ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Αφορισμοί από τη ζώνη του λυκόφωτος ενός μ@l@k@ λαού που πεθαίνει αυτοθαυμαζόμενος!!!

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Tης ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

1. Μια από τις πιο χονδροειδείς φράσεις που ξεστομίζουμε είναι «Σ’ τα ’λεγα εγώ...» Αλλά όποιος δεν ακούει «πριν», δεν ακούει ούτε «μετά». Πάντοτε θα βρίσκουμε δικαιολογίες για να ρίχνουμε το άδικο στους άλλους.


2. Αν είχαμε δεξιά κυβέρνηση, αυτές τις ημέρες θα φτάναμε σε αιματοχυσία. Διατηρούμε την ψυχραιμία μας επειδή έχουμε αριστερή κυβέρνηση. Τα αριστερά ψέματα είναι ευγενή – λέγονται για το καλό μας. Oι αριστερές κυβερνήσεις είναι βορά αδίστακτων καπιταλιστών: κάνουν ό,τι μπορούν σε εχθρικό κλοιό. Όπως ο Στάλιν που έχτισε τον σοσιαλισμό σε μια και μοναδική χώρα.


3. Η παταγώδης αποτυχία των δήθεν διαπραγματεύσεων οφείλονται στα εξής:  
1) οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν θέλουν κομμουνιστές στην παρέα τους 
2) οι κομμουνιστές ηγέτες δεν θέλουν Ευρωπαίους ηγέτες στην παρέα τους 
3) οι κομμουνιστές ηγέτες εξέλαβαν τους Ευρωπαίους ηγέτες ως κουτόφραγκους 
4) οι Ευρωπαίοι ηγέτες εξέλαβαν τον ΣΥΡΙΖΑ ως «ευρωπαϊκή αριστερά».


4. Μια ακόμη αιτία της ψυχραιμίας μας είναι ότι πιστεύουμε πως δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε. Πράγματι, ένα μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων τα έχει χάσει όλα. Αναρωτιούνται: Τι χειρότερο μπορεί να συμβεί;


5. Ένα από τα θεμελιώδη προβλήματα της χώρας μας είναι η υπογεννητικότητα. Υπέργηρος πληθυσμός, κακογερασμένος από τον ήλιο, τον άνεμο, την ατημελησία, τη φτώχεια, την απαιδευσιά. Κι από την περιθωριοποίηση που προκαλούν οι συνταξιοδοτήσεις. Έτσι κι αλλιώς, το δημογραφικό πρόβλημα είναι το μείζον σε ολόκληρο τον πλανήτη – από διαφορετική άποψη. Το γηραλέο πνεύμα εμποτίζει όλη την κοινωνία: εμφυλιοπολεμικές αναμνήσεις, ιδεοληψίες, η μαγκούρα που κραδαίνει ο άνθρωπος που μισεί το μέλλον επειδή θα λείπει από αυτό.

6. Πολλοί λένε: Υπάρχουν σοβαροί άνθρωποι στον ΣΥΡΙΖΑ. Ποιοι είναι; Πού βρίσκονται; Γιατί συμφωνούν όλοι σε όλα; Πώς μπορεί να είναι «σοβαρό» το μέλος ενός κοπαδιού;


7. Αν αντιπαραβάλλουμε τα κείμενα της προτεινόμενης συμφωνίας – εκείνο των δανειστών και εκείνο της κυβέρνησης – θα διαπιστώσουμε είτε ότι οι διαφορές είναι μικρές, είτε ότι το κείμενο των δανειστών περιέχει καλύτερα στοιχεία: π.χ. το περί μείωσης των στρατιωτικών εξοπλισμών.


8. Ο κ. Στρατούλης κορόιδεψε συνταξιούχο προσπαθώντας να τον πείσει ότι η ΕΕ θέλει να μειώσει τη σύνταξή του στα 240 ευρώ. Μερικοί Συριζέοι είναι ψεύτες· άλλοι είναι παραχαράκτες, διαστροφείς, τερατολόγοι, στρεψόδικοι και πολιτικοί απατεώνες που απευθύνονται στο συναίσθημα, στην «ψυχή» του Έλληνα. Εξάλλου, όπως σωστά είπε ο κ. Σταύρος Θοδωράκης στη Βουλή, δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους – ήταν κομματοκουτάβια και κομματόσκυλα. Ζωή εν τάφω.


9. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι για όλα φταίει ο Ντομινίκ Στρος-Καν με τις βλακείες του. Αν είχε παραμείνει στην ηγεσία του ΔΝΤ, θα μπορούσε να συνεννοηθεί στη γλώσσα των Συριζέων – πράγμα που δεν μπορεί να κάνει η ανεπαρκής κ. Λαγκάρντ.

10. Όλα έχουν ειπωθεί. Θα επαναλάβω κάτι που ίσως δεν έχουμε συνειδητοποιήσει: η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έψαχνε ευκαιρία να μας απομακρύνει από την Ευρώπη. Ο «λαός» που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ το ήξερε: δεν πρόκειται για αθώο θύμα. Οι περισσότεροι Έλληνες πιστεύουμε πως είμαστε καταπληκτικοί, «διαφορετικοί», «ιδιαίτεροι». Στα αγγλικά και στα γαλλικά different/différent και special/spécial είναι politically correct λέξεις που χρησιμοποιούνται για ανάπηρους, φρενοβλαβείς και τα τοιαύτα.


11. Το δημοψήφισμα έγινε για να διευρυνθεί σε εθνικό ζήτημα το πρόβλημα μεταξύ των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ. Στην πραγματικότητα, αν μπορούσαμε να πετύχουμε μεγάλη, συντριπτική αποχή, ορθή στάση θα ήταν η αποχή. Αλλά δεν μπορούμε.


12. Είμαστε η τελευταία χώρα της Ευρώπης σε όλα σχεδόν τα καλά και η πρώτη σε όλα σχεδόν τα κακά. Οπωσδήποτε, υπάρχουν διαφωνίες ως προς τι είναι «καλό» και τι είναι «κακό». Η κομμουνιστική ορθοδοξία είναι κάτι «καλό»; Ο φιλελευθερισμός είναι κάτι «κακό»; Πρόκειται για ερωτήματα που έχουν απαντηθεί από το 1930 περίπου – όχι στην Ελλάδα.


13. Το κοινωνικό πρότυπο του Ανδρέα Παπανδρέου ήταν, όταν ακόμα είχε μυαλό στο κεφάλι του, η Σουηδία. (Του Γεωργίου Παπανδρέου υιού ήταν η Δανία – κατά κάποιον τρόπο μικρύναμε). Ύστερα, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου έγινε πρωθυπουργός, βάλθηκε να μας αδελφοποιεί με τα αραβοσοσιαλφασιστικά κινήματα του Τρίτου Κόσμου. Ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί αυτή την παπανδρεϊκή γραμμή. Όποιος υποστηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει πρότυπο τριτοκοσμικού σοσιαλφασισμού – όμως, λιγοστοί Έλληνες έχουν επισκεφτεί τον Τρίτο Κόσμο για να δουν ιδίοις όμμασι τι ωραία που είναι.


14. «Δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού» στην Ευρώπη αλλά δεν πιστεύουμε ότι είμαστε ευρωπαϊκή χώρα. Έχουμε πρόβλημα ταυτοτικής σύγχυσης.


15. Μέχρι τώρα προσπαθούσαμε να συνεννοηθούμε οι μεν με τους δε: ανεκτικότητα, χιούμορ, ποιούμαι την νήσσαν και ου γαρ οίδασιν τι ποιούσιν. Πάνω απ’ όλα η φιλία και να μη χαλάμε τις καρδιές μας! Αυτή η χαλαρή στάση έφερε τους ηλιθίους στην εξουσία.


16. Αν επιτύχουμε, από τεχνική άποψη, να κάνουμε το δημοψήφισμα, μας αξίζει βραβείο οργανωτικότητας. Πράγμα που θα διαψεύσει το στερεότυπο του επιπόλαιου και τσαπατσούλη Έλληνα.


17. Γίνεται ξανά και ξανά λόγος για πληρωμή μισθών και συντάξεων, αλλά δεν ακούω τίποτα για επιχειρηματικότητα και επενδύσεις. Ίσως φταίνε οι Ευρωπαίοι.


18. Δείξαμε κακό χαρακτήρα στις επαφές μας στο εξωτερικό. Ήμασταν προκλητικοί, αγενείς, ναρκισσιστικοί, επιτηδευμένοι, δύστροποι: έχουμε το σύμπλεγμα του αποικιοκρατούμενου μολονότι ποτέ δεν υπήρξαμε αποικία. Ίσως οφείλεται στο μικρό μας μέγεθος. Size matters.


19. Η έμμονη ιδέα της εθνικής κυριαρχίας και «αξιοπρέπειας» είναι το λυκόφως μιας ιδεολογίας που έχει χρεοκοπήσει.


20. Από τη Χρυσή Αυγή μέχρι την ΑΝΤΑΡΣΥΑ αναδύεται η καινούργια αντίδραση με την πολιτική έννοια του όρου. Αντίδραση στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, στην παγκοσμιοποίηση, στον απάτριδα κοσμοπολιτισμό, στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη. Η στενοκεφαλιά του απομονωμένου χοιροβοσκού.


21. Ο αντιαμερικανισμός και ο αντιευρωπαϊσμός οδηγούν τις ηγεσίες και τους λαούς στον ρωσικό εθνικισμό. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν εκπροσωπεί τον εθνικισμό σε κατάσταση άνοιας.


22. Η κυρίαρχη αριστερή ιδεολογία είναι απομονωτική: κανείς δεν μας ταιριάζει από τότε που κατέρρευσε ο κομμουνισμός. Tο ΚΚΕ αποτελεί την ακραία έκφανσή της. Είμαι μόνος, εγώ είμαι ο δολοφόνος.

23. Αντίθετα απ’ ό,τι πιστεύει η πλειοψηφία, το μίσος για τον Άλλον δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο της άκρας δεξιάς – είναι κυρίως χαρακτηριστικό της άκρας αριστεράς. Ο Ροβεσπιέρος, τον οποίο η αριστερά θαυμάζει, κήρυττε το μίσος τόσο εναντίον των «ξένων» όσο και εκείνων που διαφωνούσαν μαζί του.


24. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι μπορούμε να επινοήσουμε από την αρχή τον εαυτό μας: αρχίζοντας από σήμερα.


 Πεθαίνουμε αυτοθαυμαζόμενοι:

• Το «ναι» στο δημοψήφισμα ήταν δύο αρνήσεις από τις οποίες προέκυπτε μία κατάφαση. «Όχι» στο «όχι» της κυβέρνησης στην ΕΕ, «όχι» στο «όχι» που μας πρότεινε να ψηφίσουμε. Τελικά, δεν ψήφισαν όλοι οι Έλληνες στο ίδιο δημοψήφισμα. Ο καθένας από μας απάντησε είτε σε δική του ερώτηση, είτε απλώς ξεστόμισε την αγαπημένη του άρνηση. Υπάρχουν πολλά όχι: όχι γλυκό και διστακτικό, όχι με ελαφρό ερωτηματικό, όχι διαπεραστικό (όχιιιιιιιι), όχι κοφτό, όχι σαν το φωνάζεις ψηλά από τις στέγες κτλ.


• Όπως άκουσα σε σατιρική ραδιοφωνική εκπομπή, το δημοψήφισμα ήταν κρίσιμο αλλά όχι σοβαρό. (Κλαυσίγελος).


• Γίνεται πολύς λόγος για το εθνικό μας ελάττωμα, τη διχόνοια. Η αριστερά ανέδειξε τη διχόνοια σε αρετή: ταξική πάλη, ταξικό μίσος, απόρριψη της κοινωνικής ειρήνης ως κατάσταση υποταγής στην άρχουσα τάξη. Δικτατορία του προλεταριάτου. Τώρα για ποιο πνεύμα συνεργασίας και συμφιλίωσης μιλάει; Kαι παρ’ όλ’ αυτά, ας δούμε με αισιοδοξία την ομιλία και τις πρωτοβουλίες του κ. Τσίπρα μετά τον θρίαμβό του.


• Συνειδητοποιούμε ότι το «όχι» είναι η θέση της Χρυσής Αυγής; Κι ότι το οικονομικό πρόγραμμα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι ακριβώς το ίδιο με εκείνο της Μαρίν Λε Πεν για τη Γαλλία; Όπως υπάρχει αριστερός και δεξιός φασισμός υπάρχει και αριστερό και δεξιό «όχι»;


• Έχω κουραστεί να στρογγυλεύω τα αιχμηρά αντικείμενα· να λέω (ψέματα) «σέβομαι την άποψή σας» ενώ έχω μπροστά μου φασίστες· να διατηρώ φιλίες με φανατικούς. Έχω κουραστεί από την αποσιώπηση, τους αστεϊσμούς, τις δικαιολογίες, την εκλεκτική κώφωση, το ευγενές Let’s move to another topic. Ο εμφύλιος πόλεμος βρίσκεται μέσα μας. Δεν καταφέραμε τίποτα τρέφοντας την ψευδαίσθηση ότι η ειρηνική συνύπαρξη, ακόμα και η φιλία, είναι εφικτές σε πείσμα των πεποιθήσεών μας. Όσα πιστεύουμε δεν αφορούν μόνον εμάς τους ίδιους: ωφελούν ή βλάπτουν τους ανθρώπους γύρω μας. Κι επειδή έχουμε ανεχθεί για πολύ καιρό επιβλαβείς ιδεολογίες, φτωχά μυαλά, νηπιώδεις και αποκλίνουσες μορφές συμπεριφοράς, έχει έρθει η στιγμή να πούμε φτάνει. Η παρόρμηση γίνεται απόφαση: σας παρακαλώ να μη μου μιλάτε, να μη μου τηλεφωνείτε, να μη με συναναστρέφεστε – να μιλάτε, να τηλεφωνείτε στους ομοίους σας° αυτούς να συναναστρέφεστε. Έχω γράψει πολλές φορές για την ανάγκη και για το μεγαλείο της ανθρώπινης συγχώρεσης. Αλλά δεν θα σας συγχωρήσω ποτέ.


• Οι νεότεροι άνθρωποι που ψηφίζουν τούτη την εποχή έχουν μεγαλώσει με την παιδεία του ΠΑΣΟΚ και την ιδιωτική τηλεόραση· με τα σκυλάδικα και τον trash πολιτισμό του νεόπλουτου Βαλκάνιου. Οι γενιές των reality shows, του ξεκατινιάσματος, της υπερέκθεσης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης απαιτούν αξιοπρέπεια και κραδαίνουν γαλανόλευκες: μεταφράζω το αίτημα της αξιοπρέπειας σε «φράγκα», προσφιλή λέξη που συνδυάζεται με «φραγκάτους» Ευρωπαίους που, περιέργως, αρνούνται να μας στέλνουν εμβάσματα ενώ εμείς σιγοπίνουμε φραπόγαλα χαλλλλαρά.

• Το ευρώ, συμπολίτες, δεν είναι «φράγκο», δεν είναι καν απλό νόμισμα. Είναι σύμβολο ενότητας. Αλλά αν νομίζουμε ότι η ΕΕ είναι η μαφία των τοκογλύφων (με επιτόκιο 2,3%), το ευρώ γίνεται ένα παλιόχαρτο.


• Οι πολιτικές νεολαίες της μεταπολίτευσης, εκτός του ότι στέρησαν από πολλά νεαρά στελέχη της εποχής εκείνης τη φυσιολογική προσωπική ζωή του νεαρού ανθρώπου (πράγμα που δημιούργησε ελλειμματικές προσωπικότητες), διαμόρφωσε το ύφος και το ήθος της σημερινής εξουσίας:  
Όσα έμαθαν οι Κνίτες, οι Ρηγάδες, οι μαοϊκοί, οι τροτσκιστές στη δεκαετία του 1970-1980 τα εφάρμοσαν στην ευρύτερη κοινωνία – et voilà les résultats! Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ λειτουργεί με τη δομή, τη φρασεολογία και τα πολιτικά μέσα -προπαγάνδα, λασπολογία, τακτικισμοί, διπλωματία κομμουνιστικού τεθωρακισμένου- των κομματικών νεολαιών.


• Ο μέχρι προσφάτως αταξίδευτος κ. Τσίπρας έκανε τον τελευταίο καιρό πολλά ταξίδια. Έχω δύο ερωτήματα:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Μια συντεχνιακή αντίληψη

(Χίλια ΜΠΡΑΒΟ Ελλη...)

Της ΕΛΛΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Δεν ξέρω αν οι διαφοροποιήσεις των βουλευτών στην ψηφοφορία για την ένταξη των λεγόμενων ευγενών ταμείων -μεταξύ των οποίων και των εργαζόμενων στα ΜΜΕ- στον ΕΟΠΥΥ προοιωνίζονται αντάρτικο και στην ψηφοφορία για τα μέτρα, όπως υποστηρίζουν κάποιοι. Προσωπικά πολύ αμφιβάλλω. Αμφισβητώ, δε, έντονα τον μανδύα της κοινωνικής δικαιοσύνης με τον οποίον προσπαθεί να ενδύσει η κυβέρνηση την προχθεσινή της πρωτοβουλία.

Ντρέπομαι, όμως, και ταυτίζομαι με το δημόσιο αίσθημα, που στην άρνηση των βουλευτών να υπερψηφίσουν την τροπολογία για τα λεγόμενα ευγενή ταμεία, βλέπουν όχι το ανάστημα της αντίστασης στον παραλογισμό ή στην αδικία -αυτό είχαν δεκάδες ευκαιρίες να το πράξουν μέχρι σήμερα- αλλά τη συντεχνιακή αντίληψη μιας κάστας με παρόμοια συμφέροντα ή εξαρτήσεις.

Και δεν εννοώ μόνο των πολιτικών με τους δημοσιογράφους, γιατί η συγκεκριμένη τροπολογία αφορούσε και τους γιατρούς, τους δικηγόρους, τους τραπεζοϋπαλλήλους, ακόμη και τους βενζινοπώλες! Κι ας αναδείχθηκε -κι με ευθύνη του κλάδου μας- η παράμετρος ΜΜΕ, γιατί αυτό βολεύει την κυβέρνηση.

Θα μιλήσω όμως για μας. 

Δεν χωρά αμφιβολία ότι το ταμείο μας είναι υγιές, με δικά του αποθεματικά, τα οποία πληρώνουμε χρόνια πολλά. Οταν, όμως, η χώρα ζει σε συνθήκες πολέμου, όπως σήμερα, εμείς, οι άνθρωποι των MME, δεν μπορεί να τρέχουμε πρώτοι στα χαρακώματα και να δίνουμε τη μάχη εκ του ασφαλούς. Επρεπε να βρεθούμε στη γραμμή πυρός και να παλέψουμε πρώτα για τη σωτηρία του διπλανού μας. Να στρέψουμε τα πυρά μας σε όσους με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους δημιουργούν σήμερα έναν οργανισμό-τέρας, χωρίς πόρους, έτοιμο να καταρρεύσει με πάταγο, αφήνοντας ασφαλιστικά ακάλυπτους εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες. Να εξαντλήσουμε την προσπάθεια -κι εμείς μπορούμε περισσότερο απ’ όσο άλλες επαγγελματικές κατηγορίες- για να μπορέσει ο ΕΟΠΥΥ να υπάρξει συνεπής στις υποχρεώσεις του, όχι για να εξαιρεθούμε από αυτόν. Να καταγγείλουμε τον παραλογισμό της πολιτείας όχι για την απώλεια των δικών μας κεκτημένων, αλλά για τον ανορθόδοξο, πρόχειρο και κοντόφθαλμο σχέδιο επιβάρυνσης ενός ήδη καταρρέοντος οργανισμού με πρόσθετα βάρη.

Ανάλογη ευθύνη έχουν και οι γιατροί, οι οποίοι έχουν δώσει όρκο για την υπεράσπιση των αδυνάμων και την ανακούφιση του ανθρώπινου πόνου. Να διαδηλώσουν πρωτίστως για την αδυναμία του κράτους να παρέχει στοιχειώδη περίθαλψη και όχι να κάνουν λόμπι στους διαδρόμους της Βουλής -από κοινού με τους δικηγόρους και τους τραπεζικούς υπαλλήλους- για να εξαιρεθεί το δικό τους ταμείο από τον ΕΟΠΥΥ.

Δυστυχώς, αντί αυτή την επώδυνη περίοδο να κάνουμε την αυτοκριτική μας για το πώς τα εγχώρια MME (όπως και οι γιατροί, οι δικηγόροι, οι δικαστικοί κ.λπ.) με την ανοχή τους στην καλύτερη περίπτωση, συνέτειναν στη νομιμοποίηση των στρεβλώσεων της οικονομίας, της πολιτικής και της κοινωνίας στο σύνολό της, γυρνάμε κι εμείς γύρω από την ουρά μας. Οπως άλλωστε και οι πολιτικοί στους οποίους εξαντλούμε την αυστηρότητά μας. Με αφορμή γεγονότα, όπως η τροπολογία για τον ΕΟΠΥΥ, το αποτέλεσμα είναι να αυξάνεται η καχυποψία και φυσικά η απόσταση που χωρίζει τα ΜΜΕ από την κοινωνία.

Δυστυχέστατα, με τη στάση μας πετάμε βορά όχι εκείνους που πραγματικά το «αξίζουν», αλλά ολόκληρο τον κλάδο:  

ΠΑΙΔΕΙΑ: Νέοι στο περιθώριο

Tης Ελλης Τριανταφυλλου

Οι στρατιές νέων ανθρώπων εξωθημένων στο κοινωνικό περιθώριο είναι ίσως ένα από τα πιο φρικτά υποπροϊόντα της οικονομικής κρίσης. Τα άτομα αυτά αναγνωρίζονται ήδη από το 2008 στην Ευρώπη και αποκαλούνται NEETS, ακρωνύμιο του young people Not in Εmployment, Εducation or Τraining (νέοι μη απασχολούμενοι, μη εκπαιδευόμενοι, μη καταρτιζόμενοι). Το φαινόμενο αυτό αποτελεί σοβαρή μορφή κοινωνικής παθογένειας και οι προβλέψεις για το μέλλον είναι δυσοίωνες.

Στην Αγγλία -παρά την προφανή δυσχέρεια στον υπολογισμό- περισσότεροι από 200.000 νέοι ηλικίας 16 έως 24 ετών έχουν εγκαταλείψει πρόωρα τη σχολική στέγη, δεν συμμετέχουν σε καμία επίσημη μορφή εκπαίδευσης, κατάρτισης ή απασχόλησης. Ο αριθμός τους αναλογεί περίπου στο 10% του πληθυσμού των αντίστοιχων ηλικιών, ενώ στη Βόρεια Ιρλανδία το ποσοστό των NEETS ανέρχεται στο 15%. 

Για την Ελλάδα τα στοιχεία είναι περιορισμένα. Ανεπίσημα, ωστόσο, οι εκτιμήσεις ανεβάζουν το ποσοστό κοντά στο 20% σημειώνοντας σημαντική αύξηση το 2011.

Η κατάσταση των NEETS αφορά τόσο εκείνους που επιθυμούν να ενταχθούν αλλά αδυνατούν, γιατί παραμένουν κοινωνικά αποκλεισμένοι, όσο και εκείνους που υιοθετούν μια συνειδητή αρνητική στάση απέναντι στο σύστημα των αξιών των νεοφιλελεύθερων κοινωνικο-οικονομικών συστημάτων και τους θεσμούς που το εκπροσωπούν, όπως η εκπαίδευση, η επαγγελματική κατάρτιση και η απασχόληση. Καθώς η πρόσβαση σε βασικά κοινωνικά αγαθά, όπως η εκπαίδευση και η απασχόληση, γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη, το φαινόμενο αυτό σε συνδυασμό με τα συσσωρευόμενα από την οικονομική κρίση προβλήματα θα οδηγήσει ακόμα περισσότερους νέους στο κοινωνικό περιθώριο. Για παράδειγμα στην Αγγλία η δραματική αύξηση των διδάκτρων στα πανεπιστήμια έρχεται να προσθέσει νέους σημαντικούς φραγμούς στην πρόσβαση χιλιάδων νέων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Η χώρα των μεσαζόντων

Tης Ελλης Τριανταφυλλου

Το κίνητρο όσων συνέλαβαν την εξαιρετικά απλή, πλην ευφυέστατη ιδέα της εξασφάλισης προϊόντων για το κοινό στην τιμή πώλησης του παραγωγού ήταν αποκλειστικά να ωφεληθούν οι καταναλωτές, ιδιαίτερα οι οικονομικά ασθενέστεροι, και να αγοράσουν είδη πρώτης ανάγκης σε χαμηλές τιμές. Για να την υλοποιήσουν δεν απαιτήθηκε παρά μία μόνο κίνηση: Να βγουν... από τη μέση οι μεσάζοντες. Με τον τρόπο αυτό ο αγρότης πούλησε ένα φορτηγό πατάτες προς 0,25 ευρώ/κιλό, όταν οι έμποροι θα τις αγόραζαν για 0,10 ευρώ/κιλό και το προϊόν θα κατέληγε στο λιανεμπόριο ώς και επτά φορές ακριβότερα. Ετσι, και ο αγρότης εξασφάλισε καλύτερη τιμή, άρα κίνητρο για να συνεχίσει και ίσως να αυξήσει την παραγωγή του, και οι καταναλωτές δαπάνησαν λιγότερα από όσα υπολόγιζαν και ως εκ τούτου διατήρησαν τη δυνατότητα προμήθειας και άλλων προϊόντων.

Στην εποχή αυτής της πρωτόγνωρης κρίσης που βιώνει η χώρα, όμως, ο πόλεμος της πατάτας και το σύνθημα «Καταργήστε τους μεσάζοντες» αποτυπώνουν την ουσία της ελληνικής πραγματικότητας, τη διαδρομή που ακολουθήθηκε για τη δημιουργία των σημερινών προβλημάτων και κυρίως δείχνουν την κατεύθυνση στην οποία θα πρέπει να αναζητηθεί η επίλυσή τους.

Ποιος διαφωνεί ότι η παρουσία μεσαζόντων δεν αποτελεί τίποτα άλλο παρά μία επιπλέον έκφραση όλων των δεινών που ταλανίζουν τις περισσότερες κοινωνικές ομάδες και ότι η διαστρέβλωση των όρων συναλλαγής μεταξύ παραγωγών και εμπόρων -όπως και πολλές άλλες- οφείλεται στην ανεπάρκεια του πολιτικού συστήματος; Ουδείς, πιστεύω.

Δεκαετίες τώρα η χώρα λειτουργεί με μεσάζοντες σε όλα τα επίπεδα, για τον ίδιο πάντα λόγο -τουτέστιν την κερδοσκοπία-, αλλά με ποικίλα αποτελέσματα. Στην περίπτωση των αγροτικών προϊόντων, τα σημερινά προβλήματα είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της αδυναμίας των αρχών να ελέγξουν την εκτίναξη των τιμών των αγαθών στη διαδρομή από το χωράφι του παραγωγού ώς τα ράφια του σούπερ μάρκετ. Ομως, είναι ακόμη περισσότερο τρανή απόδειξη της απόλυτης αδυναμίας του κράτους να λειτουργήσει το ίδιο προς το συμφέρον των πολιτών του, αφού στην πραγματικότητα οι εμπνευστές του κινήματος «Καταργήστε τους μεσάζοντες» προσπαθούν με μάλλον συστηματικό τρόπο να κάνουν πράξη όσα υποτίθεται ότι όφειλαν οι πολυδιαφημισμένοι και πολλά υποσχόμενοι, επί εποχής Ανδρέα Παπανδρέου, αγροτικοί συνεταιρισμοί.  

Χωρίς πίστη και όραμα

Tης Ελλης Τριανταφυλλου

«Ξεκινήσατε το μπαλέτο;» ρώτησα αυθόρμητα τις δύο μικρές κόρες της γειτόνισσάς μου. Μακάρι να είχα καταπιεί τη γλώσσα μου, που έτρεξε αυθάδικα, χωρίς να σκεφτεί ότι τη φετινή χρονιά τίποτα δεν είναι πια αυτονόητο.

 

Τα κορίτσια, ηλικίας έξι και οκτώ ετών, κάρφωσαν τα μάτια στο πάτωμα, με αμηχανία, σχεδόν με ενοχή. Η νεαρή μάνα τους, ιδιωτική υπάλληλος, κάνει πραγματικό αγώνα για να τα βγάλει πέρα και μέχρι πριν από έναν χρόνο όχι μόνο τα κατάφερνε, αλλά κάνοντας οικονομία απ’ όπου μπορούσε, πρόσφερε στα παιδιά της εκτός από τα βασικά και μία εξωσχολική δραστηριότητα. Τότε, άλλωστε, βοηθούσε την κατάσταση και ο πρώην σύζυγος, που σήμερα συμπληρώνει οκτώ μήνες απλήρωτος στην εργασία του. Σήμερα αυτή της η προσφορά δεν είναι δυνατή. Το ξέρει η ίδια, το ξέρουν και οι δύο μικρές, που επειδή δεν μπορούν να καταλάβουν τους λόγους που έφεραν τα πάνω-κάτω στη ζωή τους αισθάνονται μια ανεξήγητη για το μυαλουδάκι τους ντροπή που τα δύο προηγούμενα χρόνια απολάμβαναν όσα απολάμβαναν.

Γύρισα σπίτι συγκλονισμένη από το βλέμμα που είδα στα μάτια των δύο παιδιών και της μητέρας τους. Στο απέναντι μπαλκόνι, η άλλη γειτόνισσα -θα μπορούσε να είναι μάνα ή και γιαγιά της πρώτης- εκρήγνυται: «Γιατί δεν λέει κανείς (φωνάζει συνειδητά, για να την ακούσω) ότι η καταστροφή της χώρας άρχισε με το ροκάνισμα των πακέτων της Ε.Ε. από τους επιτήδειους και τους κομματικούς στρατούς; Γιατί σήμερα πρέπει να ξαναζήσουν τα εγγόνια μου όσα εγώ έζησα μετά τον πόλεμο; Πρωτοφόρεσα κανονικό ρούχο στα 16 μου...».

Κυβέρνηση από άλλον πλανήτη

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Tης Eλλης Tριανταφυλλου

Πρώτη σπαζοκεφαλιά: Αν τα αλμυρά σφολιατοειδή (π.χ. πίτες, τυρόπιτες κ.ά.) τιμολογούνται εφεξής με 23% και τα αντίστοιχα που περιέχουν γλυκαντικές ουσίες με 13%, όπως σαφώς ορίζεται στη διευκρινιστική εγκύκλιο για την αύξηση ΦΠΑ, τότε η αλμυρή μπουγάτσα πασπαλισμένη με άχνη πώς θα τιμολογηθεί άραγε;

Δεύτερη σπαζοκεφαλιά: Αν η τυποποιημένη σαλάτα δεν είναι αεροστεγώς κλεισμένη, αλλά αρκούντως φρεσκοκομμένη θα επιβαρυνθεί με 23% ή με 13% ΦΠΑ;

Υπό άλλες συνθήκες θα προκαλούσε γέλιο. Σήμερα αφήνει στο στόμα μια γεύση στυφή... Τόσο, που είναι δύσκολο να καταλήξεις σε ποια κατηγορία ΦΠΑ να την εντάξεις...

Στην πραγματικότητα, το μπάχαλο με την αύξηση του ΦΠΑ είναι μία ακόμη αντανάκλαση της απόλυτης σύγχυσης που εσχάτως επικρατεί στο κυβερνητικό επιτελείο και η οποία με ταχύτητα φωτός μεταδίδεται στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Δεν δύνανται να συλλάβουν ούτε την απλούστερη των σκέψεων που γεννά η γνώση της ελληνικής πραγματικότητας: 

Οτι δηλαδή με τον διαχωρισμό αλμυρού - γλυκού, οι ανά την επικράτεια ιδιοκτήτες μπουγατσάδικων, αυτοί που με την πραμάτειά τους έλκουν τα βλέμματα των τουριστών, όση καλή διάθεση κι αν έχουν να εφαρμόσουν κατά γράμμα τον νόμο, δεν θα τα καταφέρουν. 

Το ίδιο και οι Κρητικοί που σερβίρουν αλμυρά σκαλτσούνια περιχυμένα με μπόλικο μέλι... αδυνατώντας να προβλέψουν ότι θα τους έβρισκε η ώρα που θα πρέπει να καταργήσουν τη γευστική τους παράδοση αν θέλουν να τιμολογήσουν το προϊόν τους.

Χωρίς συνέπεια και συνέχεια

Tης Ελλης Τριανταφυλλου

Πόσος καιρός πέρασε, άραγε, από τότε που το σύνολο των ΜΜΕ είχε πλημμυρίσει από τις κραυγές οργής, αγωνίας και απόγνωσης των χιλιάδων ταλαιπωρημένων και ταπεινωμένων συνταξιούχων που εκλιπαρούσαν στοιβαγμένοι σαν τις σαρδέλες για μία συνταγή ή μία εξέταση;

Ο απόηχός τους είναι ακόμη στα αυτιά μας, αλλά η μνήμη μοιάζει μακρινή και ξεχασμένη. Η απεργία των γιατρών του ΙΚΑ έληξε, οι φαρμακοποιοί άνοιξαν ξανά τις πόρτες και το μόνο που έμεινε είναι μικρά αποσπασματικά ρεπορτάζ για το κόψιμο των επί πιστώσει φαρμάκων σε ορισμένα Ταμεία.

Πού χάθηκαν ξαφνικά όλοι αυτοί οι καταγγέλλοντες, οι εισαγγελείς και οι όψιμοι υπερασπιστές των δικαιωμάτων του καταταλαιπωρημένου συνταξιούχου που έπιαναν για εβδομάδες στασίδι στα τηλεπαράθυρα; Κι εμείς οι οικοδεσπότες τους, που μνημονεύουμε τον κατατρεγμένο πολίτη επιλεκτικά και αποσπασματικά όταν ταλαιπωρείται από απεργίες και λοιπές κινητοποιήσεις;

Τόσο κοντή μνήμη έχουμε κι εμείς; ΄Η είναι τόσο επιδερμικό το ενδιαφέρον μας για τα πραγματικά προβλήματα ενός λαού που η ζωή του πλέον ανατρέπεται καθημερινά και βίαια από κάθε είδους μνημόνια; Και οι νεόκοποι και μη της πολιτικής που επείγονται να δείξουν έργο ή να καταδείξουν ότι δεν γίνεται έργο, έχουν, άραγε, αντιληφθεί αυτό που αυτή την εποχή συντελείται στην ελληνική κοινωνία;

Ρητορικά τα ερωτήματα, αλλά αυτονόητες οι απαντήσεις. Ούτε τότε έγιναν ενδελεχείς έρευνες για την αποτύπωση όλων των παραμέτρων της υπόθεσης, ούτε σήμερα ασχολείται κανείς ουσιαστικά να διαπιστώσει αν και πώς προχωρεί η μεταρρύθμιση στην οποία προχώρησε η κυβέρνηση στον χώρο της υγείας.

Είναι τρομακτικό να μην υπάρχει συνέπεια και συνέχεια και τα πάντα να καταλήγουν στη χοάνη των εντυπώσεων, αδιάφορα για ό, τι στην πραγματικότητα συμβαίνει γύρω. Και αυτό είναι κυρίως ευθύνη των Μέσων Ενημέρωσης που συνήθως επιχειρούν να υπερασπιστούν εκ του προχείρου «γραμμές» και «γράμματα» και σπέρνουν κουκιά εντυπωσιασμού για να θερίσουν σύγχυση, φόβο και οργή που όσο περισσότερο λοιδορείται τόσο περισσότερο φουντώνει και εξαπλώνεται.

«Το τελευταίο διάστημα έχω τρομάξει από την απαρέσκεια του κόσμου για τους πολιτικούς και τα ΜΜΕ» μου έλεγε προ ημερών έμπειρος, παλαιός βουλευτής που παραδέχεται χωρίς δυσκολία ότι το πιθανότερο είναι η αδηφάγα εποχή που διανύουμε να καταπιεί όλο αυτό το σύστημα στο οποίο οικοδομήθηκε η μεταπολιτευτική Ελλάδα. 

Στρογγυλοκαθισμένοι και βολεμένοι στις ευκολίες μας για χρόνια κι εμείς οι δημοσιογράφοι ξεχάσαμε τι σημαίνει πραγματικό ρεπορτάζ, πώς γίνεται η έρευνα, αλλά και πόση επιμονή, προσήλωση και πραγματικό ενδιαφέρον απαιτεί η τεκμηρίωση.

Παρασυρμένοι, ίσως, και από την ευκολία με την οποία συχνά καλοδέχονταν οι πολίτες ό, τι πρόχειρο και αποσπασματικό, έστω πιστεύοντας λανθασμένα ότι η μετάλλαξη της ενημέρωσης σε ψυχαγωγία είναι ανώδυνη, δεν υποκρύπτει κανέναν κίνδυνο για τους ίδιους.

Λησμονήσαμε ότι η κριτική, ιδιαίτερα χωρίς στοιχειώδη, έστω, έρευνα, καταλύει συχνά την αμεροληψία της κρίσης -που είναι συστατικό του λειτουργήματος της δημοσιογραφίας- και ουσιαστικά μεταλλάσσεται σε άσκηση εξουσίας. Και μάλιστα άτυπη, χωρίς θεσμική υπόσταση, επομένως χωρίς τις αντίστοιχες συνέπειες. Συμπορεύτηκαν, συχνά, η δημοσιογραφία και η πολιτική, σε μια παράλληλη απαξίωση, σε μια τεμνόμενη χειραγώγηση, σε μια μοιραία σχέση αλληλοεξυπηρέτησης, ευνουχισμού και τελικά αναξιοπιστίας».

Αυτός είναι και ο λόγος ίσως που οι δημοσιογράφοι αίφνης έχουμε εκπλαγεί από την κριτική που ασκείται και σε μας για τον τρόπο που χρόνια «λειτουργούσαμε» και υποπίπτουμε σε σφάλματα που πρώτοι οι ίδιοι κατακεραυνώναμε. Τα παραδείγματα είναι καθημερινά και ουκ ολίγα και η μνημόνευσή τους δεν προσθέτει κάτι.

Αν κάτι ίσως έχει αξία είναι να σταματήσουμε να συμβάλλουμε, με την υπερβολή, στην κυριαρχία του φόβου και της ανασφάλειας και στη διαμόρφωση μιας μοιρολατρικής αντιμετώπισης η οποία ανατροφοδοτεί την κρίση.

Περαίωση αμαρτιών

Tης Eλλης Tριανταφυλλου

Ξέρετε γιατί στα μεγάλα βάθη της θάλασσας ζουν μόνο ψάρια με πολύ μαλακό δέρμα και όστρακα με κελύφη ανθεκτικά σαν το τιτάνιο; Γιατί η πίεση είναι εξαιρετικά μεγάλη και την αντέχουν μόνο οι πολύ «μαλακοί» οργανισμοί και όσοι διαθέτουν προστασία πιο σκληρή από τις πιέσεις, έλεγε προ ημερών ένας φίλος. Κάπως έτσι συμβαίνει και στον αφρό, στο φως του ήλιου. Τώρα που η πίεση γίνεται ολοένα και πιο δυσβάστακτη και ανελέητη, θα αντέξουν μόνον εκείνοι που διαθέτουν ένα από τα παραπάνω χαρακτηριστικά.

Πάρτε, για παράδειγμα, την περαίωση που για πολλοστή φορά μια κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι θα είναι η τελευταία. Υπάρχει βέβαια και η θεωρία ότι στην ουσία πρόκειται για μια μορφή αμνηστίας, η οποία λειτουργεί ανακουφιστικά για μια μερίδα του πληθυσμού. Οταν η αμνηστία επαναλαμβάνεται σταθερά, τότε εκ των πραγμάτων χάνει και αυτή τη δικαιολογία.  

Ποιοι θα τρέξουν να επωφεληθούν της «προσφοράς»; Εκείνοι που είναι ευάλωτοι και στην παραμικρή πίεση του νόμου και που περίμεναν πότε το κράτος θα βρεθεί (ξανά) στη γωνία, για να νομιμοποιήσει τις παρανομίες τους, με το αζημίωτο φυσικά. 

Ποιοι θα γυρίσουν την πλάτη στην «προσφορά.; Οσοι διαθέτουν πραγματικά σκληρό σύστημα προστασίας, οι οποίοι έχουν φροντίσει όλα τα προηγούμενα χρόνια να τακτοποιήσουν τους λογαριασμούς τους με τρόπο ασφαλή, φοροκλέβοντας το κράτος συστηματικά και κατ’ εξακολούθηση. 

Ποιοι θα βρεθούν για μία ακόμη φορά αντιμέτωποι με εκβιαστικό δίλημμα; Εκείνοι που δεν μπορούν να κλέψουν, που πληρώνουν ετησίως ό, τι τους αναλογεί ή σχεδόν ό, τι τους αναλογεί, που κοπιάζουν για να επιβιώσουν και φοβούνται μήπως ο άτεγκτος μηχανισμός του κράτους εξαντλήσει την αυστηρότητά του στη μικροδαπάνη που περιέλαβαν στη δήλωση, χωρίς η φορολογική κατηγορία στην οποία ανήκουν να είναι ξεκάθαρο ότι το επιτρέπει. 

 Αυτοί, οι συνεπείς φορολογούμενοι δηλαδή, θα είναι οι μόνοι που θα πληρώσουν δυσανάλογο κόστος για ένα συγχωροχάρτι που στην πραγματικότητα δεν χρειάζονται και σε τίποτα δεν τους εξυπηρετεί. 

Οι άλλοι, εκείνοι που κλέβουν συστηματικά το κράτος σε βάρος των υπολοίπων συμπολιτών τους, απλώς θα ανακουφιστούν για μία ακόμη φορά, επιβεβαιώνοντας ότι σε αυτήν τη χώρα δικαιούνται να διαβιούν ανθρώπινα μόνο αυτοί που δεν τη σέβονται.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τους γηραιούς συνταξιούχους που έχουν χάσει το φυσικό προνόμιο της νεανικής «πλαστικότητας», που δεν μπορούν να είναι ευέλικτοι και προσαρμοστικοί και που δυστυχώς γι’ αυτούς δεν μπορούν να αντέξουν την πίεση μιας κρυψώνας στον βυθό των προβλημάτων. Αυτοί, οι σημερινοί ογδοντάρηδες, που σηκώνουν στην πλάτη τους δεκαετίες δουλειάς, που πέρασαν όλη τη ζωή τους στηρίζοντας τα ασφαλιστικά τους ταμεία και σήμερα πρέπει να σηκωθούν από τις πέντε για να πιάσουν σειρά κάθε που χρειάζεται να γράψουν ένα φάρμακο για να κερδίσουν λίγο χρόνο ακόμη, είναι οι πρώτοι που κλήθηκαν να προστρέξουν σε βοήθεια του αναιμικού κράτους.

Και να έπιαναν τόπο (και στόχο) οι θυσίες, οι επώδυνες και δυσβάστακτες, θα έλεγε κανείς δεν πειράζει, χαλάλι ο κόπος. Ομως σήμερα αποδεικνύεται και μάλιστα με τον πιο επίσημο τρόπο ότι όλο αυτό το στύψιμο δεν βελτίωσε σχεδόν ούτε κατ’ ελάχιστο τη δραματική κατάσταση που επικρατεί στα έσοδα. Παρ’ όλα αυτά, η κυβέρνηση επιμένει να ρίχνει το κύριο βάρος του προγράμματος σταθερότητας στην αύξηση των φορολογικών πόρων και όχι στη δραστική περικοπή των δημοσίων δαπανών. Επιμένει να ζητάει και τα τελευταία ρέστα από εκείνους που είτε δεν θέλουν είτε δεν μπορούν να φοροδιαφύγουν και να επιβραβεύει ή να σηκώνει τα χέρια ψηλά για εκείνους που κλέβουν το κράτος συστηματικά και κατ’ εξακολούθηση. Επιμένει σε μία αντιαναπτυξιακή πολιτική, επιτατική της ύφεσης, διατηρώντας ως έχουν τα απαρχαιωμένα συστήματα και αυξάνοντας το εξωγενές κόστος των επιχειρήσεων.

Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πού ακριβώς θέλει να το πάει η κυβέρνηση. Το πρόβλημα για την ίδια είναι ότι δεν είναι πια στον «αφρό» και ότι αν η χώρα αγγίξει τον πάτο ούτε η ίδια θα έχει στα μεγάλα βάθη την ανθεκτικότητα που απαιτείται για την επιβίωσή της...

Οι ελπίδες μας και η Μποτσουάνα

Αρθρο ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Tης Ελλης Τριανταφυλλου

Πέρυσι ψάχναμε στον παγκόσμιο άτλαντα την Μποτσουάνα, για να δούμε ποια είναι η χώρα που βρίσκεται ακριβώς πάνω από εμάς στη λίστα του World Economic Forum που κατατάσσει τις χώρες του πλανήτη με βάση την ανταγωνιστικότητά τους. Φέτος δεν χρειάζεται να ψάξουμε. Είμαστε η χώρα με τη χαμηλότερη βαθμολογία στην Ευρωπαϊκή Ενωση, κατέχοντας μία από τις χαμηλότερες κατατάξεις σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Πίσω από χώρες του τρίτου κοσμου, που πριν από μερικά χρόνια μαστίζονταν από εμφύλιο πόλεμο ή από τον ιό του έιτζ.

Η γειτονική μας Αλβανία, για παράδειγμα, όπως και η Μολδαβία και η Γκάμπια, υιοθέτησαν πιο γρήγορα από εμάς τις νέες τεχνολογίες και εφοδίασαν όλα τα σχολεία τους με κομπιούτερ. Ανήκουμε στη δύση, αλλά η τεχνολογία αιχμής είναι στη χώρα μας πιο... εξωτική από τις χώρες του ανατολικού μπλοκ και την Τουρκία. 

Είμαστε παραδοσιακά η νούμερο ένα ναυτική υπερδύναμη, αλλά 73 χώρες έχουν πολύ καλύτερες υποδομές στα λιμάνια από ό, τι εμείς. Οσοι κατηγορούμενοι μιλούν στις κάμερες εκφράζουν εμπιστοσύνη στην ανεξαρτησία της δικαιοσύνης. Οταν καλούνται να το επιβεβαιώσουν στους ερευνητές του World Economic Forum, έχουν άποψη. Τέτοια, που οι πολίτες της Ελλάδας εμφανίζονται λιγότερο ικανοποιημένοι από τους πολίτες του Πακιστάν, της Αιγύπτου και του Ιράν. Το βάρος της γραφειοκρατίας βουλιάζει την εγχώρια επιχειρηματικότητα στην 129η θέση, ενώ σε 91 χώρες τα φορολογικά βάρη είναι ελαφρύτερα και το φορολογικό καθεστώς πιο αποδοτικό και φιλόξενο για επενδύσεις.

Τα διαβάζεις όλα αυτά και σαστίζεις. Αναζητάς τις προγραμματικές δηλώσεις όλων των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης. Και τις μετεκλογικές δηλώσεις των εκάστοτε μελών του υπουργικού συμβουλίου. Προσπαθείς να καταλάβεις τα στοιχειώδη, έστω. Οχι γιατί έχουμε εκρηκτικό χρέος, ούτε τι πήγε στραβά με τα σπρεντ, αλλά γιατί, διάολε, δεν έχουμε καν κομπιούτερ στα σχολεία μας.

Χρόνια τώρα, όλοι, μα όλοι, μιλούν για την αδήριτη και επιτακτική ανάγκη να προωθηθούν οι διαρθρωτικές αλλαγές. Μηδενός εξαιρουμένου, οι εκπρόσωποι των κομμάτων εξουσίας υμνούν τον πρωταγωνιστικό ρόλο της παιδείας στη νέα ανταγωνιστική εποχή και υποκλίνονται στις νέες τεχνολογίες, ως όχημα για τη μετάβαση σε αυτήν την πολυθρύλητη νέα εποχή. Κάνουν συζητήσεις, περνούν νομοσχέδια, αντιπαρατίθενται με μανία με την εκάστοτε αντιπολίτευση. Επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια ακόμη και στην υποτιθέμενη κριτική τους, που πάντα εξαντλείται στην παραδοχή «έπρεπε να τρέξουμε πιο γρήγορα και να είμαστε πιο τολμηροί και αποφασιστικοί».

Μοιραία, το ποσοστό των πολιτών που δηλώνει απογοήτευση, αν όχι απέχθεια, για τους πολιτικούς και την ασκούμενη πολιτική κοντεύει να φτάσει στο ταβάνι, ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο πήχυ! Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, όταν μια χώρα με πραγματικές δυνατότητες, όπως η δική μας, έφτασε να μην μπορεί να ανταγωνιστεί ούτε χώρες που οι δικοί της πολίτες περνούσαν κάποτε τα σύνορά μας νιώθοντας ότι έρχονται στον παράδεισο. 

Αν δεν το έχουν καταλάβει οι πολιτικοί μας ταγοί, η Ελλάδα έξω από το κοινοβουλευτικό μαντρί αγωνιά και παλεύει να σωθεί, έστω την τελευταία στιγμή. Οργισμένοι όλοι ακόμη και με τον ίδιο τον εαυτό τους, οι πολίτες σφίγγουν δόντια και ζωνάρια και προχωρούν ελπίζοντας ότι το φως στην άκρη του τούνελ δεν είναι το τρένο που έρχεται. Αντέχουν τα σκληρά μέτρα. Αλλωστε, υπό τις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί είναι ευκολότερο από ποτέ να τους επιβληθούν. Το δύσκολο είναι να έχουν και αντίκρισμα. Δεν «πετάνε λευκή πετσέτα». Παλεύουν και αγωνίζονται να μην καμφθούν από την οικονομική δυσπραγία ούτε από τον ορυμαγδό των επικριτικών σχολίων κατά της χώρας μας. Δεν παραδίδονται. Περιμένουν ακόμη και ελπίζουν ότι του χρόνου θα είναι σε καλύτερη σειρά κατάταξης. Πάνω ή στην ίδια τουλάχιστον σειρά με εκείνη άλλων μικρών χωρών που κατάλαβαν και έπραξαν το στοιχειώδες: Εφεραν τους μαθητές σε επαφή με τις νέες τεχνολογίες (που είναι ήδη πολύ παλιές σε άλλες χώρες).

Είναι, άραγε, υπερφίαλο να ελπίζει κανείς γι’ αυτό το τόσο αυτονόητο;

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Η ανελεύθερη κατασκήνωση

Tης Ελλης Τριανταφυλλου

Ακριβή στα πίτουρα και φθηνή στις κότες είναι μερικές φορές η ελληνική πολιτεία.απαγορεύει διά ροπάλου την ελεύθερη κατασκήνωση, με ποινές που αρχίζουν από 150.000 ευρώ και φτάνουν στη φυλάκιση. Οι ενστάσεις, λογικές αλλά και νομικές, είναι γνωστές και η σχετική συζήτηση για το αν δύναται και δικαιούται μία πολιτεία να περιορίζει μία ελευθερία του πολίτη χωρίς με αυτόν τον περιορισμό να προστατεύει κάποιο έννομο αγαθό κρατάει χρόνια. Διαθέτει, για παράδειγμα, ανεξήγητη και άκρως ενοχλητική ανοχή έναντι οιουδήποτε αποφασίσει να καταπατήσει δάση και αιγιαλούς για να σηκώσει σε μια νύχτα το αυθαίρετό του, αλλά εξακολουθεί να

Την αφορμή για να την επαναφέρω πρόσφερε επιστολή την οποία ο δικηγόρος κ. Επ. Παπαγιάννης απέστειλε προ εξαμήνου στον υπουργό Πολιτισμού, με την οποία ζητεί την τροποποίηση του νόμου με τον οποίον απαγορεύεται από το 1976 η ελεύθερη κατασκήνωση στη χώρα. Τα επιχειρήματα που παρατίθενται στην επιστολή είναι, νομίζω, αξιόμαχα και σε κάθε περίπτωση άξια αναπαραγωγής, αφού πέραν όλων των άλλων, προκρίνουν τις ιδιαιτερότητες της συγκυρίας. 

Τι λέει ο εν λόγω δικηγόρος; Κάτι πολύ απλό. Οτι σημαντικό ποσοστό φορολογουμένων αδυνατεί να μισθώσει δωμάτιο, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να κάνει διακοπές και ότι τυχόν τροποποίηση της σχετικής νομοθεσίας θα έδινε «οξυγόνο» σε χιλιάδες ανθρώπους. Οτι η ελεύθερη κατασκήνωση αποτελούσε, εθιμικά, προσφιλή τρόπο διακοπών για χιλιάδες οικογένειες εδώ και πολλά χρόνια και ότι η επιχειρηματολογία υπέρ της απαγόρευσής της είναι αναληθής, τουλάχιστον στα σκέλη που αφορά στην επιβάρυνση του περιβάλλοντος, αλλά και το γεγονός ότι αυτού του τύπου οι εκδρομείς δεν ενισχύουν οικονομικά τις τοπικές τουριστικές μονάδες. Κι αυτό γιατί οι ελεύθεροι καταναλωτές, οι οποίοι αποδεδειγμένα αισθάνονται πιο κοντά στη Φύση, όχι μόνο ρυπαίνουν πολύ λιγότερο από τους υπόλοιπους, αλλά, αντιθέτως, συνηθίζουν εθελοντικά να καθαρίζουν τις παραλίες, ενώ δαπανούν σε ταβέρνες και μπαράκια πολύ περισσότερα απ’ όσους μένουν σε δωμάτια.

Ούτε το ένα ούτε το άλλο μπορεί να αποδειχθούν, θα πει κανείς.

Σωστά. Από την άλλη πλευρά, δεν είναι αυτονόητο δικαίωμα του ανθρώπου να μπορεί να χαίρεται την απλόχερη ομορφιά της Φύσης; Δεν ηχεί λίγο οξύμωρο να μη μπορεί κάποιος να στήσει τη σκηνή ή το τροχόσπιτό του σε δάση, αιγιαλούς ακόμη ακόμη και σε ιδιωτικά οικόπεδα και την ίδια ώρα, σε αυτούς τους χώρους να ευδοκιμούν μόνον αυθαίρετα και μάλιστα κακόγουστα και σε απόλυτη δυσαρμονία με το φυσικό περιβάλλον; Και πόσο πιστευτό είναι, άραγε, το επιχείρημα που απορρέει από τη φιλοσοφία του σχετικού νόμου ότι οι κατασκηνωτές αποτελούν απειλή για το φυσικό περιβάλλον, τόσο λόγω πιθανής ρύπανσης όσο και εκ του κινδύνου πρόκλησης πυρκαγιάς; Δεν είναι σχεδόν αυταπόδεικτο ότι όσοι επιλέγουν τη Φύση την αγαπούν ίσως περισσότερο από άλλους και, άρα, την προστατεύουν όσο μπορούν; Και πόσο βαρύτερη μπορεί να είναι μια τυχόν αποσπασματική ανεύθυνη συμπεριφορά όσων από τους κατασκηνωτές ξεφεύγουν από τον γενικό κανόνα, από τη μακροχρόνια ζημιά που προκαλεί η οικονομική εκμετάλλευση μιας παραλίας, με την καταστροφή της χλωρίδας, του τοπίου και τη συρρίκνωση των ελεύθερων χώρων; 

Κανείς δεν διαφωνεί ότι η προστασία από τη ρύπανση θα πρέπει να διασφαλίζεται με αυστηρότητα και αποφασιστικότητα. Αλλά δεν μπορεί αυτό να αποστερεί ένα κυριολεκτικά φυσικό δικαίωμα του ανθρώπου. Τρόποι για να προστατευθεί το περιβάλλον υπάρχουν και μπορούν να αναζητηθούν σε συνεννόηση με τις τοπικές αρχές, οι οποίες, αντιλαμβανόμενες το καλό το τόπου τους, σε αρκετές περιπτώσεις όχι μόνο πάνε κόντρα στην απαγόρευση του νόμου, αλλά προσφέρουν και σημαντικές διευκολύνσεις στους κατασκηνωτές. Υπάρχουν τρόποι για να μπορούν οι κατασκηνωτές να συνυπάρχουν αρμονικά με τους κατοίκους της περιοχής, τους λοιπούς τουρίστες και την ίδια τη Φύση. Αυτό που δύσκολα πείθει είναι ότι υπάρχουν και ουσιαστικά επιχειρήματα υπέρ του οργανωμένου περιορισμού της ελευθερίας και του ζωτικού χώρου έκφρασής της και της περιθωριοποίησης του φυσικού τρόπου ζωής.

πηγη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Η διαφθορά στην υγεία έχει ιστορία

Tης Ελλης Τριανταφυλλου

Τελικά η μόνη που χαίρει άκρας υγείας σε αυτή τη χώρα είναι η διαφθορά. Ευτυχώς, γι’ αυτή, δεν θα χρειαστεί τις υπηρεσίες του δημόσιου συστήματος υγείας, το οποίο, για να μην ξεχνιόμαστε, αποτελεί το μεγαλύτερο ή από τα μεγαλύτερα εκτροφεία διαφθοράς στη χώρα. Είναι κοινό μυστικό ότι τα όσα συμβαίνουν στον πολύπαθο χώρο της υγείας καλύπτουν δέκα υποθέσεις σαν αυτή της Μονής Βατοπεδίου ή της Siemens η οποία, ούτως ή άλλως, έχει εμπλοκή και στον συγκεκριμένο χώρο. Ας μη μας διαφεύγει, άλλωστε, ότι το ΕΣΥ, μαζί με το ΙΚΑ, αποτελούν έναν από τους μεγαλύτερους εργοδότες στην Ευρώπη, ενώ τα χρήματα που κατευθύνονται στον χώρο της δημόσιας υγείας είναι περισσότερα από εκείνα που δίνονται για τις στρατιωτικές δαπάνες.

Τριάντα ολόκληρα χρόνια, από το 1981, μέχρι σήμερα, τα δημόσια νοσοκομεία αποτελούν το δεξί χέρι όλων των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων. Από τότε, όλοι ακολουθούν πιστά το δόγμα της στελέχωσης των νοσοκομειακών διοικήσεων με κομματικά στελέχη, ανειδίκευτους γιατρούς, χαμηλόβαθμους τραπεζικούς υπαλλήλους και άλλα απίθανα πρόσωπα. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο, το προσωπικό διπλασιάζεται κυρίως από ανειδίκευτους και ανθρώπους του κόμματος. Από κηπουρούς ανύπαρκτων κήπων, από οδηγούς ασανσέρ και από «σαβανωτές», όπως έγραφαν οι σχετικές προκηρύξεις της εποχής. Το ράψιμο του «σάβανου» της υγείας έχει ήδη αρχίσει και συνεχίζεται με επιμέλεια και σχολαστικότητα από όλες τις επόμενες κυβερνήσεις, οι οποίες επίσης διορίζουν τους δικούς τους ανθρώπους με ανάλογα κριτήρια κ.λπ.

Ακόμη και σήμερα, σε αυτή τη δραματικά κρίσιμη για το μέλλον της χώρας συγκυρία, που η Ελλάδα βρίσκεται κυριολεκτικά στο χείλος του οικονομικού γκρεμού, η λεγόμενη οpen gov, αντί αλλαγής των όρων επιλογής, το μόνο που φαίνεται να πρόσφερε ήταν λίγο χιούμορ στους δοκιμαζόμενους πολίτες. Και πάντως, ουδόλως απέτρεψε την παρουσία κομματανθρώπων στην κορυφή της νοσοκομειακής ιεραρχίας. Συν τω χρόνω, η διαφθορά αποκτά μεγάλα πλοκάμια στον χώρο. Μηχανήματα υψηλής τεχνολογίας (σ.σ. με έντονη εδώ την παρουσία της Siemens ) αγοράζονται από τα δημόσια νοσοκομεία σε τιμές πολύ υψηλότερες από ό,τι στη διεθνή αγορά ή στον εγχώριο ιδιωτικό τομέα. Αλλα μηχανήματα πανάκριβα αγοράζονται και μένουν αχρησιμοποίητα, διότι κανείς δεν φροντίζει να στελεχώσει τα αντίστοιχα τμήματα με ειδικευμένο προσωπικό. Η συνταγογραφία τόσο στα δημόσια νοσοκομεία όσο και στο ΙΚΑ, γίνεται χωρίς απολύτως κανέναν έλεγχο. Οι φαρμακευτικές εταιρείες απευθύνονται σε γιατρούς και ιδίως σε εκείνους που χρησιμοποιούν ακριβά φάρμακα, όπως είναι τα κυτταροστατικά ή μηχανήματα υψηλής τεχνολογίας, καταβάλλοντας το αντίτιμο για τα πανάκριβα ταξίδια τους σε τόπους εξωτικούς. Το φαινόμενο ήταν τόσο εκτεταμένο και ευρέως γνωστό που πριν από χρόνια, συγγενικό πρόσωπο ενός σημαίνοντος κρατικού παράγοντα στον τομέα του φαρμάκου είχε ανοίξει και γραφείο ταξιδίων για να οργανώνει τις διακοπές των ιατρών!

Μα, πόσο εύκολο είναι να ελεγχθεί και να εξοντωθεί όλο αυτό το παρακύκλωμα, αναρωτιέται ο κάθε καλόπιστος πολίτης που αδυνατεί να κατανοήσει γιατί σήμερα του κόβουν τη σύνταξή του αντί να ξεπλύνουν εδώ και χρόνια τον χώρο της υγείας. Πανεύκολο. Στις αρχές του ’90 αγοράστηκαν και τοποθετήθηκαν στα νοσοκομεία πανάκριβοι ηλεκτρονικοί υπολογιστές. Γνωστή εντόπια εταιρεία προμήθευσε και τα λειτουργικά τους συστήματα. Το ίδιο έγινε και στο ΙΚΑ. Θα αρκούσε, λοιπόν, το πάτημα ενός κουμπιού για να μπορούν ανά πάσα στιγμή οι διοικήσεις των νοσοκομείων, αλλά και οι εκάστοτε υπεύθυνοι του υπουργείου Υγείας να ελέγχουν όλο τον κυκεώνα της προμήθειας των μηχανημάτων και της ανεξέλεγκτης συνταγογραφίας. Κι όμως. Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές μένουν αχρησιμοποίητοι, προφανώς γιατί αυτό κάποιους βολεύει.

Είναι όλοι οι γιατροί διεφθαρμένοι; Οχι φυσικά. Οι περισσότεροι κάνουν τη δουλειά τους σε δύσκολες συνθήκες, με αφοσίωση και επαγγελματισμό. Αν οι πολλοί εγκαλούνται για κάτι, είναι γιατί ανέχονται τη διαφθορά των ολίγων. Μήπως ήρθε ο καιρός να επαναστατήσουν; Οι συνάδελφοί τους νοσοκομειακοί γιατροί της Θεσσαλονίκης, αποφάσισαν να σύρουν πρώτοι τον χορό και δεσμεύτηκαν να καταγγέλλουν κάθε φαινόμενο διαφθοράς που ανακαλύπτουν.

πηγη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Η εξαγωγή εγκεφάλων

Αρθρο ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Tης Ελλης Τριανταφυλλου

Στο δέκατο ζευγάρι φίλων με παιδιά στο σχολείο που συνάντησα, σφίχτηκε η ψυχή μου. Ολοι, μα όλοι, ανεξάρτητα αν τα βγάζουν πέρα τσίμα-τσίμα ή διαθέτουν σχετική ή μεγάλη οικονομική άνεση, ζουν πλέον για την ημέρα που θα αποχαιρετήσουν τα τέκνα τους στο αεροδρόμιο για το εξωτερικό. Κανείς τους δεν αφήνει, έστω μία πιθανότητα, να είναι αυτή η χώρα ελκυστική όταν τα παιδιά τους θα τελειώσουν, σε πέντε, δέκα χρόνια το λύκειο και θα πρέπει να επιλέξουν την περαιτέρω πορεία τους.

Γυρίσαμε, άραγε, ξαφνικά στην εποχή του μεγάλου ξεριζωμού που ύμνησε ο Καζαντζίδης; Πενήντα χρόνια πίσω; Ηταν, άραγε, ποτέ καλύτερα τα πράγματα για τους νέους της Ελλάδας και ιδιαίτερα για τους «προικισμένους», με τις σοβαρές σπουδές και τα μεταπτυχιακά;

Μάλλον όχι, αν κρίνει κανείς από τα στατιστικά στοιχεία που δείχνουν ότι σχεδόν ένας στους δύο νέους επιστήμονες εγκαταλείπει την Ελλάδα για να αναζητήσει μια καλύτερη ευκαιρία σε χώρες της Ε. Ε και στις ΗΠΑ. Χαρακτηριστικά, την τελευταία δεκαετία έχουν παραμείνει μετά τις σπουδές τους στο εξωτερικό ή έχουν φύγει από την Ελλάδα 550.000 νέοι Ελληνες, κάτοχοι μεταπτυχιακών ή διδακτορικών τίτλων σπουδών, τους οποίους η ελληνική οικονομία λόγω της τεχνολογικής της καθυστέρησης αδυνατεί να απορροφήσει.

Δηλαδή, η Ελλάδα καταναλώνει τους πολύτιμους και δυσεύρετους δημόσιους πόρους για να εκπαιδεύει ανθρώπους τους οποίους στη συνέχεια αξιοποιούν άλλες χώρες.

Είναι αυτονόητος ο προβληματισμός, η αγωνία και η συζήτηση για το έλλειμμα και το δύσβατο πεδίο του δανεισμού. Το ερώτημα είναι γιατί ποτέ δεν θεωρήθηκε αυτονόητος και ο προβληματισμός για τη φυγή από την πατρίδα όλων εκείνων που θα μπορούσαν να συμβάλουν σημαντικά στον εκσυγχρονισμό της. Πόσα χρόνια τώρα ακούμε στις προεκλογικές ομιλίες των αρχηγών των κομμάτων ότι η επένδυση στην ανθρώπινη γνώση είναι το μέλλον κάθε χώρας; Πόση βάσανος απαιτείται για να αντιληφθούμε ότι θα αποβεί μοιραίο για το μέλλον μας το γεγονός ότι σχεδόν το μόνο «εξαγώγιμο είδος» έχουν καταντήσει να είναι όσοι διαθέτουν εξειδικευμένη γνώση και μπορούν να επιβιώσουν σε πραγματικά ανταγωνιστικό περιβάλλον;

Πόση σοφία απαιτείται για να προβλέψει κανείς ότι μια χώρα που εξάγει υψηλά εκπαιδευμένους με εθνική συνείδηση και εισάγει ανειδίκευτους μετανάστες με αμφίβολες προοπτικές ενσωμάτωσης, μπαίνει σε επικίνδυνο μονοπάτι;

Πόσος πνευματικός κόπος χρειάζεται για να συνειδητοποιήσει κανείς ότι η επιβράβευση της μετριότητας καταλήγει στην καλύτερη περίπτωση σε μέτρια αποτελέσματα;

Και τι, άραγε, να απαντήσει κανείς σε όλους τους άλλους, εκείνους που επέλεξαν κάποια στιγμή να επιστρέψουν στην πατρίδα, που δεν ήξεραν να κλέβουν και να δίνουν μίζες, που δεν εκμαυλίστηκαν, και που σήμερα κυρτώνουν κουρασμένοι τους ώμους, αδύναμοι να παλέψουν με τα τέρατα της διαφθοράς για να επιβιώσουν;

Είναι σαφές ότι ούτε η μετανάστευση των αρίστων μπορεί να αντιστραφεί διά μαγείας ούτε να καταλαγιάσει η αγωνία όλων ημών των υπολοίπων. Είναι όμως εξίσου αυταπόδεικτο ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι. Στράγγιξε η πατρίδα μας από οράματα και από προοπτικές. Εμεινε από πίστη και από πυξίδα και βολοδέρνει χωρίς προσανατολισμό στην τρικυμία των καιρών. Αναγκαστικός ο αγώνας για την εξασφάλιση καλύτερων επιτοκίων, δεν λέω, αλλά δεν αρκεί. Από το 2000 ακόμη, όταν η Ε. Ε. έθεσε ως στόχο να γίνει η Ενωση μέχρι τα τέλη της δεκαετίας «η πιο δυναμική και ανταγωνιστική οικονομία στον κόσμο, βασισμένη στη γνώση», τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη έδωσαν απόλυτη προτεραιότητα στην προαγωγή της έρευνας. Εμείς, και σε αυτό το κεφάλαιο, επενδύσαμε στη ρητορική της γνώσης, και όχι στην ίδια τη γνώση.

Ας προβληματιστούμε, έστω τώρα, προς τα πού θέλουμε να πάει η χώρα. Ας καθήσουν σοβαρά κάτω οι ειδικοί και ας μετρήσουν τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας και της οικονομίας και το πώς αυτές θα συνδεθούν με τον επαγγελματικό προσανατολισμό και την εκπαιδευτική πολιτική. Δεν πάει άλλο έτσι...

Διαμαρτυρία σε τηλεοπτικό χρόνο

Tης Ελλης Τριανταφυλλου

Εγώ συναινώ, εσύ συναινείς, εμείς συναινούμε, εκείνοι συναινούν; Οχι βέβαια. Εκείνοι είναι σκληροί, μαχητικοί και διεκδικητικοί και δεν καταλαβαίνουν από πολιτικές, ούτε από κοινωνικές εκκλήσεις. Τα μπλόκα ξέρουν, αυτά εμπιστεύονται! Και ας σφαδάζουν άλλοι επαγγελματίες ότι δέχονται το τελειωτικό χτύπημα εν μέσω κρίσης.

Τα μπλόκα ξέρουν, αυτά εμπιστεύονται. Τα μπλόκα και τα δελτία των οκτώ. Μόνο οι τρομοκράτες θα προγραμματίζουν τις βόμβες να σκάσουν στις οκτώ παρά τρία... Τύφλα να χουν οι πιο έμπειροι ρεπόρτερ. «Αφήστε με να ολοκληρώσω, θα κλείσει το κύκλωμα», λέει κοφτά και σε άψογη τηλεοπτική γλώσσα ο προσκεκλημένος στον παρουσιαστή του δελτίου. Εκείνος τον διακόπτει και επαναλαμβάνει την ερώτηση, βέβαιος ότι ο προσκεκλημένος του θα ανεβάσει κι άλλο τα ντεσιμπέλ (και την τηλεθέαση). Από κοντά η πολιτική ηγεσία, οι κυβερνητικοί βουλευτές, οι αντιπολιτευόμενοι μαχητές... Εξοικειωμένοι και αυτοί με τους όρους του πολιτικού ριάλιτι...

Ολοι έχουν ένα επιχείρημα που αντικρούει αυτό του συνομιλητή τους. Ολοι έχουν τα δίκια τους. Και τις ενοχές τους. Σκληρό από τη φύση του το μεροκάματο του αγρότη. Δίκαιο το παράπονο για τη διαχρονική αδυναμία της πολιτείας να λύσει πάγια προβλήματα και να συνδράμει ουσιαστικά τον αγροτικό πληθυσμό της χώρας. Δίκαιη και η οργή για τη σταδιακή κάλυψη από την πολιτεία του κενού από πελατειακές λογικές και κουβαρνταλίκια με ξένα κόλλυβα.

Αλλά και η πελατειακή σχέση, όπως και η κάθε σχέση, θέλει δύο για να διαρκέσει. Την πρόσφερε η πολιτεία, την καλοδέχθηκαν αρκετοί και για αρκετό καιρό. Σε άλλους τόπους, οι αγροτικοί συνεταιρισμοί υπήρξαν οι βασικοί μοχλοί στήριξης και εκσυγχρονισμού του αγροτικού κόσμου. Εδώ ακολούθησαν κι αυτοί τη μοίρα τους. Υπέκυψαν στην καλύτερη περίπτωση στην κομματική εκμετάλλευση και τα μικροκομματικά συμφέροντα και στη χειρότερη στον πειρασμό του γκρίζου πλουτισμού. Βολεύτηκαν αυτοί, βολεύτηκαν κι οι άλλοι. Οι πολιτικές ηγεσίες που για χρόνια ανέβαλλαν το ξεβόλεμα από την αντιπαραγωγική πλην κομματικά προσοδοφόρα λογική τους. Αποδοτικό, προφανώς, να εκλαμβάνεις και κυρίως να πλασάρεις τις κοινοτικές επιδοτήσεις ως απλές «παροχές», αγνοώντας συστηματικά ότι αυτές είναι εργαλεία εκσυγχρονισμού και αναδιάρθρωσης των καλλιεργειών. Βολικό να δίνεις τις «μάχες» στις Βρυξέλλες για τα περιβόητα «ολοκληρωμένα μεσογειακά προγράμματα» στήριξης της αγροτικής παραγωγής και οικονομίας και στο εσωτερικό να τα αξιοποιείς για να ικανοποιήσεις τις μικροκομματικές ορέξεις του συγκεκριμένου εκλογικού σώματος.

«Τι μου λέτε για την Ελλάδα που πάει για πτώχευση», δήλωνε τηλεοπτικά ο αρχηγός του Προμαχώνα Παύλος Αραμπατζής, «εμείς έχουμε ήδη πτωχεύσει, ας πτωχεύσουμε όλοι μαζί!». Γαία πυρί μιχθήτω! Ενας για όλους και όλοι για έναν στον πάτο του βαρελιού.

Ο διάλογος εξελίσσεται μέχρι τελικής πτώσεως σε τηλεοπτικούς χρόνους. Στο μεταξύ, στο συνοικιακό μανάβικο του Κιάτου (του παράδεισου του λεμονιού), το ισραηλινό λεμόνι πουλιέται στο ένα δέκατο της τιμής του ντόπιου, γιατί οι Ισραηλινοί καλλιεργητές έχουν βρει τρόπους να μεγαλώνουν τα δένδρα χωρίς καν χώμα! Πάμφθηνη και η πατάτα εξ Αιγύπτου. Οσο και τα εκεί μεροκάματα. Αδύνατον να ανταγωνιστεί τη δική μας. Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια. Αδικη, στενόχωρη, αλλά πάντως αυτή είναι η πραγματικότητα. Αυτά και τα προβλήματα με τα οποία πρέπει να παλέψουν οι Ελληνες αγρότες. Το να προσπαθείς να τη βγάλεις καθαρή άλλη μια χρονιά δεν λύνει κανένα πρόβλημα.

Αλλά τι να προλάβεις να πεις σε ένα δελτίο... Εστω και σε ένα μπλόκο...

πηγη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Το σύνθημα της ανανέωσης

Tης Ελλης Τριανταφυλλου

Ενα από τα συνηθισμένα κλισέ κάθε εκλογικής αναμέτρησης είναι η ανανέωση. Να αποστρατευτούν οι παλιοί και να αναδειχθούν νέα πρόσωπα. Αυτό λέγεται για δύο λογους. Ο πρώτος είναι γιατί ακούγεται πολύ λογικό. Ο δεύτερος, διότι ακούγεται ευχάριστα στα αυτιά των πολιτών. Θεωρητικά, δεν υπάρχει ούτε ένα επιχείρημα που να υποστηρίζει την αντίθετη άποψη. Φυσικά και δεν θα βρεθεί εύκολα κάποιος που να επιχειρηματολογησει υπέρ της ανάγκης να συνταξιοδοτούνται οι πολιτικοί από την πολιτική και να μην αποχωρούν από την ενεργό δράση, ακόμη και αν έχουν περάσει τα όρια που σε κάθε άλλο χώρο σηματοδοτούν την ολοκλήρωση της διαδρομής. Φυσικά και δεν μπορεί εύκολα να αντιληφθεί κανείς πώς είναι δυνατόν να πιστεύουν ορισμένοι πολιτικοί ότι δικαιούνται να επικαλούνται το δημόσιο συμφέρον όταν, λόγω ηλικίας, είναι αδύνατο να ακολουθούν τους ρυθμούς και να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της εποχής. Ιδιαίτερα της εποχής που διανύουμε, με τους φρενήρεις ρυθμούς και τις συνεχείς αναπροσαρμογές των δεδομένων.

Το ερώτημα είναι αν, από μόνη της, η έννοια της ανανέωσης, σημαίνει κάτι για την ποιότητα του δημόσιου βίου. Σίγουρα συνιστά ένα βήμα η αποχώρηση της παλιάς φρουράς και η ανάδειξη μιας νέας. Αν, ωστόσο, αυτή η αλλαγή σκυτάλης γίνεται με τα ίδια κριτήρια και την ίδια μεθοδολογία, τότε η μόνη ευκαιρία που προσφέρουν οι πολίτες στους επίδοξους νέους πολιτικούς, με μαθηματική ακρίβεια, είναι να γίνουν σαν τους παλιούς. Για παράδειγμα, αν ο ψηφοφόρος-πολίτης αποφασίσει να «τελειώσει» τον επί σειρά ετων βουλευτή της περιφέρειάς του γιατί δεν του έκανε το τρίτο ρουσφέτι που του ζήτησε, τότε ο νέος που θα εκλεγεί -και για να εκλεγεί- δεν θα έχει άλλο δρόμο από την πεπατημένη του προκατόχου του. Με την ίδια λογική, δεν έχει κανένα νόημα ο ψηφοφόρος-πολίτης να στηρίξει με την ψήφο του έναν νέο άνθρωπο, με αρετές, προσόντα και επιτυχή επαγγελματική διαδρομή, αν το μόνο που ζητάει ως αντάλλαγμα είναι να του τηλεφωνεί στην ονομαστική του εορτή και να παρίσταται στη λιτανεία του τοπικού άγιου. Γιατί, δηλαδή, να στείλει στη Βουλή έναν πολλά υποσχόμενο νέο πολιτικό, όταν αυτός, αν θέλει να επανεκλεγεί, θα πρέπει να ξεχασει ό, τι ηξερε, και αντ’ αυτών να μάθει τσάμικο;

Και φέτος τον Δεκαπενταύγουστο οι σόλες των πολιτικών πήραν φωτιά, τρέχοντας από πανηγύρι σε πανηγύρι και από πολιτιστική εκδήλωση σε ονομαστική εορτή.

Πόση αξία έχει τελικά όλη αυτή η κουβέντα, αν το μείζον για την ποιότητα της δημοκρατίας μας ζήτημα της διαφάνειας και της οικονομικής ανεξαρτησίας ενός πολιτικού είναι εξ αρχής υπονομευμένο; Γιατί, π. χ., ένας νέος πολιτικός, με οράματα, ιδέες, γνώση και διάθεση για δουλειά, πρέπει να διατηρεί ένα, δύο ή περισσότερα εκλογικά κέντρα, ανάλογα με την περιφέρεια στην οποία δοκιμάζει την τύχη του, για να έχει ελπίδα εκλογής; Αν συμφωνήσουμε ότι δικαίωμα συμμετοχής στα κοινά πρέπει να εχουν μονο οι έχοντες, τότε καλώς. Αν όχι, τότε το ισχύον καθεστώς πρέπει να ανατραπεί άμεσα, διότι έτσι όπως έχει στηθεί, οδηγεί από την πρώτη ημέρα και με ταχύτητα στον εκμαυλισμό πολιτικών και πολιτών.

Τα ίδια και τα ίδια, θα πείτε. Ολα αλλάζουν κι όλα τα ίδια μένουν και η κουβέντα γίνεται για να γίνεται. Αλήθεια είναι. Ομως υποτίθεται ότι μ’ αυτά κι αυτά η χωρα έχει πιάσει πάτο και οι πολίτες τα όριά τους. Υποτίθεται ότι για όλα αυτά γιγαντώνεται μέρα με την ημέρα η απαξία και η απαρέσκεια των πολιτών για τους πολιτικούς. Υποτίθεται, ακόμη, ότι η ανάγκη για ανανέωση είναι γνήσια και αποτυπώνει την πραγματική αγωνία της κοινωνίας, η οποία συνειδητοποιεί με καθυστέρηση ότι έχει σημαντικό μερίδιο ευθύνης. Αν πράγματι είναι έτσι, τότε να ελπίσουμε ότι σε αυτές τις εκλογές θα αναδειχθεί μια νέα γενιά πολιτικών στελεχών -με ουσιαστικά και όχι απαραίτητα ηλικιακά κριτήρια- η οποία θα θέσει εν αμφιβόλω τα εμπεδωμένα μοντέλα και δεν θα περιοριστεί στην ακριβή επανάληψή τους. Αυτό θα είναι ένα μεγάλο κέρδος. Και για τους πολιτικούς και για τους πολίτες.

ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ