ΑΝΘΡΩΠΟΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Μια σύντομη διερεύνηση του «γιατί» στην αυτοκτονία...

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπρόπουλος

 

Την αφορμή για τη σημερινή μου Άποψη μου την έδωαν οι πρόσφατες αναφορές για την αύξηση των αυτοκτονιών στην Ελλάδα εξαιτίας και της δραματικής διόγκωσης των οικονομικών προβλημάτων που συσσώρευσε η πανδημία covid-19 και οδήγησαν στην καταστροφή αμέτρητους Έλληνες και Ελληνίδες επιχειρηματίες.

      Ο θάνατος βρίσκεται αναμφίβολα στο τραγικότερο σημείο στο ευρύ φάσμα των ανθρώπινων συναισθημάτων. Ο θάνατος, όμως, από αυτοκτονία, πέρα από την εγγενή τραγικότητά του εμπεριέχει και τα καταθλιπτικά στοιχεία που δημιουργούν οι υποκειμενικές ενοχές συγγενών και φίλων για την αδυναμία τους και να προβλέψουν και να αποτρέψουν το γεγονός!

Επιπρόσθετα στην ευρύτερη κοινή γνώμη γεννάται και το φαινομενικά απλό, αλλά και φοβερά δύσκολο να απαντηθεί, μονολεκτικό ερώτημα του «γιατί;»

    Στην εποχή μας τα άτομα που αυτοκτονούν δεν το κάνουν μόνο για τους κλασικά γνωστούς λόγους της ερωτικής απογοήτευσης ή της  οικονομικής καταστροφής (στο σημείο αυτό θα πρέπει να υπογραμμισθεί με έμφαση το γεγονός ότι καθώςέχουμε βουλιάξει στην οικονομική δυσπραγία και ύφεση φοβάμαι ότι θα βιώσουμε και στη χώρα και διεθνώς μεγάλη αύξηση στα κρούσματα αυτό-αναίρεσης) αλλά επειδή αδυνατούν να προσαρμοσθούν στις απαιτήσεις της στρατιωτικής ζωής ή επειδή  απέτυχαν στις Πανελλήνιες Εξετάσεις...

    Μέσα στα πλαίσια του παρόντος προβληματισμού, ακριβώς επειδή η προσπάθεια απαιτεί ιδιαίτερη φροντίδα και ευαισθησία στην προσέγγισή της για να αποφευχθούν τυχόν παρερμηνείες, χρειάζεται να επισημάνω εμφαντικά ότι το άτομο που αποπειράται να αυτοκτονήσει, άσχετα εάν το κατορθώνει ή όχι σε τελική ανάλυση, πιστεύει ότι βρίσκεται αντιμέτωπο με δύο μόνο επιλογές δηλαδή:

να συνεχίσει την υπαρξιακή του πορεία όπως έχει, ή

να την αναστείλει τελεσίδικα.

Ο/η αυτόχειρας πριν πραγματοποιήσει την τελική επιλογή του δίνει πολλά μηνύματα, προειδοποιεί τους γύρω του αναφορικά με τον περιορισμό των επιλογών του σε ότι αφορά την επικείμενη πράξη του.

    Δυστυχώς, μέσα στην πολύβουη, αγχωτική, καθημερινή μας ζωή όπου οι αντιξοότητες που είχαν πολλαπλασσιασθεί μετά την άφιξη του ΔΝΤ και την επιβολή των Μνημονίων τώρα έφτασαν στο κρεσέντο με την πανδημία covid-19, οι πιο πολλοί από εμάς, γονείς, συγγενείς και φίλοι, ή αδυνατούμε να συλλάβουμε «τις κραυγές απόγνωσης του ατόμου» ή, ακόμη χειρότερα, όταν τις συλλαμβάνουμε τις εκτιμούμε περισσότερο ως «κενές απειλές» ή ακόμη ως παρατραβηγμένους θεμελιωμένους σε σκοπιμότητα «θεατρινισμούς»...

    Σε γενικές γραμμές, γιατί η κάθε περίπτωση αυτοχειρίας είναι αυτοτελής, μπορούμε να προσδιορίσουμε τα ακόλουθα ως ερμηνευτικά ψυχοκοινωνικά στοιχεία:

1) Χρόνια επώδυνη μοναξιά και νευρωσική κατάθλιψη ή μελαγχολία. Το άτομο χωρίς βοήθεια από τον ειδικευμένο ψυχολόγο ή χωρίς φαρμακευτική αγωγή που θα του προσφέρει ο νευρολόγος-ψυχίατρος (σε συνδυασμό πάντοτε με την ψυχοθεραπευτική υποστήριξη) δεν  βλέπει πλέον τον λόγο να δώσει συνέχεια στην άδεια του  υπαρξιακή οντότητα.

2) Το άτομο διακατέχεται από υποκειμενικό, ακατανίκητο συναίσθημα «ντροπής» ή και από υπερβολικό «φόβο» ότι θα τιμωρηθεί επειδή απέτυχε σε κάποιες σημαντικές του επιδιώξεις ή σε κάποιους στόχους που είχε θέσει.

3) Υπάρχουν έντονα συναισθήματα «ενοχών» για πράξεις που το άτομο ποτέ δεν εκμυστηρεύθηκε σε οικείους του ή σε κάποιον φίλο, σε κάποιον ιερέα ή σε κάποιον ψυχολόγο-ψυχοθεραπευτή.

4) Το άτομο διακατέχεται από την αδήριτη ανάγκη της φυγής από ένα περιβάλλον που αντιλαμβάνεται ως καταπιεστικό, ή από πρόσωπα που καθημερινά το πληγώνουν και έτσι η  πραγματικά οδυνηρή «φυγή με την αυτοκτονία»" αποτελεί  πράξη επιβολής συναισθηματικής «τιμωρίας» σε κάποιον  ή κάποιους από τους οποίους το άτομο θέλει να...ξεφύγει!

    Είναι καθιερωμένες από τον Ιανουάριο του 2003 σε 24ωρη βάση οι γραμμές SOS στις Ένοπλες Δυνάμεις μας και τα άτομα που απασχολούνται εκεί έχουν επιτελέσει εκπληκτικά χρήσιμο έργο, και αυτό παρά το γεγονός ότι στο μεταξύ χρονικό διάστημα κάποια παιδιά καθώς υπηρετόυσαν τη θητεία τους πραγματοποίησαν την κακή-μεγάλη απόφαση της αυτοαναίρεσης.

    Θεωρώ απαραίτητο να δημιουργηθούν ΑΜΕΣΑ, με δεδομένες τις οικονομικές δυσκολίες που ήδη αντιμετωπίζουν και θα συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν όχι μόνο επιχειρηματίες αλλά και μεμονωμένα άτομα και οικογένειες που θα στερηθούν εισοδήματα ή θα βρεθούν στις ουρές των ανέργων, και στις μεγαλουπόλεις μας ειδικοί συμβουλευτικοί σταθμοί βοήθειας για περιπτώσεις ψυχολογικών κρίσεων (οι γνωστές στο εξωτερικό ως SOS ή crisislines ή και hotlines) που να λειτουργούν σε 24ωρη βάση παρέχοντας στον ή στην πιθανή αυτόχειρα την έγκαιρη κάλυψη των έντονων στιγμιαίων συναισθηματικών του αναγκών ή των ψυχικών του κρίσεων με ανθρωπιά αλλά και με επιστημονική αρτιότητα ώστε να αποτραπεί το μοιραίο.

    Επιπρόσθετα είναι απαραίτητο...

 

ΑΝΘΡΩΠΟΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Αυτοκτονία: επίκαιρος προβληματισμός με αφορμή την πανδημία…

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Αφορμή για το σημερινό μου άρθρο έδωσαν οι ανησυχίες συμπολιτών μας με πρόσφατα πρωτοσέλιδα εφημερίδων με αναφορές αυτοκτονιών στην Ελλάδα που άμεσα ή έμμεσα σχετίζονται με τις δραματικές επιπλοκές του covid-19 στα ψυχοκοινωνικά δεδομένα, στην αύξηση της κατάθλιψης και στην οικονομική δυσπραγία που φαίνεται να οδηγεί στην καταστροφή αμέτρητους επιχειρηματίες.

     Προβληματίσθηκα έντονα την  Δευτέρα 30 Νοεμβρίου, διαβάζοντας στην Διεθνή ιστοσελίδα του CNN άρθρο που σημειώνει ότι τον περασμένο Οκτώβριο στην Ιαπωνία ο αριθμός των αυτοκτονιών ήταν μεγαλύτερος από το άθροισμα των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας του covid-19 σε όλη τη διάρκεια του 2020!...

https://edition.cnn.com/2020/11/28/asia/japan-suicide-women-covid-dst-intl-hnk/index.html

     Το άρθρο αναρτήθηκε την ίδια μέρα και στην ελληνική ιστοσελίδα του CNN

https://www.cnn.gr/focus/story/244925/to-syndromo-tis-iaponias-o-minas-poy-oi-aytoktonies-xeperasan-toys-thanatoys-apo-covid-19-gia-to-2020

Ο θάνατος βρίσκεται αναμφίβολα στο τραγικότερο σημείο στο ευρύ φάσμα των ανθρώπινων συναισθημάτων. Ο θάνατος, όμως, από αυτοκτονία, πέρα από την εγγενή τραγικότητά του εμπεριέχει και τα καταθλιπτικά στοιχεία που δημιουργούν οι υποκειμενικές ενοχές συγγενών και φίλων για την αδυναμία τους να προβλέψουν και να αποτρέψουν το γεγονός!

Η κοινή γνώμη έθετε και θέτει το φαινομενικά απλό, αλλά δύσκολο να απαντηθεί, μονολεκτικό ερώτημα του «γιατί».

     Σε ιστορική αναδρομή τα άτομα που αυτοκτονούσαν είχαν ως κίνητρα τους κλασικά γνωστούς λόγους της ερωτικής απογοήτευσης, της οικονομικής καταστροφής, την αδυναμία να προσαρμοσθούν στις απαιτήσεις της Στρατιωτικής ζωής ή επειδή αποτύγχαναν στις Πανελλήνιες Εξετάσεις.

     Αυτή την εποχή της καταστροφικής πανδημίας του covid-19 σημαντική υποκείμενη αιτία θα αποτελεί για πολλούς η οικονομική καταστροφή (και εδώ απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή  το γεγονός ότι καθώς βουλιάζουμε στην οικονομική δυσπραγία και την επικείμενη ύφεση φοβάμαι ότι ίσως βιώσουμε και στην Πατρίδα μας όπως και διεθνώς μεγάλη αύξηση στον αριθμό των ατόμων που αποφασίζουν να θέσουν τέρμα στην ζωής τους, να αυτοκτονήσουν).

     Την κλασική τυπολογία της αυτοκτονίας παρουσίασε ο Γάλλος κοινωνιολόγος EmileDurkheim, καθορίζοντας 3 συγκεκριμένους τύπους:

• Την «αλτρουιστική», όπου το άτομο στην προσπάθειά του να διασώσει κάποιον ή κάποιους συγγενείς, φίλους, γνωστούς ή ακόμη και εντελώς άγνωστους συνανθρώπους του από άμεσο κίνδυνο «θυσιάζει» την προσωπική του ύπαρξη,
• Την «εγωιστική», όπου το άτομο τερματίζει τη ζωή του για καθαρά προσωπικούς λόγους κρατώντας μεγάλη απόσταση, αδιαφορώντας, για τον πόνο και την οδύνη που αυτή η πράξη του πρόκειται να προκαλέσει σε συγγενικά πρόσωπα και φίλους και,
• Την «ανομική», όπου το άτομο προτιμά να διακόψει αμετάκλητα τη συνέχιση της υπαρξιακής του οντότητας ακριβώς επειδή κάποιες φυσικές καταστροφές (σεισμοί, πλημμύρες ή πόλεμοι), ή ακόμη και η ραγδαία κοινωνική αλλαγή που υφίσταται το σύστημα στο οποίο ζει μετουσιώνει τα γνωστά του πρότυπα διαπροσωπικών σχέσεων, αλλάζουν τα νοήματα και οι αξίες της ζωής και επικρατεί «κοινωνική ανομία», την οποία το άτομο την αισθάνεται ως μείωση της ικανότητάς του να ζήσει και να λειτουργήσει όπως ήξερε.

     Μέσα στα πλαίσια του σημερινού προβληματισμού, καθώς η προσπάθεια απαιτεί ιδιαίτερη φροντίδα και ευαισθησία στην προσέγγισή μας για να αποφευχθούν τυχόν παρερμηνείες, χρειάζεται να επισημάνω ότι το άτομο που αποπειράται να αυτοκτονήσει, άσχετα εάν το κατορθώνει ή όχι σε τελική ανάλυση, πιστεύει ότι βρίσκεται αντιμέτωπο με δύο μόνο επιλογές, δηλαδή:

- να συνεχίσει την υπαρξιακή του πορεία όπως έχει,

ή

- να την αναστείλει τελεσίδικα.

     Κάθε αυτόχειρας πριν πραγματοποιήσει την τελική επιλογή του δίνει πολλά μηνύματα, προειδοποιεί τους γύρω του αναφορικά με τον περιορισμό των επιλογών του σε ότι αφορά την επικείμενη πράξη του.

     Δυστυχώς, μέσα στην πολύβουη, αγχωτική, καθημερινή μας ζωή οι πιο πολλοί από εμάς, γονείς, συγγενείς και φίλοι, ή αδυνατούμε να συλλάβουμε «τις κραυγές απόγνωσης του ατόμου» ή όταν τις συλλαμβάνουμε τις εκτιμούμε περισσότερο ως «κενές απειλές» ή ακόμη ως «παρατραβηγμένους θεατρινισμούς»

     Σε γενικές γραμμές, γιατί η κάθε αυτοχειρία είναι «μοναδική» , μπορούμε να προσδιορίσουμε τα ακόλουθα ως ερμηνευτικά ψυχοκοινωνικά στοιχεία:

1. Χρόνια επώδυνη μοναξιά και μελαγχολία ή κατάθλιψη. Το άτομο χωρίς βοήθεια από τον ειδικευμένο ψυχολόγο ή χωρίς φαρμακευτική αγωγή που θα του προσφέρει ο νευρολόγος-ψυχίατρος (σε συνδυασμό με την παράλληλη ψυχοθεραπευτική υποστήριξη) δεν «βλέπει» πλέον τον λόγο να δώσει συνέχεια στην άδεια του υπαρξιακή οντότητα.
2. Το άτομο διακατέχεται από υποκειμενικό, ακατανίκητο συναίσθημα «ντροπής» ή και από υπερβολικό «φόβο» ότι θα τιμωρηθεί επειδή απέτυχε σε κάποιες σημαντικές του επιδιώξεις ή σε κάποιους στόχους που είχε θέσει.
3. Υπάρχουν έντονα συναισθήματα «ενοχών» για πράξεις που το άτομο ποτέ δεν εκμυστηρεύθηκε σε οικείους του ή σε κάποιον φίλο του, σε κάποιον ιερέα ή σε κάποιον ψυχολόγο, ψυχοθεραπευτή.
4. Το άτομο διακατέχεται από την αδήριτη ανάγκη της φυγής από ένα περιβάλλον που αντιλαμβάνεται ως καταπιεστικό, ή από πρόσωπα που καθημερινά το πληγώνουν και έτσι η πραγματικά οδυνηρή «φυγή με την αυτοκτονία» αποτελεί πράξη επιβολής  συναισθηματικής «τιμωρίας» σε κάποιον ή κάποιους από τους οποίους το άτομο θέλει να … ξεφύγει!

     Πριν δύο σχεδόν δεκαετίες καθιερώθηκαν το 2003 σε 24ωρη βάση οι γραμμές SOS στις Ένοπλες Δυνάμεις μας και τα άτομα που απασχολούνται εκεί έχουν επιτελέσει εκπληκτικά χρήσιμο έργο, μολονότι στο μεταξύ χρονικό διάστημα κάποια στρατευμένα Ελληνόπουλα  πραγματοποίησαν την κακή, την αμετάκλητη απόφαση της αυτοαναίρεσής τους.

     Με δεδομένες τις οικονομικές δυσκολίες που ήδη αντιμετωπίζουν και θα αντιμετωπίσουν σύντομα όχι μόνο επιχειρηματίες αλλά και άλλοι συνάνθρωποί μας που θα στερηθούν εισοδήματα ή θα βρεθούν στις ουρές των ανέργων, θεωρώ απαραίτητο να δημιουργηθούν ΑΜΕΣΑ στα μεγάλα αστικά κέντρα ειδικοί συμβουλευτικοί σταθμοί βοήθειας για περιπτώσεις ψυχολογικών κρίσεων (οι γνωστές crisislines ή hotlines) που να λειτουργούν σε 24ωρη βάση παρέχοντας στον ή στην πιθανή αυτόχειρα την έγκαιρη κάλυψη των έντονων στιγμιαίων συναισθηματικών του αναγκών και ψυχικών του κρίσεων με ανθρωπιά αλλά και με επιστημονική δεξιότητα ώστε να αποτραπεί το μοιραίο.

     Επιπρόσθετα προτείνω γονείς, συγγενείς και φίλοι να ζητήσουν άμεσα τη βοήθεια οικογενειακού γιατρού ή κάποιου ειδικού μόλις γίνουν αντιληπτά τα πρώτα σημάδια ή αμέσως μετά την πρώτη «ανεπιτυχή απόπειρα».

     Η μέχρι σήμερα προσφερόμενη νοσοκομειακή βοήθεια δεν εξαντλεί το πλήρες, το απαιτούμενο φάσμα ψυχοκοινωνικής αρωγής στο άτομο και τα μέλη της οικογενείας του.

     Επαναλαμβάνω, και ας γίνω κουραστικός, ότι το κάθε άτομο πολύ πριν την τελική του πράξη δίνει σημαντικά σήματα «έκκλησης για βοήθεια»…

     Εάν...

 

ΠΡΟΣΩΠΑ - ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ: Η καραμπίνα

 

Της ΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Μετά από τέτοια αναδουλειά που έσυρε η οικονομική κρίση και με την πανδημία στο καπάκι, είναι αναπόφευκτο για τους νέους ανθρώπους να συγκατοικούν ακόμα με τους γονείς τους και να βιοπορίζονται από εκείνους. Δεν το φοβάμαι αυτό. Αργά ή γρήγορα θα περάσει.  

Εκείνο που τρέμω είναι μήπως ο μοιραίος αυτός συγχρωτισμός βαθύνει την ανηλικότητα η οποία ούτως ή άλλως ενδημεί στην ελληνική οικογένεια. Τριανταπεντάρης που επαναστατεί σαν δεκαεξάρης. Δεν έχω τίποτα πιο μπλιαχ απ’ αυτό. 

Είναι δύσκολη τέτοιου είδους συμβίωση πόσω μάλλον όταν ο μεγαλύτερος γίνεται εξ ανάγκης δεσμοφύλακας και ο νεότερος γίνεται εξ αμελείας μεταδότης της πιο ύπουλης ιωσούλας που μπορεί να θεριέψει ακόμα κι από τα πιο αθώα σούρτα φέρτα.  

Το ‘χουμε ή να γίνω ακόμα πιο δυσάρεστη;

Μέσα σ’ αυτόν τον βουβό πόλεμο των γενεών που βρίσκεται σε εξέλιξη, ζούσε μια φορά κι έναν καιρό ένα νέος που αγαπούσε τους γέρους και συνέχισε να τους αγαπάει μέχρι προχθές που τίναξε τα μυαλά του με μια καραμπίνα. Το λέω περιληπτικά γιατί είμαι σίγουρη ότι εν τω μεταξύ έχετε διαβάσει όλες τις «λεπτομέρειες» για τον αυτόχειρα ιδιοκτήτη οίκου ευγηρίας. Σαράντα ετών ειδικός στην ψυχολογική φροντίδα των ηλικιωμένων, κλείστηκε μαζί τους στη μονάδα που επί είκοσι χρόνια διαφέντευε, ελέγχοντας αυτοπροσώπως την τήρηση των μέτρων, παρηγορώντας, προστατεύοντας, εμψυχώνοντας, δίνοντας όλα του τα λεφτά για τα τεστ των τροφίμων του που δεν ήταν δα και οι γονείς του. 

Τι κι αν έβαλε σακιά με άμμο στα παράθυρα και καρφιά στις πόρτες; Ο ιός τελικά πέρασε και τότε δίκασε και καταδίκασε ο ίδιος τον εαυτό του. Επειδή δεν ήταν τέλειος ή επειδή ήταν;

Αφήνουν πίσω τους βουνό τα ερωτήματα οι αυτόχειρες, μπας και φιλοτιμηθεί κανείς να ξεδιπλώσει το χαρτάκι, αλλά δεν βαριέσαι;  

Παλιά τους ονόμαζαν ποιητές, σήμερα ψυχικά ευεπίφορους. 

Και στις δυο περιπτώσεις...

 

ΚΟΣΜΟΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ : Ενας άνθρωπος αυτοκτονεί κάθε 40 δευτερόλεπτα - Οι απόπειρες είναι 20 φορές περισσότερες από τις αυτοκτονίες

Ενας άνθρωπος αυτοκτονεί κάθε 40 δευτερόλεπτα σε κάποιο σημείο του κόσμου -«μία τραγωδία που μπορεί να αποφευχθεί και που δεν συγκεντρώνει την απαραίτητη προσοχή εξαιτίας των προκαταλήψεων και του στιγματισμού», αναφέρει έκθεση των Ηνωμένων Εθνών που δόθηκε την Παρασκευή στη δημοσιότητα στη Γενεύη.
 

«Κάθε αυτοκτονία είναι μία τραγωδία. Εκτιμάται ότι περισσότεροι από 800.000 άνθρωποι αυτοκτονούν κάθε χρόνο και ότι για κάθε αυτοχειρία έχουν προηγηθεί πολλές απόπειρες», δήλωσε σήμερα η γενική διευθύντρια του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) Μάργκαρετ Τσαν αναφερόμενη στα συμπεράσματα της έκθεσης, η οποία είναι το αποτέλεσμα δεκαετούς έρευνας και συγκεντρώνει τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα στοιχεία από το 2012.
 

«Οι συνέπειες για τις οικογένειες, τους φίλους και τις κοινότητες είναι καταστροφικές και μακροχρόνιες, ακόμη και για μεγάλο διάστημα μετά την αυτοκτονία των αγαπημένων τους ανθρώπων», πρόσθεσε η ίδια και τόνισε ότι οι κυβερνήσεις πρέπει να αυξήσουν τις προσπάθειές τους για τη μείωση του ποσοστού των αυτοκτονιών.
 

Σε έρευνα που δόθηκε στη δημοσιότητα τρεις εβδομάδες μετά την αυτοκτονία του αμερικανού ηθοποιού Ρόμπιν Ουίλιαμς, ο ΠΟΥ προειδοποιούσε ότι η αναφορά από τα μέσα ενημέρωσης λεπτομερειών σχετικά με τις αυτοκτονίες αυξάνει τον κίνδυνο μιμητισμού.
Μάλιστα, σύμφωνα με τον ΠΟΥ, το Ίντερνετ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν «σε μία παγκόσμια στρατηγική για την πρόληψη της αυτοκτονίας».
 

Σύμφωνα με τον ΠΟΥ, οι απόπειρες είναι 20 φορές περισσότερες από τις αυτοκτονίες.
 

Η αυτοκτονία εμφανίζεται «στους πιο ευάλωτους πληθυσμούς του πλανήτη και ειδικά σε κοινωνικές ομάδες που υποφέρουν ήδη από την περιθωριοποίηση και τις διακρίσεις», αναφέρεται στην έκθεση που αριθμεί περί τις 100 σελίδες.
 

Σε όλο τον κόσμο, οι αυτοκτονίες αντιπροσωπεύουν το 50% του συνολικού αριθμού βίαιων θανάτων στους άνδρες και το 71% στις γυναίκες.
 

Τα υψηλότερα ποσοστά αυτοκτονιών καταγράφονται, σχεδόν σε όλες τις χώρες, μεταξύ ατόμων άνω των 70 ετών. Η αυτοκτονία είναι η δεύτερη αιτία θανάτου στους νέους από 15 ως 29 ετών.
 

Το 2012, το παγκόσμιο ποσοστό των αυτοκτονιών βρισκόταν στο 11,4% ανά 100.000 κατοίκους, ενώ τα κρούσματα καταγράφονται δύο φορές περισσότερο στους άνδρες σε σχέση με τις γυναίκες.
 

Η έκθεση αναφέρει ακόμη ότι οι χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά αυτοκτονιών - τουλάχιστον 15 ανά 100.000 - βρίσκονται κυρίως στη νοτιοανατολική Ασία, την ανατολική Αφρική και την ανατολική Ευρώπη.

KOΣΜΟΣ - ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Ο «τουρισμός της ευθανασίας» κάνει θραύση στην Ελβετία

Ονομάζονται «τουρίστες της αυτοκτονίας». Ανάμεσα στο 2008 και το 2012 , 611 τέτοιοι «τουρίστες» πήγαν στην Ελβετία για υποβοηθούμενη αυτοκτονία προερχόμενοι από 31 χώρες, οι περισσότεροι από την Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο.

      

«Στη Βρετανία τουλάχιστον, το «να πας στην Ελβετία» έχει γίνει ένας ευφημισμός για την ευθανασία», αναφέρει πρόσφατη έκθεση για το θέμα, η οποία δημοσιεύεται στη βρετανική επιθεώρηση «Law, Ethics and Medicine» («Δίκαιο, Ηθική και Ιατρική»). «Έξι οργανώσεις για το δικαίωμα στο θάνατο υποβοηθούν περίπου 600 υποθέσεις κάθε χρόνο στη Βρετανία. Περίπου 150-200 εξ αυτών αφορούν σε τουρίστες της αυτοκτονίας» τονίζεται στο δημοσίευμα.

Από τις 611 υποβοηθούμενες αυτοκτονίες που εξετάστηκαν και πιστοποιήθηκαν στα τέσσερα χρόνια της έρευνας, πάνω από το 58% ήταν γυναίκες. Οι ηλικίες των ασθενών διακυμαίνονταν από 23 έως 97 , οι ερευνητές βρήκαν, αλλά η μέση ηλικία ήταν 69. 

Περίπου οι μισοί από τους ασθενείς είχαν νευρολογική ασθένεια. Άλλοι δήλωσαν πως έχουν καρκίνο, ρευματική ασθένεια ή καρδιαγγειακή ασθένεια. Πολλοί είχαν πάνω από μία ασθένεια.

Στην Ελβετία δεν υπάρχουν κανόνες που να ρυθμίζουν υπό ποιες προϋποθέσεις κάποιος μπορεί να δεχθεί την υποβοηθούμενη αυτοκτονία, παρόλο που οι ιατρικοί επαγγελματικοί κώδικες το επιτρέπουν σε ορισμένες περιπτώσεις.

Στην Γερμανία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Ιρλανδία και στη Γαλλία, η ευθανασία είναι παράνομη.

Μια έρευνα σε 12 ευρωπαϊκές χώρες έδειξε πως η πλειοψηφία των ανθρώπων επιθυμεί την νομιμοποίηση της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας. Ανάλογη είναι η κυρίαρχη άποψη και στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου τέσσερις πολιτείες - το Όρεγκον, η Ουάσιγκτον, η Μοντάνα και το Βερμόντ - επιτρέπουν την ευθανασία και θέτουν αυστηρούς κανόνες για την εφαρμογή της.