ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Επιτέλους, ένα τέλος στα «πρέπει»...

Του ΑΝΔΡΕΑ Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

andathanasiou@gmail.com

 

Ακούγονται πολλές φορές, παλαιότεροι, αλλά και νέοι πολιτικοί στη Βουλή, αλλά και στα κανάλια, να απευθύνονται στους πολίτες και να ρητορεύουν αναπτύσσοντας μια σειρά από «πρέπει». 

Ξεκινούν το λόγο τους με το «πρέπει» και τελειώνουν κατά τον ίδιο τρόπο.  

Εμφανίζονται, έτσι, σαν σχολιαστές των εξελίξεων, που δεν έχουν ξεκάθαρη θέση, δεν αναλαμβάνουν συγκεκριμένες δεσμεύσεις και δεν καταθέτουν καμιά συγκροτημένη πρόταση, κανένα σχέδιο.

 

Αοριστολογούν ακόμη και σ' αυτά που αναγνωρίζουν ως απολύτως αναγκαία και αναμασούν αυτά που οι ίδιοι καλούνται να πράξουν, αυτά που ο πολίτης απαιτεί απ' αυτούς.  

Αποδεικνύουν, τελικά, πως αδυνατούν να καταλάβουν ακόμη και το αυτονόητο:  

Οτι τα «πρέπει» βγαίνουν από την κοινωνία και απευθύνονται σε αυτούς. 

Οτι ο κόσμος είναι εκείνος που δικαιούται να τα αναπτύσσει στους πολιτικούς και όχι οι πολιτικοί στον κόσμο.

Είναι προφανές πως όσο υπάρχουν πολιτικοί και πολιτικές δυνάμεις που επιμένουν να αναμασούν και να απευθύνουν στους πολίτες το ένα ή το άλλο «πρέπει», άλλο τόσο τα «πρέπει» θα παραμένουν «πρέπει». Διότι πολύ απλά καταδεικνύουν έτσι μια προσπάθεια υπεκφυγής και αοριστολογίας.  

Αναμηρυκάζουν διαπιστώσεις, που είναι καλά γνωστές σε όλους κι απλώνουν μια ευχή στον αέρα. 

Αντιγράφουν πρακτικές του παρελθόντος που χρεοκόπησαν και έσυραν τη χώρα σε αδιέξοδο. 

Πιστοποιούν, τελικά, πως με τέτοιες αντιλήψεις, στην καλύτερη περίπτωση, ο τόπος θα χάνει μαζί τους τον καιρό του. Κι αυτό, σε δύσκολους κι αβάσταχτους καιρούς, ο κόσμος δεν το αντέχει. Σε τέτοιες, άλλωστε, εποχές ο χρόνος δεν είναι απλά και μόνο χρήμα. Για χώρες κι ανθρώπους που δεν αντέχουν άλλο, είναι ζήτημα επιβίωσης.

Οταν αλλάζουν οι καιροί, είναι ανάγκη να αλλάζουν και οι πολιτικές δυνάμεις τις πρακτικές που συνήθισαν. Οταν η χώρα βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή, είναι ανάγκη να ρωτούν τι μπορούν να δώσουν και όχι τι να πάρουν. Οταν ο κόσμος αντιμετωπίζει τόσα προβλήματα, είναι ανάγκη να αφιερώνουν χρόνο στην επίλυσή τους και όχι στην κομματική αξιοποίησή τους. Δεν προσθέτουν με αφηγήσεις και περιγραφές των καταστάσεων που ο κόσμος ξέρει καλύτερα απ' ό,τι οι ίδιοι. Ούτε με κραυγές και ψιθύρους, που δεν αποβλέπουν παρά μόνο στη δημιουργία εντυπώσεων εις βάρος των άλλων. Δεν απαντούν, έτσι, στους πολίτες που ζητούν συγκεκριμένες προτάσεις, πειστικές δεσμεύσεις και ρεαλιστικά, αλλά ελπιδοφόρα προγράμματα. Και βέβαια δεν ανταποκρίνονται στο χρέος τους, κατηγορώντας τους άλλους πως δεν ανταποκρίνονται στο δικό τους.

Στους δύσκολους σημερινούς καιρούς χρειάζεται, όσο ποτέ στο παρελθόν, να μην περιορίζονται οι πολιτικοί σε διαπιστώσεις, αλλά να προχωρούν στο «διά ταύτα». 

Να μην εξαντλούνται σε κρίσεις και επικρίσεις, αλλά να καταθέτουν προτάσεις για στέρεες λύσεις. 

Να μην αναμασούν διακηρύξεις για το ευκταίο, αλλά να προσδιορίζουν τον τρόπο, το χρόνο και τα μέσα που μπορούν να το κάνουν εφικτό. 

Να λένε τι ακριβώς σχεδιάζουν, με ποιους θα το κάνουν και πώς θα το κάνουν. 

Να μη θεωρητικολογούν αόριστα, αλλά να ανταποκρίνονται στην «εποχή του συγκεκριμένου». 

Και βέβαια να αναλαμβάνουν το κόστος συγκροτημένων προτάσεων, ανατροπών και ρήξεων, με τα στραβά και τ' ανάποδα που καθηλώνουν τον τόπο. Διότι λύσεις χωρίς κόστος δεν υπάρχουν. Και όποιος υποστηρίζει ή αφήνει να εννοηθεί το αντίθετο, πάλι στο «πρέπει» θα γυρίσει και εκεί θα μείνει.

Στο κάτω κάτω, λοιπόν, της γραφής, ο τόπος έχει ανάγκη και ο κόσμος απαιτεί από τους πολιτικούς κάτι πολύ απλό:  

ΤΟΥΡΚΙΑ: Η απομόνωση της Αγκυρα, κίνδυνοι και ευκαιρίες

Του ΑΝΔΡΕΑ Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Εξειδικεύοντας το δόγμα του στρατηγικού βάθους και των μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες της χώρας, σε μια ομιλία του, τον Απρίλιο του 2012, ο τότε υπουργός των Εξωτερικών και σημερινός πρωθυπουργός της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου δεν άφηνε αμφιβολίες.

 

Προσδιόριζε ως άμεσο στόχο της τουρκικής πολιτικής τη μετεξέλιξη της χώρας του σε «παγκόσμια δύναμη» και προεξοφλούσε «συνάντηση με τους αδελφούς στις χώρες που χάθηκαν». 

Η νεοοθωμανική άρχουσα τάξη, με επικεφαλής τον Ταγίπ Ερντογάν, οραματιζόταν μια Τουρκία που μετεξελίσσεται σε νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία και δεν σταματούσε πουθενά. Φιλοδοξούσε να παραμερίσει το συριακό καθεστώς, στήριζε τους σουνίτες του Ιράκ και του Λιβάνου, υποστήριζε τη Χαμάς, επένδυε στην άνοδο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην Αίγυπτο, την Τυνησία και τη Λιβύη. Επιχειρούσε, ταυτόχρονα, ανοίγματα στη Βουλγαρία και την Αλβανία, ενώ δεν δίσταζε να προκαλεί το Ισραήλ, να περιφρονεί την Ευρώπη και να αντιπαρατίθεται στις ΗΠΑ.

Μόλις δύο χρόνια από τότε, η Τουρκία κατέληξε να περιβάλλεται από περισσότερους εχθρούς παρά από φίλους. 

Το συριακό καθεστώς παραμένει ακλόνητο, ενώ στο Ιράκ, το Ιράν και τον Λίβανο αναπτύσσονται δυνάμεις που δεν τη βλέπουν με καθόλου καλό μάτι. Στη Λιβύη, ενώ δεν υπάρχει ακόμη κυβέρνηση, καμιά από τις συμπλεκόμενες φατρίες δεν προσβλέπει στην Αγκυρα. Και στην Αίγυπτο το καθεστώς του Στρατάρχη Αλ Σίσι έχει εξελιχθεί σε φανατικό πολέμιο των επιδιώξεων, ακόμη και των προϊόντων της Αγκυρας. Απέμεινε, έτσι, η Τουρκία με μόνους συμμάχους στη γειτονιά της το Κατάρ και τη Χαμάς, ενώ τα ανοικτά μέτωπα απλώνονται από το Ιράκ στο Ιράν και από τη Συρία, στον Λίβανο, την Ιορδανία, το Ισραήλ, τα Αραβικά Εμιράτα και την Αίγυπτο. Βρέθηκε, τώρα, αντιμέτωπη και με τα προβλήματα που δημιουργούνται από τον φρικιαστικό πόλεμο των τζιχαντιστών, που -σε ένα μεγάλο βαθμό- η ίδια εξέθρεψε. Κατέληξε, έτσι, από την προσδοκία ανατροπής του συριακού καθεστώτος στο φόβο δημιουργίας κουρδικού κράτους. Κι εκεί που στήριζε τους τζιχαντιστές, πιέζεται να στηρίξει τους Κούρδους και παραπαίει. Με αποτέλεσμα να προκαλεί δυσπιστία στο Δυτικό Κόσμο, αλλά και αντιδράσεις του κουρδικού στοιχείου στην επικράτειά της.

Μόλις πρόσφατα, έπειτα από εξεγερτικές κινητοποιήσεις των Κούρδων στην Κωνσταντινούπολη και πολλές άλλες πόλεις, η τουρκική κυβέρνηση αναγκάστηκε να επιβάλει στρατιωτικό νόμο και να κατεβάσει, πρώτη φορά μετά το πραξικόπημα του στρατηγού Κ. Εβρέν, το στρατό στους δρόμους. Από την απόπειρα να ελέγξει πολιτικά τις μουσουλμανικές χώρες, κατέληξε σε αδυναμία ελέγχου μεγάλων μαζών του εθνοτικού μωσαϊκού της. Παρ'όλα αυτά, ο Τούρκος πρόεδρος Τ. Ερντογάν και το κόμμα του, έπειτα από δύσκολες συγκρούσεις με τους στρατοκράτες και αλλεπάλληλες εκλογικές νίκες, όντας κυρίαρχοι στο πολιτικό σκηνικό και παντελώς ανεξέλεγκτοι, βυθίζονται στη μέθη και την αλαζονεία της εξουσίας.

Μπροστά σε όλα αυτά, ο Ελληνισμός δεν μπορεί παρά να δει σοβαρούς κινδύνους, αλλά και μεγάλες ευκαιρίες: 

ΤΟΥΡΚΙΑ: Σχέδιο για ελληνική υποχώρηση

Του ΑΝΔΡΕΑ Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Εδώ και σαράντα χρόνια οι λεγόμενες «ενδοκυπριακές συνομιλίες» ξεκινούν με υποχωρήσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς, διακόπτονται από προκλήσεις της τουρκικής και ξαναξεκινούν με νέες ελληνικές υποχωρήσεις.

 

Από την πρώτη συμφωνία κορυφής που πρόβλεπε «δικοινοτική ομόσπονδη δημοκρατία», η ελληνοκυπριακή ηγεσία υποχώρησε στη «διζωνική ομοσπονδία», κατόπιν στην αναγνώριση «πολιτικής ισότητας των δύο κοινοτήτων» και μετά στην αποδοχή της τουρκικής αξίωσης για κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και σύσταση ενός νέου μορφώματος από δύο «συνιστώντα κράτη».

 Με μοναδική εξαίρεση το εκτρωματικό Σχέδιο Ανάν, δεν υπήρξε κύκλος διαπραγματεύσεων που να μη διακόπηκε από την τουρκική πλευρά και να μην ξεκίνησε έπειτα από υποχωρήσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς.

Αυτό ακριβώς επιδιώκεται από την Αγκυρα και με την πειρατική εισβολή της στην κυπριακή ΑΟΖ. Ενώ οι συνομιλίες είχαν επαναληφθεί στις αρχές του χρόνου, με σοβαρές ελληνοκυπριακές υποχωρήσεις, η κατοχική διοίκηση δεν έκανε ούτε βήμα πίσω. Και σαν να μην έφτανε αυτό, μόλις μια βδομάδα πριν από την προγραμματισμένη συνάντηση των Ν. Αναστασιάδη και Ντ. Ερογλου με το νέο σύμβουλο του γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, η Αγκυρα προχώρησε στη δέσμευση περιοχών της κυπριακής ΑΟΖ και ανήγγειλε την έξοδο του «Μπαρμπαρός». Γνώριζε, πολύ καλά, πως η απόφασή της θα προκαλούσε την αντίδραση του Κυπρίου προέδρου και είναι βέβαιο πως αυτό ακριβώς επεδίωκε. Να διακοπούν, δηλαδή, οι συνομιλίες και να προκληθεί ένταση, έτσι ώστε να εκβιάσει είτε την εγκατάλειψη των γεωτρήσεων που ξεκίνησαν, είτε την αποδοχή του ψευδοκράτους ως συνεταίρου στο φυσικό αέριο, είτε την ένταξη των αξιώσεών της στην ατζέντα των συνομιλιών.

Σήμερα, είναι ήδη πασιφανές ότι οι διεθνείς μεσολαβητές αναζητούν συμβιβαστική φόρμουλα, που να οδηγεί στην επανάληψη των ενδοκυπριακών, με νέα υποχώρηση της ελληνοκυπριακής πλευράς. Ο Αμερικανός πρεσβευτής στη Λευκωσία Τζον Κόνιγκ έθεσε δημόσια θέμα συζήτησης του φυσικού αερίου στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ενώ ο ειδικός σύμβουλος των Ηνωμένων Εθνών για το Κυπριακό Εσπεν Αϊντα αποκάλυψε πως εργάζεται στην ίδια κατεύθυνση. Ομολόγησε, συγκεκριμένα, πως στόχος του είναι να «δημιουργηθεί ένα πλαίσιο, στο οποίο τα δύο μέρη να αναλογιστούν το κοινό τους μέλλον σε σχέση με την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων».

Σε μια προσπάθεια να εντείνει ακόμη περισσότερο την πίεση, ο Τούρκος πρόεδρος Τ. Ερντογάν έσπευσε να δηλώσει πως δεν θα κάνει «ούτε ένα βήμα πίσω», ενώ ο αρχηγός του τουρκικού Ναυτικού Μπ. Μποστάνογλου άρχισε να κραυγάζει πως οποιαδήποτε παρεμπόδιση τουρκικού σκάφους θα σημάνει πολεμική εμπλοκή. 

ΤΟΥΡΚΙΑ: Μετέωρες (?) οι κινήσεις της στη Μεσόγειο

Του ΑΝΔΡΕΑ Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Από την πρώτη στιγμή ήταν φανερό πως η Αγκυρα επιχειρούσε να προκαλέσει ένταση και να επιβάλει κάτω από έκτακτες πολεμικές συνθήκες τις αξιώσεις που επίμονα πρόβαλλε ώς τότε και σταθερά απέκρουε η Λευκωσία. 

Θεωρούσε, προφανώς, πως φέρνοντας τα πράγματα στα άκρα, θα μπορούσε να εκβιάσει τους Δυτικούς που τη χρειάζονται στον πόλεμο ενάντια στους τζιχαντιστές και να απαιτήσει ανταλλάγματα εις βάρος του Ελληνισμού.

 

Φιλοδοξούσε, ίσως, να παρασύρει τον Ελληνισμό στο ταμπλό του πολέμου, εκεί που τον θεωρεί αδύναμο, και να τον απομακρύνει από το Διεθνές Δίκαιο που είναι παντοδύναμος. 

Προσδοκούσε, ενδεχομένως, να επαναλάβει το σκηνικό που έστησε τον Μάρτη του 1987, όταν προκαλώντας συνθήκες άμεσης πολεμικής εμπλοκής, εξανάγκασε την Αθήνα να δεσμευτεί πως θα απέχει από κάθε έρευνα και γεώτρηση σε ολόκληρη την αιγαιακή υφαλοκρηπίδα. 

Εκτιμούσε, μάλλον, πως με την πειρατική εισβολή της στην κυπριακή ΑΟΖ θα εξανάγκαζε την ελληνοκυπριακή πλευρά αρχικά να διακόψει τις ενδοκυπριακές συνομιλίες και στη συνέχεα να γυρίσει αποδεχόμενη τις αξιώσεις της. Είτε εγκαταλείποντας, δηλαδή, κάθε διαδικασία εξόρυξης φυσικού αερίου είτε αποδεχόμενη την ισότιμη συμμετοχή του ψευδοκράτους στο μοίρασμα και τη λήψη των αποφάσεων.

Φαίνεται, τώρα, ιδίως μετά τη συμφωνία να συγκληθεί, στις αρχές του Δεκέμβρη, το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας Ελλάδας και Τουρκίας, πως τόσο η Λευκωσία όσο και η Αθήνα επέλεξαν να αποκρούσουν την απόπειρα στρατιωτικοποίησης των εξελίξεων και να αντεπιτεθούν στον πολιτικό και διπλωματικό τομέα. Οτι δεν παρασύρθηκαν ούτε από κραυγές πολεμοκάπηλων ούτε από τη μανιώδη προσπάθεια της Αγκυρας να στρατιωτικοποιήσει το ζήτημα του φυσικού αερίου στην κυπριακή ΑΟΖ. Και ότι δεν μπόρεσαν ούτε η δήλωση του Τούρκου προέδρου πως δεν κάνει βήμα πίσω ούτε η έμμεση απειλή του αρχηγού του τουρκικού στόλου για ετοιμότητα πολεμικής εμπλοκής, να προκαλέσουν σπασμωδικές αντιδράσεις. Μπροστά στην εμμονική προσπάθεια της Αγκυρας να προκαλέσει τον Ελληνισμό, αποφασίστηκε να αποφευχθούν κινήσεις που θα έφερναν αδιέξοδο και θα προκαλούσαν πιεστικές διεθνείς παρεμβάσεις αποκλιμάκωσης.

Φαίνεται τελικά ότι Αθήνα και Λευκωσία, μπροστά στην τυχοδιωκτική τακτική της Αγκυρας, έδωσαν ακόμη μεγαλύτερη έμφαση στη θεμελίωση ισχυρών στρατηγικών αξόνων με την Αίγυπτο και το Ισραήλ και βγήκαν μπροστά από τις εξελίξεις. Με τη διακήρυξη του Καΐρου, την οποία ο τουρκικός Τύπος χαρακτηρίζει «βρόμικη συμμαχία», άνοιξαν το δρόμο όχι μόνο για την επιτάχυνση των συνομιλιών οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών, αλλά και για τη θεμελίωση μιας νέας τριμερούς συμμαχίας, δίπλα σε εκείνη που έχει ήδη αναπτυχθεί με το Ισραήλ. Και βέβαια δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι, από την επομένη κιόλας, Αθήνα και Λευκωσία άνοιξαν νέο κύκλο διαλόγου με το Τελ Αβίβ και εργάζονται για μία ακόμη τριμερή συνάντηση κορυφής, αυτή τη φορά με το Ισραήλ.

TOYΡΚΙΑ: Απρόβλεπτος και επικίνδυνος ο Ταγίπ Ερντογάν

Του ΑΝΔΡΕΑ Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Οι Ελληνες γνωρίσαμε τον Ταγίπ Ερντογάν ως πρωθυπουργό της χώρας του, το 2003, να ασκεί δημόσια πιέσεις στον τότε κατοχικό ηγέτη Ραούφ Ντενκτάς, για υποχωρήσεις στο Κυπριακό. 

Μάθαμε κατόπιν ότι βρισκόταν σε πόλεμο με τους στρατιωτικούς που επέμεναν σε πολιτικές σύγκρουσης με την Ελλάδα, ακόμη και με την πρόκληση τεχνητής κρίσης.

 

Ακούγαμε συχνά μετριοπαθείς απόψεις που έτειναν στην τεκμηρίωση του δόγματος, που πρόβαλλε ο ινστρούκτοράς του Αχμέτ Νταβούτογλου, για μια πολιτική μηδενικών προβλημάτων με όλους τους γείτονές του. 

Τα όσα ωστόσο ακολούθησαν, αποδεικνύουν πως όλα αυτά δεν συνιστούσαν παρά μόνο τακτικές κινήσεις στο πλαίσιο εσωτερικών σκοπιμοτήτων, που πρότασσε ως βασικές προϋποθέσεις πριν ξεδιπλώσει τη στρατηγική του για μια Τουρκία διάδοχο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Οταν το κόμμα του κατέγραψε τον πρώτο εκλογικό θρίαμβό του, τον Νοέμβριο του 2002, ο Ταγίπ Ερντογάν δεν μπόρεσε ούτε καν βουλευτής να εκλεγεί, καθώς είχε καταδικαστεί για υπόθαλψη θρησκευτικού μίσους και δεν είχε ανακτήσει το δικαίωμα του εκλέγεσθαι. Τέθηκε, έτσι, αντ' αυτού, επικεφαλής της κυβέρνησης ο αντιπρόεδρος του κόμματός του Αμπντουλάχ Γκιουλ και ο ίδιος περίμενε ώς τον Μάρτιο του 2003, όταν μετά τη νίκη του στις επαναληπτικές εκλογές της επαρχίας Σίιρτ, βγήκε βουλευτής και έγινε πρωθυπουργός.  

Από τότε, ωστόσο -και για μεγάλο διάστημα- αντιμετώπιζε το μένος του κεμαλικού βαθέος κράτους. Φοβόταν πως μια πολεμική κρίση θα έδινε το πάνω χέρι στους στρατιωτικούς και εμφανιζόταν μετριοπαθής απέναντι στον Ελληνισμό. Φαίνεται, μάλιστα, πως μετρούσε πολύ καλά τα πράγματα, καθώς οι στρατιωτικοί, αντίστροφα σκεπτόμενοι, είχαν φτάσει στο σημείο να προωθούν, με το σχέδιο «Βαριοπούλα», πολεμική ρήξη με την Ελλάδα και πρόκληση εσωτερικής αναταραχής, για να τον παραμερίσουν.

Εκτοτε, τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά. Ο Ταγίπ Ερντογάν, ύστερα από πολλές και δύσκολες συγκρούσεις με το στρατιωτικό κατεστημένο, έγινε απόλυτος κυρίαρχος στο εσωτερικό μέτωπο, πετυχαίνοντας μάλιστα ολοένα και πιο μεγάλες εκλογικές νίκες. Αλλαξε το Σύνταγμα, ενίσχυσε τις αρμοδιότητες του Προέδρου της Δημοκρατίας και αναρριχήθηκε στο ύπατο αξίωμα.

Ουδέποτε, ωστόσο, απομακρύνθηκε από τις διεκδικήσεις της χώρας του εις βάρος του Ελληνισμού.  

Διατηρεί το casus belli για την περίπτωση που η Αθήνα επεκτείνει τα ελληνικά χωρικά ύδατα. 

Απαγορεύει στην Ελλάδα κάθε έρευνα και γεώτρηση στο Αιγαίο πέρα από τα χωρικά της ύδατα. 

Αμφισβητεί το νομικό καθεστώς απροσδιόριστου αριθμού ελληνικών νησίδων, επιμένοντας στους ισχυρισμούς για δήθεν «γκρίζες ζώνες». 

Συνεχίζει τις προκλητικές «επιδείξεις σημαίας» στέλνοντας πολεμικά σκάφη ακόμη και ώς τις ακτές του Σουνίου. 

Επαναλαμβάνει τις παραβάσεις στο FIR Αθηνών και τις παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου της Ελλάδας, ακόμα και με πτήσεις οπλισμένων αεροσκαφών πάνω από τα νησιά μας. 

Αρνείται το δικαίωμα της Ελλάδας να κηρύξει Συνορεύουσα Ζώνη στο Αιγαίο. Αρνείται το δικαίωμα της Ελλάδας να κηρύξει ΑΟΖ.

Επιμένει αδιάλλακτα στην κατοχή κυπριακών εδαφών και δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία. 

Πραγματοποιεί, τώρα, πειρατική εισβολή στην κυπριακή ΑΟΖ, εκτοξεύει απειλές για την ελληνική υφαλοκρηπίδα στο Καστελόριζο και το Αιγαίο και δείχνει αποφασισμένος να φτάσει στα άκρα. 

Ετοιμάζεται, προφανώς, και για νέα απόπειρα τετελεσμένων.

ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ποιες ανατροπές σηματοδοτεί η τριμερής του Καΐρου

Του ΑΝΔΡΕΑ Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Ελλάδα και Κύπρος έχουν τώρα μια νέα βάση για την αναδόμηση της γεωπολιτικής θέσης τους, την κατάκτηση στρατηγικού ρόλου στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη, την προάσπιση των δικαίων και των δικαιωμάτων τους στις γύρω θάλασσες και την απόκρουση της διεκδικητικής στρατηγικής της Τουρκίας.

 

Με τη συμφωνία κορυφής του Καΐρου, έβαλαν -όπως υπογράμμισε ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς- τα «θεμέλια» για μια «πολυσήμαντη ιστορική συνεργασία» στην ενέργεια, την οικονομική ανάπτυξη και τον πόλεμο στην τρομοκρατία. 

Κάλεσαν την Τουρκία να σταματήσει όλες τις έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ και να συμπράξει σε μία συνολική και διαρκή λύση του Κυπριακού. Πάνω από όλα, όμως, αφού υπογράμμισαν «την καθολική ισχύ της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας», αποφάσισαν «να προχωρήσουν το ταχύτερο τις διαπραγματεύσεις για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών, όπου αυτό δεν έχει γίνει ακόμη».

Με δεδομένο ότι η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών ανάμεσα στην Κύπρο και την Αίγυπτο έχει γίνει από το 2003, είναι προφανές πως η συγκεκριμένη αναφορά παραπέμπει ευθέως στην οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών της Κύπρου και της Αιγύπτου με εκείνες της Ελλάδας. 

Αποκαλύπτει ότι η Αίγυπτος εγκατέλειψε οριστικά παλαιότερες θέσεις της, που συνοψίζονταν άλλοτε στη φράση «δεν έχουμε κοινά σύνορα» και άλλοτε στην προτροπή «βρείτε τα πρώτα με την Τουρκία». 

Αναγνωρίζει τα δικαιώματα του Καστελόριζου και της Στρογγύλης στις θαλάσσιες ζώνες, στην υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ, δηλώνει ότι δεν έχει θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία και συμφωνεί ότι οι δικές της ζώνες συνορεύουν με εκείνες της Ελλάδας. 

Αποκρούει ξεκάθαρα πλέον τη θέση της Αγκυρας ότι ανάμεσα στην ελληνική και την κυπριακή ΑΟΖ παρεμβάλλεται μια εκτεταμένη τουρκική ζώνη που φτάνει ώς τη δική της και συμφωνεί ότι η Ελλάδα θα έχει θαλάσσια σύνορα, τόσο με την ίδια όσο και με την Κύπρο.

Η υπογραφή της τριμερούς του Καΐρου δεν σημαίνει βέβαια ότι κερδήθηκε ο πόλεμος. Σίγουρα, ωστόσο, η Αίγυπτος εγκατέλειψε την αντίπερα όχθη και συμμαχεί με την Ελλάδα. Συγκροτείται έτσι ένας δεύτερος στρατηγικός άξονας δίπλα σ' εκείνο που φτάνει από την Αθήνα στο Τελ Αβίβ και κερδίζεται ένας ακόμη ισχυρός περιφερειακός σύμμαχος. Δημιουργούνται νέα δεδομένα σε ό,τι αφορά την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών και το γεωστρατηγικό ρόλο της Ελλάδας, τα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό. Ανοίγει, ταυτόχρονα, ο δρόμος για ευρύτερες συμμαχίες στην Αν. Μεσόγειο και γίνεται ένα μεγάλο βήμα προς την Ανατολή που ισχυροποιεί, ταυτόχρονα, τη θέση της Ελλάδας στη Δύση.

Εξίσου βέβαιο, όμως, είναι πως η Αγκυρα δεν λογαριάζει να μείνει αδρανής. Είναι άλλωστε γνωστό πως στην τελευταία συνεδρίασή του, το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας αποφάσισε τη συνέχιση των τουρκικών διεκδικήσεων, όχι μόνο στην Κύπρο, αλλά και στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο. 

Γνωστό επίσης είναι πως από το 2010 η Αγκυρα έχει βάλει σε εφαρμογή σχέδιο τετελεσμένων για την υφαρπαγή μεγάλων τμημάτων της κυπριακής και ελληνικής υφαλοκρηπίδας στην Αν. Μεσόγειο. Και βέβαια είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι ο φιλοκυβερνητικός τουρκικός Τύπος, αντιμετωπίζοντας με ειρωνικά σχόλια την τριμερή συμφωνία, κάνει λόγο για ένα μπλοκ με πολλά συμφέροντα, αλλά χωρίς ελπίδες. Αναγνωρίζει πως η Τουρκία απομονώθηκε στο θέμα της ΑΟΖ, αλλά προεξοφλεί πως δεν πρόκειται να υποχωρήσει και θα αντιδράσει όταν έρθει η ώρα που η ίδια θα επιλέξει.

TOYΡΚΙΑ - ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η τριμερής του Καΐρου και τα δίκαια του Ελληνισμού

Του ΑΝΔΡΕΑ Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

«Η Ελλάδα», έλεγε σε μια διάλεξή του στην Αγκυρα, το Νοέμβριο του 2009, ο Τούρκος καθηγητής Sertac Hami Basϋeren, «προσπαθεί να χαράξει τα όρια με την Αίγυπτο. Εάν γίνει αυτό, σε εμάς δεν έμεινε τίποτε. Στην περιοχή αυτή η Ελλάδα συνορεύει με την Κύπρο. Στο χώρο αυτό υπάρχει μια θαλάσσια περιοχή 140.000 τετρ. χλμ.

 Εάν υλοποιηθεί η οριοθέτηση αυτή, η Ελλάδα θα μας κλέψει ένα τμήμα 80.000 τετρ. χλμ., ένα τμήμα 40.000 τετρ. χλμ. θα πάει στην Κύπρο και σ' εμάς θα μείνει ένα τρίγωνο ανοικτά του κόλπου της Αττάλειας. Αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή... Οταν η Ελλάδα ξεκίνησε διαπραγματεύσεις για τη χάραξη των ορίων με την Αίγυπτο, η Τουρκία παρενέβη προς το Κάιρο και απέτρεψε τη συνέχισή τους».

Ενα χρόνο αργότερα, η Τουρκία έβαζε σε εφαρμογή ένα σχέδιο τετελεσμένων γεγονότων. Το καλοκαίρι του 2010 προκήρυξε ανοιχτό διαγωνισμό για «τρισδιάστατες σεισμικές έρευνες», ανάμεσα στην Κύπρο, το Καστελόριζο, τη Ρόδο, την Κάσο και την Κάρπαθο, υφαρπάζοντας μεγάλα τμήματα της ελληνικής και κυπριακής υφαλοκρηπίδας, ενώ λίγο αργότερα έστειλε στην ίδια περιοχή το «Πίρι Ρέις». Ιταμή εχθροπραξία με στόχο την υφαλοκρηπίδα στην περιοχή του Καστελόριζου, εκδηλώθηκε και το Μάρτιο του 2011, όταν τουρκικά σκάφη ανάγκασαν το ιταλικό ερευνητικό σκάφος «Explora», που διενεργούσε έρευνες με ελληνική άδεια, να απομακρυνθεί από την περιοχή και του επέτρεψαν να γυρίσει μόνο με την άδειά τους. Νέα απόπειρα τετελεσμένων σημειώθηκε το Σεπτέμβριο του 2011, όταν η Τουρκία έστειλε ξανά στην ίδια περιοχή, αρχικά, το «Πίρι Ρέις» και, αμέσως μετά, το νορβηγικό ερευνητικό σκάφος «Bergen Surveyor». Αποκορύφωμα των μεθοδεύσεών της αποτέλεσε η απόφαση του τουρκικού Υπουργικού Συμβουλίου, το Μάρτιο του 2012, να χορηγήσει άδειες για πετρελαϊκές έρευνες σε περιοχές που επικαλύπτουν μεγάλα τμήματα της ελληνικής και κυπριακής υφαλοκρηπίδας, νότια και ανατολικά του Καστελόριζου.

Η Αγκυρα, αφού κατάφερε στην αρχή να μπλοκάρει τις διαπραγματεύσεις Αθηνών - Καΐρου, ξεκίνησε στη συνέχεια μια σειρά μονομερών και αυθαίρετων ενεργειών με στόχο να δημιουργήσει τελεσμένα σε βάρος των ελληνικών συμφερόντων. Τώρα, ωστόσο, τα πράγματα στην Αίγυπτο άλλαξαν ριζικά και οι σχέσεις της με το Κάιρο μπήκαν στο κόκκινο. Αθήνα και Λευκωσία, ύστερα από αθόρυβες και συστηματικές προσπάθειες, προσέγγισαν το νέο αιγυπτιακό καθεστώς και μπόρεσαν να ανοίξουν το δρόμο για την επανεκκίνηση ενός ευρύτερου διαλόγου. Αποβλέπουν στην ανάπτυξη διμερών και πολυμερών συνεργασιών για σειρά ζητημάτων, ανάμεσα στα οποία ο τουρισμός, το εμπόριο, η ενέργεια και η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών, με σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας.

ΤΟΥΡΚΙΑ - ΘΡΑΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Καταπίεση μειονοτήτων από μειονότητα

Toυ ΑΝΔΡΕΑ Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

andathanasiou@gmail.com

 

Ενώ στις κυπριακές θάλασσες συνεχίζεται η εισβολή του «Μπαρμπαρός» και στο Αιγαίο εντείνονται οι διεκδικητικές εφορμήσεις τουρκικών αεροσκαφών, στη Θράκη εγκάθετοι της Αγκυρας μεθοδεύουν την ανάπτυξη αυτονομιστικού κινήματος.

Με πρωταγωνιστές το τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή και τους αυτοαποκαλούμενους «τουρκικούς συλλόγους», αναπτύσσονται συντονισμένες κινήσεις που δεν μπορεί ούτε να αγνοούνται ούτε να υποτιμούνται. Συντελείται, ήδη, με την αρωγή τουρκικών τραπεζών μεταβίβαση μεγάλων εκτάσεων γης από το χριστιανικό στο μουσουλμανικό πληθυσμό. Προετοιμάζεται, για το πρώτο εξάμηνο του χρόνου, σύναξη στην Κομοτηνή των αυτονομιστικών κινημάτων της Ευρώπης. Και μεθοδεύεται, εν όψει των επόμενων εθνικών εκλογών, μαζική μεταφορά από τη γείτονα μουσουλμάνων με ελληνική ιθαγένεια, προκειμένου να στείλει η Θράκη αποκλειστικά και μόνο μουσουλμάνους βουλευτές στη Βουλή των Ελλήνων.

Ολα αυτά σηματοδοτούν μια συντονισμένη απόπειρα που στόχο έχει το πέρασμα της τουρκικής πολιτικής από την έγερση μειονοτικού ζητήματος στην υποκίνηση αυτονομιστικού κινήματος. Αποτελούν κρίσιμο σταθμό ενός μακροχρόνιου σχεδιασμού και στηρίζονται σε δραματικές παραβιάσεις της Συνθήκης της Λοζάνης σχετικά με τις εκατέρωθεν μειονότητες, που υποτίμησε και ανέχτηκε για πολλές δεκαετίες η ελληνική πολιτεία. Ιδίως, μάλιστα, στην παραβίαση της Αρχής της Αμοιβαιότητας και την ανατροπή της πληθυσμιακής ισορροπίας που επέβαλε η Συνθήκη ανάμεσα στους μουσουλμάνους της Θράκης από τη μια και τους Ελληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ιμβρου και της Τενέδου από την άλλη. Αλλά και στην παραβίαση των δικαιωμάτων των Πομάκων και των Αθίγγανων από τους τουρκογενείς και το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής.

Ενώ ποτέ δεν εφαρμόστηκε το ειδικό μειονοτικό καθεστώς που προβλεπόταν στο άρθρο 14 της Συνθήκης για την Ιμβρο και την Τένεδο, ενώ κατασχέθηκαν βακούφια και ελληνικές περιουσίες στην Κωνσταντινούπολη, ενώ περιορίστηκε η δραστηριότητα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ενώ έκλεισαν σχολεία, καταστράφηκαν εκκλησίες και βεβηλώθηκαν μνημεία και νεκροταφεία, ενώ εκδιώχθηκαν από τη γείτονα πάνω από 100.000 Ελληνες και δεν απέμεναν παρά μόνο δυο-τρεις χιλιάδες γέροντες, εδώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο.  

Ο πληθυσμός των μουσουλμανικών μειονοτήτων στη Θράκη αυξήθηκε στις 120.000, ακμάζει και εκπροσωπείται στη Βουλή των Ελλήνων. Και έτσι η προβλεπόμενη από τη Συνθήκη ισορροπία ανατράπηκε δραματικά εις βάρος του Ελληνισμού.

Η δεύτερη παραβίαση αφορά στην απόπειρα «τουρκοποίησης» των μουσουλμανικών μειονοτήτων της Δυτικής Θράκης. Πρώτ' απ' όλα, η Συνθήκη της Λοζάνης μιλά αφ' ενός για Ελληνες στην Κωνσταντινούπολη, την Ιμβρο και την Τένεδο και αφ' ετέρου για μουσουλμάνους στην Ελλάδα. Στον ελληνικό μάλιστα αντίτυπό της, χρησιμοποιεί πληθυντικό -μιλά για «μουσουλμανικές» μειονότητες-, επισημαίνοντας έτσι την ύπαρξη στη Θράκη διαφορετικών και περισσότερων της μιας μουσουλμανικών μειονοτήτων. Παρ' όλα αυτά, η τουρκική πολιτική επιχειρεί, εδώ και χρόνια, να ενοποιήσει και να «τουρκοποιήσει» όλες τις θρησκευτικές μειονότητες, Και αυτό συνιστά ευθεία παραβίαση όχι μόνο της Συνθήκης, αλλά και των ευρωπαϊκών κανόνων για την προστασία των ιδιαίτερων πολιτισμικών, γλωσσικών και εθνοτικών μειονοτήτων.

Εάν λοιπόν, υπάρχει ανάμεσα στις δύο χώρες ένα ζήτημα μειονοτήτων, αυτό αφορά στην ανατροπή της πληθυσμιακής αναλογίας μεταξύ των Ελλήνων της Τουρκίας και των μουσουλμάνων της Ελλάδας. Και εάν το ελληνικό κράτος αποδείχθηκε ανεπαρκές στην προστασία των μειονοτικών δικαιωμάτων, αυτό αφορά στην καταπίεση των δικαιωμάτων των Πομάκων και των Αθίγγανων από τους αυτοαποκαλούμενους «Τούρκους». Αφορά στην καταπίεση μειονοτήτων από άλλη μειονότητα και από όργανα άλλης χώρας. Και αυτό είναι πράγματι πολύ σοβαρό.

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ζώνουν τη χώρα οι οχτροί

Γράφει ο ΑΝΔΡΕΑΣ Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

andathanasiou@gmail.com 

 

Το πέρασμα της Τουρκίας σε μια διεκδικητική στρατηγική δεν είναι καινούργιο.  

Ξεκίνησε (1973) με την εκχώρηση αδειών έρευνας για υδρογονάνθρακες σε περιοχές της ελληνικής αιγαιακής υφαλοκρηπίδας, συνεχίστηκε (1974) με την απειλή πολέμου σε περίπτωση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων, κορυφώθηκε (1974) με την εισβολή στην Κύπρο, πήρε νέες διαστάσεις με τις απόπειρες τετελεσμένων στο Αιγαίο (1976 και 1987), διευρύνθηκε (1996) με τη διεκδίκηση ακαθόριστου αριθμού νησίδων και φτάνει τώρα στην πειρατική δράση του Μπαρμπαρός.

Κατέγραψε έκτοτε η Τουρκία σημαντικές επιτυχίες σε βάρος του Ελληνισμού: εξαναγκασμό της Ελλάδας να κρατά ανενεργά τα δικαιώματά της για επέκταση των χωρικών υδάτων, ανακήρυξη Συνορεύουσας και Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στο Αιγαίο, αποχή από κάθε έρευνα και γεώτρηση σε ολόκληρη την αιγαιακή υφαλοκρηπίδα, «γκρίζες ζώνες». Και βέβαια κατοχή, εποικισμό, εθνοκάθαρση και εκτουρκισμό της κατεχόμενης Κύπρου. Αλλά και επιβολή της αξίωσης για νέο ομόσπονδο κράτος, άρνηση αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας και αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της. Μια πορεία που συνεχίζει με όσα πειρατικά επιχειρεί σήμερα στην κυπριακή ΑΟΖ.

Μείζονος σημασίας ζήτημα εγείρεται, στο μεταξύ, και με την απόπειρα της τουρκικής πολιτικής να περάσει, από την έγερση μειονοτικού ζητήματος, στην υποκίνηση αυτονομιστικού κινήματος στη Θράκη.  

Με πρωταγωνιστές το τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή και τους αυτοαποκαλούμενους «τουρκικούς συλλόγους», αναπτύσσονται, την ώρα αυτή, συντονισμένες κινήσεις στην ίδια κατεύθυνση. Προετοιμάζεται, για το πρώτο εξάμηνο του χρόνου, σύναξη στην Κομοτηνή των αυτονομιστικών κινημάτων της Ευρώπης. Υποβάλλονται διαμαρτυρίες σε ξένες πρεσβείες για δήθεν παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των μουσουλμάνων. Συντελείται, με την αρωγή τουρκικών τραπεζών, μεταβίβαση μεγάλων εκτάσεων γης από το χριστιανικό στο μουσουλμανικό πληθυσμό. Μεθοδεύεται, ενόψει των επόμενων εθνικών εκλογών, μαζική μεταφορά από τη γείτονα μουσουλμάνων με ελληνική ιθαγένεια, προκειμένου να αναδείξει η Θράκη αποκλειστικά και μόνο μουσουλμάνους βουλευτές.

Ακριβώς παραδίπλα, το κράτος των Σκοπίων, αφ' ενός αντιμετωπίζει την απειλή των Αλβανών εθνικιστών που θέλουν ένα μέρος του στους κόλπους της «Μεγάλης Αλβανίας» και αφ' ετέρου επιμένει στις ανιστόρητες αλυτρωτικές εμμονές και την εχθρότητα απέναντι στην Ελλάδα. Με κατασκευάσματα μικρομεγαλισμού και μια μάταιη απόπειρα να διαγράψουν, να παραγράψουν και να ξαναγράψουν την ιστορία αιώνων, αποδεικνύουν στείρα αντιπαλότητα και υπονομεύουν την προοπτική ένταξης στους ευρωατλαντικούς θεσμούς.

Το ενδιαφέρον των Αμερικανών, των Γερμανών και άλλων για ταχεία ένταξη, όχι μόνο των Σκοπίων, αλλά γενικότερα των Δυτικών Βαλκανίων στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ενωση επιφυλάσσει ένταση των πιέσεων προς την Αθήνα. Η Ελλάδα, ωστόσο, είναι οχυρωμένη στην ομόφωνη απόφαση που πήρε το ΝΑΤΟ το 2008 στο Βουκουρέστι και η θέση αυτή δεν εγκαταλείπεται. Παρ' όλα αυτά, η εκκρεμότητα δεν παύει να συνιστά πίεση στη χώρα.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, επανεμφανίζονται παραδίπλα, όπως φάνηκε με το πρόσφατο συμβάν στο Βελιγράδι, οι Αλβανοί εθνικιστές, που επισείουν απειλή αποσταθεροποίησης στην ευρύτερη περιοχή, ανεβάζουν την ένταση Αλβανίας - Σερβίας, τροφοδοτούν τις αποσχιστικές τάσεις στα Σκόπια και επιβαρύνουν τις ελληνοαλβανικές σχέσεις. 

ΚΥΠΡΙΑΚΟ και ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Απάντηση με αποφασιστικότητα και σύνεση

Του ΑΝΔΡΕΑ Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Προτού καλά καλά ξημερώσει η μέρα που θα έμπαινε σε εφαρμογή η σχετική τουρκική αγγελία, το σεισμογραφικό Barbaros, συνοδευόμενο από πολεμικά σκάφη, βρισκόταν στην κυπριακή ΑΟΖ.

 

Σχεδόν ταυτόχρονα, ύστερα από άδεια των Αρχών της Κύπρου, άρχιζαν στα ανατολικά της, σε περιοχή που εφάπτεται εκείνης που δέσμευσε η Τουρκία, ασκήσεις του ρωσικού πολεμικού ναυτικού. Λίγο αργότερα, σε συνεργασία με την Κυπριακή Εθνοφρουρά, ξεκινούσε και το Ισραήλ μεγάλη αεροναυτική άσκηση στην άλλη πλευρά του νησιού. Και μόλις πριν ξεκινήσουν όλα αυτά, είχαν φτάσει στη Λευκωσία μια εικοσαριά Αμερικανοί πράκτορες, ενδιαφερόμενοι προφανώς για όλα.

Για ακόμη μία φορά, την ώρα που φλέγεται η ευρύτερη περιοχή, η Τουρκία επανεμφανίζεται σαν ταραχοποιός. Παραβιάζει κατάφωρα το διεθνές, αλλά και το ευρωπαϊκό δίκαιο. Προσπαθεί να δημιουργήσει και να καταγράψει διεκδικήσεις σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Με πρόσχημα μια δήθεν «εξουσιοδότηση» από την κατοχική διοίκηση του ψευδοκράτους, επιχειρεί να βάλει κάτω από τον έλεγχό της τις ενεργειακές πηγές της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αμφισβητεί, όχι μόνο τα κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά και αυτήν ακόμη την υπόστασή της. Και προφανώς δεν ήταν καθόλου τυχαία η χρονική στιγμή που επέλεξε.

Η επικείμενη συνάντηση κορυφής μεταξύ της Ελλάδας, της Κύπρου και της Αιγύπτου για την αξιοποίηση του υποθαλάσσιου πλούτου τους, η ισχυροποίηση του σημερινού καθεστώτος στη Συρία, οι αντιφάσεις της σ' ό,τι αφορά τους τζιχαντιστές, αλλά και η προοπτική δημιουργίας κουρδικού κράτους, έσπρωχναν την Αγκυρα σε μια προσπάθεια δημιουργίας και εξαγωγής προβλημάτων προς τα δυτικά. Συλλειτουργούσαν, ωστόσο, στην ίδια κατεύθυνση και οι ηγεμονικές βλέψεις του νεοσουλτάνου της που -μετά την καθολική επικράτησή του στην πολιτική ζωή της χώρας- δείχνει να αισθάνεται παντοδύναμος και να αρέσκεται σε προκλήσεις προς τη Δύση.

Αθόρυβα, αλλά ουσιαστικά, ύστερα από σχετικές διαβουλεύσεις του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά με τον Κύπριο πρόεδρο Ν. Αναστασιάδη, Αθήνα και Λευκωσία προχώρησαν σε συμφωνία που ενοποιεί τον μεταξύ τους θαλάσσιο χώρο, δημιούργησαν θεσμική βάση απέναντι στις πειρατικές ενέργειες της Τουρκίας και προχώρησαν στον αναγκαίο στρατιωτικό συντονισμό. 

Αθόρυβα και διακριτικά ο ελληνισμός διεμήνυσε τη συμπαράστασή του στην Κύπρο που, άλλη μία φορά, προκαλείται και εκβιάζεται.  

Διαπιστώνεται, ωστόσο, ένα τεράστιο κενό από την πλευρά της Ε.Ε., πλήρες μέλος της οποίας είναι η Κύπρος. Αλλά και μια ένοχη αποστασιοποίηση της Αγγλίας που κατακρατά στο νησί κυρίαρχες βάσεις με το πρόσχημα της εγγυήτριας δύναμης και την υποχρέωση αρωγής στην Κυπριακή Δημοκρατία.

Απέναντι σε όλα αυτά, η κυπριακή ηγεσία δεν μπορούσε παρά να διακόψει -και το έκανε από την πρώτη στιγμή- τις λεγόμενες ενδοκυπριακές συνομιλίες. Υστερα από εθνική συνεννόηση, αποφάσισε, επίσης, να μη συναινέσει στο άνοιγμα κανενός νέου κεφαλαίου στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, αλλά και να καταγγείλει την Αγκυρα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, στον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό και στην αρμόδια για το Δίκαιο της Θάλασσας Διεύθυνση του ΟΗΕ. Προέκρινε, επίσης, μέτρα που δεν θα σέρνουν την ελληνική πλευρά σε αδιέξοδα, αλλά θα σπρώχνουν την Αγκυρα σ' αυτά και της προκαλούν πολιτικό και διπλωματικό κόστος.

 

Κινούμενη με σύνεση και αποφασιστικότητα, η Λευκωσία αποφάσισε να κλιμακώνει την αντίδρασή της ανάλογα με τις κινήσεις της Αγκυρας. 

 

 Δικαιούται, άλλωστε, πριν ασκήσει βέτο για πάγωμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, να επικαλεστεί την αρχή της κοινοτικής αλληλεγγύης και να αξιώσει κοινές αποφάσεις στο Συμβούλιο Κορυφής. 

 

Εχει, επίσης, την ευκαιρία να επιδιώξει, με προσφυγή στο Συμβούλιο Ασφαλείας, την επαναφορά του Κυπριακού στη διεθνή ατζέντα ως ζητήματος εισβολής και κατοχής και εποικισμού. 

 

Εχει, ταυτόχρονα, και τη δυνατότητα να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τη λήψη προσωρινών ασφαλιστικών μέτρων. 

 

ΤΟΥΡΚΙΑ - ΘΡΑΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η Αγκυρα δρομολογεί την ένταξη της Θράκης στα αυτονομιστικά κινήματα!

Του ΑΝΔΡΕΑ Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Το παιχνίδι ξεκίνησε εδώ και δεκαετίες, πήρε νέες διαστάσεις μετά την κατάληψη της μισής Κύπρου και συνεχίζεται με εντεινόμενους ρυθμούς. Εχουν, ήδη, αναδείξει «μειονοτικό ζήτημα» και εμφανίζονται παντού σαν «τουρκική μειονότητα». Ενισχύουν διαρκώς την παρουσία τους και ταυτόχρονα διαμαρτύρονται για δήθεν παραβίαση των δικαιωμάτων τους.

 

Εμπνευστής και χρηματοδότης για όλα αυτά είναι το τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή, που λειτουργεί, εδώ και χρόνια, σαν μακρύ χέρι της Αγκυρας στην ελληνική Επικράτεια. Αφού κατάφερε να τρομοκρατήσει και να φιμώσει τις μουσουλμανικές μειονότητες των Πομάκων και των Αθίγγανων, αθροίζει και μετρά δυνάμεις. Χρησιμοποιεί πολιτικά τη θρησκεία, φανατίζει εθνικιστικά, χειραγωγεί την ψήφο των μουσουλμάνων και απεργάζεται τα επόμενα βήματα, με στόχο την αυτονόμηση της Θράκης.

Μόλις πρόσφατα, με προφανή καθοδήγηση των τουρκικών Αρχών, εκπρόσωποι των αυτοαποκαλούμενων «τουρκικών συλλόγων» της Θράκης έστειλαν επιστολή στον εδώ Αμερικανό πρέσβη, διαμαρτυρόμενοι γιατί η έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ μιλά για «μουσουλμανική» κι όχι «τουρκική» μειονότητα. Τον καλούν, μάλιστα, να επισκεφθεί τη Θράκη για να διαπιστώσει, όπως γράφουν, «τις άσχημες συνθήκες στις οποίες ζουν». Φτάνουν ακόμη και στο σημείο να ισχυρίζονται ότι ζηλεύουν «την εφαρμογή των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από την Τουρκία, που σέβεται πλήρως τη Συνθήκη της Λωζάννης, δεδομένου ότι οι εκεί μη μουσουλμανικές μειονότητες εκλέγουν ελεύθερα τους θρησκευτικούς τους ηγέτες, χωρίς καμία παρέμβαση του κράτους». Προσποιούνται αμνησία για όσα προβλέπουν οι Συνθήκες σχετικά με τις εκατέρωθεν μειονότητες, αλλά και για όσα διέπραξε η Τουρκία σε βάρος των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ιμβρου και της Τενέδου, προκαλούν και επιχειρούν να διασύρουν τη χώρα.

Στο μεταξύ, κορυφαίοι παράγοντες της μουσουλμανικής μειονότητας οργανώνουν, για τα μέσα του ερχόμενου Μάη, σύναξη στην Κομοτηνή με τη φιλοδοξία να κουβαλήσουν εκεί εκπροσώπους αυτονομιστικών κινημάτων από όλη την Ευρώπη. Με την κίνησή τους αυτή, εντάσσονται έμπρακτα στα ευρωπαϊκά αυτονομιστικά κινήματα και προδίδουν ως επόμενο στόχο τους τη διεκδίκηση καθεστώτος αυτονομίας για ολόκληρη τη Δυτική Θράκη. 

Μελετώντας, ταυτόχρονα, τα αποτελέσματα των τελευταίων ευρωεκλογών, καταρτίζουν σχέδιο που στόχο έχει να στείλει η Θράκη στη Βουλή αποκλειστικά και μόνο μουσουλμάνους βουλευτές. Εβαλαν, ήδη, σε εφαρμογή σχέδιο απόκτησης της ελληνικής ιθαγένειας από Τούρκους που φτάνουν στην περιοχή από την αντίπερα όχθη. Καθώς, επίσης, και σχέδιο μαζικής προσέλευσης στις επόμενες εθνικές εκλογές, μουσουλμάνων που διατηρούν την ελληνική ιθαγένεια, αλλά κατοικούν στην Κωνσταντινούπολη και άλλες τουρκικές πόλεις.

Την ίδια στιγμή, εγκάθετοι της Αγκυρας με τη σύμπραξη τουρκικών τραπεζών συντονίζουν σχέδιο υφαρπαγής μεγάλων εκτάσεων γης. Εκμεταλλεύονται τη δυσμενή θέση στην οποία περιήλθε ο εκεί πληθυσμός, χορηγούν απλόχερα δάνεια και ενισχύουν μουσουλμάνους να παίρνουν σε ευτελή τιμήματα, ακίνητα και κτήματα στην ευρύτερη περιοχή. Επιχειρούν ουσιαστικά να ανατρέψουν ριζικά τα δημογραφικά δεδομένα, να στείλουν μήνυμα πολιτικής επικράτησης και να αποκτήσουν το μέγιστο της γης. Ετοιμάζονται να κινηθούν αυτονομιστικά και δεν το κρύβουν.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Επικίνδυνη έκρηξη αλβανικού επεκτατισμού

Του ΑΝΔΡΕΑ Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Τα όσα συνέβησαν στην ποδοσφαιρική συνάντηση μεταξύ Σερβίας και Αλβανίας δεν αφορούν στο ποδόσφαιρο, αλλά μείζονα ζητήματα της ευρύτερης περιοχής, που ακουμπούν άμεσα τη χώρα μας. 

Η εμφάνιση πάνω από το γήπεδο ενός τηλεκατευθυνόμενου αεροπλάνου που έσερνε τη σημαία της λεγόμενης «Μεγάλης Αλβανίας», πέρα από τα πρωτοφανή έκτροπα που προκάλεσε, ανέδειξε, μία ακόμη φορά, τη διεκδίκηση εδαφών από τα Σκόπια, τη Σερβία, το Μαυροβούνιο και την Ελλάδα.  Ολόκληρη την Ηπειρο, τη Δυτική Μακεδονία και την Κέρκυρα.  

Δεν ήταν, άλλωστε, τυχαία ούτε η σύλληψη ως υποκινητή των επεισοδίων του Ολσι Ράμα, αδελφού του Αλβανού πρωθυπουργού, ούτε τα πανηγύρια που έστησαν φανατικοί εθνικιστές στην Πρίστινα και τα Τίρανα. Ολα μαζί επισημαίνουν πως η πρόκληση των Αλβανών εθνικιστών ήταν, όχι μόνο προσχεδιασμένη, αλλά και άνωθεν οργανωμένη.

Γίνεται έτσι φανερό πως η ιδέα για μια «Μεγάλη Αλβανία» φουντώνει όλο και περισσότερο στην ταραγμένη γειτονιά μας. Απειλεί τη σταθερότητα στην περιοχή, την υπόσταση των Σκοπίων, την ακεραιότητα γειτονικών χωρών. Εμπεριέχει σαφή διεκδίκηση ελληνικών εδαφών και υποκινεί τους ισχυρισμούς για Τσάμηδες, για «γενοκτονία που διαπράχθηκε εις βάρος τους», για διεκδικήσεις περιουσιών και αποζημιώσεων. Τόσο, άλλωστε, τα μεγάλα κόμματα όσο και ο Τύπος της γείτονος στηρίζουν το ρεβανσισμό που εκφράζουν οι οργανώσεις τους και κατασκευάζουν θέματα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (επιστροφή ανθρώπων και περιουσιών) σαν αντιπερισπασμό στο υπαρκτό ζήτημα της καταπίεσης των Βορειοηπειρωτών. Αποκαλύπτουν, ταυτόχρονα, ότι έβαλαν σε εφαρμογή σχέδιο που στόχο έχει την ανάδειξη των Αλβανών που εργάζονται στη χώρα μας σε αναγνωρισμένη μειονότητα. Καταδεικνύουν έτσι πως «εκεί που μας χρωστάγανε, γυρεύουν τώρα και τ' αμπέλι».

Είναι προφανές πως τα ζητήματα που έντεχνα κατασκευάζονται -Τσάμηδες και αλβανική μειονότητα- αποτελούν παράμετρο του Αλβανικού Μεγαλοϊδεατισμού, που ήδη απλώνεται σαν απειλή για τη σταθερότητα στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Και αυτό, όσο απομακρυσμένο κι αν φαίνεται, δεν επιτρέπει κανέναν εφησυχασμό. Κανένας, άλλωστε, δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο κάποιοι να καθίσουν κάποια στιγμή γύρω από ένα τραπέζι για να αποφασίσουν ώς τα πού μπορεί να φτάνει η «Μεγάλη Αλβανία». Και να βάλουν τότε στο χάρτη, όπως ήδη το κάνουν οι εθνικιστές των Τιράνων, περιοχές από όλα τα γειτονικά κράτη.

Στην εποχή των ασύμμετρων απειλών θα ήταν έγκλημα να αγνοούνται, να υποτιμούνται και να αποκλείονται υπαρκτοί κίνδυνοι. Δεν μπορεί, άλλωστε, να λησμονείται το γεγονός πως το κυβερνών σοσιαλιστικό κόμμα της γείτονος, υποκινούμενο και χρηματιζόμενο από την Αγκυρα, είχε καταφύγει στο Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας και έχει καταφέρει να ακυρώσει τη συμφωνία για την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης των δύο χωρών, που είχε υπογραφεί από τις κυβερνήσεις Κ. Καραμανλή και Σ. Μπερίσα. Οπως και το γεγονός ότι η χώρα μας, αποδεικνύοντας τη σταθερή βούλησή της για σχέσεις καλής γειτονίας, συγκατατέθηκε στην ενταξιακή πορεία της Αλβανίας προς την Ευρωπαϊκή Ενωση. Αλλά και το γεγονός ότι στήριξε την οικονομία της και στηρίζει τους μετανάστες που ήρθαν στη χώρα μας εδώ και χρόνια.

ΤΟΥΡΚΙΑ και ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Πιο μεγάλος κίνδυνος, η άγνοια του κινδύνου

Του ΑΝΔΡΕΑ Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Λέγεται ότι η Ιστορία είναι ο δικαστής του παρελθόντος. 

Μπορεί. Μια τέτοια, ωστόσο, θεώρηση σε τίποτε δεν χρησιμεύει. Και είναι καλύτερα να δεχτούμε την άποψη πως Ιστορία είναι η πείρα του παρελθόντος. Και να την αξιοποιούμε, ιδίως σε καιρούς δύσκολους σαν τους σημερινούς, κρατώντας γερά τα συμπεράσματα και τα διδάγματά της.

  
Και ένα τέτοιο κρίσιμο και χρήσιμο δίδαγμα, βγαλμένο από την εθνική τραγωδία του '74, αφορά στα όσα τώρα μπορεί να κρύβονται μπροστά μας. Στους κινδύνους που καραδοκούν, την αποτροπή και την απόκρουσή τους. Στο κοινό, δηλαδή, χρέος.

Οπως είναι καλά γνωστό, από το Νοέμβρη του 1973, η Τουρκία έβγαινε δυναμικά στη θάλασσα, διεκδικώντας τμήματα της ελληνικής αιγαιακής υφαλοκρηπίδας. 

Από το Γενάρη του 1974, με δήλωση του τότε πρωθυπουργού της για ομοσπονδία στην Κύπρο, ακύρωνε τη βάση των διακοινοτικών συνομιλιών. Από το Φεβρουάριο -με διακοίνωσή της προς την Αθήνα- απαιτούσε διαπραγμάτευση για όλα τα ζητήματα που αφορούν στα «κοινά ύδατα του Αιγαίου». Από το Μάρτη, έστελλε τα αεροσκάφη της να παραβιάσουν πρώτη φορά τον εθνικό εναέριο χώρο των νησιών μας. Από το Μάη, αποβίβαζε στα κρυφά, αλλά το γνώριζαν στην Αθήνα και τη Λευκωσία, αξιωματικούς και στρατιωτικό υλικό στους τουρκοκυπριακούς θύλακες. Από τον Ιούνιο, απειλούσε πως, αν η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα, θα απαντήσει με πόλεμο. Τα σύννεφα του πολέμου πύκνωναν και ο κίνδυνος φαινόταν καθαρά.

Παρ' όλα αυτά, σ' όλο εκείνο το διάστημα, η Κύπρος βυθιζόταν σε μια ανελέητη εμφυλιοπολεμική σύγκρουση, ενώ ο ακήρυκτος πόλεμος Αθηνών - Λευκωσίας ξεπερνούσε κάθε όριο. Ο Μακάριος ζητούσε άμεση ανάκληση όλων των Ελλήνων αξιωματικών, υποστηρίζοντας -όπως είπε στο Συμβούλιο Ασφαλείας- πως ο κίνδυνος που δημιουργούσαν ήταν μεγαλύτερος από τον τουρκικό. Και ο αόρατος δικτάτορας οριστικοποιούσε την απόφασή του για πραξικόπημα, υποστηρίζοντας πως δεν μπορεί να αποδυναμωθεί η Εθνοφρουρά με ανάκληση των αξιωματικών, γνωρίζοντας πως θα τη διαλύσει με το πραξικόπημα και διαβεβαιώνοντας τους ηλιθίους που ηγούνταν των Ενόπλων Δυνάμεων πως δεν υπήρχε κανένας τουρκικός κίνδυνος.

Γνώριζαν, όλοι -και μάλιστα πολύ καλά-, την ύπαρξη τουρκικού κινδύνου. Τον υποτιμούσαν, όμως, τον απέκλειαν, τον αγνοούσαν. Κυριαρχούσε, όμως, η κατάρα του διχασμού και παραμεριζόταν το εθνικό συμφέρον στο οποίο όλοι ορκίζονταν. Με αποτέλεσμα να παραδοθεί η μισή η Κύπρος στον Αττίλα και να θρηνεί ο Ελληνισμός τη μεγαλύτερη εθνική τραγωδία της νεότερης Ιστορίας του. Και να αποδειχθεί, άλλη μία φορά, ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η περιφρόνηση, η υποτίμηση, η άγνοια του κινδύνου. Ενα σύμπτωμα που γίνεται αιτία εθνικής καταστροφής, από την οποία κανένας δεν ξεφεύγει.

Αυτό, ακριβώς, το δίδαγμα είναι σήμερα πιο επίκαιρο από ποτέ. Ακριβώς γιατί υπάρχουν σοβαρά ζητήματα μπροστά μας και μπορεί να εμφανιστούν ακόμη μεγαλύτεροι κίνδυνοι. Πολλά, άλλωστε, από όσα αφορούν στην πορεία της χώρας εξαρτώνται από ξένα συμφέροντα και ξένες δυνάμεις. Και δεν μπορεί μήτε να αγνοούνται μήτε να υποτιμούνται. Δεν μπορεί να περιφρονούνται υπαρκτοί κίνδυνοι με την υπεκφυγή ότι συνιστούν, τάχατες, κινδυνολογία. Ούτε και να παραμερίζονται με την εύκολη ατάκα ότι «οι άλλοι έχουν να χάσουν περισσότερα». Διότι, πολύ απλά, οι άλλοι μπορεί να νομίζουν πως δεν έχουν να χάσουν τίποτε. Κι αν έτσι νομίζουν, έτσι θα πράξουν. Και τότε, το δράμα θα είναι αποκλειστικά δικό μας.

KYΠΡΙΑΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η ελληνοκυπριακή πλευρά να βγει μπροστά από τα γεγονότα

Του ΑΝΔΡΕΑ Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η Αγκυρα θα προχωρήσει, όπως ανακοίνωσε, σε έρευνες για φυσικό αέριο στην κυπριακή ΑΟΖ, νότια του νησιού. Απλά και μόνο, ωστόσο, η οδηγία προς ναυτιλλομένους (navtex), που εξέδωσε για να δεσμεύσει τις περιοχές αυτές, συνιστά ιταμή πρόκληση. Αποτελεί, άλλωστε, έμπρακτη αμφισβήτηση της ύπαρξης της Κυπριακής Δημοκρατίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της στην παρακείμενη θάλασσα.

 

Και παίρνει ακόμη σοβαρότερη διάσταση, καθώς προτού εφαρμοστεί, αναπτύσσονται στρατιωτικές κινήσεις. Δύο φρεγάτες του τουρκικού πολεμικού ναυτικού παρακολουθούν ήδη το πλοίο-γεωτρύπανο που πραγματοποιεί γεώτρηση στο κοίτασμα «Ονασαγόρα», ενώ στην περιοχή βρίσκεται και το γνωστό ερευνητικό σκάφος «Μπαρμπαρός».

Η Αγκυρα δηλώνει, τώρα, αποφασισμένη να φτάσει στα άκρα, προκειμένου να εμποδίσει τις έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ. Αποφάσισε, μάλιστα, να κινηθεί και να προκαλέσει ένταση την ώρα που κορυφώνονταν τα παζάρια για τη συμμετοχή της στη συμμαχία του ελεύθερου κόσμου ενάντια στους τζιχαντιστές. Λίγο μετά τη δημοσιοποίηση της συμφωνίας Αθήνας, Λευκωσίας και Καΐρου, για ενεργειακή συνεργασία. Λίγο πιο ύστερα από την κοινοποίηση της απόφασης του Αμερικανού αντιπροέδρου να εμπλακεί ενεργά στην αναζήτηση λύσης του Κυπριακού. Αλλά και μόλις μια βδομάδα πριν από την προγραμματισμένη συνάντηση του Κύπριου προέδρου με τον κατοχικό ηγέτη για το νέο γύρο των ενδοκυπριακών συνομιλιών.

Αποκαλυπτικό είναι και το γεγονός ότι το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών, στη σχετική ανακοίνωσή του, μιλά για «μονομερείς ενέργειες της ελληνοκυπριακής διοίκησης, που δεν λαμβάνει υπόψη τις προτάσεις της τουρκοκυπριακής πλευράς για το δίκαιο διαμοιρασμό». Ξεπερνώντας, μάλιστα, κάθε όριο προκλητικότητας, ισχυρίζεται πως στόχος της Τουρκίας είναι «μια δίκαιη λύση του Κυπριακού στη βάση της ιδρυτικής βούλησης των δύο λαών, της πολιτικής ισότητας και της κοινής ιδιοκτησίας του νησιού». Και καταλήγει με το θρασύτατο εμπαιγμό ότι «η εγγυήτρια δύναμη Τουρκία είναι αποφασισμένη να συνεχίσει, όπως και μέχρι σήμερα, την εποικοδομητική της στάση για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός».

Πίσω από το απύθμενο θράσος της Τουρκίας κρύβεται η άμεση επιδίωξή της να προτάξει τα θέματα που αφορούν τον κυπριακό ενεργειακό πλούτο. Καθώς μάλιστα είχε υπόψη της τη δήλωση του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας για άμεση διακοπή των ενδοκυπριακών συνομιλιών σε περίπτωση παραβίασης της κυπριακής ΑΟΖ, δεν αποκλείεται να απέβλεπε και σ' αυτό. Με τη σιγουριά ότι οι Ελληνοκύπριοι θα αναγκαστούν αύριο να επανέλθουν στις συνομιλίες και θα της δώσουν τη δυνατότητα για νέες προκαταρκτικές απαιτήσεις. Ιδίως, μάλιστα, για μια δέσμευση που να αφορά τον ίσο διαμερισμό του ενεργειακού πλούτου που κρύβεται στις κυπριακές θάλασσες.

Δεν αρκεί, λοιπόν, η απόφαση αναστολής των συναντήσεων του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Ελληνοκύπριου συνομιλητή με την κατοχική ηγεσία. Ούτε και η ετοιμότητα αντίδρασης σε κάθε περαιτέρω τουρκική ενέργεια. Είναι πλέον επιτακτικά αναγκαίο ένα ευρύτερο σχέδιο δράσης:  

Αφ' ενός για την περίπτωση υλοποίησης της τουρκικής εξαγγελίας για έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ, οπότε προέχει το αίτημα αρωγής από την Ε.Ε., η προσφυγή στο Συμβούλιο Ασφαλείας, αλλά και η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τη λήψη προσωρινών μέτρων προστασίας των δικαιωμάτων της. Αλλά και για την περίπτωση που η Τουρκία δεν σχεδιάζει να βγει για έρευνες και πρόκειται να περιοριστεί στη σχετική αγγελία, προκειμένου να μπλοκάρει τις ενδοκυπριακές συνομιλίες και να ανατρέψει την ατζέντα τους.

Σε κάθε περίπτωση, η τουρκική προκλητικότητα στρώνει το έδαφος στην ελληνοκυπριακή πλευρά για πιο δραστικές κινήσεις:  

Για μια συνετή, αλλά και αποφασιστική αντίδραση, που θα της επιτρέψει να βγει μπροστά από τα γεγονότα, αντί να σέρνεται από αυτά. Με άμεσο στόχο τη διεθνοποίηση του Κυπριακού στην πραγματική διάστασή του: