1) Το ΙΡΑΝ:
The Iranian women's soccer team before the 1979 Islamic Revolution. pic.twitter.com/m1ms4C8JYK
— BrightMind History (@Brightmind24_7) March 10, 2026
2) O Λίβανος:
Ο Λίβανος τη δεκαετία του 1960 ήταν ένας Παράδεισος, όταν έκαναν κουμάντο οι Δυτικοί. Έκαναν όμως το λάθος να προσφέρουν φιλοξενία σε Παλαιστίνιους. Τη συνέχεια την ξέρουμε. https://t.co/8lLxKix1od
— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) March 21, 2026
3) H Συρία:
They say Israel is hated. Fine. Call us monsters. Stack the UN resolutions like kindling. Let campuses boil with hate. Flood every feed with “genocide”. Well done.
— ⭕️Faerie ❤️ (@LiquidFaerie) April 13, 2026
Here’s the truth they can’t hashtag away: every single hostage is home. The same Hamas that butchered 1,200 people… pic.twitter.com/GJEUVGpszP
ΑΡΘΡΟ - ΔΥΝΑΜΙΤΗΣ
Από τον λογαριασμό @LiquidFaerie
Λένε ότι το Ισραήλ είναι μισητό.
Εντάξει. Πείτε μας τέρατα. Στοιβάζετε τα ψηφίσματα του ΟΗΕ σαν προσάναμμα.
Αφήστε τις πανεπιστημιουπόλεις να βράσουν από μίσος.
Πλημμυρίστε κάθε πορεία με «γενοκτονία».
Μπράβο.
Να η αλήθεια που δεν μπορούν να διατυπώσουν με hashtag: κάθε όμηρος είναι σπίτι του. Η ίδια Hamas που έσφαξε 1.200 ανθρώπους στις 7 Οκτωβρίου υπέγραψε κατάπαυση του πυρός με τους όρους του Ισραήλ και τους παρέδωσε. Πριν από δυόμισι χρόνια, αυτό το αποτέλεσμα φαινόταν αδύνατο.
· Η Hezbollah είχε καταληφθεί στα βόρεια σύνορα με 150.000 πυραύλους σημαδεμένους εναντίον αμάχων.
· Η Ηamas είχε μετατρέψει τη Γάζα σε ένα υπόγειο φρούριο από σήραγγες γεμάτες δολοφόνους.
· Το Ιράν ήταν εβδομάδες μακριά από τη βόμβα.
· Οι Houthis αντιμετώπισαν την Ερυθρά Θάλασσα σαν το προσωπικό τους σκοπευτήριο.
· Η Συρία ήταν ο ανοιχτός αυτοκινητόδρομος του Ιράν.
· Οι πολιτοφυλακές από το Ιράκ μέχρι την Υεμένη περίμεναν το πράσινο φως.
Δεκαετίες.
Δισεκατομμύρια εισέρρευσαν.
Μόνο μία αποστολή: να σβήσουν το Ισραήλ από τον χάρτη.
Η 7η Οκτωβρίου υποτίθεται ότι θα ήταν η εναρκτήρια ομοβροντία του τελικού πολέμου, νότια, βόρεια, ανατολικά, θάλασσα, όλα ταυτόχρονα.
Το τέλος.
Το Ισραήλ δεν δίστασε.
Ο Nasrallah πέρασε 32 χρόνια χτίζοντας τη Hezbollah στον πιο εξελιγμένο τρομοκρατικό στρατό στη γη. Το Ισραήλ τον διέγραψε αυτόν και ολόκληρη την διοίκησή του. Τώρα οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις αλέθουν ό,τι έχει απομείνει σε σκόνη.
Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, δεκαετίες ψεμάτων και μυστικά εργαστήρια.
Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ το γύρισαν χρόνια πίσω σε μια μόνο εκστρατεία. Κορυφαίοι επιστήμονες εξοντώθηκαν. Βασικές τοποθεσίες βομβαρδίστηκαν και έγιναν ερείπια.
Έπειτα ήρθε ο αποκεφαλισμός: Ο Ayatollah Khamenei, ο αρχιτέκτονας ολόκληρου του εφιάλτη, εξοντώθηκε με ένα ακριβές χτύπημα στο συγκρότημά του στην Τεχεράνη.
Το καθεστώς που κυβέρνησε με σίδερο και αίμα για δεκαετίες τώρα είναι λαχανιασμένο, εύθραυστο, χωρίς ηγέτη και κοιτάζει την κατάρρευση.
Ο Assad επέζησε από τον εμφύλιο πόλεμο, τους Ρώσους και τους Αμερικανούς. Δεν επέζησε την ημέρα που οι Ιρανοί χορηγοί του έχασαν την κυριαρχία τους. Το καθεστώς εξαφανίστηκε. Ο αυτοκινητόδρομος προς τον Λίβανο σφραγίστηκε. Η γέφυρα κάηκε.
Οι Houthis νόμιζαν ότι μπορούσαν να στραγγαλίσουν την παγκόσμια ναυτιλία. Το Ισραήλ διέλυσε τις δυνατότητες μεγάλου βεληνεκούς τους και έκλεισε οριστικά τα στόματά τους που μασούσαν κατ.
Hamas? Τα τέρατα που ξεκίνησαν αυτόν τον εφιάλτη; Ο Sinwar πέθανε σαν τον αρουραίο που ήταν, κρυμμένος στη βρωμιά με ένα ξύλο στο χέρι. Ο Haniyeh σκοτώθηκε στην καρδιά της Τεχεράνης. Η ηγεσία τους είναι νεκρή ή διασκορπισμένη. Το δίκτυο των σηράγγων τους είναι ένα νεκροταφείο από καταρρακτωμένο τσιμέντο.
Όλα αυτά με τους όρους του Ισραήλ.
Ενώ οι δειλοί ούρλιαζαν από τη Δύση, το Ισραήλ πολέμησε για τις ζωές των παιδιών του και κέρδισε αποφασιστικά.
Ο βορράς ανοικοδομείται. Η Hezbollah ασφυκτιά. Η τρομοκρατική αυτοκρατορία του Ιράν καταρρέει, οι σήραγγες θανάτου της Γάζας είναι ερείπια.
Οι όμηροι είναι ελεύθεροι.
Δυόμισι χρόνια πριν, το Ισραήλ αντιμετώπισε συντονισμένη εξαφάνιση. Σήμερα, το Ισραήλ αποτελεί την αδιαμφισβήτητη ισχυρότερη δύναμη στη Μέση Ανατολή.
Όταν φωνάζουν «δυσανάλογη», εννοούν ότι οι Εβραίοι αρνήθηκαν να πεθάνουν ήσυχα αυτή τη φορά.
Όταν φωνάζουν «γενοκτονία», καλύπτουν αυτήν που σχεδίασαν ανοιχτά το Ιράν και οι αντιπρόσωποί του.
Όταν λύκοι περικυκλώνουν το σπίτι σου και προσπαθούν να σφάξουν την οικογένειά σου, δεν σταματάς για να κάνεις δημοσκοπήσεις για την αποδοχή σου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Δεν διαπραγματεύεσαι με την εξαφάνιση.
Πολεμάς για να κερδίσεις.
Αυτό ακριβώς έκανε το Ισραήλ, η βάναυση ανάγκη επιβίωσης.
Το σαραντάχρονο σχέδιο στραγγαλισμού του Ιράν βρίσκεται σε ερείπια. Ο «Axis of Resistance» τους είναι ένα μονοπάτι από πτώματα και θρυμματισμένες αυταπάτες. Η μεγαλύτερη συντονισμένη απειλή που αντιμετώπισε ποτέ το Ισραήλ δεν περιορίστηκε. Εξαλείφθηκε.
Θα αντάλλαζες την ασφάλεια της οικογένειάς σου με ευγενικά λόγια από αγνώστους στο διαδίκτυο;
Το Ισραήλ έκανε την επιλογή του. Η ζωή πάνω από τα likes.
Το μέλλον των παιδιών μας πάνω από την φευγαλέα οργή τους.
Η ύπαρξη πάνω από τα ηθικά τους διδάγματα.
Ο κόσμος μπορεί να κρατήσει τις διαμαρτυρίες του, τα σήματα αρετής του, τις καταρρεύσεις διασημοτήτων του.
Το Ισραήλ θα κρατήσει τα σύνορά του σφραγισμένα, τους ουρανούς του καθαρούς και τον λαό του ζωντανό.
Αυτοί παίρνουν την τάση της οργής. Εμείς παίρνουμε τη νίκη.
Η ιστορία δεν στέφει τους πιο δυνατούς γκρινιάρηδες. Θυμάται ποιος αρνήθηκε να εξαφανιστεί.
Το Ισραήλ...
Η Μεγάλη Γκόλντα Μεΐρ παραδίδει μερικά αδιαμφισβήτητα γεγονότα για το Μεσανατολικό και την πορεία του μετα το 1948. https://t.co/GZVvSAqr6z
— Hellaspecial (@hellaspecial) November 30, 2025
Η Μέση Ανατολή ήταν εύφλεκτη σε όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα: η έκφραση «το μεσανατολικό» σήμαινε σοβαρό, χρόνιο και δυσεπίλυτο πρόβλημα.
Αλλά η σημερινή κατάσταση δεν είναι μόνο ένα ακόμη επεισόδιο αυτού του χρόνιου προβλήματος· και σίγουρα δεν είναι déjà vu: πρόκειται για μια ανάφλεξη από την οποία όλες οι πλευρές θα βγουν χαμένες διότι οι συμμαχίες είναι θολές και δεν υπάρχει σαφής διαχωρισμός ανάμεσα σε επιτιθέμενους και αμυνόμενους.
Η αποτίμηση τριών πολεμικών επεισοδίων της πρόσφατης ιστορίας δείχνει, νομίζω, τις διαφορές ανάμεσα στο τότε και στο τώρα.
Το 1973, στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ, είχαν συγκρουστεί κρατικοί στρατοί —το Ισραήλ εναντίον της Αιγύπτου και της Συρίας— με παράπλευρη συνέπεια το πρώτο μεγάλο πετρελαϊκό σοκ.
Σήμερα οι ΗΠΑ είναι εξαγωγέας πετρελαίου· τότε, το 1973, ολόκληρη η Δύση ήταν όμηρος των Αράβων· ατέλειωτες ουρές αυτοκινητιστών περίμεναν στα βενζινάδικα για μια σταγόνα βενζίνη.
Τότε, ο πόλεμος διεξαγόταν με συμβατικά μέσα, με τεθωρακισμένα εναντίον τεθωρακισμένων· σήμερα διεξάγεται με μη επανδρωμένα σκάφη, με κυβερνοεπιθέσεις και, πρωτίστως, με την εμπλοκή μη κρατικών οργανώσεων (που τυχαίνει να είναι proxies) σε πέντε διαφορετικά μέτωπα ταυτοχρόνως.
Το 1980-1988, η σύγκρουση μεταξύ του Ιράν και του Ιράκ διεξαγόταν ως «πόλεμος των δεξαμενόπλοιων» στον Κόλπο, με αποτέλεσμα να κλείσουν, όπως συμβαίνει και σήμερα, τα στενά του Ορμούζ. Στη δεκαετία του 1980, το Ιράν ήταν απομονωμένο· σήμερα, στη σύγκρουση πρωταγωνιστούν οι ΗΠΑ, ενώ η παγκόσμια αγορά LNG —που στο μεταξύ έχει αναπτυχθεί πολύ εις βάρος του πετρελαίου— επηρεάζεται σε πρωτοφανή κλίμακα.
Στη συνέχεια, το 2003, η ατυχής αμερικανική εισβολή στο Ιράκ με το πρόσχημα της αλλαγής καθεστώτος κατέληξε, όπως όλοι περιμέναμε, σε τεράστιο φιάσκο· και παρ’ όλ’ αυτά, η διοίκηση του Ντόναλντ Τραμπ χρησιμοποιεί το ίδιο επιχείρημα για να το διαψεύσει την επόμενη στιγμή —έτσι κι αλλιώς κανείς δεν πιστεύει τέτοια παραμύθια. Όχι μόνον επειδή ο Ντόναλντ και ο Πιτ Χέγκσεθ λένε ψέματα (λένε περισσότερα ψέματα από ό,τι αλήθειες)· όχι μόνον επειδή η πείρα έχει δείξει ότι οι αλλαγές καθεστώτος σε ξένες χώρες είναι εφικτές μόνον από τη δημοκρατία στη δικτατορία και όχι αντιστρόφως, αλλά και διότι η ιρανική θεοκρατία είναι οργανωμένη με βαθιές ρίζες στον πληθυσμό. Το Ιράν δεν είναι «αποτυχημένο κράτος», διαλυμένο από πολέμους μεταξύ φυλών· διαθέτει γνήσιο «καθεστώς», το οποίο αποδέχεται ή ανέχεται μια σχετική πλειοψηφία.
Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι οι σύμβουλοι του Αμερικανού προέδρου έχουν τέτοια άγνοια του κόσμου ώστε να τρέφουν αυταπάτες παντοδυναμίας. Αλλά, όπως έχω γράψει πολλές φορές, αν και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μεγάλη στρατιωτική ισχύ, οι οικονομικές και οι διανοητικές τους δυνατότητες είναι πάρα πολύ περιορισμένες.
Αναρωτιέμαι λοιπόν αν, στην παρούσα φάση, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ξέρουν τι κάνουν· αν υπάρχει, δηλαδή, σαφής και ταυτοχρόνως ευέλικτη στρατηγική και τακτική.
Πιστεύει η αμερικανική και ισραηλινή ηγεσία ότι με την εξόντωση αρχιμουλάδων θα καταρρεύσει το καθεστώς;
Κι αν καταρρεύσει, τι θα γίνει μετά;
Ποιος θα αναλάβει τη διοίκηση στο Ιράν;
Εξάλλου, φαίνεται ότι, όπως ο Βλαντιμίρ Πούτιν στην Ουκρανία, οι Αμερικανοί πίστευαν ότι σε λίγες μέρες θα ξεμπέρδευαν με την ιρανική όχληση· όμως, το πράγμα τρενάρει, το κλείσιμο του Ορμούζ επηρεάζει σχεδόν ολόκληρο τον κόσμο, η χρήση AI και αυτόνομων όπλων προκαλεί κλιμάκωση και έχει χαοτικές επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία και σταθερότητα. Ούτε ο ρωσικός παράγοντας πρέπει να υποτιμάται —η Ρωσία ωφελείται από την αύξηση των τιμών του πετρελαίου, γεγονός που τροφοδοτεί τις δικές της πολεμικές προσπάθειες στην Ουκρανία— ούτε η Χεζμπολάχ στο μέτωπο του Λιβάνου πρέπει να θεωρείται ήσσων παράγοντας.
Αν και οι αμερικανο-ισραηλινές δυνάμεις σημειώνουν επιτυχίες στο πεδίο της μάχης, ο στόχος του Αμερικανού προέδρου να μη δεχτεί τίποτα λιγότερο από την «άνευ όρων παράδοση» της Ισλαμικής Δημοκρατίας και την πλήρη πρόσβαση στους οικονομικούς της πόρους παραμένει άπιαστο όνειρο. Επί δεκαετίες, η Ισλαμική Δημοκρατία επεδίωξε τον πυρηνικό εξοπλισμό της, καλλιέργησε θηριώδες τρομοκρατικό δίκτυο, ανέπτυξε το μεγαλύτερο οπλοστάσιο βαλλιστικών πυραύλων στη Μέση Ανατολή —που απειλεί το Ισραήλ και την Ευρώπη— και σκότωσε δεκάδες χιλιάδες πολίτες της με συνοπτικές διαδικασίες. Η εξουδετέρωση ενός τέτοιου φάσματος απειλών μέσω συντονισμένης στρατιωτικής δράσης θα ήταν σημαντικό επίτευγμα, αν γινόταν με τους όρους του πολέμου της Κορέας: συντονισμό διεθνών οργανώσεων και δεδηλωμένη βούληση ενός τμήματος της χώρας να δεσμευτεί στον ελεύθερο κόσμο.
Αυτοί οι όροι δεν ικανοποιούνται στην παρούσα περίπτωση: η μοναδική αφορμή —η βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων— δεν συνιστά casus belli· σε πολλές χώρες του κόσμου η αντιπολίτευση υποφέρει.
Φυσικά, τα αίτια της αμερικανο-ισραηλινής επίθεσης είναι οι πυρηνικές φιλοδοξίες της Τεχεράνης, η επιθετικότητά της εναντίον του Ισραήλ με τον δεδηλωμένο στόχο της καταστροφής του, και η πυρετώδης τρομοκρατική της δραστηριότητα στην Ασία και στην Ευρώπη — το ερώτημα που τίθεται είναι αν οι αμερικανο-ισραηλινές δυνάμεις μπορούν, εκτός από το να θανατώνουν διάφορους γενειοφόρους, να πλήξουν με οριστικό τρόπο τις πυρηνικές εγκαταστάσεις (νομίζω ότι η περσινή επιχείρηση «Σφυρί του Μεσονυκτίου» με Β-2 έκανε μια τρύπα στο νερό, αλλά το Πεντάγωνο δεν το παραδέχεται), ή έστω το πρόγραμμα των διηπειρωτικών και βαλλιστικών πυραύλων.
Όσο για το διεθνές προσηλυτιστικό και τρομοκρατικό δίκτυο είναι, προς το παρόν, αήττητο: τα μεγάλα κάστρα καταστρέφονται μόνον εκ των έσω.
Μπορούν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις να εξολοθρεύσουν ολόκληρη τη σιιτική φατρία στην Υεμένη και στην Παλαιστίνη, που διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με σουνίτες τζιχαντιστές, όπως η Χαμάς στη Γάζα, η Αλ Κάιντα και οι Αφγανοί Ταλιμπάν;
Η απάντηση είναι όχι και πάλι όχι: οι Ιρανοί ισλαμιστές χρησιμοποιούν μέχρι και τμήματα των μοτοσικλετιστών Hells Angels για επιθέσεις σε εβραϊκές τοποθεσίες στη Γερμανία και στις ΗΠΑ· έχουν αξιοποιήσει το δίκτυο Foxtrot της Σουηδίας και μεξικανικά καρτέλ· οι Ιρανοί, αντιθέτως από εμάς τους υπολοίπους, ξέρουν τι κάνουν.
Στο δε εσωτερικό, αν και έχουν καταστείλει βιαίως κάθε κύμα αναταραχής, από τις φοιτητικές διαμαρτυρίες του 1999 και το Πράσινο Κίνημα του 2009 μέχρι τις πανεθνικές διαδηλώσεις του 2017, του 2019, του 2021, του κινήματος «Γυναίκες, Ζωή, Ελευθερία» του 2022 και του Ιανουαρίου 2026, πρέπει να ληφθεί υπόψη η εντελώς διαφορετική παράδοση των Ιρανών, η υποταγή τους στη θρησκεία και ο διάχυτος αντιδυτικισμός και αντιαμερικανισμός: μόνο μια μειοψηφία στο Ιράν περιμένει τις ΗΠΑ να τη σώσουν· το Ισραήλ, το σιχαίνονται όλοι ανεξαιρέτως.
Ο πόλεμος θα ενισχύσει την αντιδυτική, αντιαμερικανική, αντι-ισραηλινή συνείδηση των Ιρανών. Όσο κι αν μισούν τους Φρουρούς της Ισλαμικής Επανάστασης και την πολιτοφυλακή Basij, αποκλείεται να εναποθέσουν την τύχη τους σε ξένες δυνάμεις —εκτός αν, αυτή τη στιγμή που τα γράφω αυτά, οργανώνεται δημοκρατική αντιπολίτευση τύπου Μουτζαχεντίν που συνδυάζει τη μουσουλμανική θρησκεία με κάποια μορφή πολιτικών δικαιωμάτων τα οποία να μπορούν να γίνουν αποδεκτά από τις ευσεβείς μάζες οι οποίες στήριξαν το καθεστώς επί 47 χρόνια.
Επίσης, είναι απαραίτητο να ληφθεί υπόψη ότι οι μουλάδες δεν μένουν με σταυρωμένα τα χέρια ούτε στο επίπεδο της προπαγάνδας: από την έναρξη του πολέμου, μονάδες των πολιτοφυλακών έχουν καταλάβει θέσεις σε σχολεία και νοσοκομεία —μια τακτική της Χαμάς— με σκοπό να «βοηθούν» τους Ιρανούς μπροστά στον εξωτερικό εχθρό· αν και στην πραγματικότητα τούς εκφοβίζουν, δημιουργούν εντύπωση εθνικής συνοχής.
Οι αναλυτές που στρέφονται γύρω από την αμερικανική διοίκηση φαίνεται ότι έχουν διαφορετική γνώμη: ίσως πιστεύουν ότι οι Ιρανοί περιμένουν τους πεζοναύτες σαν σωτήρες.
Αν και η φαντασίωση έχει διαψευστεί επανειλημμένως, αντέχει στον χρόνο διότι έχει συμφιλιωτική και καταπραϋντική δράση στο εσωτερικό των ΗΠΑ: όπως παντού, η αμερικανική εσωτερική προπαγάνδα εμφανίζει τον γάιδαρο να πετάει.
Συμπερασματικά, η κατάσταση θυμίζει…
O Γουόλτερ Μπάτζετ, ο μεγάλος βρετανός διανοούμενος του 19ου αιώνα, στο έργο του περί του Αγγλικού Συντάγματος (The English Constitution), γράφει για τη μοναρχία ότι «το μυστήριό της είναι η ζωή της».
Η λειτουργία της μοναρχίας, εξηγεί, προϋποθέτει έναν σεβασμό, τον οποίο τροφοδοτεί η φαντασία. Η μοναρχία η ίδια ως θεσμός, αναγνωρίζει ο Μπάτζετ, δεν αντέχει στον εξονυχιστικό έλεγχο της λογικής. Για να εξακολουθήσει λοιπόν να υπάρχει και να προσφέρει τις υπηρεσίες της στο έθνος, χρειάζεται απόσταση.
Γι’ αυτό και καταλήγει ο Μπάτζετ με την περίφημη προτροπή του: «Δεν πρέπει να αφήσουμε το φως της ημέρας πάνω στη μαγεία».
Να λάβουμε υπ’ όψιν, βέβαια, ότι αυτά τα γράφει το 1867, στην ακμή της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, αλλά και σε μια εποχή που ο Τύπος και η επιρροή του αναπτύσσονται ραγδαία. Καταλαβαίνει λοιπόν τι έρχεται και προειδοποιεί.
Πόσο δίκιο είχε ο Μπάτζετ το βλέπουμε σήμερα. Οι αποκαλύψεις του σκανδάλου Επστιν έλουσαν με το «φως της ημέρας» τον μικρότερο αδελφό του σημερινού βασιλιά της Βρετανίας και ο κόσμος είδε ένα κοινωνικό και ηθικό απόβρασμα, που συμμετείχε στη σεξουαλική κακοποίηση ανήλικων κοριτσιών και έδινε στους φίλους του κρατικά απόρρητα έναντι αμοιβής, σε είδος ή χρήμα.
Εκτοτε, όλα τα ερωτήματα σχετικά με το μέλλον της βασιλείας έχουν τεθεί στο τραπέζι του δημόσιου διαλόγου από την κοινή γνώμη στη Βρετανία: Πόσο κοστίζει η βασιλική οικογένεια στον προϋπολογισμό, ποια είναι η περιουσία τους, γιατί να τους ανήκουν δημόσιες γαίες, πόσοι είναι οι συντηρούμενοι από το κράτος «royals» κ.λπ.
Παρακολουθώ τον σχετικό διάλογο στα βρετανικά ΜΜΕ και διαπιστώνω ότι αυτή είναι η πρώτη φορά που η βασιλική οικογένεια αντιμετωπίζεται ως οιονεί τμήμα της δημόσιας διοίκησης, του οποίου η λειτουργία πρέπει να εξορθολογιστεί.
Με τόση δημοσιότητα πάνω τους, κάθε ίχνος μαγείας έχει πια χαθεί. Ο Αντριου Μάουντμπατεν-Γουίνζορ, πρώην δούκας του Γιορκ, δεν διαφέρει σε τίποτα από έναν οποιονδήποτε υπέρβαρο εξηνταπεντάρη ταξιτζή, με ποινικό μητρώο για παιδεραστία.
Το ενδιαφέρον μου δεν είναι για τη βασιλεία, η οποία άλλωστε επιβιώνει κυρίως ως διατηρητέο ιστορικό υπόλειμμα ή μουσειακό αγαθό, στις χώρες που ακόμη διατηρούν τον θεσμό.
Αναφέρομαι στην περίπτωσή της, για την παραλληλία με την περιπέτεια του Διεθνούς Δικαίου στις μέρες μας, γιατί όπως η μοναρχία έτσι και το Διεθνές Δίκαιο προϋποθέτει τον σεβασμό για να υπάρχει. Προϋποθέτει την πεποίθηση εξ αρχής σε μία ισχύ, που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Για τη μοναρχία το «φως της ημέρας», αυτό που διαλύει τη μαγεία της, είναι η δημοσιότητα και η έρευνα, για το Διεθνές Δίκαιο είναι η αναποτελεσματικότητά του.
Οπως το άγγιγμα του βασιλιά δεν θεραπεύει τη σύφιλη ή τη φυματίωση, ομοίως και οι αποφάσεις του ΟΗΕ δεν αποκαθιστούν το δίκαιο εκεί όπου παραβιάζεται. Και όταν ο άλλος καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει μαγεία ή, για την περίπτωση του Διεθνούς Δικαίου, δεν υπάρχουν συνέπειες, τότε εφόσον μπορεί παίρνει αυτό που θέλει και δεν ρωτάει κανέναν.
Το είδαμε το 2014 στην Κριμαία και προτιμήσαμε τότε να κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε.
Το είδαμε ξανά με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022 και αρχίσαμε να ξυπνάμε.
Το βλέπουμε τώρα από τους Αμερικανούς στον Περσικό και συνειδητοποιούμε ότι η Ιστορία γύρισε σελίδα.
Ο κόσμος του χθες – του δικού μας χθες, όχι του χθες που περιγράφει ο Στέφαν Τσβάιχ στο ομώνυμο αριστούργημα του – πέθανε μαζί με…
Toυ ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ
Αυτό που συμβαίνει στον Περσικό Κόλπο είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Οχι μόνο για τους προφανείς λόγους. Αλλά γιατί η εξέλιξη του πολέμου δείχνει ότι έχουν καταρρεύσει βασικά δόγματα και μηχανισμοί λήψης αποφάσεων.
Το ποιος είναι ο στόχος της επιχείρησης αλλάζει ώρα με την ώρα, αν είναι η αλλαγή καθεστώτος, η πλήρης αποδυνάμωση του Ιράν ή κάτι άλλο.
Εν τω μεταξύ οι χώρες του Κόλπου βλέπουν το δικό τους «αφήγημα» να καταρρέει, καθώς δεν μοιάζουν πλέον με την «Ελβετία ή το Λας Βέγκας της Μέσης Ανατολής». Το Ισραήλ τηρεί αποστάσεις από τις ΗΠΑ, τις οποίες το ίδιο παρέσυρε σε αυτή την περιπέτεια και ο Λίβανος διαλύεται. Τη μια στιγμή ανακοινώνεται ότι το αμερικανικό ναυτικό συνοδεύει ήδη κάποια τάνκερ στα Στενά του Ορμούζ, την επόμενη διαψεύδεται.
Αν οι συνέπειες περιορίζονταν στην περιοχή, θα λέγαμε εντάξει, μία ακόμη κρίση είναι και θα περάσει. Οι Αμερικανοί θα θυμούνταν ότι η Ιστορία δεν αστειεύεται, αλλά εκδικείται σε αυτές τις περιοχές, θα τα μάζευαν και θα πήγαιναν στην επόμενη κρίση.
Εδώ όμως αποδομείται ένα παγκόσμιο σύστημα – ενεργειακό, γεωπολιτικό, οικονομικό. Είναι σαν κάποιο αόρατο χέρι να πιέζει συνεχώς τον πλανήτη για να δει πόσο αντέχει, πόσο αντέχουμε όλοι. Ο κορωνοϊός διέλυσε σε πρώτη φάση την παγκοσμιοποίηση και τα δίκτυα μεταφορών, η Ουκρανία έφερε τα πάνω κάτω στην ενέργεια και στον πληθωρισμό, ο «Τραμπ ΙΙ» μας σόκαρε με τους δασμούς και τώρα ο πόλεμος στο Ιράν φτάνει τον πλανήτη στα «κόκκινα». Με έναν Τραμπ να νιώθει την απεριόριστη, έως τώρα, στρατιωτική του ισχύ, μόνη ελπίδα είναι να πάρουν κάποια στιγμή το πάνω χέρι στο Οβάλ Γραφείο ρεαλιστές, όπως ο υπουργός Εξωτερικών Ρούμπιο και οι «ενήλικοι» που έκαναν τη διαφορά στον «Τραμπ Ι».
Ηδη πάντως οι αγορές και το πορτοφόλι του μέσου Αμερικανού έχουν νιώσει το σοκ και δείχνουν την ανάγκη να επανέλθουμε σε μια σχετική κανονικότητα.
Είναι όμως ρεαλιστική αυτή η προσδοκία;
Δεν νομίζω. Η αυριανή κανονικότητα δεν θα αποτελεί σε καμία περίπτωση μια ήπια μετάλλαξη της χθεσινής.
Προσπαθούμε όλοι να βρούμε αν πίσω από όλα όσα ζούμε υπάρχει κάποιο σοφό στρατήγημα. Θα μπορούσε, π.χ., κάποιος να πει ότι ο Τραμπ απάντησε στο κινεζικό εμπάργκο σπάνιων γαιών με τις διαδοχικές επιθέσεις στο Ιράν και στη Βενεζουέλα, που παρείχαν φθηνό πετρέλαιο στο Πεκίνο. Θα φανεί στη συνάντηση κορυφής Τραμπ – Σι στο τέλος του μηνός.
Εν τω μεταξύ, όμως, ακόμη κι αν υπάρχει όντως τέτοιος μεγάλος στρατηγικός στόχος, τις επιπτώσεις της υψηλής στρατηγικής…
ΕΚΤΑΚΤΟ! Βρέθηκε το 6ο δάχτυλο του Νετανιάχου pic.twitter.com/YBp60DPKvw
— Veltsi the IX (@Veltsi_Legacy) March 15, 2026
Toυ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ
Στην εξίσωση του πολέμου στο Ιράν υπάρχουν πολλοί άγνωστοι.
Πρώτον, δε γνωρίζουμε τις αντοχές της πολεμικής μηχανής του Ιράν. Το ότι άντεξε επί 17 μέρες, δε σημαίνει πως θα αντέξει και για ένα μήνα. Επίσης δε γνωρίζουμε τις αντοχές του καθεστώτος. Ένα υπαρκτό ενδεχόμενο είναι ο πόλεμος να το τσιμεντώσει, υπάρχει όμως και το ενδεχόμενο να αρχίσουν να εμφανίζονται ρωγμές στο εσωτερικό του. Και κάτι εξίσου βασικό: έχουν αναδιαταχθεί οι πόλοι εξουσίας στις δομές του καθεστώτος; Εξακολουθούν να το ελέγχουν οι αγιατολάδες ή πήραν το επάνω χέρι οι Φρουροί της Επανάστασης;
Δεύτερον, δε γνωρίζουμε ποιος είναι ο στρατηγικός στόχος του Ντόναλντ Τραμπ. Δε γνωρίζουμε πώς λαμβάνονται εκεί οι αποφάσεις και κυρίως βρισκόμαστε στο απόλυτο σκοτάδι για το τι θα θεωρήσει ως νίκη ο πλανητάρχης. Θα επιδιώξει να ανατρέψει το καθεστώς ή θα κάνει μια συμφωνία με τους εναπομείναντες αγιατολάδες, αν αυτοί παραμένουν το κέντρο λήψης των αποφάσεων; Τέλος, ο Αμερικανός πρόεδρος θα επιδιώξει να τερματίσει τον πόλεμο πριν επισκεφτεί την Κίνα ή θα αναβάλλει το ταξίδι του;
Τρίτον, είναι άγνωστο πώς θα αντιμετωπίσουν τελικά οι νατοϊκοί σύμμαχοι την πρόσκληση - πρόκληση του Ντ. Τραμπ να συμμετάσχουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Η πίεση που θα τους ασκηθεί θα είναι μεγάλη και μια άρνηση σίγουρα θα έχει συνέπειες στο τέλος της ημέρας. Από την άλλη μεριά μια εμπλοκή των νατοϊκών δυνάμεων, αν δε φέρει άμεσο αποτέλεσμα επί του πεδίου, ίσως δημιουργήσει εστίες αναταραχής επί ευρωπαϊκού εδάφους.
Στα καθ΄ημάς, το ενδιαφέρον βρίσκεται στο αν ο μονίμως «επιτήδειος ουδέτερος», η Τουρκία, θα καταβάλλει αυτή τη φορά το τίμημα της ουδετερότητάς της ή για μια ακόμα φορά θα την βγάλει αβρόχοις ποσί.
Ο μόνος παίκτης που έχει ξεκάθαρο στόχο, μέσα σε αυτό το ομιχλώδες τοπίο, είναι το Ισραήλ.
Έχει να επιδείξει την ιστορική του αποφασιστικότητα, το υψηλότατο επίπεδο των IDF και φυσικά τον απίστευτο πλούτο πληροφοριών που διαθέτει.
Η στρατηγική του η οποία έχει χαραχθεί από την πρώτη μέρα της ίδρυσής του είναι να εξουδετερώνει τις απειλές που αφορούν την ύπαρξή του. Επ΄αυτού δεν υπάρχει δεύτερη άποψη. Όλα τα κόμματα αυτής της μικρής σε έκταση δημοκρατίας συμφωνούν.
Συνεπώς το Ισραήλ έχει δύο σαφείς στόχους.
Στόχος πρώτος: να εξαλείψει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.
Στόχος δεύτερος: να ανατραπεί το καθεστώς των αγιατολάδων.
Εννοείται πως αν επιτευχθεί ο δεύτερος στόχος, ικανοποιείται και ο πρώτος.
Η εξάλειψη του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν ίσως να βρίσκεται μέσα στις επιχειρησιακές ικανότητες των IDF με την τροπή που πήρε ο πόλεμος.
Η ανατροπή του θεοκρατικού καθεστώτος είναι μια πολύ πιο σύνθετη διαδικασία, καθώς αφορά κατά κύριο λόγο τους συσχετισμούς δυνάμεων εντός των μηχανισμών της εξουσίας, μια και δεν υπάρχει συγκροτημένη αντιπολίτευση ως διάδοχη κατάσταση.
Γράφουν έγκυροι σχολιαστές ξένων ΜΜΕ πως το Ισραήλ ηγείται και ο Τραμπ ακολουθεί.
Αυτό είναι συνέπεια…
Πλησιάζει το τέλος των μουλάδων;;; Μακάρι!
— Angie 🦂🦂 (@angie22gr) February 28, 2026
Είμαστε στο πλευρό του καταπιεσμένου Ιρανικού λαού ✌️#FreeIran2026pic.twitter.com/Q5eBZBKnpy
Γράφει ο Μάνος Καραγιάννης
Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο
Μακεδονίας και Reader in International Security στο King’s College
London.
Η κυρίαρχη δυτική οπτική για το Ιράν παραμένει σε μεγάλο βαθμό απλουστευτική, παραβλέποντας κρίσιμες ιστορικές και κοινωνικές διαστάσεις.
Η επανάσταση του 1979 ανέτρεψε τη μοναρχία μέσω μιας ευρείας κοινωνικής συμμαχίας που περιλάμβανε κοσμικούς εθνικιστές, μαρξιστικές και ισλαμοαριστερές οργανώσεις, τον σιιτικό κλήρο και ισχυρά εργατικά συνδικάτα.
Τελικά ο αγιατολάχ Χομεϊνί κατόρθωσε να επιβάλει ένα σύστημα διακυβέρνησης που έχει στον πυρήνα του την έννοια της επιτροπείας του νομικού – θεολόγου (velayat-e faqih). Η πολιτική εξουσία πρέπει να ασκείται από έναν ανώτατο θρησκευτικό ηγέτη, ο οποίος λειτουργεί ως θεματοφύλακας της επανάστασης και της ισλαμικής νομιμότητας. Ο Χομεϊνί όμως ενσωμάτωσε στο νέο πολιτειακό οικοδόμημα και μερικά ρεπουμπλικανικά στοιχεία, θεσμοθετώντας την άμεση εκλογή προέδρου και τη λειτουργία κοινοβουλίου.
Για τρεις δεκαετίες, η ιρανική ηγεσία δεν αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα στο εσωτερικό της χώρας.
Εντούτοις, η πολιτική νομιμοποίηση του συστήματος εξουσίας έχει μειωθεί σημαντικά. Οι μαζικές διαδηλώσεις των τελευταίων ετών καταδεικνύουν το μέγεθος της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Η ένταση των κινητοποιήσεων και η διεύρυνση της κοινωνικής τους βάσης, με συμμετοχή ομάδων που παραδοσιακά δεν αμφισβητούσαν δημόσια το καθεστώς (π.χ. οι «μπαζάρις», δηλαδή οι μικροέμποροι), υποδηλώνουν μια κρίση αντιπροσώπευσης.
Σε κάθε περίπτωση, η αμερικανο-ισραηλινή επέμβαση δεν είναι πιθανόν να οδηγήσει στην ανατροπή της ιρανικής πολιτικής τάξης για τουλάχιστον τέσσερις λόγους.
Πρώτον, η Τεχεράνη έχει αποδείξει επανειλημμένως την ανθεκτικότητά της σε εξωτερικές επεμβάσεις και πιέσεις. Η σημερινή ηγετική ομάδα απαρτίζεται από ανθρώπους που έχουν πολεμήσει στα νιάτα τους στον αιματηρό πόλεμο Ιράν – Ιράκ. Δεν πρόκειται να παραδώσουν την εξουσία χωρίς αντίσταση μέχρις εσχάτων. Αυτή είναι μια εκτίμηση που συμμερίζονται σχεδόν όλοι οι αξιόπιστοι ξένοι αναλυτές. Αν κάποιος δεν έχει πλέον τίποτα να χάσει, τείνει να συμπεριφέρεται με τρόπους που υπερβαίνουν τις συνήθεις ορθολογικές στρατηγικές κόστους – οφέλους.
Δεύτερον, η πρόσφατη ιστορία των δυτικών επεμβάσεων στην ευρύτερη περιοχή καταδεικνύει μια αδήριτη πραγματικότητα. Η αποκλειστική χρήση αεροπορικής ισχύος δεν επαρκεί για την ανατροπή αυταρχικών καθεστώτων. Δεν κατέστη εφικτό στο Αφγανιστάν (2001), στο Ιράκ (2003), στη Λιβύη (2011) και δεν πρόκειται να συμβεί ούτε στην περίπτωση του Ιράν. Το ενδεχόμενο μαζικών χερσαίων επιχειρήσεων θα πρέπει να αποκλειστεί, λόγω των μεγάλων ορεινών όγκων και του μεγέθους της ιρανικής επικράτειας.
Τρίτον, αν γενικευτεί η αμερικανο-ισραηλινή επίθεση είναι πολύ πιθανόν να προκαλέσει δυσανάλογο αριθμό θυμάτων. Στη χώρα υπάρχει μεγάλη παράδοση αντιαμερικανισμού από τη δεκαετία του 1950, όταν αμερικανικές και βρετανικές μυστικές υπηρεσίες οργάνωσαν πραξικόπημα εναντίον του δημοκρατικά εκλεγμένου πρωθυπουργού Μοσαντέκ. Κανείς δεν είναι σε θέση να προβλέψει με βεβαιότητα πώς θα αντιδράσει η ιρανική κοινωνία απέναντι στο ενδεχόμενο μιας πλήρους κρατικής κατάρρευσης. Το πάθημα του Ιράκ δεν πρέπει να ξεχαστεί τόσο εύκολα.
Τέταρτον, η στρατιωτική εκστρατεία με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος απαιτεί, για να είναι επιχειρησιακά βιώσιμη, την υποστήριξη ορισμένων γειτονικών κρατών. Στη σημερινή συγκυρία, καμία χώρα της Μέσης Ανατολής (πλην Ισραήλ) δεν φαίνεται διατεθειμένη να εμπλακεί σε μια παρατεταμένη σύγκρουση με το Ιράν. Μια ασύμμετρη αντίδραση της Τεχεράνης μπορεί να προκαλέσει περιφερειακή αποσταθεροποίηση και να οδηγήσει σε απρόβλεπτες εξελίξεις. Εξάλλου, οι ιρανικές δυνάμεις διαθέτουν τα μέσα για να κλείσουν τα Στενά του Ορμούζ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την τιμή του πετρελαίου.
Καταληκτικά, η ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος...
Επέβαλε την θανατική ποινή σε χιλιάδες διαδηλωτές
— Sina katsarou (@sinakatsarou) February 28, 2026
Το κάθαρμα αυτό 👇 #FreeIran pic.twitter.com/gZmxSEwuq4
🚨 Breaking: Reports that Mojtaba Khamenei was with his father when the compound was attacked. He is most likely dead. pic.twitter.com/RgnpVuizJc
— Dr. Eli David (@DrEliDavid) February 28, 2026
Amir Hatami, Islamic Republics Defense Minister, threatened to destroy Tel Aviv and Haifa.
— Mossad Commentary (@MOSSADil) February 28, 2026
He’s been vaporized. pic.twitter.com/H67F5NxHHQ
Πλησιάζει το τέλος των μουλάδων;;; Μακάρι!
— Angie 🦂🦂 (@angie22gr) February 28, 2026
Είμαστε στο πλευρό του καταπιεσμένου Ιρανικού λαού ✌️#FreeIran2026pic.twitter.com/Q5eBZBKnpy
δεν προλαβαινω να ανεβαζω κηδειοχαρτα...σαν τους χαμασιτες ενα πραγμα... https://t.co/TxCLvy4gnd
— ikakistrw (@ikakistrw) February 28, 2026
Khamenei joining them in hell pic.twitter.com/eYylNNjRg0
— Dr. Eli David (@DrEliDavid) February 28, 2026
Το αφεντικο τους τους αφησε μονους τους και πηγε και κρυφτηκε;Ελπιζω να ψοφησαν μαζι αγκαλια απλα ακομη δεν ειναι επιβεβαιωμενο https://t.co/324CKwibJn
— ikakistrw (@ikakistrw) February 28, 2026
Σε λίγα λεπτά,το διάγγελμα του Χαμενεϊ...ΝΟΤ pic.twitter.com/MpkXplDjVb
— Nikos Appelaios II (@AppelaiosII) February 28, 2026
72 παρθένες σας έρχομαι pic.twitter.com/lqMQ4QVvZD
— O_Kafros (@kafros_o) February 28, 2026
Αφού η Χαμάς αποφάσισε ότι δεν συμφωνεί με κατάπαυση του πυρός και την απελευθέρωση ομήρων , ο Νετανιάχου ανακοίνωσε ότι θα συνεχίσει τον πόλεμο ώστε να κατακτήσει την Γάζα .
— Mirsini (@Mirsini1946041) August 4, 2025
Όποιος πάει για τα πολλά , χάνει κι όσα έχει αγαπητά ισλαμοναζι της τρομοκρατικής οργάνωσης της Χαμας .… https://t.co/1dmDm32HwZ
Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΚΟΥΣΟΥΛΗ
Όσες φορές και να τον διαβάσεις, κάτι νέο σου μαθαίνει. Οσες φορές και να τον συναντήσεις, πάντα κάτω από μια λέξη, από μια συνοπτική περιγραφή, κάτι σου έχει διαφύγει. Οσο και να πέρασαν οι αιώνες τον ακούς να μιλάει, άλλοτε με επιθετική ευθύτητα, άλλοτε με υπαινικτικό τρόπο, για την εποχή μας. Σαν να ζει ανάμεσά μας. Τον ανακαλείς στη σκέψη και συνομιλείς μαζί του.
Τα πολεμικά γεγονότα του τελευταίου δεκαημέρου και οι πόλεμοι της εποχής σε εξέλιξη σε οδηγούν σε μια συνάντηση με τη δύναμη, το δίκαιο, τη θέληση του ισχυρού, τη θέση ότι «οι άνθρωποι από φυσική αναγκαιότητα επιβάλλουν πάντοτε την κυριαρχία τους στον ασθενέστερο», την επίκληση αυτού του «φυσικού νόμου», τη διαπίστωση ότι όποιος διαθέτει τη δύναμη πράττει με τον ίδιο τρόπο. Η δύναμη έχει τον τελευταίο λόγο, το δίκαιο υπάγεται στον ισχυρό και ορίζεται από αυτόν.
Λένε οι Αθηναίοι στους Μηλίους: «…και εμείς αλλά και εσείς πρέπει να θέσουμε ως στόχο αυτό που θεωρούμε δυνατό, αφού και εμείς και εσείς ξέρετε ότι κατά την ανθρώπινη λογική και κρίση μπορούμε να μιλάμε για δίκαιο όταν και τα δύο μέρη διαθέτουν ίση ισχύ και ότι οι δυνατοί πράττουν αυτό που τους επιτρέπει η δύναμή τους και τότε οι αδύναμοι υποχωρούν και υποτάσσονται».
Η Μήλος θα απορρίψει την πρόταση των Αθηναίων να τεθεί υπό την ηγεμονία τους και θα ακολουθήσει η καταστροφή της. Αυτή η μοναδική φορά που στην Ιστορία του ο Θουκυδίδης παραθέτει διαλογικά μια υπόθεση αποτελεί συμπύκνωση όλου του προβληματισμού που τη διαπνέει και, όπως σημειώνει ο Ν.Μ. Σκουτερόπουλος, η αποτύπωση αυτή της αντίθεσης δύναμης και δικαίου είναι «ένα αριστούργημα πολιτικού στοχασμού».
Τις τελευταίες ημέρες γέμισαν οι οθόνες από σκηνές πολέμου. Μαζί και οι ατέλειωτες υποθέσεις και συζητήσεις για τις πιθανές εξελίξεις, τους κινδύνους, την εξάπλωση, την πυρηνική απειλή.
Δεν γνωρίζω αν στο Ιράν έχουν συναντηθεί με τον προβληματισμό του Θουκυδίδη και αν αυτό που αποτελεί ιδεολογικό συμπλήρωμα για την εκεί εξουσία αφήνει χώρο για παρόμοιες αναζητήσεις.
Η επέμβαση των ΗΠΑ έδωσε τέλος και στις συζητήσεις και στην απειλή. Προσωρινά όλα, θα μας έλεγε, αφού αυτό που σήμερα μοιάζει οριστικό, μια δύναμη θα το αμφισβητήσει και μια νέα απειλή θα φανεί.
Η μεταπολεμική Δύση διανύει μακρά περίοδο ειρήνης. Σε δημοκρατικό πλαίσιο σταθερό και μια ευμάρεια πρωτόγνωρη στην ανθρώπινη διαδρομή. Η Ευρώπη των δύο παγκοσμίων πολέμων απομακρύνθηκε στον δρόμο της από το ενδεχόμενο της απειλής και από την αναγκαιότητα της εγρήγορσης και της προπαρασκευής.
Οι καιροί άλλαξαν και καθυστερημένα θυμάται σήμερα αυτή την προϋπόθεση της δύναμης για την αντοχή της στον χρόνο.
Οταν έφτασε στις Συρακούσες και στη Σικελία η είδηση ότι οι Αθηναίοι στο μέσο του Πελοποννησιακού πολέμου ξεκίνησαν εκστρατεία για την κατάληψή της, πολλοί αμφέβαλλαν για την αλήθεια αυτής της απειλής. Ο Ερμοκράτης με πάθος υποστήριξε ότι η απειλή είναι υπαρκτή και ότι η καλύτερη άμυνα είναι αυτή που ετοιμάζεται με πλήρη συνείδηση.
Και όπως γράφει ο Θουκυδίδης για κάθε μελλοντικό ενδιαφερόμενο – μικρή ή μεγάλη χώρα – ο Ερμοκράτης είπε στους Συρακούσιους:
20 χρόνια πριν, το Ισραήλ αποχώρησε μονομερώς από τη Γάζα ελπίζοντας σε ειρήνη.
— Israel in Greece 🇮🇱🇬🇷 (@IsraelinGreece) August 14, 2025
Αντί για ειρήνη, η Χαμάς έφερε πυραύλους, έχτισε τούνελ και σκόρπισε τον τρόμο σε Ισραηλινούς και Παλαιστινίους.
📹: Israel Digital Center pic.twitter.com/Zw7kmmiJJz
Αφού η Χαμάς αποφάσισε ότι δεν συμφωνεί με κατάπαυση του πυρός και την απελευθέρωση ομήρων , ο Νετανιάχου ανακοίνωσε ότι θα συνεχίσει τον πόλεμο ώστε να κατακτήσει την Γάζα .
— Mirsini (@Mirsini1946041) August 4, 2025
Όποιος πάει για τα πολλά , χάνει κι όσα έχει αγαπητά ισλαμοναζι της τρομοκρατικής οργάνωσης της Χαμας .… https://t.co/1dmDm32HwZ
Να σας ενημερώσω ότι η εκατομμυριούχος φακλάνα χήρα του τρομοκράτη την κοπάνησε και ξαναπαντρεύτηκε...Ευτυχώς γλίτωσε την λιμοκτονία..😎 pic.twitter.com/AvXiVvIWr8
— ΚΟΠΡΙΤΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ (@6hmoBPE37u83WiV) August 6, 2025
Στις 15 Αυγούστου πριν από είκοσι ακριβώς χρόνια, το Ισραήλ ελάμβανε μια ιστορική και επώδυνη για το ίδιο, απόφαση. Την αποχώρηση όλων των Ισραηλινών κατοίκων από τη Λωρίδα της Γάζας, με στόχο την ειρήνευση στην περιοχή. Έτσι, στις 15 Αυγούστου του 2005 το Ισραήλ έκλεινε το πέρασμα Κισουφίμ, απαγορεύοντας την είσοδο Ισραηλινών στη Γάζα και άρχιζε την επιχείρηση αποχώρησης των Ισραηλινών από την περιοχή. 21 οικισμοί εκκενώθηκαν και 8.800 Ισραηλινοί κάτοικοι αποχώρησαν μέσα στις πρώτες 48 ώρες. Ενώ για την κατεδάφιση των στρατιωτικών εγκαταστάσεων είχε δοθεί περισσότερος χρόνος, με τελικό στόχο στις 12 Σεπτεμβρίου, κανένας ισραηλινός να μην βρίσκεται στη Λωρίδα της Γάζας.
Τον Σεπτέμβριο η αποχώρηση είχε ολοκληρωθεί και η Λωρίδα της Γάζας είχε παραδοθεί στην Παλαιστινιακή Αρχή.
Ωστόσο, η ειρήνη δεν επιτεύχθηκε ποτέ. Το 2006 στις εκλογές που διεξήχθησαν στη Λωρίδα της Γάζας, νικήτρια αναδείχθηκε η τρομοκρατική οργάνωση της Χαμάς, η οποία ως μοναδικό της στόχο έχει την εξαφάνιση του Ισραήλ από προσώπου γης.
H άνοδος της Χαμάς στην εξουσία οδήγησε σε μαζικές δολοφονίες όλων των πολιτικών της αντιπάλων εν μέσω ενός αιματηρού εμφυλίου πολέμου κατά της Φατάχ και στη διοχέτευση κάθε μορφής ανθρωπιστικής βοήθειας που ερχόταν από το εξωτερικό, στη δημιουργία ισχυρών τρομοκρατικών υποδομών. Η Χαμάς αρνήθηκε από την πρώτη στιγμή, την ειρηνική συνύπαρξη ανάμεσα στην κυβέρνηση του Ισραήλ και την Παλαιστινιακή Αρχή, στελεχώνοντας άμεσα ομάδες βομβιστών αυτοκτονίας με στόχο τον άμαχο πληθυσμό του Ισραήλ.
Παράλληλα η Χαμάς κατασκεύασε ένα εκτεταμένο δίκτυο από υπόγεια τούνελ μήκους 500 χλμ. -που συγκρίνονται με το μήκος του μετρό της Νέας Υόρκης-, με 5.700 ξεχωριστά φρεάτια εισόδου, σε μια περιοχή που έχει μήκος μόλις 41 χλμ. και πλάτος που κυμαίνεται από 6 χλμ. έως 12 χλμ. Δηλαδή, σε μια περιοχή με συνολική έκταση μόλις 365 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Όσο περίπου είναι η Λευκάδα.
Και από τον Μάρτιο του 2006 ξεκίνησαν οι επιθέσεις της Χαμάς και της Ισλαμικής Τζιχάντ κατά του Ισραήλ.
Το 2006 η Χαμάς είχε εκτοξεύσει συνολικά 1.772 πυραύλους κατά κατοικημένων περιοχών του Ισραήλ, την ίδια εποχή που η Χεζμπολάχ αιχμαλώτιζε Ισραηλινούς στρατιώτες στα σύνορα του Νότιου Λιβάνου.
Το 2007, οι πύραυλοι που εκτοξεύθηκαν από τη Λωρίδα της Γάζας κατά του Ισραήλ είχαν ανέλθει στους 1.300.
Το 2008 ο αριθμός των πυραύλων που είχε εκτοξεύσει η Χαμάς είχε ξεπεράσει τους 3.000 και το 2009 τους 850. Γεγονός που είχε οδηγήσει στην Επιχείρηση Cast Lead.
Το 2010 λόγω της διεθνούς εποπτείας, ο αριθμός είχε μειωθεί στους 150 και το 2011 στους 680.
Το 2012 είχαν εκτοξευθεί από τη Γάζα 2.256 πύραυλοι ιρανικής κατασκευής M-75 και Fajr-5, στοχεύοντας την Ιερουσαλήμ και το Τελ Αβίβ, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει η Επιχείρηση Pillar of Defense.
Το 2014 είχαν εκτοξευθεί 4.500 πύραυλοι, οι οποίοι και είχαν φτάσει μέχρι τη Χάιφα και τη Δυτική Όχθη και είχε ακολουθήσει η Επιχείρηση Protective Edge.
Το 2015 μέχρι το 2017 ήταν μια περίοδος ελάχιστων επιθέσεων από 30 έως και 100 πυραύλων σε ετήσια βάση, καθώς η Χαμάς είχε επικεντρωθεί στην κατασκευή των σηράγγων και των υπόγειων συστημάτων εκτόξευσης πυραύλων κάτω από σχολεία και νοσοκομεία.
Το 2018 είχαν εκτοξευθεί 1.000 πύραυλοι, το 2019 1.300 πύραυλοι και το 2020, 200 πύραυλοι.
Το 2021 η Χαμάς είχε εκτοξεύσει 4.300 πυραύλους με στόχους το Τελ Αβίβ και την Ιερουσαλήμ, που είχε οδηγήσει στην Επιχείρηση Guardian of the Walls.
Το 2022 είχαν εκτοξευθεί 1.175 πύραυλοι από τη Γάζα προς το Ισραήλ.
Μέσα στο 2023, είχαν εκτοξευθεί 12.000 πύραυλοι, με την κύρια δολοφονική επίθεση των 5.000 οπλισμένων τρομοκρατών της Χαμάς, στις 7 Οκτωβρίου 2023 που έσφαξαν 1.200 άνδρες, γυναίκες, έφηβους, παιδιά και βρέφη και απήγαγαν 250 πολίτες και στρατιώτες, να συνοδεύεται από εκτόξευση 5.000 πυραύλων σε μία μόνο μέρα.
Αθροιστικά, από την κατάληψη της εξουσίας το 2006 στη Λωρίδα της Γάζας από τους τρομοκράτες της Χαμάς μέχρι το 2023, είχαν εκτοξευθεί εναντίον του Ισραήλ περίπου 35.000 πύραυλοι και όλμοι.
Φέτος κλείνουν είκοσι χρόνια ελεύθερης Γάζας. Είκοσι χρόνια «free palestine» όπως φωνάζουν και τα αριστερά απολιθώματα στη χώρα μας. Τι έχει να επιδείξει η Λωρίδα της Γάζας κατά της διάρκεια αυτής της εικοσαετίας;
Τίποτα περισσότερο από μια ηγεσία της Χαμάς που ζει μέσα στην πολυτέλεια που της προσφέρουν το Κατάρ και η Τουρκία και από ένα λαό που όλα αυτά τα χρόνια ζει μέσα στην ανέχεια και τη φτώχεια, τυφλωμένος από το μίσος κατά του Ισραήλ.
Τίποτα περισσότερο από μια Χαμάς που εξοπλιζόταν με πυραύλους και έκτιζε σήραγγες, χρησιμοποιώντας ως ασπίδα τους άμαχους Παλαιστίνιους.
Τίποτα περισσότερο από μια Χαμάς που ενώ γνώριζε από την πρώτη στιγμή ότι ο πόλεμος ήταν χαμένος, δεν παρέδιδε τα όπλα, ούτε επέστρεφε τους απαχθέντες, στοχεύοντας στο «ηθικό πλήγμα» που θα επέφεραν στο Ισραήλ «οι εικόνες» και «οι ειδήσεις» από τη Γάζα, που έφταναν στη Δύση.
Η λύση είναι μια. Και την έχει περιγράψει με ακρίβεια τόσο η Παλαιστινιακή Αρχή, όσο και ο Αραβικός Σύνδεσμος. Η Παλαιστινιακή Αρχή και τα 22 κράτη-μέλη του Αραβικού Συνδέσμου, συμπεριλαμβανομένων της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ, της Αιγύπτου, της Ιορδανίας και της Συρίας, αφού καταδίκασαν «τις επιθέσεις που διέπραξε η Χαμάς εναντίον αμάχων στις 7 Οκτωβρίου» κάλεσαν τη Χαμάς «να παραδώσει τα όπλα της στην Παλαιστινιακή Αρχή και να τερματίσει την κυριαρχία της στη Λωρίδα της Γάζας, με στόχο την υποστήριξη μιας κυρίαρχης και ανεξάρτητης παλαιστινιακής πολιτείας».
Το Ισραήλ δίνει σήμερα τη μάχη για την ύπαρξη του, απέναντι στο υβριδικό τέρας της «free palestine» Λωρίδας της Γάζας που κλείνει σήμερα 20 χρόνια τρομοκρατικής ζωής. Στο τρομοκρατικό τέρας που ξεκίνησε έναν πόλεμο τον οποίο γνώριζε εξ αρχής ότι θα χάσει.
Ένα τρομοκρατικό τέρας που...
Βρείτε ποιος από τους δύο λιμοκτονεί κ κερδίστε πλούσια δώρα pic.twitter.com/AbCAfx3Xdn
— wizdoctor (@WizdoctorV) August 3, 2025
SKISTOUS TA PREKIA , HABIBI pic.twitter.com/RH5jq0mhJS
— Maria Panagea🇬🇷🇬🇷🇪🇺 (@maria_pana75592) August 5, 2025
Απορώ, ο Μπιμπι δεν διαβάζει Ακρίτα, γράφει στ' αρχίδια του τον Αρβανίτη, την Μποφίλιου, τον Πίπη; Ακόμη και τον Χάρη Δούκα; Σε πα ποσίμπλ! ΥΓ. Ρουθούνι να μην μείνει από τα φιλότουρκα τζιχαντιστικά καθάρματα. pic.twitter.com/roXBw80v6L
— Φαήλος Κρανιδιώτης (@failosK) August 6, 2025
Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη
Μετά τις συγκλονιστικές εικόνες των αποστεωμένων Ισραηλινών ομήρων, με τον έναν να υποχρεώνεται να σκάψει τον τάφο του, ο Νετανιάχου δεν κατηγόρησε τη Χαμάς πως υπονομεύει τις συνομιλίες, την ειρήνη κ.λπ., δεν προσέφυγε στους Αμερικανούς, στον ΟΗΕ, στη μαμά του.
Διέταξε την ολοκληρωτική κατάληψη της Γάζας.
«From the river to the sea» δεν φωνάζουν οι διαταραγμένοι χρήσιμοι ηλίθιοι των φιλότουρκων τζιχαντιστών;
Ε, θα το έχουν, αλλά από την ανάποδη.
Ισραηλινή κυριαρχία από την ακτή της Γάζας μέχρι το ποτάμι. Θα είναι άλλωστε η μόνη λύση σωτηρίας και των λίγων Αράβων της Λωρίδας που δεν ψήφισαν κάποτε τη Χαμάς, δεν στρατολογήθηκαν σε αυτήν, δεν πανηγύρισαν τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου, δεν προπηλάκισαν και λίντσαραν ομήρους, ούτε έγιναν βιαστές και δεσμοφύλακές τους.
Θυμίζω στους κενούς Free Palestine εγκεφάλους πως το Ισραήλ αποχώρησε από τη Γάζα το 2005, εκδιώκοντας με τη βία τους δικούς του εποίκους. Στη συνέχεια, η Χαμάς πήρε την εξουσία με εκλογές, μετά τις κατάργησε και ξεκίνησε απηνή διωγμό κάθε Άραβα της Γάζας που είχε υποψία αντιπολιτευτικής διάθεσης ή κοσμικό προσανατολισμό, δολοφόνησε σειρά στελεχών της Φατάχ, επέβαλε ισλαμικό ολοκληρωτισμό, απαγόρευσε τα μικτά σχολεία, ακόμα και τις κούκλες στις βιτρίνες, για να μην… ερεθίζονται οι πιστοί του Αλλάχ. Αυτούς υποστηρίζουν οι φορείς της παγκόσμιας ψυχικής νόσου της αριστερίλας.
Στη συνέχεια, με παράλληλο μυθώδη πλουτισμό της ηγεσίας της, η Χαμάς αξιοποίησε τον πακτωλό χρήματος που εισέρρευσε στη Γάζα για να φτιάξει τεράστιο αριθμό τούνελ, να αγοράσει και να αποθηκεύσει όπλα και εκρηκτικά, και να ξεκινήσει έναν αδιάκοπο πόλεμο τυφλά κατά Ισραηλινών αμάχων, με μπαράζ ρουκετών στον γάμο του Καραγκιόζη και με αποκορύφωμα το όργιο σφαγής, βιασμών, βασανιστηρίων και απαγωγών της 7/10, που προκάλεσε την απολύτως δικαιολογημένη και σύννομη αντίδραση του Ισραήλ.
Στη συνέχεια η Χαμάς, με τις οικονομικές πλάτες του Κατάρ και τη στήριξη της Τουρκίας, διεξάγει έναν τεράστιας έκτασης πόλεμο προπαγάνδας, ελέγχοντας πλήρως τις φωτογραφίες και τα βίντεο, συχνά σκηνοθετημένα, που βγαίνουν από τη Γάζα, τροφοδοτώντας το τερατώδες ψεύδος περί λιμού και Γενοκτονίας, ενώ χιλιάδες τόνοι τροφίμων, που στέλνει το Ισραήλ, μένουν επί μήνες κάτω από τον ήλιο, γιατί δεν τα διανέμει ο ΟΗΕ, αναγκάζοντας το Ισραήλ να ρίχνει τρόφιμα με αλεξίπτωτα.
Ο λόγος είναι πως η Χαμάς όχι μόνο απαγορεύει στους κατοίκους να δεχτούν την ισραηλινή βοήθεια, αλλά επίσης αρπάζει ό,τι μπαίνει, το φυλάει με ενόπλους σε αποθήκες της, κάνει μαύρη αγορά και διαχειρίζεται την πείνα που η ίδια προκαλεί, ως όπλο προπαγάνδας.
Το Ισραήλ, παρά τις οιμωγές των εγχώριων και αλλοδαπών Πεμπτοφαλαγγιτών της Τουρκίας και των τζιχαντιστών πληρεξουσίων της, θα νικήσει ολοκληρωτικά, θα καταλάβει όλη τη Λωρίδα της Γάζας και θα ανακτήσει την κυριαρχία του σε αυτήν, που εσφαλμένως παρέδωσε προ εικοσαετίας.
Δεν γνωρίζω εάν οι κάτοικοι της Γάζας θα υποστούν την τύχη των Γερμανών του Ντάντσιχ, της Ανατολικής Πρωσίας και της Σουδητίας. Αν γίνει, θα είναι δίκαιο, όσο κι αν σεληνιάζονται και γυρίζουν ανάποδα τα μάτια της Πέμπτης Φάλαγγας των ηττημένων μέσα στον Δυτικό κόσμο.
Όπως οι ηττημένοι Γερμανοί, που εξέλεξαν το NSDAP, υποστήριξαν μαζικά τον Χίτλερ και πολέμησαν με πάθος στις γραμμές των Γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων και των SS, συμμετέχοντας μαζικά στα εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας των Ναζί, τιμωρήθηκαν για τις πράξεις τους, έτσι τιμωρούνται και οι Άραβες μουσουλμάνοι της Γάζας. Και οι Γερμανοί είχαν πολλά θύματα, πείνασαν και πλήρωσαν και βαρύ εδαφικό τίμημα. Η Γάζα θα πέσει, όπως έπεσε το Βερολίνο το 1945.
Μετά έρχεται η σειρά να πληρώσουν το τίμημα όσοι υποστήριξαν τους ισλαμοναζί και θα βρεθούν στον πάτο του κουβά της Ιστορίας, μαζί με τους ανά την Ευρώπη δωσιλόγους και τους ουκ ολίγους μη Γερμανούς εθελοντές στα Waffen SS.
Απλά οι τωρινοί βοηθητικοί των ισλαμοναζί δεν είναι Εθνικοσοσιαλιστές – είναι ιδεολογικά ξαδερφάκια τους. Είναι το κόκκινο είδωλό τους, κομμουνιστές, σοσιαλιστές, φιλελέφτ, αναρχικοί, με ίδια τη λαγνεία για τη βία, τον ολοκληρωτισμό και το μίσος για τον Δυτικό Άνθρωπο, τον Χριστιανισμό, τον Εβραϊσμό, την Ευρώπη και τις αξίες της.
Και φυσικά στον πρώτο πάγκο θα κάτσει...
