ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Πώς ερμηνεύονται οι εξελίξεις στην Τυνησία

 

Του Κώστα Ράπτη

Το “προεδρικό πραξικόπημα” στην Τυνησία, όπου την Κυριακή ο αρχηγός του κράτους Κάις Σαγιέντ απέπεμψε τον πρωθυπουργό Χισάμ αλ Μασίσι, ανέστειλε για 30 ημέρες τις εργασίες του κοινοβουλίου, ανέλαβε αυτοπροσώπως καθήκοντα γενικού εισαγγελέα και στέρησε τους βουλευτές από την ασυλία τους, μπορεί να ιδωθεί από πολλές οπτικές γωνίες.

Μπορεί έτσι να θεωρηθεί ως άλλη μία περίπτωση όπου η δημοκρατική ομαλότητα πέφτει θύμα της πανδημίας, όπως συνέβη και σε άλλες χώρες όπου η αδυναμία αντιμετώπισης του κορονοϊού εκτόξευσε την λαϊκή δυσαρέσκεια, με αποτέλεσμα την πολιτειακή ανατροπή, όπως λ.χ. στην Αϊτή. Και πράγματι, η Τυνησία δοκιμάζεται από την πανδημία όσο καμία άλλη χώρα της Αφρικής, ενώ το γεγονός ότι η οικονομία της εξαρτάται από τον τουρισμό παρόξυνε προϋπάρχοντα προβλήματα, με αποτέλεσμα να πολλαπλασιαστούν το τελευταίο διάστημα οι διαδηλώσεις εναντίον του κυβερνώντος ισλαμιστικού κόμματος Ενάχντα.

Μπορεί επίσης να διαβαστεί ως κλασικό παράδειγμα της πολιτικής οπισθοδρόμησης που βιώνουν χώρες οι οποίες μετεωρίζονται στα όρια της χρεωκοπίας, καθώς η Τυνησία διαπραγματεύεται το τελευταίο διάστημα την προσφυγή της στο ΔΝΤ, ωστόσο οι όροι που την συνοδεύουν, με πρώτες τις περικοπές κοινωνικών δαπανών συναντούσαν αντιστάσεις στο (εν αναστολή πλέον) κοινοβούλιο.

Τα απόνερα της “Άνοιξης”

Όμως τα γεγονότα της Τυνησίας αναπόφευκτα διαβάζονται από το διεθνές ακροατήριο υπό το πρίσμα της Αραβικής Άνοιξης του 2011. Και επ’ αυτού η ειρωνεία είναι διπλή.  

Η μόνη χώρα του αραβικού κόσμου η οποία χαρακτηρίζεται από το Freedom House ως δημοκρατική είναι από προχθές μία χώρα στην οποία η τύχη του εκλεγμένου πρωθυπουργού αγνοείται και το κοινοβούλιο έχει περικυκλωθεί από τεθωρακισμένα.  

Επιπλέον, η χώρα η οποία πρώτη έδωσε το σήμα της εξέγερσης το 2011, προσφέροντας το παράδειγμα στην Αίγυπτο για να ακολουθήσει λίγο μετά με την ανατροπή του Χόσνι Μουμπάρακ, μοιάζει τώρα σαν να μιμείται, με καθυστέρηση οκτώ ετών το αιγυπτιακό προηγούμενο της καθαίρεσης του εκλεγμένου προέδρου Μόρσι από τον στρατό το 2013.

Βέβαια στην Τυνησία την πρωτοβουλία των κινήσεων είχε όχι ο στρατός, αλλά ο ίδιος ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, κάνοντας μια εξαιρετικά διεσταλμένη ερμηνεία των διατάξεων του Συντάγματος περί καταστάσεων έκακτης ανάγκης. Όμως, όπως και στην Αίγυπτο το 2013, η επέμβαση του βαθέος κράτους είχε έναν βαθμό λαϊκής αποδοχής και διευκολύνθηκε κατά φαινομενικά παράδοξο τρόπο από τις μαζικές αντικυβερνητικές κινητοποιήσεις που την πλαισίωσαν.

Η Τυνησία είναι η αραβική χώρα με τους εντονότερους δεσμούς με την Ευρώπη και το ισχυρότερο εργατικό και γυναικείο κίνημα. Αυτός είναι και ο λόγος που απέφυγε τον κίδυνο του εμφυλίου πολέμου μετά το 2011 καθώς, με τη μεσολάβηση των οργανώσεων της τυνησιακής κοινωνίας των πολιτών (γενική συνομοσπονδία εργατών, εργοδοτικός σύνδεσμος, δικηγορικός σύλλογος κτλ.), οι οποίες ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο τιμήθηκαν με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, επιτεύχθηκε μια συμφωνία διαμοιρασμού της εξουσίας ανάμεσα στις κοσμικές πολιτικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένου και του κορμού του προηγούμενου καθεστώτος Μπεν Άλι, και στον κύριο νικητή της “Αραβικής Άνοιξης”, ήτοι το ισλαμιστικό Ενάχντα.

Ωστόσο, το κοινωνικό πρόβλημα που βρισκόταν στην καρδιά του ξεσηκωμού του 2011, που ως γνωστόν πυροδοτήθηκε από την αυτοπυρπόληση ενός νεαρού μικροπωλητή στον υποβαθμισμένο Νότο της χώρας, ουδέποτε θεραπεύτηκε.

Την κληρονομιά της απογοήτευσης που άφησε η ημιτελής “Άνοιξη” στην τυνησιακή νεολαία αποτυπώνει από μιαν άλλη άποψη το θλιβερό ρεκόρ της Τυνησίας να εμφανίζει τον μεγαλύτερο κατ’ αναλογία πληθυσμού αριθμό στρατολογημένων στο Ισλαμικό Κράτος και παρόμοιες οργανώσεις.

Η πανταχού παρούσα διαφθορά απομυθοποίησε την αίγλη των ισλαμιστών, όταν αυτοί έπαψαν να είναι δύναμη αντιπολίτευσης, οι πληβείοι εξακολούθησαν να μένουν κοινωνικά ακάλυπτοι, ενώ τα μεσοαστικά στρώματα αδυνατούσαν να συμφιλιωθούν με την παραμονή του Ενάχντα στην εξουσία, έστω και σε “συγκατοίκηση” με άλλες δυνάμεις.

Γεωπολιτική διάσταση

Σε όλα αυτά θα πρέπει να προστεθεί η γεωπολιτική διάσταση, καθώς οπουδήποτε αναδείχθηκε μετά το 2011 η Μουσουλμανική Αδελφότητα (τυνησιακό παρακλάδι της οποίας είναι το Ενάχντα) οι δεσμοί με την Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν αναπτύχθηκαν αλματωδώς, με αποτέλεσμα...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η κρίση στην Τυνησία και η Τουρκία

Από τον Σάββα Καλεντερίδη

Στις 25 Ιουλίου, την επομένη διαδηλώσεων που είχαν ξεσπάσει σε όλη την Τυνησία ως αντίδραση στην κατάσταση που επικρατεί στη χώρα, στις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα μεσαία και τα χαμηλά στρώματα της κοινωνίας αλλά και στην κακή διαχείριση της κρίσης του κορονοϊού, ο πρόεδρος της χώρας Kays Said αποφάσισε να λάβει ριζοσπαστικά μέτρα.

Ανέστειλε τη λειτουργία του Κοινοβουλίου, το οποίο φρουρούν τμήματα του στρατού, απέλυσε τον πρωθυπουργό και κήρυξε τον εαυτό του γενικό εισαγγελέα της χώρας. Ανακοίνωσε επίσης ότι θα διορίσει νέο πρωθυπουργό, ο οποίος θα είναι υπεύθυνος για τον σχηματισμό υπoυργικού συμβουλίου.

Αν και ο πρόεδρος της χώρας επικαλέστηκε το άρθρο 80 του Συντάγματος, πολλοί στο εσωτερικό, κυρίως η Μουσουλμανική Αδελφότητα, που εκφράζεται στην Τυνησία από το κόμμα En-Nahda, χαρακτήρισαν την κίνηση αυτή πραξικόπημα.

Όσον αφορά το εξωτερικό, η Τουρκία παρατηρεί τις εξελίξεις με έντονο προβληματισμό, ενώ όχι μόνο δεν κρύβουν τη χαρά τους, αλλά «πετούν τη σκούφια» τους η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Τον προβληματισμό της Τουρκίας αναπτύσσει σε άρθρο του που ανάρτησε στο προσωπικό του ιστολόγιο ο αρθρογράφος Fehmi Koru, μετριοπαθής ισλαμιστής και παλιός σύντροφος του Ταγίπ Ερντογάν, που το τελευταίο διάστημα έχει απομακρυνθεί από τον κύκλο των υποστηρικτών του.

Επειδή το θέμα της παρουσίας της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην κυβέρνηση της Τυνησίας, όπου κατείχε τη θέση του πρωθυπουργού με σοβαρή παρουσία στο Κοινοβούλιο, επηρεάζει τις ισορροπίες και στη γειτονική Λιβύη, όπου η Τουρκία στηρίζεται για να υλοποιήσει τα σχέδιά της για γεωπολιτικό έλεγχο της ανατολικής Μεσογείου και μονομερή προέκταση της τουρκικής υφαλοκρηπίδας στα όρια του χάρτη της «Γαλάζιας Πατρίδας», έχει ενδιαφέρον να δούμε τι λέει ο Φεχμί Κορού για το θέμα:

Τίτλος: Έγραψα για το τι συνέβη στην Τυνησία, το οποίο ενδιαφέρει την Τουρκία

Οι μετρητές στο προσωπικό μου ιστολόγιο δείχνουν ότι τα άρθρα που γράφω για τα εσωτερικά της Τουρκίας διαβάζονται πολύ περισσότερο από τα άρθρα που αφορούν τη Συρία, το Ισραήλ, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη ή την Τυνησία.

Οταν ο αναγνώστης βλέπει τον τίτλο του άρθρου, γυρίζει το κεφάλι του, μερικές φορές ο αριθμός των αναγνώσεων του άρθρου μειώνεται στο μισό.

Αυτή είναι η τρέχουσα πραγματικότητα που δυσκολεύομαι να καταλάβω. Οι εξελίξεις στις χώρες που προανέφερα στην πραγματικότητα είναι πολύ πιο σημαντικές για την Τουρκία και τους πολίτες της, από το αν η ημερομηνία των εκλογών θα καθυστερήσει ή όχι. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα και πιθανότατα θα αντιμετωπίσουμε αύριο μπορεί να είναι το αποτέλεσμα ζητημάτων που εμφανίζονται σε άλλες χώρες και σχετίζονται στενά με την Τουρκία. Έτσι είναι…

Φυσικά, είναι απαραίτητο να δώσουμε ένα ενδεικτικό παράδειγμα του τι εννοώ.

Ενα απρόσμενο πολιτικό γεγονός συνέβη στην Τυνησία. Ο πρόεδρος Kays Said διέκοψε απότομα τις εργασίες του Κοινοβουλίου, απέλυσε τον πρωθυπουργό, ανακοίνωσε ότι θα αντικαταστήσει τους υπουργούς Αμυνας και Δικαιοσύνης και κήρυξε νυχτερινή απαγόρευση της κυκλοφορίας στη χώρα. Ενοπλοι στρατιώτες, που έχτισαν ένα ανθρώπινο τείχος γύρω από το κτίριο της Εθνοσυνέλευσης, εμπόδισαν τους βουλευτές να εισέλθουν σε αυτό. Δεν επέτρεψαν στον πρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης Ρασίντ Γκανούσι, που ανήκει στο κόμμα En-Nahda, να εκπληρώσει το καθήκον του.

Ο πρόεδρος Said εξελέγη πριν από δύο χρόνια με την υποστήριξη των τριών μεγαλύτερων κομμάτων στην Εθνοσυνέλευση, της οποίας τη λειτουργία ανέστειλε και με την έγκριση του ηγέτη του κόμματος En-Nahda, που είναι ο πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, Ρασίντ Γκανούσι.

Η Τυνησία είναι μια χώρα γεωγραφικά μακριά από την Τουρκία. Μια χώρα 11.000.000 ανθρώπων στη Βόρεια Αφρική. Το μεταρρυθμιστικό κίνημα, που ονομάζεται Αραβική Ανοιξη, που προκάλεσε την ελπίδα ότι οι χώρες της περιοχής θα συναντηθούν επιτέλους με τη δημοκρατία, ξεκίνησε στην Τυνησία πριν από δέκα χρόνια και ο δικτάτορας της Τυνησίας Zeynelabidin bin Ali ήταν ο πρώτος που έχασε τη θέση του. Ενώ οι εξελίξεις που ακολούθησαν έσβησαν τις ελπίδες σε άλλες χώρες της περιοχής, η Τυνησία κατάφερε να συντάξει ένα δημοκρατικό Σύνταγμα με συναίνεση και να επιλύσει τις πολιτικές συγκρούσεις με συμφωνία. Σε κάθε σοβαρή σύγκρουση που ξέσπασε το Κόμμα En-Nahda και ο αρχηγός του Γκανούσι, γνωστοί ως «ήπιοι ισλαμιστές» από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, ενήργησαν ανιδιοτελώς και συνέβαλαν στην επίλυση του προβλήματος προτού κλιμακωθεί η Αραβική Ανοιξη.

Στην Τυνησία τα πράγματα δεν πάνε καλά τα τελευταία χρόνια. Η χώρα, της οποίας η οικονομία βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στον τουρισμό, έχει υποφέρει πολύ κατά την περίοδο της πανδημίας. Η Τυνησία είναι μία από τις χώρες με τον μεγαλύτερο αριθμό κρουσμάτων και θανάτων. Δεν μπορεί καν να καλύψει τις βασικές ανάγκες και βρίσκεται στην πόρτα του ΔΝΤ. 

Ακούγεται ότι το ΔΝΤ απαιτεί από την κυβέρνηση να κόψει τη στήριξη που δίνει στην τιμή του ψωμιού, που είναι η πιο βασική ανάγκη του λαού της Τυνησίας, το ένα τρίτο των οποίων είναι γνωστό ότι είναι κάτω από το όριο της πείνας.

Αυτός είναι ο λόγος που επικαλείται ο πρόεδρος Kays Said για να δικαιολογήσει την παρέμβασή του στην πολιτική:

Η πανδημία και η οικονομία που επηρεάστηκε από αυτήν. Παρόλο που η παρέμβαση που έγινε στην πολιτική μοιάζει με απόφαση του προέδρου Said, ο στρατός είναι αυτός που παίζει τον μεγαλύτερο ρόλο σε αυτό που συμβαίνει.

Ο πρόεδρος φαίνεται, αλλά ο στρατός είναι από πίσω. 

Για τον λόγο αυτόν η πρώτη αντίδραση των πολιτικών κομμάτων ήταν να δηλώσουν ότι έγινε «πραξικόπημα» και να καλέσουν τους υποστηρικτές τους να αντισταθούν. Ωστόσο, η En-Nahda άλλαξε στάση το βράδυ της πρώτης ημέρας. Το κόμμα ζήτησε από τους οπαδούς του να μείνουν μακριά από συγκρούσεις και να παραμείνουν ήρεμοι. Πάντως, η πρώτη αντίδραση στο πραξικόπημα έγινε από τον Γκανούσι, ο οποίος έφερε ως παράδειγμα την αντίσταση του λαού στην Τουρκία ενάντια στην απόπειρα πραξικοπήματος εναντίον του Ερντογάν, της 15ης Ιουλίου 2016.

Μάλιστα, σε αρκετά από τα άρθρα στον αραβικό Τύπο υπάρχουν παραλληλισμοί μεταξύ Τυνησίας και Τουρκίας, En-Nahda και AKP, Ρασίντ Γκανούσι και Ταγίπ Ερντογάν.

Μεταξύ αυτών που επισημάναμε με έκπληξη είναι άρθρα δύο σχολιαστών της εφημερίδας «Sark-ul Avsat», που ανήκει στη Σαουδική Αραβία, στα οποία εκφράζεται η προσδοκία ότι το «πραξικόπημα» θα είναι μόνιμο. Αυτή είναι μια προσδοκία που βασίζεται στον ισχυρισμό ότι η En-Nahda είναι το παράρτημα στην Τυνησία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, η οποία είναι γνωστή ως «τρομοκρατική οργάνωση» από αυτούς που διαμορφώνουν την παγκόσμια πολιτική.

Και στα δύο άρθρα τονίζονται ιδιαίτερα οι σχέσεις του κόμματος En-Nahda με την Τουρκία. 

Στην πραγματικότητα, αυτό που είναι καταφανές είναι η ομοιότητα μεταξύ Τυνησίας και Αιγύπτου.

Στην Αίγυπτο ο δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος Μοχάμεντ Μόρσι εκτοπίστηκε από τον στρατό, το κόμμα του, η Μουσουλμανική Αδελφότητα τέθηκε εκτός νόμου και οι ηγέτες και εξέχοντες υποστηρικτές του συνελήφθησαν. 

Αυτό που συμβαίνει τώρα στην Τυνησία μοιάζει με το «πραξικόπημα» που πραγματοποίησε ο Αμπντέλ Φατάχ ελ Σίσι στην Αίγυπτο. Η μόνη διαφορά είναι ότι το «πραξικόπημα» στην Τυνησία έγινε από τον πρόεδρο και ο στρατός ήταν στο παρασκήνιο.

Από αυτή την άποψη, ενώ αυτό στην Αίγυπτο ονομάζεται «πραξικόπημα», αυτό στην Τυνησία μπορεί να ονομαστεί «μεταμοντέρνο πραξικόπημα».

Θα πετύχει το «μεταμοντέρνο πραξικόπημα» του Kays Said και θα έχουμε πάλι ενός ανδρός αρχή, όπως στις εποχές του Ζεϊνελαμπιντίν μπιν Αλι (1987-2011) και του Χαμπίμπ Μπουργκιμπά (1956-1987);

Γνωρίζουμε ότι τα πραξικοπήματα δεν αποφασίζονται εν μια νυκτί. Έχουν μια προκαταρκτική προετοιμασία, συμπεριλαμβανομένης της εξασφάλισης απαραίτητης εξωτερικής στήριξης.  

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο συζητήθηκε από την πρώτη κιόλας μέρα ότι πίσω από το πραξικόπημα στην Τυνησία ήταν μερικές χώρες με τους «συνήθεις υπόπτους».  

Η Τυνησία...

 

TYNΗΣΙΑ - ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Iσλαμικό δικαστήριο με βάση τη Σαρία στο... περίπτερο!

Για δεκαετίες οι δικτάτορες της Τυνησίας ήλεγχαν τα πάντα με σιδηρά πυγμή. Μετά όμως από τις εξεγέρσεις της Αραβικής 'Ανοιξης το 2011 κάποιες ακραίες ισλαμικές ομάδες της αραβικής χώρας δρουν πιο ελεύθερα. Επιχειρούν μάλιστα να στήσουν τα δικά τους ισλαμιστικά δικαστήρια, όπου οιπιστοί καταφεύγουν ζητώντας την επίλυση των διαφορών τους με βάση τη Σαρία, το νόμο του Κορανίου.

Στην Μπιζέρτα της Τυνησίας. ένα μικρό περίπτερο που πουλάει ρούχα έγινε το ισλαμικό δικαστήριο της περιοχής. Με αυτόκλητο «δικαστή» τον πωλητή ρούχων και πρώην αγωνιστή του Τζιχάντ, του ιερού πολέμου, Αμπντεσλάμ Σαρίφ, προκάλεσε ανησυχία στις τυνησιακές Αρχές.

Οπως μεταδίδει σε ανταπόκρισή του από την τυνησιακή πόλη του βρετανικό BBC, ο Σαρίφ και οι οπαδοί του επιλύουν με αποτελεσματικότητα πολλές διαφορές: γυναίκες που προσπαθούν να σώσουν τον γάμο τους, κλοπές, προσβολές, διαφωνίες σε ζητήματα οικογενειακά και οικονομικά.

Οι Αρχές όμως τον Ιούνιο ισοπέδωσαν το περίπτερο πώλησης ρούχων - δικαστήριο του Σαρίφ. Ο ίδιος είναι μέλος ενός ριζοσπαστικού σουνιτικού κινήματος που ευαγγελίζεται την επιστροφή στο αυθεντικό Ισλάμ, θεμελιωμένο στο Κοράνι και τη Σούνα. Αυτό το κίνημα ονομάζεται σαλαφισμός και αρκετοί οπαδοί του απορρίπτουν τη βία ως μέσο διάδοσης της πίστης τους. Στην Τυνησία, ωστόσο, μία ευάριθμη ομάδα σαλαφιστών κρίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνη.

Τον περασμένο Σεπτέμβρη, εξαγριωμένοι οπαδοί εισέβαλαν στην αμερικανική πρεσβεία στην Τύνιδα. Μερικούς μήνες μετά, η αστυνομία τους κατηγόρησε για τη δολοφονία του λαϊκού ηγέτη της αντιπολίτευσης και ενός ακόμα σοσιαλιστή πολιτικού. Το υπουργείο εσωτερικών ισχυρίζεται ότι το ίδιο όπλο χρησιμοποιήθηκε και στους δύο φόνους.

Στην Μπιζέρτα τώρα οι σαλαφιστές ξεκίνησαν τις περιπολίες στους δρόμους της πόλης παριστάνοντας τους αστυνομικούς. Καταγράφηκαν γεγονότα κατά τα οποία νεαροί σαλαφιστές εθεάθησαν να ξυλοκοπούν είτε με μεταλλική αλυσίδα είτε με σπαθιά άντρες που έκριναν μεθυσμένους.

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Συνελήφθη η γυμνόστηθη ακτιβίστρια της Τυνησίας

Κατηγορίες για προκλητικές πράξεις αντιμετωπίζει η 19χρονη Τυνήσια φεμινίστρια που ανέβασε στο ίντερνετ topless φωτογραφίες της – σκανδαλίζοντας τους συμπατριώτες της.

Η 19χρονη, Αμίνα Τάιλερ, είναι μέλος του ουκρανικού παραρτήματος της φεμινιστικής οργάνωσης Femen που χρησιμοποιεί την γύμνια ως πράξη διαμαρτυρίας. Την Κυριακή πήγε στην πόλη Καΐρουάν όπου η αστυνομία εμπόδισε την πραγματοποίηση συνεδρίου της ισλαμιστικής οργάνωσης Ανσάρ αλ-Σαρία θεωρώντας το απειλή για την δημόσια τάξη.

Η Τάιλερ έγραψε με μπογιά «Femen» σε ένα τοίχο κοντά στο κεντρικό τζαμί και ετοιμαζόταν να κρεμάσει ένα πανό αλλά συγκεντρώθηκε οργισμένο πλήθος που την αναγνώρισε, φωνάζοντάς της να φύγει. «Μας ατιμάζει. Θα προστατεύσουμε την πόλη μας. Μια τόσο βρώμικη κοπέλα δεν θα έπρεπε να βρίσκεται ανάμεσά μας», φώναζαν οι συγκεντρωμένοι.

Τον Μάρτιο, η Τάιλερ είχε ανεβάσει στο ίντερνετ φωτογραφίες που την έδειχναν γυμνόστηθη με τη φράση «Το σώμα μου μού ανήκει». Η ενέργειά της αυτή είχε προκαλέσει σάλο στη χώρα της και η ίδια άρχισε να κρύβεται διότι έλαβε απειλές κατά της ζωής της, ενώ πολλοί συμπατριώτες της ζητούσαν να εκτελεστεί δια λιθοβολισμού. Τότε η οικογένειά της την είχε φυγαδεύσει σε συγγενείς, εκείνη όμως δραπέτευσε και άρχισε να κρύβεται σε φίλους.

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: «Θεραπεία» τυνήσιας ακτιβίστριας με χάπια και Κοράνι - Ιμάμης ζητησε τον λιθοβολισμό της!

Του ΣΑΚΗ ΜΑΛΑΒΑΚΗ

«Τώρα είμαι καλά, αλλά σίγουρα δεν ήμουν καλά κατά τη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων. Η οικογένειά μου με απομάκρυνε από την Τύνιδα έπειτα από τη δημοσίευση των γυμνόστηθων φωτογραφιών που έβγαλα: μου χορηγούσαν διάφορα φάρμακα και με ανάγκαζαν να διαβάζω το Κοράνι. Τώρα κατάφερα να ξεφύγω και δεν σκοπεύω να σταματήσω. Θα συνεχίσω να μάχομαι για τις ιδέες μου». Η 19χρονη Αμίνα Τάιλερ είναι η τυνήσια ακτιβίστρια που στα μέσα Μαρτίου τόλμησε να προκαλέσει την αραβική κοινή γνώμη μέσω της ανάρτησης γυμνόστηθων φωτογραφιών της - κατά το παράδειγμα των Femen - στο Διαδίκτυο.

 

Μετά την κυκλοφορία τους η Αμίνα δέχτηκε απειλές από μέλη θρησκευτικών οργανώσεων - ένας ιμάμης ζήτησε τον λιθοβολισμό της -, ενώ η οικογένειά της, θεωρώντας πως ατιμάστηκε από την πράξη της, την έθεσε υπό περιορισμό, αρχικά σε μια ψυχιατρική κλινική και στη συνέχεια στην οικία της.  

 

TYNHΣΙΑ: Στην κόψη του ξυραφιού λόγω μαφιόζικης εκτέλεσης αντιπάλου των ισλαμιστών

Του Γιώργου Παυλόπουλου

Στην κόψη του ξυραφιού βρίσκεται για ακόμη μια φορά η Τυνησία, η χώρα από την οποία ξεκίνησε η Αραβική Ανοιξη, τον Δεκέμβριο του 2010, με την αυτοπυρπόληση του νεαρού πλανόδιου επιστήμονα Μοχάμεντ Μπουαζίζι -για να εξαπλωθεί ταχύτατα στην Αίγυπτο, τη Λιβύη, την Υεμένη και τη Συρία.

Η μαφιόζικη εκτέλεση του Σόκρι Μπελαΐντ, ενός από τα κορυφαία στελέχη του αντιπολιτευόμενου αριστερού Λαϊκού Μετώπου, πυροδότησε κύμα οργής στην Τύνιδα και συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία. Πολλοί χρεώνουν ευθέως τη δολοφονία στο παρακράτος των φανατικών ισλαμιστών, ενώ ζητούν την παραίτηση της κυβέρνησης, κατηγορώντας την ότι ανέχεται και ενισχύει τη δράση τους, χωρίς παράλληλα να κάνει οτιδήποτε για να βελτιώσει την οικονομική κατάσταση της πλειοψηφίας του λαού.

Αλλωστε, ο Μπελαΐντ, ήταν ένας από τους πιο συστηματικούς επικριτές της κυβέρνησης, η οποία σχηματίστηκε τον Νοέμβριο του 2011 από τη συνεργασία του Ενχάντα -μετριοπαθείς ισλαμιστές, που ελέγχουν το 42% των εδρών στη Βουλή- με δύο «κοσμικά» κόμματα, από τα οποία προέρχεται και ο πρόεδρος της Τυνησίας, Μονσέφ Μαρζούκι. 

Η χθεσινή εξέλιξη είναι προφανές ότι κλιμακώνει τις ήδη υπάρχουσες συγκρούσεις γύρω από μια σειρά καυτά θέματα. Το ένα από αυτά, όπως προαναφέρθηκε, είναι η κατάσταση της οικονομίας, η φτώχεια και η ανεργία, στοιχεία που αποτέλεσαν τον καταλύτη για την εξέγερση του 2011 και την ανατροπή του δικτάτορα Ζιν αλ-Αμπιντίν Μπεν Αλι. Το άλλο είναι η συστηματική προσπάθεια των ακραίων ισλαμιστών-σαλαφιστών να επιβάλλουν την ατζέντα τους στην κυβέρνηση και να επιβάλλουν τη σαρία στη χώρα, η οποία εκδηλώνεται με αρκετές ευκαιρίες.

Ενδεικτικά, πέρσι το Καλοκαίρι, χιλιάδες φανατικοί συγκρούονταν επί μέρες με τις δυνάμεις ασφαλείας επικαλούμενοι μια έκθεση τέχνης, η οποία, όπως λένε, προσβάλλει το Ισλάμ. Μόλις δε την περασμένη Κυριακή, το κόμμα του Μαρζούκι είχε απειλήσει να αποχωρήσει από την κυβέρνηση στην περίπτωση που ο πρωθυπουργός Χαμαντί Τζεμπαλί δεν απέπεμπε δύο ισλαμιστές υπουργούς.

«Μαριονέτα»

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - TYΝΗΣΙΑ: Θύμα βιασμού διώκεται για προσβολή δημόσιας αιδούς

Θύελλα αντιδράσεων από τυνησιακές μη κυβερνητικές οργανώσεις προκάλεσε η δίωξη για προσβολή της δημοσίας αιδούς που ασκήθηκε σε νεαρή γυναίκα, η οποία βιάστηκε από δύο αστυνομικούς. 

Το περιστατικό έρχεται σε μια περίοδο όπου πληθαίνουν οι καταγγελίες για την ισλαμιστική κυβέρνηση της Τυνησίας που προέκυψε μετά την επανάσταση που ανέτρεψε τον Μπεν Άλι για το ότι θέλει να υποβαθμίσει τα δικαιώματα των γυναικών στη χώρα.

Στις 3 Σεπτεμβρίου, η νεαρή γυναίκα και ο αρραβωνιαστικός της βρίσκονταν στο αυτοκίνητό τους όταν τους πλησίασαν τρεις αστυνομικοί.

Οι δύο από αυτούς βίασαν τη νεαρή γυναίκα, την ώρα που ο τρίτος κρατούσε τον αρραβωνιαστικό της.

Η υπόθεση προκάλεσε μεγάλο σκάνδαλο το οποίο πήρε ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις μετά τη δήλωση του εκπροσώπου του υπουργείου Εσωτερικών ότι το ζευγάρι βρέθηκε από τους αστυνομικούς σε «ανήθικη στάση», χωρίς ωστόσο, όπως πρόσθεσε, αυτό να αιτιολογεί τον βιασμό που ακολούθησε.

Ωστόσο την Τετάρτη, οι δύο αστυνομικοί, οι οποίοι φυλακίστηκαν για βιασμό, η νεαρή γυναίκα και ο αρραβωνιαστικός της «κλήθηκαν από ανακριτή όπου αυτή κατέθεσε ως κατηγορούμενη για το αδίκημα της προσβολής της δημοσίας αιδούς και πράξεις βίας», αναφέρεται σε ανακοίνωση, την οποία υπογράφουν η Τυνησιακή Ένωση Δημοκρατικών Γυναικών και η Τυνησιακή Ένωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Οι υπογράφοντες καταδικάζουν κυρίως τη διαδικασία που «μετατρέπει τη γυναίκα-θύμα σε κατηγορούμενη, η οποία αποσκοπεί να τρομοκρατήσει και να υποχρεώσει την ίδια και τον αρραβωνιαστικό της να απαρνηθούν τα δικαιώματά τους».

Οι δύο οργανώσεις διερωτώνται επίσης όσον αφορά « τη σοβαρότητα της δέσμευσης της κυβέρνησης να εφαρμόσει το εθνικό σχέδιο για την καταπολέμηση της βίας που ασκείται στις γυναίκες».

ΤΥΝΗΣΙΑ: Καταχρεωμένος στις τράπεζες με 1,75 δις δολάρια ο Μπεν Αλι

Ο ανατραπείς πρόεδρος της Τυνησίας Ζιν ελ Αμπιντίν Μπεν Αλι χρωστάει σε διάφορες τράπεζες συνολικά 2,5 δισεκατομμύρια δηνάρια (1,75 δισεκατομμύρια δολάρια), δήλωσε  ο επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας της χώρας του Κάμελ Νάμπλι.

Τα χρήματα αυτά είχαν δοθεί σε 182 εταιρείες τις οποίες ήλεγχε η οικογένεια του Μπεν Αλι, προσέθεσε.

Τα σχόλια αυτά γίνονται την ώρα που οι αρχές προσπαθούν να εντοπίσουν και σε ορισμένες περιπτώσεις να μπλοκάρουν τα περιουσιακά στοιχεία που είχε συγκεντρώσει η οικογένεια του Μπεν Αλι τα χρόνια που ήταν πρόεδρος και ιδιαιτέρως η οικογένεια της συζύγου του Λεϊλά Τραμπελσί.

BHMA

Αργεί η αλλαγή στην Τυνησία

Ο αντικαταστάτης του Μπεν Αλι δεν προώθησε κανένα αίτημα

AFP, Reuters, BBC

Ο Μπεν Αλι μπορεί να ανετράπη, αλλά η επανάσταση ακόμη αναμένεται... Οσο ιστορικά κι αν θεωρούνται τα γεγονότα του τελευταίου μήνα στην Τυνησία –που έτρεψαν σε φυγή τον πρόεδρο μετά 23 χρόνια εξουσίας, μεταδίδοντας κλίμα ανατροπής στον αραβικό κόσμο– η πολυσυζητημένη αλλαγή αργεί να έρθει σε μια μετέωρη χώρα χωρίς ανεξάρτητα ΜΜΕ, χωρίς ημερομηνία εκλογών, χωρίς σχέδιο ανακούφισης των νέων ανέργων και με ένα τεχνητά αναδομημένο πολιτικό σκηνικό, που μοιάζει μάλλον με τη Λερναία Υδρα παρά με κατευναστικό μεταβατικό σχήμα εξουσίας.

Τα γεγονότα της τελευταίας εβδομάδας δεν ήταν τόσο καθησυχαστικά. Την Τετάρτη, μετά και το κύμα των νέων ταραχών που στοίχισαν τη ζωή σε τουλάχιστον πέντε άτομα, ο μεταβατικός πρόεδρος, Φουέντ Μεμπαζάα, ανήγγειλε ότι «θα διεξαχθούν σύντομα» συνομιλίες με τα εργατικά συνδικάτα αφού ο ίδιος εξασφάλισε διευρυμένες εξουσίες με απόφαση της Βουλής, «προκειμένου να αποκαταστήσει την τάξη μετά την ανατροπή του Μπεν Αλι».  

Διεύρυνση εξουσιών σημαίνει ότι ο πρόεδρος μπορεί να παρακάμπτει τη Βουλή, που είναι γεμάτη με συμμάχους του Μπεν Αλι, δεν σημαίνει όμως ότι και οι θέσεις του διαφέρουν απαραιτήτως από αυτές του σώματος... Ο προσωρινός αντικαταστάτης του Μπεν Αλι έχει υποσχεθεί μεν εκλογές (χωρίς να ορίσει ημερομηνία) και αμνηστία για τους πολιτικούς κρατούμενους, αλλά δεν εκδηλώνει ενδιαφέρον μπροστά σε άλλα αιτήματα του λαού, όπως π.χ. η καθαίρεση αξιωματούχων, εκπροσώπων και υπηρετών του παλαιού καθεστώτος. Ενας από αυτούς είναι ο υπουργός Εξωτερικών, Αχμέντ Ουναΐς, ο οποίος ένιωσε πρόσφατα την ανάγκη να υπερασπιστεί τη Γαλλίδα ομόλογό του, Αγιό-Μαρί, αφού η τελευταία υπερασπίστηκε πρώτη με δηλώσεις αλληλεγγύης («θα σας στείλουμε δακρυγόνα») το καθεστώς Μπεν Αλι.

Στην Τύνιδα, οι υπάλληλοι του υπουργείου Εξωτερικών απεργούν ζητώντας την παραίτηση του υπουργού. Στην περιοχή Γκασρίν, περίπου 250 χλμ. νοτιοδυτικά της Τυνησίας, εκατοντάδες άτομα απέκλεισαν οδική αρτηρία καταγγέλλοντας την κυβέρνηση ότι τους αγνοεί. Ο νέος κυβερνήτης της περιοχής αναγκάστηκε να παραιτηθεί, αφού οι διαδηλωτές κατέλαβαν το γραφείο του. Εν μέσω διαμαρτυριών, αναγκάστηκε να παραιτηθεί και ο επίσης νεοδιορισθείς κυβερνήτης της επαρχίας Γκαφσά, ενώ ήδη το μεγαλύτερο εργατικό συνδικάτο της χώρας είχε συμφωνήσει με την κυβέρνηση να απομακρύνει όλους τους κυβερνήτες συμμάχους του προηγούμενου καθεστώτος. «Δεχόμαστε κοινωνική πίεση εξαιτίας των αιτημάτων του λαού, αλλά δεν είμαστε μάγοι», δήλωσε, βαλλόμενος, ο πρωθυπουργός της μεταβατικής κυβέρνησης, Μοχάμεντ Γκανούτσι, σύμμαχος ο ίδιος του Μπεν Αλι, «αξιοσέβαστος, πραγματιστής τεχνοκράτης» στα μάτια των Αμερικανών.

Το ποσοστό της ανεργίας στην Τυνησία μεταξύ των νέων από 15 έως 29 ετών ξεπερνά το 30%. «Τα 3/4 των εξαγωγών της Τυνησίας προορίζονται για την Ευρώπη και η κρίση του ευρώ έριξε λάδι στη φωτιά»... «Οι συνθήκες οι οποίες οδήγησαν στην εξέγερση ήταν εμφανείς», παρατήρησε το μπλογκ NDItech Democracy Works. Εκείνο που αποκαλύφθηκε με την εξέγερση είναι o πόλεμος της επικοινωνίας, η απουσία ανεξάρτητων ΜΜΕ, όπως και η απροθυμία του δυτικού Τύπου να καλύψει επαρκώς τα γεγονότα. Ενας από τους λόγους μπορεί να αναζητηθεί στον συσχετισμό των γεγονότων της Τυνησίας με την ιρανική επανάσταση.

Ενας άλλος είναι η δράση του ίδιου του καθεστώτος, το οποίο επιστρατεύει χάκερ έναντι των επικριτών του «και αποδύεται με ενθουσιασμό στη λογοκρισία».

«Η λογοκρισία της Τυνησίας είναι η πλέον εξελιγμένη και η πλέον διεισδυτική στον κόσμο», έγραψε η συγγραφέας και μπλόγκερ Τζίλιαν Γιορκ. «Παρότι λειτουργούν υπό την κάλυψη της Δημοκρατίας και του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους, οι λογοκριτές της Τυνησίας δρουν στα ΜΜΕ και στο Ιντερνετ και συχνά οδηγούν σε φυλάκιση όσους διαμαρτύρονται. Η Τυνησία είναι ένα από τα χειρότερα μέρη του κόσμου για να είσαι μπλόγκερ»...

Στο πλαίσιο της διαδικασίας μετάβασης, πάντως, ο αντιφρονών μπλόγκερ Σλιμ Αμάρου, ο οποίος είχε συλληφθεί στη διάρκεια των ταραχών και παραλίγο να γίνει μάρτυρας, αποφυλακίστηκε και διορίστηκε υπουργός Νεολαίας και Αθλητισμού...

"Eπανάσταση του facebook" ή «επανάστασητης αξιοπρέπειας»?

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

ΤΟΥ ROGER COHEN  /  ΤΗΕ NEW YORK TIMES

Σίντι Μπουζίντ, Τυνησία. Εδώ ξεκίνησε µια αραβική επανάσταση, σε ένα κακοτράχαλο µέρος στη µέση του πουθενά. Η πόλη δεν εµφανιζόταν κάν στον χάρτη για τις προβλέψεις της µετεωρολογικής υπηρεσίας της χώρας. Τη σπίθα αποτέλεσε µια φιλονικία στις 17 ∆εκεµβρίου του 2010 ανάµεσα σε έναν νεαρό πωλητή φρούτων και λαχανικών, ονόµατι Μοχάµεντ Μπουαζίζι, και µια αστυνοµικό. Λίγο αργότερα ο Μπουαζίζι αυτοπυρπολήθηκε µπροστά από το κυβερνητικόκτίριο, όπου οι διαδηλωτές πλέον συγκεντρώνονται κρατώντας τοπορτρέτο του. 

Μια αραβική δικτατορία που είχε επιβιώσει 53 χρόνια κατέρρευσε έπειτα από 28 ηµέρες, ίσωςστην πρώτη επανάσταση χωρίς ηγέτη στον κόσµο. Ή, µάλλον,ο ηγέτης της ήταν πολύ µακριά:ο Μαρκ Ζάκερµπεργκ, ιδρυτής του facebook. 

Οχηµα της επανάστασης ήτανοι νέοι της Τυνησίας, που χρησιµοποιούν το facebook για άµεση επικοινωνία και έτσι εµπνέουν και τους γονείς τους. 

Ο Κάστρο πέρασε χρόνια προετοιµάζοντας την επανάσταση στην Κούβα, στην οροσειρά Σιέρα Μαέστρα. Το facebook προκάλεσε εξέγερση µέσα από την πρωτεύουσα της Τυνησίας σε 28 ηµέρες.

Πώς γίνεται ένας καβγάς για αχλάδια στη µέση του πουθενά να µετατραπεί σε εθνική εξέγερση; Καµία εφηµερίδα ή τηλεοπτικό κανάλι της χώρας δεν το κάλυψε. Η Τυνησία ήταν το Λουξεµβούργοτου αραβικού κόσµου: τίποτα δεν συνέβαινε ποτέ εκεί. Η αυτοπυρπόληση ενός φτωχού νέου δεν θα τάραζε τη σιωπή. Ή, τουλάχιστον, έτσι νοµίζαµε. Εκείνη την ηµέρα, στις 17 ∆εκεµβρίου, καµιά δεκαριά εξαγριωµένοι συγγενείς του Μπουαζίζι συγκεντρώθηκαν έξω από το σπίτι του κυβερνήτη και απαίτησαν να τον δουν για να ξεπλύνουν την «ταπείνωση». Αυτή είναι µια σηµαντική λέξη στην ιστορία – ήταν η «χόγκρα», η ντροπή από την κλεπτοκρατία του δικτάτορα που θα σφυρηλατούσε διαδικτυακά έναναραβικό λαό.

ΟΙ ∆ΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ σύντοµα έλαβαν διαστάσεις. Το facebook πήρε φωτιά και από εκεί το πήρε χαµπάρι και το δίκτυο Αλ Τζαζίρα διαδίδοντάς το σε όλον τον κόσµο. Οταν ο δικτάτορας Μπεν Αλι µίλησε στο έθνος τρεις φορές, το facebook γέµισε από οργισµένα µηνύµατα. Ο Χισάµ Μπεν Χάµσα παρακολούθησε την τελευταία οµιλία του Μπεν Αλι στις 13 Ιανουαρίου.  

«∆εν κατάλαβε τίποτα», λέει ο Χάµσα. «Ολα αυτά έγιναν για την αξιοπρέπεια και όχι για την τιµή του ψωµιού». Την επόµενη νύχτα ο Μπεν Αλι έφευγε κρυφά από τη χώρα έπειτα από 23 χρόνια στην εξουσία. Τώρα όλοι µιλούν εκεί που πριν στέκονταν σιωπηλοί. Κάθε αραβικόκράτος περιµένει τον δικό του Μπουαζίζι. 

Κάποιες παρατηρήσεις: 

Πρώτον, µέχρι τώρα θεωρούσαµε ότι στον αραβικό κόσµο υπάρχουν είτε δικτάτορες είτε ακραίοι ισλαµιστές επειδή είναι οι µόνες οργανωµένες δυνάµεις. Οχι, οι διαδικτυακές κοινότητες µπορούν να οργανωθούν και να έχουν αποτελέσµατα. 

∆εύτερον, αυτές οι κοινότητες δεν έχουν επίσηµη ιδεολογία, αλλά ο αγώνας τους είναι να µεταµορφώσουν την ταπείνωση σε αυτοσεβασµό. 

Τρίτον, οι κυβερνοεξεγέρσεις µπορούν να εξελιχθούν µεδιάφορους τρόπους: στο Ιράν το καθεστώς έζησε πάνω στηνκόψη τουξυραφιού το 2009, το καθεστώςτης Τυνησίας έπεσε το 2011.Και στις δύο κοινωνίες το χάσµαµεταξύ των Αρχών και της διαδικτυωµένης νεολαίας ήταν τεράστιο. Η διαφορά βρίσκεται πιθανώς στον βαθµό της βίας που µπορεί να εξασκήσει µια δικτατορία.  

Τέταρτον, η ελευθερία του Ιντερνετ δεν αποτελεί πανάκεια. Τα αυταρχικά καθεστώτα µπορούν να τη χρησιµοποιήσουν για να εντοπίσουν διαφωνούντες και διαδηλωτές. Μπορούν επίσης να προσπαθήσουν να περιορίσουν το facebook. Οµως κάποιες φορές η ταπείνωση και ηκαταπίεση σε δυναµώνουν –και µαζί δυναµώνουν την απειλή για το παρηκµασµένο αραβικό στάτους κβο.

Η Τυνησία ήταν µια επανάσταση του facebook. Οµως προτιµώ τη φράση που άκουσα στην Τύνιδα: «Η επανάστασητης αξιοπρέπειας».

Ανάμεσα στους μουλάδες και στη δημοκρατία

Του JEAN MARIE COLOMBANI

Τι θα συμβεί με την τυνησιακή επανάσταση; Αραγε θα «γεννήσει» μια πραγματική δημοκρατία; Ή μήπως θα γίνουμε μάρτυρες ενός υπερβολικά γνωστού σεναρίου όπου η εξουσία απλά θα αλλάξει χέρια; Ποιος θα είναι ο μελλοντικός ρόλος του στρατού, ο οποίος υπήρξε αποφασιστικός κατά την «εκθρόνιση» του προέδρου της Τυνησίας Ζιν ελ Αμπιντίν μπεν Αλί; Αυτά είναι μόνο λίγα από τα ερωτήματα που δικαιούμαστε να θέσουμε μετά την καταπληκτική νίκη που πέτυχαν οι Τυνήσιοι, διακηρύσσοντας δυνατά και ξεκάθαρα την επιθυμία τους για ελευθερία.

Οι ημέρες που έπονται των λαϊκών εξεγέρσεων είναι πάντοτε αβέβαιες. Αυτά τα αναπόφευκτα ερωτήματα ανασυνθέτουν δύο μεγάλους τομείς ανησυχίας.

Ο πρώτος αφορά την πραγματική πιθανότητα γέννησης και επιβίωσης μιας δημοκρατίας εντός ενός γεωπολιτικού πλαισίου- αυτού των αραβικών χωρών- που γίνεται ολοένα πιο εχθρικό. 

Ο δεύτερος τομέας αφορά την πραγματικότητα των προσδοκιών της τυνησιακής κοινωνίας, οι οποίες έχουν καταπιεστεί για τόσο πολύ που είναι δύσκολο να τις συλλάβουμε.

Το βάρος που ασκεί η περιοχή συμβολίζεται από την παραληρηματική στα μάτια μας αλλά προβλέψιμη αντίδραση του συνταγματάρχη Καντάφι. Αλληλέγγυος στον Μπεν Αλί ως το τέλος, είναι ξεκάθαρο ότι φοβάται για τη συνέχιση της δικής του δικτατορίας. Αν εξαιρέσουμε την περίπτωση του Μαρόκου, μακραίωνης δυναστείας που συνδυάζει κοσμική και πνευματική εξουσία, τα καθεστώτα της Τρίπολης, του Αλγερίου και του Καΐρου μοιάζουν με εκείνο που είχε εγκαταστήσει ο Μπεν Αλί προς όφελός του. Ολα έχουν την ίδια δικαιολογία: είναι οχυρά ενάντια στον ακραίο ισλαμισμό.

Οσο για τη θυσία του πλανόδιου πωλητή, ο οποίος αυτοπυρπολήθηκε και πυροδότησε την εξέγερση, πολλοί παρατηρητές θύμισαν την περίπτωση του Γιαν Πάλαχ, μακρινού πρελούδιου βεβαίως αλλά προειδοποιητικού σήματος μιας ευρύτερης εξέγερσης των ανατολικοευρωπαϊκών χωρών η οποία οδήγησε στην πτώση του Τείχους του Βερολίνου.

Οι παρατηρητές κάνουν υποθέσεις για ενδεχόμενη εξάπλωση του τυνησιακού κινήματος. Για παράδειγμα στην Αίγυπτο, όπου οι πρόσφατες εκλογές υπήρξαν καρικατούρα. Ωστόσο, συγκεκριμένα στην Αίγυπτο, η αντιπολίτευση συντίθεται από τους Αδερφούς Μουσουλμάνους και αυτοί κηρύττουν περί δημοκρατίας μόνο για να πάρουν στα χέρια τους την εξουσία. Η σύλληψη στο Αλγέρι ενός πρώην ηγέτη του Ισλαμικού Μετώπου, του Αλί Μπελχάτζ, μπορεί να θεωρηθεί προειδοποίηση σε αυτό το κομμάτι της κοινής γνώμης, ενώ ένα άλλο κομμάτι, εκείνο της νεολαίας, προσδοκά αντιθέτως μια πραγματικά δημοκρατική ζωή.

Πρόκειται, συνεπώς, για ένα γεωπολιτικό περιβάλλον όπου ο αυταρχισμός δεν έπαψε ποτέ να ενισχύεται και ο οποίος κάνει την Τυνησία να μοιάζει σαν επικίνδυνη νησίδα για εκείνους που αρνούνται να εκχωρήσουν ακόμη και μία σκλήθρα της εξουσίας τους.

Προς το παρόν όμως η μεταβατική κυβέρνηση της Τυνησίας διατηρεί μια πορεία εκδημοκρατισμού: γενική αμνηστία, νομιμοποίηση όλων των πολιτικών κομμάτων, συμπεριλαμβανομένου εκείνου των ισλαμιστών. Αυτές οι αποφάσεις είναι απολύτως νόμιμες. Ταυτόχρονα, δημιουργούν έτσι έναν ακόμη φόβο. Στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε τι υπάρχει κάτω από το «καπάκι» που είχε τοποθετήσει ο Μπεν Αλί στην τυνησιακή κοινωνία. 

Την επομένη της αναχώρησης του τυνήσιου προέδρου για την εξορία, υπήρχε στον αμερικανικό Τύπο μια πολύ ωραία φωτογραφία η οποία παρουσίαζε μια δικηγόρο ντυμένη με τόγα, πάνω στους ώμους ενός πλήθους, να κραδαίνει ένα λάβαρο με τη λέξη «Ελευθερία». Και είναι αλήθεια ότι η τυνησιακή κοινωνία είναι μορφωμένη, αποτελούμενη από μια φωτισμένη μπουρζουαζία- δικηγόρους, γιατρούς, δημόσιους λειτουργούς, επιχειρηματίες, νεαρούς διπλωματούχους- η οποία υπήρξε στις επάλξεις της εξέγερσης.  

Στο εξής όμως ένας αριθμός γυναικών- η θέση της γυναίκας στην Τυνησία είναι σε μεγάλο βαθμό εξίσου σύγχρονη με εκείνη στη δική μας κοινωνία- φοβούνται ότι η παραχώρηση κάποιων ελευθεριών στους ισλαμιστές, το πραγματικό «βάρος» των οποίων αγνοούμε, ενδέχεται να επιδεινώσει τη θέση τους. Οι γυναίκες φοβούνται ότι με υπόγειο αλλά πραγματικό τρόπο ίσως οι ισλαμιστές καταφέρουν να «καταλάβουν» ένα μέρος της τυνησιακής κοινωνίας. Το ζήτημα είναι λοιπόν να μάθουμε αν ύστερα από μια φιλελεύθερη φάση η τυνησιακή εξέγερση θα εξελιχθεί στο μοντέλο που συνιστά το καταριανό κανάλι Αλ Τζαζίρα, δηλαδή σε μια ισλαμική δημοκρατία, βεβαίως μετριοπαθή, ίσως δημοκρατική, αλλά οπωσδήποτε ισλαμική, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη θέση των γυναικών.

Πρέπει να πούμε ότι το διακύβευμα της τυνησιακής εξέγερσης είναι σημαντικό όχι μόνο για τους ίδιους τους Τυνήσιους αλλά και για ολόκληρη την περιοχή. Θα ήταν πράγματι αποφασιστικής σημασίας αν προέκυπτε μια αυθεντική δημοκρατία εμπνευσμένη από τις αρχές που όρισε ο πρώην πρόεδρος της Τυνησίας Χαμπίμπ Μπουργκίμπα. Δηλαδή το αντίθετο από αυτό που συνέβη με την ιρανική επανάσταση, η οποία στη θέση μιας δικτατορίας εγκατέστησε το 1979 μιαν άλλη: εκείνη των μουλάδων.

ΒΗΜΑ

Ο Τζέφρι πήρε τ’ όπλο του -με καθυστέρηση 18 ετών!

Το κείμενο περιληπτικά μιλά για την αποβολή της Τυνησίας απο τους κόλπους της Σοσιαλιστικής Διεθνούς με απόφαση του Προεδρου ΓΑΠ

Αντι για δικό μου σχόλιο παραθέτω το σχόλιο που κάνει ο "αλιευς" της είδησης ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΒΒΑΘΑΣ στο ιστολόγιό του

"Τόσα χρόνια ο Πρόεδρος έλλειπε απ’ το σπίτι και δεν είχε καταλάβει ότι, ο Μπεν Αλί ήταν δικτάτορας του κερατά. Τώρα που το κατάλαβε ο Ομπάμα το κατάλαβε κι’ αυτός"

Sosialist International

A decision has been taken by the President together with the Secretary General, in accordance with the statutes of the Socialist International, to cease the membership of the Constitutional Democratic Assembly (RCD) of Tunisia. This decision, in extraordinary circumstances, reflects the values and principles which define our movement and the position of the International on developments in that country.