής και φυσικά ο αριθμός των μετοχών που κατέχει κάποιος.

Όμως η οποιαδήποτε μετοχή δεν πηγαίνει μόνο προς τα πάνω. Πηγαίνει και προς τα κάτω. Υπάρχουν μετοχές που μεσουράνησαν και τελικά οδηγήθηκαν στο μηδέν, στην χρεοκοπία δηλαδή. Είναι διάσημη η χρεοκοπία της Kodak όταν δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει τις τεχνολογικές αλλαγές στην φωτογραφία ή της τράπεζας  Lehman Brothers το 2008.

Όμως αν αυτές οι εταιρείες είναι μακριά μπορούμε να πάμε σε ελληνικές Εταιρείες όπως η Πειραϊκή-Πατραϊκή ή η γαλακτοβιομηχανία "ΑΓΝΟ" στη Θεσσαλονίκη που επίσης κατέρρευσαν.  

Να αναφέρουμε επίσης ότι επί της ουσίας οι ελληνικές τράπεζες είναι εδώ και χρόνια υπό κατάρρευση και διασώζονται καθώς μπαίνουν χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων αλλά και διεθνών επενδυτών στα ταμεία τους. H διαδικασία αυτή είναι γνωστή ως "Αύξηση Μετοχικού Κεφαλαίου".

Εύκολα συνάγεται ότι για να διατηρηθεί η αξία μιας εταιρείας ή και να αυξηθεί απαιτείται η εταιρεία να έχει δουλειές.  

Που σημαίνει να κάνει πωλήσεις. 

Που σημαίνει ότι τα προϊόντα της προτιμώνται από την αγορά, από τους ανθρώπους δηλαδή που τα καταναλώνουν. Ας αναλογισθεί, έστω για λίγο κάποιος, τι αγώνας, τι ακάματη προσπάθεια περιέχεται στον αγώνα ενός ανθρώπου να παράγει προϊόντα ή υπηρεσίες που να πουλιούνται στην αγορά. Όταν μάλιστα στην αγορά υπάρχουν τόσα εξαιρετικά και ανταγωνιστικά προϊόντα...

Ας αναλογισθεί κανείς την ηθική αξία που περιέχει η προσπάθεια της δημιουργίας προϊόντων ή υπηρεσιών που θα βελτιώσουν τη ζωή των ανθρώπων. Και μόνο εφόσον βελτιώνουν τη ζωή τους αυτοί θα τα αγοράσουν (προτιμήσουν) από άλλα ανταγωνιστικά. Εμφανώς δηλαδή ο πλούτος, στην Ελεύθερη Αγορά, προκύπτει μόνο εφόσον η αγορά, δηλαδή οι πολλοί πολίτες προτιμήσουν κάποιο προϊόν ή κάποια υπηρεσία. Δηλαδή σε τελευταία ανάλυση για να πλουτίσεις σε μια ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΓΟΡΑ είναι απαραίτητο να εξυπηρετήσεις καλύτερα τους πελάτες σου. Αλλιώς θα σου τους πάρει κάποιος άλλος... και θα φτωχύνεις...

Αυτά βέβαια είναι πολύ μακριά από τις ανοησίες διάφορων κολεκτιβιζόντων (sic)  λογοτεχνών και κολεκτιβιζόντων δημοσιογράφων. Είναι αυτοί που κάνουν λόγο για αθέμιτο πλουτισμό περιγράφοντας ΣΑΧΛΑΜΑΡΕΣ του τύπου:

-Πλούτισε πουλώντας νοθευμένα προϊόντα (θεωρώντας ότι οι αγοραστές ήταν τόσο βλάκες που να μην προσέξουν ή να μην ανακαλύψουν την νοθεία)
Ή
-Έκανε τα πρώτα του πολλά λεφτά πουλώντας αγελάδες που πρώτα είχε "γεμίσει" με νερό (Θεωρώντας και εδώ ότι οι αγοραστές δεν θα ανακάλυπταν τη σχετική απάτη)
Ή
-Σχημάτισε ένα μεγάλο κεφάλαιο σε λίρες κάνοντας εμπόριο σαν μαυραγορίτης στην κατοχή. Ξεχνώντας φυσικά ότι σε συνθήκες κατοχής δεν μιλούμε για ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΓΟΡΑ, αλλά για αγορά που ρυθμίζεται με τον πιο σκληρό τρόπο από τις  κατοχικές δυνάμεις...

Βέβαια πλούσιοι δεν είναι μόνο οι δημιουργοί επιχειρήσεων. Η δημιουργία επιτυχημένων επιχειρήσεων άλλωστε είναι από τα πιο δύσκολα εγχειρήματα. Και μην ξεχνάμε ότι το 95% των επιχειρήσεων αποτυγχάνει στα πρώτα 5 έτη από τη δημιουργία τους.

Πλούσιοι είναι και οι άνθρωποι που διαχειρίζονται μετοχικά κεφάλαια διαφόρων τύπων.  Επιτυγχάνουν αποδόσεις και χρηματική ροή δια της χρήσης ενός πλέγματος αγορών και πωλήσεων μετοχών και παραγώγων (options, futures, κ.α.). Οι άνθρωποι αυτοί είναι διαθέσιμοι να αναλάβουν ρίσκα σε επιχειρήσεις που πρωτοεμφανίζονται και που πιθανόν να μην υπάρχουν αύριο. Να χρηματοδοτήσουν νέες ιδέες και εταιρείες που αλλάζουν τον κόσμο κάθε μέρα γύρω μας.

Οι ΣΑΧΛΑΜΑΡΕΣ που ακούγονται εδώ είναι του τύπου:

-Έκανε την περιουσία του χειραγωγώντας την αγορά ομολόγων και συναλλάγματος (λες και είναι δυνατόν ακόμη και πιο πλούσιοι άνθρωποι, με κεφάλαια δισεκατομμυρίων, να χειραγωγήσουν αγορές στις οποίες διακινούνται τρισεκατομμύρια).

Τα χρηματιστήρια ως αγορές πολλών και σύνθετων προϊόντων είναι χώροι επικίνδυνοι για ανθρώπους που δεν έχουν εμπειρία. Είναι ακόμη πιο επικίνδυνα για ανθρώπους που δεν ξέρουν να μαθαίνουν από τα λάθη τους. Είναι όμως κατάλληλα για ανθρώπους που θέλουν να εξελίσσονται και να βελτιώνουν τις αποδόσεις ακόμη και μικρών κεφαλαίων που θέλουν να τα κάνουν μεγάλα.

Ο κατάλογος των πλουσίων ανθρώπων δεν τελειώνει εδώ. Υπάρχουν και οι πλούσιοι των ακινήτων. Αυτοί που καταγράφουν υπεραξίες αλλά και χρηματική ροή δια της αξιοποίησης των ακινήτων που αποκτούν και κατέχουν. Η διαχείριση των ακινήτων είναι μια άλλη δύσκολη προσπάθεια αλλά ας μην επεκταθούμε περαιτέρω.

Εμφανώς και εν κατακλείδι, ο πλούτος δεν είναι κάποια εύκολη υπόθεση. Απαιτεί ικανότητες, συνέπεια, προσπάθεια, αντοχή στο λάθος και την αποτυχία και διαρκή προσωπική εξέλιξη.  

Όσοι πιστεύουν  ότι η κατάκτηση του πλούτου είναι μια πορεία "βρωμιάς" και ανεντιμότητας απλώς...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ανέντιμοι, χυδαίοι, βρομιάρηδες

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΙΚΟΛΗΣ
Ψυχίατρος, Ψυχαναλυτής Ομάδας, Διδάκτωρ Ψυχιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο

 
Στην Θεσσαλονίκη έξω από τα Βυζαντινά αλλά και Οθωμανικά μνημεία τοποθετήθηκαν κάποιοι καλαίσθητοι πίνακες (stand) που ανέφεραν αρκετά ιστορικά στοιχεία για τα αντίστοιχα μνημεία.  Ήταν ενδιαφέρουσες πληροφορίες, γραμμένες και στα αγγλικά, που κάτοικοι αλλά και επισκέπτες διάβαζαν ευχαρίστως. Έπαιρναν και μια ιδέα για την ιστορία της πόλης και του μνημείου φυσικά.

Μεγάλο μέρος αυτών των πινάκων είναι ήδη κατεστραμμένοι με χρήση μπογιάς ή μαρκαδόρων. Άλλους τους έκαψαν, αφού βέβαια πρώτα  περιέλουσαν τους πίνακες με εύφλεκτο υγρό.  Δεν μπορώ να φανταστώ ότι πείραζαν κανέναν. Κι’ όμως οι αφανείς μπαχαλάκηδες τους κατέστρεψαν.  

Ποιος είναι ο λόγος αυτού του βανδαλισμού; 

Γιατί οι άνθρωποι αυτοί θέλουν να καταστρέψουν κάτι που δεν πειράζει κανέναν ενώ αντίθετα βοηθάει πολλούς;… Στο προκείμενο τους βοηθά να ανακαλύψουν την πόλη και την ιστορία της.

Η μόνη απάντηση που βρίσκω είναι διότι μέσα τους είναι  ΒΡΟΜΙΑΡΗΔΕΣ. Όταν κάποιος μέσα του είναι ΒΡΟΜΙΑΡΗΣ προφανώς θα το "βγάλει" και προς τα έξω. Παρατηρείστε τους βρομιάρηδες σε διάφορους προσεγμένους χώρους και θα δείτε "ξέχειλη" την τάση τους να τους βρομίσουν και να τους υποβαθμίσουν.

Αντίθετα οι άνθρωποι με αισθητική αλλά και προσωπική ευθύνη όπου και να βρεθούν θα αναβαθμίσουν  ένα χώρο.  Θα τον φροντίσουν, θα τον καθαρίσουν, θα τον περιποιηθούν… Υπάρχει μια άβυσσος που χωρίζει τους βρομιάρηδες από τους ανθρώπους με ευθύνη και αισθητική...

Εξετάζοντας τις δυο αυτές ομάδες ανθρώπων αβίαστα θα καταλήγαμε ότι οι άνθρωποι της καθαριότητας, της αισθητικής και της ευθύνης ασφαλώς και δικαιούνται περισσότερα. Είναι άλλωστε αυτοί που σέβονται τον δημόσιο χώρο, αυτοί που δεν πετούν σκουπίδια, αυτοί που όταν μπορούν καθαρίζουν.

Εδώ να αποδοθούν και εύσημα σε μια ομάδα ανθρώπων από τη "Δημιουργία Ξανά" τους "λαμπίκος" που επανειλημμένα, στη Θεσσαλονίκη, καθάρισαν διάφορα μνημεία που οι Βρομιάρηδες βανδάλισαν και βρόμισαν. Να αναφέρουμε φυσικά ότι ποτέ κανένας αριστερός κολεκτιβιστής δεν συμμετείχε σε εργασίες καθαρισμού και φροντίδας. Αυτοί μπορούν να βρομίζουν… Οι άλλοι έχουν  υποχρέωση να καθαρίζουν...

Προτείνω επίσης να ρίξει κάποιος και μια ματιά για το τι αφήνουν πίσω τους στις πλατείες που καταλαμβάνουν οι διάφοροι αριστεροί της  "κοινωνικής δικαιοσύνης" όταν φεύγουν από τις πλατείες που κατέλαβαν. Βρομιά, σκουπίδια, καταστροφές, γραμμένους τοίχους… Είναι η βρομιά που έχουν μέσα τους και "εξάγουν" προς τα έξω… Και πάλι στην Θεσσαλονίκη, στην πλατεία Καλλιθέας, όπου έγιναν πρόσφατα κάποια επεισόδια, όταν  έφυγαν άφησαν πίσω τους βρομιά και ασχήμια...

Ας πάμε τώρα στην αντικειμενική ενημέρωση που ζητούν οι αριστεροί κολεκτιβιστές  της "φροντίδας των αδυνάτων". 

Ισχυρίζονται ότι τα κανάλια, τα βοθροκάναλα όπως τα ονόμασε γνωστό στέλεχος τους, δεν τους  παίζουν και ότι πρέπει να  παρέμβει το ΕΣΡ για να τα βάλει σε κάποια τάξη. Δηλαδή τι; Να "παίζουν" ειδήσεις και ενημέρωση κατά την τάξη και την αναλογία που οι κολεκτιβιστές θα ορίσουν. Δηλαδή αυτό που θα ορίσει κάποιο κρατικό συμβούλιο. Το ονομάζουν και "αντικειμενική" ενημέρωση... Είναι η "πραγματική ελευθερία" για την οποία κόπτονται οι κολεκτιβιστές...

Λίγο να το σκεφθεί κανένας καταλαβαίνει ότι πρόκειται για μια απόλυτη  ανεντιμότητα.  

Είναι πρώτα πρώτα  το γεγονός ότι οι ίδιοι στα δικά τους έντυπα και ραδιοφωνικούς (για παράδειγμα) σταθμούς δεν δίνουν δεκάρα για την αντίθετη άποψη. Προβάλλουν διάφορες εκδοχές των γεγονότων όχι απλώς με μεροληψία, αλλά με απόλυτο μίσος και απαξιωτική πρόθεση προς κάθε αντίπαλο. Ταυτόχρονα καθαγιάζουν τα γνωστά πια εγκλήματα της αριστεράς με παιδαριώδεις βλακείες και δικαιολογίες.

Ας παρακολουθήσουμε ορισμένα από τα καμώματα των (Αν)έντιμων κολεκτιβιστών.

Λέει λοιπόν ο (Αν)έντιμος κολεκτιβιστής με ύφος 1000 καρδιναλίων. Η Μαρέβα Γκραμπόφσκι-Μητσοτάκη (τονίζοντας εμφατικά το Γκραμπόφσκι) έστειλε φωτογραφίες από την Κρακοβία, όπου πήγε (με τον σύζυγό της)  για απόδοση τιμής στα θύματα του Άουσβιτς, που δείχνουν πόσο ωραία περνάνε σε κάποια έξοδο. Άρα δεν σέβεται τα θύματα. Ντροπή της!!! Μαζέψτε την!!!...

Ο (Αν)έντιμος κολεκτιβιστής εδώ κάνει μια αυθαίρετη σύνδεση. Δεν μπορεί κάποιος να έχει ευχάριστες στιγμές επισκεπτόμενος την Κρακοβία για τα θύματα του Άουσβιτς. Αν έχει ευχάριστες στιγμές του αξίζει μόνο Ντροπή και συμμάζεμα...

Κατ’ αντιστοιχία ο (Αν)έντιμος απολογητής του κολεκτιβισμού λέει για την πορεία του Πολυτεχνείου στην οποία και συμμετείχε ο πρώην Πρωθυπουργός και που αποχώρησε στο Σύνταγμα. Όχι!!! πήγε μέχρι την Αμερικάνικη Πρεσβεία, λένε ψέματα τα (βοθρο)κάναλα... Επιβεβαιώνοντας φυσικά την υψηλή του εντιμότητα.

Και ένας άλλος κολεκτιβιστής αναφερόμενος στα Σταλινικά εγκλήματα βροντοφωνάζει για τους σοβιετικούς λιμούς. Δεν ήταν λάθος του Στάλιν... απλώς δεν τους βγήκε το πλάνο (της σοσιαλιστικής παραγωγής). Βέβαιος ότι εκφέρει την μεγάλη αλήθεια. Ας φανταστεί κανένας τι θα πουν για τις ελεύθερες αγορές αν αποτύχουν να εφοδιάσουν τα μικρά ή μεγάλα μαγαζιά με αγαθά...

Και στη συνέχεια όλοι αυτοί οι υπηρέτες της αλήθειας ζητούν την παρέμβαση του ΕΣΡ για να υπάρχει αναλογική ειδησεογραφία, διότι οι θέσεις τους υποβαθμίζονται από τα βοθροκάναλα. Που όμως υποχρεούνται να τις προβάλλουν... Η υψηλή ηθική του κολεκτιβισμού στο απόγειό της...

Τέλος να πάμε στη διαρκή χυδαιότητα η οποία εκστομίζεται σε τεράστια έκταση. Για παράδειγμα. 

Ο Κολάμπια και το συνάφι της αρπαχτής. Οι ιδεοληπτικοί του Νέο-φιλελευθερισμού που θέλουν να μειώσουν τους μισθούς, να καταργήσουν το 8ωρο και να τα δώσουν όλα στο μεγάλο κεφάλαιο. Οι σαδιστές εναντίον του Βασίλη Δημάκη και  του Κουφοντίνα που θέλουν να τους καταστρέψουν, να τους σκοτώσουν. Οι σκληροί νεοφιλελεύθεροι που δεν υπολογίζουν τις μάνες μικρών παιδιών (στους προσφυγικούς καταυλισμούς)… και άλλα παρόμοια.

Αν δηλαδή κάποιος έχει επιφυλάξεις για το πόσα "δικαιώματα" θα δοθούν στον καταδικασθέντα για κακουργήματα Δημάκη ή αν δεν "συμφωνεί" με τις διεκδικήσεις του Κουφοντίνα είναι προφανώς αντιδραστικός φασίστας. Αν κάποιοι αμφισβητούν το δικαίωμα του κράτους να παρεμβαίνει στις εργασιακές σχέσεις προφανώς είναι είτε οι ίδιοι αιμοδιψή  καπιταλιστικά  γουρούνια είτε λακέδες των αφεντικών. Και αν κάποιος "ακολουθεί" τη κρατικίστικη ΝΔ είναι προφανώς με το συνάφι της αρπαχτής του "Κολάμπια".

Με τούτα και με κείνα στη χώρα της Σοβιετικής Φαιδράς Πορτοκαλέας ανθεί ένα είδος ανθρώπων περί τους κολεκτιβίστικους χώρους-οργανώσεις, περί και εντός της "δημοσιογραφίας" που κάλλιστα θα μπορούσαν να ονομαστούν με τον τίτλο "Ανέντιμοι Χυδαίοι Βρομιάρηδες". Το μεγάλο θέμα των "Ανέντιμων Χυδαίων Βρομιάρηδων" δεν είναι σε καμιά περίπτωση να προσφέρουν πληροφόρηση ούτε φυσικά να αναδείξουν κρυμμένες πλευρές γεγονότων και καταστάσεων, αναλύοντάς τα διεξοδικά.

Το μεγάλο ζητούμενο γι’ αυτούς είναι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Βαριά σκλαβιά στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΙΚΟΛΗΣ

Ψυχίατρος, Ψυχαναλυτής Ομάδας, Διδάκτωρ Ψυχιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και ιδρυτής της Λέσχης Φιλελεύθερου Προβληματισμού στη Θεσσαλονίκη.

 Η μεγάλη (και κοινωνική πλειοψηφία) των αδαών περί την ιστορία δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το πώς είναι η σκλαβιά σε μια χώρα. Συνήθως φαντάζονται ότι οι κατά καιρούς σκλαβωτές "μπαίνοντας" σε μια χώρα δηλώνουν απερίφραστα τις κατακτητικές τους διαθέσεις. Νομίζουν ότι λεηλατούν και καταπιέζουν ανοικτά τον πληθυσμό της χώρας που κατέλαβαν.

Κάνουν λάθος. Όλοι οι στρατοί κατοχής και όλοι οι σκλαβωτές είπαν και λένε πολύ διαφορετικά πράγματα.  

Για να μην πάμε μακριά, στην ιστορία, και μένοντας μόνο στον 20ο αιώνα ας αναλογιστούμε τους Ρώσους Μπολσεβίκους και τους Γερμανούς Ναζί. 

Οι πρώτοι διακήρυξαν ότι "απελευθερώνουν" τους Ρώσους κατ’ αρχήν και τον κόσμο ολόκληρο (ως πρόθεση τουλάχιστον) από τα δεσμά της εκμετάλλευσης και ότι τον οδηγούν στην ουτοπική κομμουνιστική "ελευθερία". Τα Γκούλαγκ, οι μαζικοί φόνοι, η "εξαφάνιση"  κάθε διαφωνούντα και η απόλυτη σκλαβιά ως προς την ελευθερία του λόγου ήταν απλώς κάποια ασήμαντα θεματάκια.

Οι Ναζί κατακτητές της Ευρώπης δήλωσαν ότι απελευθερώνουν τους λαούς από την "εκφυλισμένη αστική δημοκρατία" παραδίδοντας τους λαούς στην "ελευθερία" του καθαρού αίματος, του "εθνικο-Σοσιαλισμού". Στην Ελλάδα όταν ήρθαν δεν διακήρυξαν καμιά σκλαβιά. Αντιθέτως είπαν ότι έρχονται ως φίλοι και δεν βρήκαν λίγους "συμμάχους" που τους στήριξαν στον αγώνα εναντίον των εκφυλισμένων αστών...

Να αναφερθεί εδώ, και εντελώς παρενθετικά, ότι αντίθετα οι προασπιστές των ΙΔΕΩΝ της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ουδέποτε πρόβαλλαν ανόητες μεγαλοστομίες κατανοώντας ότι η ΑΝΘΡΩΠΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ δεν μπορεί παρά να είναι περιορισμένη και σχετική. Είτε στην Αρχαία Ελλάδα, που μπορούμε να θεωρήσουμε ως λίκνο του ελεύθερου πολίτη, είτε στους φιλοσόφους της νεωτερικότητας (B. Spinoza, J. Lock, Α. Smith, κ.α.) ή ακόμη και τους μεγάλους "πατέρες" του έθνους στις ΗΠΑ βλέπουμε να αντιλαμβάνονται το πεπερασμένο και σχετικό της ελευθερίας του ανθρώπου.

Για τον λόγο αυτό και ουδέποτε οι φιλελεύθεροι μίλησαν για ουτοπικούς παραδείσους και τέλειες κοινωνίες που είναι αδύνατον να υπάρξουν. Άλλωστε τόσο η λογική όσο και η ιστορική εμπειρία πιστοποιεί το αδύνατο των ουτοπικών σοσιαλιστικών παραδείσων που πάντα αποδεικνύονται φρικτοί εφιάλτες ΣΚΛΑΒΙΑΣ...

Σήμερα όμως, για να επανέλθουμε, στη χώρα της Φαιδράς Πορτοκαλέας ή του Σοβιετικού Ελλαδιστάν η βαριά σκλαβιά που κυριαρχεί φτιασιδώνεται και παίρνει άλλα ονόματα. Εύηχα, "όμορφα", "κοινωνικά" και σοσιαλιστικά ταυτόχρονα έτσι ώστε να μην αναγνωρίζεται ως σκλαβιά αλλά να προβάλλεται ως τάχα ελευθερία και δικαιοσύνη.

Ας δούμε ορισμένα από τα ονόματα που παίρνει η απέραντη σκλαβιά στη Χώρα της Φαιδράς Πορτοκαλέας. Ονόματα που αναφέρονται σε ιδεολογικές αντιλήψεις αλλά και θεσμικές πρακτικές στην Ελληνική κοινωνία.

"Κοινωνική Αλληλεγγύη", Κρατικά Οριζόμενος κατώτατος Μισθός, "Εισφορά Αλληλεγγύης”, Κλιμακωτή φορολογία (την περιγράφει και ο Μαρξ στο "Κομμουνιστικό Μανιφέστο"), "Τέλος επιτηδεύματος" (φυσικά δεν υπάρχει "τέλος κρατικού υπαλλήλου"), Επιδόματα Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ποιος τα πληρώνει άραγε;), "Δωρεάν" Γεύματα για τους μαθητές, "Αξιοπρεπείς" συντάξεις για τους Κρατικούς (τους λένε και δημόσιους) Υπαλλήλους, "Δωρεάν" Κρατική "Παιδεία" και  "Δωρεάν" Κρατική "Υγεία", Κρατική (τη λένε και Δημόσια) Ραδιοφωνία Τηλεόραση.

Θα μπορούσε να προστεθούν πολλά ακόμη αλλά ας αναφερθεί εδώ και κάτι ευτελές. Αναφέρομαι στα "δικαιώματα" των κατοικιδίων τα οποία επιβάλλουν οι κολεκτιβιστές σε συνεργασία με του κρατιστές δια της νομοθεσίας. Έτσι σήμερα αν κάποιος διώξει-αγριέψει κάποιο κατοικίδιο είναι σχεδόν δολοφόνος. Όταν οι "φιλόζωοι" αφήνουν τα "αποπατήματα" των κατοικιδίων στους δρόμους βρωμίζοντας και υποβαθμίζοντας τους χώρους  και επιβάλλοντας τη βρωμιά απλώς υποπίπτουν σε αμελητέο πταίσμα...

Όμως τα πράγματα δεν σταματούν εδώ.  

Το γνωστό και πολύ γνώριμο πια "Lockdown” που έχουν επιβάλλει οι κρατιστές και φυσικά αποδέχονται οι κολεκτιβιστές τι είναι αν δεν είναι σκλαβιά; Η υποχρεωτική χρήση μάσκας για το καλό μας, που το ξέρει η πολιτική ηγεσία, και δεν το αντιλαμβανόμαστε εμείς;  Η απαγόρευση των μετακινήσεων για λόγους δημόσιας υγείας τι είναι;

Και εύλογα θα τεθεί το ερώτημα:

-Μα αλήθεια, όλα αυτά είναι σκλαβιά;

Δυστυχώς εδώ έχουμε φθάσει. Όλοι οι σκλαβωτικοί θεσμοί, αντιλήψεις και πρακτικές να έχουν καθαγιαστεί και φτιασιδωθεί ώστε να μην φαίνεται η σκλαβιά που επιβάλλουν. Λίγο να το ψάξει κανένας θα διαπιστώσει πώς όλα όσα αναφέρονται παραπάνω είναι η απέραντη και αβάσταχτη σκλαβιά που επιβάλλουν κρατιστές και κολεκτιβιστές και την οποία υφίστανται οι πραγματικά εργαζόμενοι πολίτες.

Είναι η σκλαβιά που δεν επιτρέπει στους ανθρώπους να διεκδικήσουν τα όνειρά τους να αγωνιστούν για να προκόψουν και να πετύχουν σε μια κοινωνία ελευθεριών και πλούτου. Σε μια κοινωνία που η επιτυχία είναι ζητούμενη αλλά και η αποτυχία θεμιτή… αλλά με δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες.

Και ποιοι είναι οι Σκλαβωτές; 

Μα προφανώς όλοι αυτοί που "ωφελούνται" από όλους αυτούς τους θεσμούς τις παροχές και τις διευκολύνσεις που το κράτος παρέχει στους δικούς του. 

Είναι το πολιτικό προσωπικό (η υψηλή ηγεσία των σκλαωβωτών) και οι λογής λογής και πολυπληθείς κομματάνθρωποι που κυριαρχούν στην Ελληνική κοινωνία.  

Είναι οι περισπούδαστοι ακαδημαϊκοί που υποστηρίζουν τα "δικαιώματα" του κουφοντίνα…  

Είναι και όλοι αυτοί που έχουν εξοικειωθεί με τις κρατικές παροχές της φτώχειας και της μιζέριας που περιμένουν από το κράτος…

Είναι και όλοι αυτοί που μισούν το κράτος και λατρεύουν τις κρατικές (τις λένε και "κοινωνικές" παροχές). Παροχές που προέρχονται από τη λεηλασία των πραγματικά εργαζομένων παραγωγών.  

Είναι αυτοί που χωρίς να κάνουν τίποτα ζητούν τα πάντα… από το κράτος βέβαια…

Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι όλοι αυτοί είναι η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία.  

Αυτή που εκλέγει κυβερνήσεις κα ζητά παροχές.  

Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα για όλους αυτούς. Από πού θα τα πάρουν (λεηλατήσουν) για να τα καρπωθούν; 

Μια πηγή υπάρχει μόνο. 

Οι...

 

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: O αρχηγός (;) της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΙΚΟΛΗΣ

Ψυχίατρος, Ψυχαναλυτής Ομάδας, Διδάκτωρ Ψυχιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο

Ύφος περισπούδαστο και πομπώδες. Βεβαιότητα ότι εκφέρει την αλήθεια, με ταυτόχρονη αγνόηση ή διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Εμφανής, υποτίθεται, η συναισθηματική φόρτιση του αδικούμενου. Μείξη ασύνδετων δεδομένων και επιχειρημάτων. Πονηρή στόχευση στα απωθημένα άλλων γενεών…

Όλα τα παραπάνω αποτελούν στοιχεία της συνέντευξης του πρώην πρωθυπουργού Α. Τσίπρα, πριν περίπου έναν μήνα, στις 18 Mαρτίου 2021 στο κανάλι Οpen. Τρεις όμως αναφορές, εξ όσων είπε, είναι χαρακτηριστικές και ενδεικτικές της ποιότητας και του ήθους του ανθρώπου που ήταν ο επικεφαλής της διακυβέρνησης της χώρας για 4,5 έτη.

Πιο συγκεκριμένα οι αναφορές του στα:

-Ο Μητσοτάκης ήταν που έλεγε, Βάστα Σόϊμπλε
-Ο κίνδυνος είναι η ηρωοποίηση του Κουφοντίνα
-Τον Χριστόδουλο Ξηρό τον συνέλαβε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Το καθένα εκ των ανωτέρω αποτελεί και ένα επιμέρους "κεφάλαιο" που αναδεικνύει την ποιότητα του ανδρός. Τα συμπεράσματα που συνάγονται από ένα έκαστο εξ αυτών είναι πολλά και ιδιαίτερα δυσάρεστα. Η στήλη, σήμερα, θα ασχοληθεί μόνο με το τρίτο, καθώς απαιτείται πολύ χώρος για την εξέταση και των άλλων δυο. Με τη "θέση" δηλαδή του πρώην πρωθυπουργού, σύμφωνα με την οποία, τον Χριστόδουλο Ξηρό, τον γνωστό Μανώλη της 17 Νοέμβρη, τον συνέλαβε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ισχυρισμός του πρώην Πρωθυπουργού κατέπεσε με πάταγο και ταχύτατα. Ο Χριστόδουλος Ξηρός συνελήφθη πριν έρθει στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ. Άρα αυτοδικαίως έλεγε μια ανακρίβεια (για να μη χρησιμοποιηθεί η λέξη ψέμα). Όμως τι συνάγεται από αυτή την "ανακρίβεια", που τόσο εύκολα και αβασάνιστα και με το γεμάτο αυτοπεποίθηση και στόμφο ύφος, είπε ο πρώην πρωθυπουργός;

Ως σημείο εκκίνησης της εξέτασης του θέματος θα θέσουμε τις δυο αυτοδίκαιες εκδοχές-πιθανότητες ότι δηλαδή:

Α. Ήξερε ότι έλεγε ανακρίβειες και δεν δίστασε να τις εκφέρει με το γνωστό ύφος

.
Β. Δεν ήξερε ότι λέει ανακρίβειες και είπε ότι είπε "εν τη ρύμη του λόγου".

Θα μπορούσε να λεχθεί εδώ ότι η κατ’ αρχήν εξέταση του θέματος δεν επιδέχεται τρίτη εκδοχή. Δεν μπορεί να ήξερε λίγο ούτε να μην ήξερε εν μέρει.

Εξετάζοντας την Α πιθανότητα ευλόγως θα σκεφτούμε τι άραγε σημαίνει για ένα πρώην πρωθυπουργό να λέει εν γνώσει του ανακρίβειες, χωρίς δισταγμό, και μιλώντας δημόσια;  

Εύλογο είναι το συμπέρασμα ότι όταν ένα δημόσιο πρόσωπο λέει εν γνώσει του ανακρίβειες, απευθυνόμενο στους πολίτες, δεν τους σέβεται. Ακόμη και σε εντελώς προσωπικές συζητήσεις όταν κάποιος μας λέει, εν γνώσει του, ανακρίβειες είναι βέβαιο ότι δεν μας σέβεται και ότι προσπαθεί να μας ξεγελάσει.

Τα πράγματα όμως γίνονται πολύ χειρότερα όταν είναι εμφανές και απολύτως δεδομένο ότι η ανακρίβεια (ή ψέμα αν θέλετε) είναι ευχερές να ελεγχθεί και να καταρριφθεί ως ισχυρισμός. Στην περίπτωση αυτή αυτός που λέει τις ανακρίβειες όχι μόνο δεν σέβεται αυτούς στους οποίους απευθύνεται, αλλά και τους υποτιμά βαθύτατα. Το ύφος του πρώην του πρωθυπουργού μάλλον ενισχύει αυτό το επιχείρημα...

Όμως, όταν στο ακροατήριο δεν υπάρχουν μόνο υποστηρικτές αλλά και πολιτικοί αντίπαλοι, τότε οι διαπιστώσεις γίνονται κατά πολύ δυσμενέστερες. Τότε έχουμε και υποτίμηση των αντιπάλων του, και άρα μια ανεπίτρεπτη αλαζονεία για έναν άνθρωπο που από τη θέση του καλείται να είναι πολύ προσεκτικός. Πόσο ένας άνθρωπος, αυτής της τακτικής και πρακτικής, θα σεβαστεί όχι μόνο τους εγχώριους πολιτικούς αντιπάλους, αλλά και τους ηγέτες άλλων κρατών με αντιτιθέμενα συμφέροντα ή και με εχθρικές βλέψεις;

Άρα εξετάζοντας την Α' εκδοχή καταλήγουμε στο: Είναι δυνατόν η χώρα να έχει ως ηγέτη της αξιωματικής αντιπολίτευσης ένα πρόσωπο αυτού του βεληνεκούς, αυτού του ήθους και αυτών των ικανοτήτων και  αυτής της πρακτικής; 

Δυστυχώς είναι δυνατόν και συμβαίνει στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας...

Ας μεταφερθούμε όμως και στην Β΄ εκδοχή. Ότι δηλαδή δεν ήξερε ότι λέει ανακρίβειες και τις είπε εν τη ρύμη του λόγου. Τι συνάγεται δεχόμενοι αυτή την εκδοχή;  

Όχι και πολύ διαφορετικά πράγματα.

Ας φανταστεί ο καθένας έναν άνθρωπο που λέει ανακρίβειες χωρίς να έχει ελέγξει την εγκυρότητά τους. Και επ’ αυτών των ανακριβειών οικοδομεί συμπεράσματα χωρίς να θέτει ένα "ενδεχομένως" έστω. Αλλά και ποιος στ’ αλήθεια είναι ο άνθρωπος που λέει "επιχειρήματα", χωρίς να ελέγξει την ισχύ τους, τη στιγμή που είναι εύκολο να διαπιστωθεί αν ισχύουν και μάλιστα από αντιπάλους με όλα τα μέσα να ελέγξουν όσα λέει.

Η λέξη που αντιστοιχεί και περιγράφει τα ανωτέρω είναι, κατά πάσα πιθανότητα, η λέξη αφροσύνη. Διότι πως μπορεί διαφορετικά να δικαιολογηθεί το γεγονός ότι όλα όσα λέχθηκαν δημόσια και με σκοπό να πείσουν τους πολίτες ήταν εύκολα καταρριπτόμενες ανακρίβειες αν δεν χρησιμοποιήσουμε την ανωτέρω λέξη.

Όμως, ο άνθρωπος που περιγράφουμε σ’ όλα τα παραπάνω, δεν είναι ο οποιοσδήποτε. Είναι αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Είναι δηλαδή η εναλλακτική πρόταση για τη διακυβέρνηση της χώρας. Και το πρόβλημα δεν είναι τόσο του ίδιου όσο της χώρας. Όταν η χώρα (δηλαδή οι πολίτες) αναδεικνύει και προσβλέπει σε ηγέτες αυτού του ύφους, ήθους, διαμετρήματος και βεληνεκούς το πρόβλημα είναι αφ’ εαυτού υπαρκτό και μεγάλο.

Όμως κι’ απ’ την άλλη μεριά, από τους νυν κυβερνώντες, ποια ήταν η ανταπάντηση ως προς τις ανακρίβειες Τσίπρα;  

Πολύ λίγα πράγματα. Αντί να αναδείξουν την απαξία αλλά και την επικινδυνότητα αυτών των αντιλήψεων και των πρακτικών βγήκαν να πουν ότι απλώς λέει ψέματα…  

Αυτό δηλαδή που δεν έκαναν ήταν ότι δεν ανήγαγαν το θέμα στην ουσία του:

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Νέοι άνθρωποι υπέρ του Κουφοντίνα. Γιατί;

Γράφει ο Γιάννης Νικολής 

Ψυχίατρος, Ψυχαναλυτής Ομάδας, Διδάκτωρ Ψυχιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και ιδρυτής της Λέσχης Φιλελεύθερου Προβληματισμού στη Θεσσαλονίκη.

Ό,τι και να πει κανείς ως αμφισβήτηση τα δεδομένα είναι δεδομένα. Ας απαριθμήσουμε ορισμένα:


- Κάποιες εκατοντάδες νέων ανθρώπων πίσω από το πανώ με τίτλο "Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη". Έκδηλη στα πρόσωπά τους η αγωνιστική διάθεση υπέρ του Κουφοντίνα και σίγουρα οι φωνές τους

- Σε τοίχους σπιτιών στην άνω Πόλη της Θεσσαλονίκης σκίτσα του Κουφοντίνα. Αυτά που γίνονται εύκολα με ένα πλαίσιο-μήτρα που ψεκάζοντας από πάνω με μπογιά προκύπτει ένα σκίτσο αυτόματα. Κάποιοι κινητοποιήθηκαν να κατασκευάσουν τις μήτρες και άλλοι να βάψουν-"κοσμίσουν", βρωμίσουν δηλαδή τους τοίχους. Κάτω από το σκίτσο η λεζάντα: "ΚΡΑΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ".

- Σε διάφορες καταλήψεις, διαδηλώσεις, κ.ά. τα συνθήματα και οι φωνές υπέρ του "κοινωνικού αγωνιστή" είναι εμφανή και κυρίαρχα

- Η αξιωματική αντιπολίτευση προσδοκά πολιτικά κέρδη και ψήφους διεκδικώντας τη μεταγωγή του σε φυλακή που αυτός επιλέγει (δεν το  λέει βέβαια έτσι, μιλά για "εφαρμογή" του νόμου...).

Φτάνουν αυτά, είναι ενδεικτικά αλλά και αρκετά. Ένα μικρό ή μεγαλύτερο "κίνημα" υπέρ του Κουφοντίνα  υπάρχει είναι εδώ και μπροστά μας. Είναι ένα "κίνημα" από νέους κυρίως ανθρώπους που δίνουν χρόνο, ενέργεια και "φωνές" για να υπερασπισθούν έναν δολοφόνο.

Και φυσικά τίθεται εύκολα και έγκυρα το ερώτημα "Γιατί άραγε";  

Ένα ερώτημα που είναι απαραίτητο να απαντηθεί καθώς όλες αυτές οι "θέσεις", των νέων ανθρώπων, περιέχουν πολλές συνδηλώσεις που  δείχνουν  και είναι τραγικά επικίνδυνες, χωρίς να τις πολυκαταλαβαίνουμε.

Η πρώτη (συνδήλωση) είναι ότι τα παιδιά αυτά είναι μακριά από την οποιαδήποτε διεκδίκηση για μια ζωή δημιουργίας και πλούτου. Βλέποντας τα πρόσωπα, τους τρόπους που ντύνονται αλλά και τις διεκδικήσεις αυτών των παιδιών εύκολα διακρίνει ο καθένας το έρεβος. Μίσος εναντίον του κράτους, λατρεία για τις "δημόσιες" δηλαδή κρατικές παροχές, "διεκδικήσεις" για τα δικαιώματα των μεταναστών και των κατατρεγμένων… πληρώνοντας οι άλλοι…

Η δεύτερη συνδήλωση είναι ως  προς το ποιο όραμα, ποια προσδοκία  έχουν  ή  δεν έχουν όλοι αυτοί οι νέοι άνθρωποι. Στην ουσία  δεν υπάρχει καμιά προσδοκία, κανένα όραμα, καμιά διεκδίκηση για Εργασία, Δημιουργία, Πλούτο. Αντίθετα υπάρχουν οράματα για  αγώνες, για "δικαιώματα", για "φροντίδα των αδυνάτων".

Εννοείται ότι πολύ σπάνια, σχεδόν ποτέ, δεν υπάρχει το ερώτημα και "Ποιος θα πληρώσει για όλα αυτά;". 

Η απάντηση είναι άλλωστε δεδομένη... Γι’ αυτά και για κάθε άλλο θα πληρώσει το κεφάλαιο... οι στυγνοί εκμεταλλευτές... Αυτοί που τα έχουν εκμεταλλευόμενοι τους "αγνούς" εργάτες...

Αν το δει κανείς λίγο προσεκτικότερα υπάρχει ένα όραμα που δεν προβάλλεται και πολύ για να μη φαίνεται. Το όραμα είναι για μια κοινωνία κεντρικού σχεδιασμού. Δηλαδή για μια κοινωνία Φτώχειας, Μιζέριας και Σκλαβιάς...

Μια τρίτη συνδήλωση είναι το διάχυτο μίσος για κάθε επιτυχία και κάθε επιτυχημένο άνθρωπο. Μίσος για τον πλούτο και τη δημιουργία. Λατρεία για τις κρατικές (τις ονομάζουν "κοινωνικές") παροχές. Λατρεία για τον Κουφοντίνα, μίσος για τους "Μπάτσους", που είναι άλλωστε "δολοφόνοι" και "γουρούνια" σε αντίθεση με τους κοινωνικούς αγωνιστές που διεκδικούν την ισότητα ακόμη κι’ αν σκοτώνουν γι’ αυτήν...

Και κατά ποια έννοια όμως όλες αυτές οι παρατηρήσεις - διαπιστώσεις εξηγούν το γιατί οι νέοι άνθρωποι στοιχίζονται υπέρ του Κουφοντίνα; 

Να ειπωθεί εδώ ότι όλες αυτές οι "κατασκευές" - απόψεις, περί την κοινωνία, είναι που συγκροτούν την ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ των υποστηρικτών του Κουφοντίνα. Και είναι ακριβώς, αυτή η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ,  η σχετικά αδιόρατη αιτία της υποστήριξης του Κουφοντίνα.

Όταν κάποιος δέχεται, τις παραπάνω ιδεολογικές κατασκευές, τότε μπαίνει σ’ ένα ιδεολογικό χώρο που τον διαπερνά και τον καθορίζει. Δεν έχει σημασία που οι απόψεις αυτές είναι ανέντιμες, ανήθικες, ανόητες, ατελέσφορες, παράλογες, προβληματικές, κ.α. Είναι ένα σύνολο απόψεων-"κατασκευών" που συγκροτούν την "ψυχή" των συμμετεχόντων.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα. Όσο αυτές οι απόψεις "διαδίδονται", επηρεάζουν και τελικά συγκροτούν την ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ δηλαδή τη "ψυχή" των νέων ανθρώπων είμαστε εντελώς μέσα στο πρόβλημα. Ένα πρόβλημα που θα μπορούσε να θεωρηθεί υπό τον τίτλο "Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΧΘΕΣ ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ  ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ" ή αν θέλετε "Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ ΤΟ ΑΥΡΙΟ".

Και τι  αντιπροτείνεται στην ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ των κολεκτιβιστών σήμερα, στο Σοβιετικό Ελλαδιστάν;  

Σχεδόν τίποτα. Οι κρατιστές (όμοιοι κατά βάση με τους κολεκτιβιστές) μιλούν για κράτος αριστείας. Δηλαδή αναγορεύουν την ιδιότητα του  κρατικού υπαλλήλου στο μεγάλο κοινωνικό ζητούμενο. Ο επιτυχημένος επιχειρηματίας, ο δημιουργός πλούτου εργαζόμενος που αμείβεται καλά, ο άνθρωπος που διεκδικεί τα όνειρά του είναι έξω από αυτούς που τιμούν οι κρατιστές.

Οι κολεκτιβιστές αυτούς τους ανθρώπους (αυτούς που πετυχαίνουν) τους μισούν. Τους χαλούν άλλωστε την πιάτσα. Είναι άλλωστε οι άνθρωποι που δεν θέλουν κεντρικούς σχεδιαστές. Είναι αυτοί που θέλουν ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Όμως γιατί οι νέοι άνθρωποι δεν υιοθετούν τις ΙΔΕΕΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ; Γιατί δεν κάνουν το βήμα να απορρίψουν τα κηρύγματα περί κεντρικού σχεδιασμού, ερεβώδους και ανήθικης  ισότητας, φτώχειας μιζέριας και σκλαβιάς;

Δυστυχώς διότι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΙΣΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: H κρατικοκολεκτιβίστικη πανούκλα στα μυαλά των νέων

Γράφει ο Γιάννης Νικολής 

Ψυχίατρος, Ψυχαναλυτής Ομάδας, Διδάκτωρ Ψυχιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και ιδρυτής της Λέσχης Φιλελεύθερου Προβληματισμού στη Θεσσαλονίκη. Πρόσφατα ίδρυσε το "ΚΕΝΤΡΟ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ & ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ" εγκαταλείποντας την κρατική υγεία και εξέδωσε το νέο του βιβλίο υπό τον τίτλο "ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ στην ΕΛΛΑΔΑ της ΚΡΙΣΗΣ" από τις εκδόσεις "Θερμαϊκός"

Η κριτική που συνήθως γίνεται στον κρατισμό αλλά και τον κολεκτιβισμό είναι πως είναι αναποτελεσματικοί. Σπάνια γίνεται λόγος για το ότι καταστρέφουν την προσωπικότητα και ειδικότερα την προσωπικότητα των Νέων ανθρώπων.  

Προτείνεται κατ’ αρχήν στον αναγνώστη να αναλογιστεί το τι προτείνεται και "κυκλοφορεί" γύρω μας ως προς τα κρατική φροντίδα για τους ανθρώπους (κατ’ ευφημισμό πολίτες). Το κράτος "Να υποστηρίξει τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα", "Να μεριμνήσει για τάξεις, στα σχολεία, μέχρι 15 μαθητών", "Να δώσει πλήρη αποζημίωση για τους μισθούς που χάθηκαν", "Να αυξήσει τους κρατικούς (τους λένε και δημόσιους) υπαλλήλους στο ΕΣΥ αλλά και την Εκπαίδευση", "Να αυξήσει τον αριθμό των καθαριστριών" κλπ, κλπ…

Φυσικά κανένας δεν μιλά για το πού θα βρει (το κράτος) αυτά τα χρήματα. Αυτό είναι συνήθως μια ασήμαντη λεπτομέρεια… 

Όλα αυτά όμως  υποδηλώνουν και κάτι ακόμη. Υποδηλώνουν ότι το κράτος καλείται (πρέπει) να φροντίζει τον καθένα. Ότι ο καθένας δικαιούται της κρατικής φροντίδα. Και φαίνεται ότι αυτή η αντίληψη να είναι πλέον αποδεκτή… σχεδόν αδιαμφισβήτητη.

Αλλά ακριβώς αυτή η παραδοχή, αυτή η βεβαιότητα ότι το κράτος είναι για να φροντίζει τους πάντες είναι η αρχή πολλών (σχεδόν όλων) των δεινών. Κι’ αυτό διότι όταν κάποιος εθίζεται στην κρατική φροντίδα συμβαίνουν σημαντικές "αλλοιώσεις" στην προσωπικότητα του. Οι "αλλοιώσεις" αυτές γίνονται ακόμη εντονότερες και "εγκαθίστανται" όταν η "ηθική" περί την κρατική φροντίδα γίνεται όχι μόνο αποδεκτή αλλά θεωρείται και υπέρτερη άλλων ηθικών αντιλήψεων και πρακτικών.

Αλλά ας πάμε σε συγκεκριμένα σημεία. 

Όταν κάποιος εθίζεται στην κρατική φροντίδα και θεωρεί δεδομένο ότι αυτή "πρέπει" να παρέχεται, το επόμενο βήμα είναι ο εφησυχασμός. Το κράτος θα με φροντίσει σκέπτεται ένας νέος άνθρωπος στα 25 του και πρέπει να με φροντίσει. Ας αναλογιστεί ο καθένας τις συνδηλώσεις αλλά και τις "εσωτερικές" διαδικασίες που συνεπάγεται η αποδοχή αυτής της θέσης.

Αντί ένας νέος άνθρωπος να οραματίζεται το μέλλον του μέσα από έναν αγώνα για τη ζωή και την επιτυχία του αρχίζει να θεωρεί ότι η κρατική "φροντίδα" είναι η λύση. Αντί να προσανατολίζεται στη σκληρή εργασία δια της οποίας "κτώνται" τα αγαθά και η επιτυχία βλέπει άλλα πράγματα ως "ηθικά" και "δίκαια". Βλέπει τις κρατικές παροχές ως "ηθικές" και "δίκαιες".   

Σπάνια, φυσικά, υπάρχει η αντιπαραβολή της ηθικής της σκληρής εργασίας, της προσπάθειας για την επίτευξη  στόχων, του προσωπικού σχεδιασμού για εξέλιξη και γιατί όχι για πλουτισμό στη ζωή. Κι’ αυτό σε αντιδιαστολή με την "ηθική" διάσταση, δηλαδή την απαξία,  που περιέχει η αναμονή της κρατικής φροντίδας και του εφησυχασμού.

Είναι προφανές ότι η αναμονή της κρατικής φροντίδας και ο εφησυχασμός αποτελούν ηθικές απαξίες συγκρινόμενες με τη σκληρή εργασία, τον προσωπικό σχεδιασμό, τον αγώνα για την επίτευξη προσωπικών στόχων και γιατί όχι τον αγώνα για επαγγελματική και επιχειρηματική επιτυχία και πλουτισμό.

Κι’  όμως αυτές οι ηθικές απαξίες έχουν γίνει όχι μόνο αποδεκτές αλλά προβάλλονται επιπλέον ως οι μεγάλες "ηθικές" αρετές του κολεκτιβισμού αλλά και του κρατισμού.

Φτάνουμε έτσι στο σημείο ο νέος άνθρωπος να θεωρεί ότι δικαιούται χωρίς να κάνει κάτι, δηλαδή χωρίς να εργάζεται. Νέους ανθρώπους με αυτές τις αντιλήψεις μπορούμε να δούμε πολλούς γύρω μας. Είναι γενικά αυτοί που ξιφουλκούν για το κακό κράτος της καταστολής ενώ ταυτόχρονα διεκδικούν την κάθε είδους "κοινωνική" δηλαδή κρατική παροχή. Συνθήματα όπως "ΑΜΚΑ σε όλους", "Δωρεάν Ιατροφαρμακευτική Περίθαλψη για όλους" είναι από τα αγαπημένα των νέων της Ελλάδας σήμερα.

Φυσικά, στη συντριπτική τους πλειοψηφία  οι διάφοροι "λόγιοι" αλλά και πολιτικοί δεν ανέδειξαν αλλά και δεν πρόβαλλαν το απολύτως εύλογο και καθοριστικό ερώτημα. Και ποιος θα πληρώσει (πληρώνει) γι’ όλα αυτά τα "δωρεάν".

Και το ακόμη πιο δύσκολο ερώτημα είναι εντελώς στην "απέξω". Είναι έντιμο, ηθικό και δίκαιο να πληρώνουν για όλα αυτά τα "δωρεάν" οι άνθρωποι που μοχθούν για να παράγουν εμπορεύσιμα αγαθά και υπηρεσίες. 

Κι’ ακόμη χειρότερα ρωτήθηκαν αυτοί που παράγουν (και που φυσικά λεηλατούνται) αν αποδέχονται να πληρώνουν για όλα τα "δωρεάν"? Και όταν τους "τα παίρνει" το κράτος για να παρέχει τα "δωρεάν" τότε ενεργεί με όρους ηθικής ή με όρους λεηλασίας;

Όμως τα πράγματα δεν σταματούν εδώ. Οι εθισμένοι στην κρατική "βοήθεια" και φροντίδα νέοι είναι απολύτως αναμενόμενο να χάνουν τα οράματα και τις φιλοδοξίες τους. Και τότε τι τους μένει να φανταστούν για τον εαυτό τους; Μα φυσικά μια θέση στο δημόσιο.

Άλλη μια εξαιρετική συνεισφορά του κολεκτιβισμού και του κρατισμού. Να έχουν μετατρέψει τη δουλειά στο κράτος ως τη μεγάλη "κοινωνική" κατάκτηση. Και όταν επιτυγχάνεται η περιπόθητη αυτή κατάκτηση της δουλειάς στο κράτος ακολουθούν άλλα. Τότε αρχίζουν οι διεκδικήσεις για αμοιβές, επιδόματα και παροχές που φυσικά είναι αδύνατον να δοθούν στους εργαζόμενους στην Ελεύθερη (όσο είναι ελεύθερη) Αγορά. Και είναι αδύνατον διότι οι εργαζόμενοι της Ελεύθερης Αγοράς είναι αυτοί που θα πληρώσουν τους τόσο "απαραίτητους" κρατικούς υπαλλήλους που κάνουν τόσο "απαραίτητες" δουλειές...

Ας αναλογισθεί ο καθένας το τι μπορεί να σημαίνει για μια κοινωνία ο εθισμός των νέων ανθρώπων στην κρατική φροντίδα εκ παραλλήλου με την ηθική απαξίωση των Επαγγελματικών και Επιχειρηματικών Οραμάτων για μια ζωή με επιτυχίες και πλούτο. Προφανώς η Ελληνική Κοινωνία είναι μια τέτοια κοινωνία. Μια κοινωνία με νέους που διεκδικούν την κρατική φροντίδα, λατρεύουν τις κρατικές παροχές, και που αναζητούν τις περιζήτητες θέσεις στο κράτος (το λένε και δημόσιο).

Είναι οι ίδιο νέοι που δεν τολμούν να οραματιστούν την επιχειρηματικότητα για την προσωπική τους άνοδο και γιατί όχι πλουτισμό. Που δεν προσανατολίζονται στη σκληρή εργασία για την κατάκτηση των ονείρων τους.  Που σε μεγάλο βαθμό μισούν την επιχειρηματικότητα και την επιτυχία θεωρώντας την "ανήθικη" και "εκμεταλλευτική".

Είναι ακριβώς αυτά τα ιδεολογήματα με τα οποία "πότισαν" την Ελληνική Κοινωνία οι κολεκτιβιστές και οι κρατιστές και των οποίων τα αποτελέσματα ζούμε. Και τι άλλο μπορεί να φέρει μια "ηθική" προσανατολισμένη στις κρατικές παροχές; Εκτός από φτώχεια, μιζέρια και σκλαβιά;  

Η αλήθεια είναι ότι μια κοινωνία προσανατολισμένη στην "κρατική" φροντίδα παράγει και κάτι ακόμη εν αφθονία. Πρόκειται για ένα είδος ανθρώπου που...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η ηθική υπεροχή των ιδεών της ελευθερίας

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΙΚΟΛΗΣ

Ψυχίατρος, Ψυχαναλυτής Ομάδας, Διδάκτωρ Ψυχιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και ιδρυτής της Λέσχης Φιλελεύθερου Προβληματισμού στη Θεσσαλονίκη

Η στήλη επανέρχεται με κύριο στόχο τη διάδοση των Ιδεών της Ελευθερίας και κατά την έννοια αυτή την εξέλιξη της Ελλάδας σε μια χώρα με παρόν και μέλλον. 

Θα μπορούσε να προστεθεί ότι στον βαθμό που συνεχίσουν να επικρατούν, στην Ελλάδα, οι κολεκτιβίστικες αντιλήψεις εκ παραλλήλου με τις κρατικίστικες πρακτικές το μέλλον προδιαγράφεται ζοφερό, μίζερο και κυρίως γεμάτο φτώχεια και σκλαβιά.

Οι ιδέες της Ελευθερίας έχουν μια ιστορική διαδρομή εξαιρετικής επιτυχίας σ’ όποιες χώρες επικράτησαν. Έχουν επίσης στο ενεργητικό τους το ότι  κινητοποιούν τους πολίτες για το καλύτερο και το δημιουργικότερο από μέρους τους. Κυρίως όμως οι Ιδέες της Ελευθερίας έχουν υπέρ τους την ηθική τους υπεροχή. Και είναι η ηθική υπεροχή (των Ιδεών της Ελευθερίας) η οποία διαρκώς βάλλεται και μάλιστα με επιτυχία από κρατιστές και κολεκτιβιστές.

Διαμέσου των σκληρών βολών που δέχεται ο Φιλελευθερισμός (ή οι Ιδέες της Ελευθερίας, αν προτιμάτε) καταφέρνουν να "επιπλέουν" τα αποτρόπαια κολεκτιβίστικα οράματα αλλά και οι κάθε είδους κρατικίστικες αντιλήψεις και πρακτικές. Κατά συνέπεια αξίζει να αναδειχθεί η Ηθική Υπεροχή των Ιδεών της Ελευθερίας, ως μια κατ’ αρχήν απόπειρα να διαδοθούν και να επικρατήσουν στην Ελληνική Κοινωνία.

Ως σημεία της Ηθικής Υπεροχής του Φιλελευθερισμού μπορούν να θεωρηθούν τα κάτωθι:

-Η ανάδειξη και η Ανταμοιβή (Πλουτισμός) των ανθρώπων που εξυπηρετούν καλύτερα-αποτελεσματικότερα τους άλλους πολίτες-συνανθρώπους 

-Η ανταμοιβή της παραγωγικής και αποτελεσματικής εργασίας

-Η Διεκδίκηση του καλύτερου από τον καθένα

-Η Απομάκρυνση από τον εφησυχασμό

-Η "τοποθέτηση" των ατόμων και των εταιρειών σε ένα διαρκή ανταγωνισμό, δια του οποίου η αναζήτηση, η εξέλιξη και η επίτευξη καινοτομιών εξελίσσουν τα πάντα γύρω μας

-Η μη "δωρεάν" παροχή αγαθών δια της κρατικής παρέμβασης και ως εκ τούτου η "τοποθέτηση" των ανεπαρκών και αναποτελεσματικών ανθρώπων στην  "θέση" τους

- Η "τοποθέτηση" του ατόμου ως υπεύθυνου και δημιουργού της μοίρας του.

Φυσικά είναι αδύνατον να περιγραφούν διεξοδικά όλα τα σημεία της Ηθικής Υπεροχής των Ιδεών της Ελευθερίας σε ένα άρθρο.  

Ως εκ τούτου περιγράφεται κατωτέρω το πρώτο σημείο που αφορά τα τον πλουτισμό δια της παραγωγής χρήσιμων αγαθών.

Το πρώτο σημείο της Ηθικής Υπεροχής του Φιλελευθερισμού είναι ή Ανάδειξη και η Ανταμοιβή (Πλουτισμός) όσων ατόμων εξυπηρετούν καλύτερα τους άλλους πολίτες-συνανθρώπους. Πολλές φορές το γεγονός αυτό παραγνωρίζεται και υποτιμάται. Συνήθως η κολεκτιβίστικη προπαγάνδα επικεντρώνεται στον πλούτο που κατέχουν οι όποιοι μεγάλοι καπιταλιστές. Προβάλλουν μάλιστα ότι οι εταιρείες και τα άτομα που κατέχουν τον πλούτο, τον κατέχουν άδικα και ότι είναι προϊόν εκμετάλλευσης.

Αγνοούν, υποβαθμίζουν και αποσιωπούν, εσκεμμένα, ότι ο πλουτισμός σε μια Ελεύθερη Κοινωνία γίνεται μόνο δια της παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών. Και μάλιστα προϊόντων και υπηρεσιών που άλλοι άνθρωποι προτιμούν να καταναλώσουν ή να έχουν δηλαδή να αγοράσουν. Και επιπρόσθετα η επιλογή αυτή (των προϊόντων και υπηρεσιών) δεν γίνεται καταναγκαστικά αλλά με απολύτως ελεύθερη επιλογή των καταναλωτών-πολιτών-συνανθρώπων μας.

Ο μόνος τρόπος, δηλαδή, για να επιτευχθεί ο Πλουτισμός-Ανταμοιβή, πρωτογενώς τουλάχιστον, είναι να παράγει κάποιος χρήσιμα προϊόντα ή να παρέχει χρήσιμες υπηρεσίες. Και φυσικά να τα παράγει φθηνότερα από τους ανταγωνιστές του ή να είναι καλύτερης ποιότητας ώστε να προτιμούνται παρά την ακριβότερη τιμή τους.
 

Με αυτόν τον τρόπο ο πλουτισμός έρχεται μόνο εφόσον οι πολίτες (η κοινωνία) θα θεωρήσουν τα προϊόντα-υπηρεσίες χρήσιμα ή και απαραίτητα. Φυσικά και σε τιμή που να θεωρήσουν (οι πολίτες-καταναλωτές)  ότι ανταποκρίνεται στην αξία τους.

Ο αντίλογος των κολεκτιβιστών (αλλά και των κρατιστών) είναι ότι πολλοί πλούσιοι απλώς κληρονόμησαν περιουσίες και μέσα παραγωγής. Έτσι πολλοί ικανοί άνθρωποι οδηγούνται στην φτώχεια ή και την εξαθλίωση διότι κατ’ αυτούς δεν είχαν τα οικονομικά μέσα να μορφωθούν-αναπτυχθούν. 

Φυσικά αυτή η αντεπιχειρηματολογία-συλλογιστική υποβαθμίζει ότι οι ελεύθερες κοινωνίες πάντα αναζητούν τους πιο ικανούς, παραγωγικούς και αποτελεσματικούς ανθρώπους για να τους "φορτώσουν" δουλειές και ευθύνες… εννοείται και για να τους πληρώσουν ανάλογα...

Όσο για τους κληρονόμους περιουσιών και μέσων παραγωγής, οι κολεκτιβιστές ξεχνούν δυο βασικά πράγματα: