Άν θέλει ο ΜΠΑΟΚ να κάνει κάτι χρήσιμο, ας επιδοθεί σε μια ηθικοδιδακτική καμπάνια κατά των ναρκωτικών. Τα υπόλοιπα μπορούν (δικαιολογημένα) να θεωρηθούν λυρικά πουτσιλίκια.
— Sleepy ₯ swisshearted © (@LuisBun) January 29, 2026
Αποκλειστική φωτογραφία από τον μηχανισμό που μπλόκαρε το τιμόνι. pic.twitter.com/WpLZdGvF5x
— Tomari 🇬🇷🇬🇧🇺🇦🇮🇱 (@GrTomari) January 29, 2026
Σε ποιο Έγκυρο Τηλεοπτικό Κανάλι είδατε το Πόρισμα τών Ρουμανικών Αρχών, περί ΧΡΉΣΗΣ ΟΥΣΙΏΝ στο δυστύχημα τής Τιμισοάρα;
— Grigoris Psarianos (@grpsarianos) February 1, 2026
📷 pic.twitter.com/oW4mwIhXAJ
ΑΡΘΡΑΡΑ
Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ
Οχι μωρέ, ΠΑΟΚ, (Μ)ΠΑΟΚ μου την είχε προφέρει. Και εγώ έκτοτε έτσι προφέρω την ομάδα του.
Ο (Μ)ΠΑΟΚ είναι θρησκεία, είναι οικογένεια. Το έχω εμπεδώσει. Και καθώς «οικογένεια», εξυπακούεται ότι χαίρονται όλοι μαζί, γλεντάνε όλοι μαζί, διαμαρτύρονται όλοι μαζί, βρίζουν όλοι μαζί, πονάνε όλοι μαζί, θρηνούν όλοι μαζί.
Μα και ακόμα ένα, που κυρίως συνηθίζεται στις οικογένειες. Κρύβουν παθογένειες κάτω από το χαλί όλοι μαζί, ως μη γενόμενες.
Και είναι το πιο ανούσιο που κάνουμε όλοι στις οικογένειες. Γιατί έτσι οι παθογένειες θεριεύουν και θεριεύουν και θεριεύουν. Και μια μέρα πετάγονται μπροστά σου θεόρατες και σε συντρίβουν.
Η εκπρόσωπος Τύπου της Εισαγγελίας του Λουγκόζ, Μπέρθα Σερένα Κονσταντινέσκου, δήλωσε ότι «για την υπόθεση συντάχθηκε έκθεση τοξικολογικής ανάλυσης από την IML Timisoara (σ.σ.: Ινστιτούτο Ιατροδικαστικής της Τιμισοάρα) προκειμένου να διαπιστωθεί η παρουσία ψυχοδραστικών ουσιών στο αίμα του οδηγού του οχήματος» και κατέληξε: «Το αποτέλεσμα της ανάλυσης επιβεβαίωσε την παρουσία δύο ψυχοδραστικών ουσιών στο αίμα, ήτοι κάνναβης και κοκαΐνης. Επιβεβαιώθηκε επίσης η παρουσία αλκοόλ. Παράλληλα, εντοπίστηκαν δύο πακέτα που πιθανολογείται ότι περιείχαν ψυχοδραστικές ουσίες, ωστόσο δεν διαθέτουμε ακόμα τα επίσημα αποτελέσματα ως προς αυτό».
Αν η αδιανόητης ευστοχίας μετωπική σύγκρουση –πιο στοχευμένα μετωπική δεν έχει υπάρξει!– του μίνι βαν των δέκα οπαδών, που κατέληξε σε φέρετρο επτά νεκρών, δεν είχε κατορθωθεί, μπορώ να φαντάζομαι τα φιλαράκια στα χρόνια να αφηγούνται γελώντας τα παρατράγουδα εκείνης της εκδρομής. Να γουρλώνουν τα μάτια στο «πόσο στο τσακ» τη γλίτωσαν. (Πόσα «στο τσακ» αναλογούν στη ζωή του καθενός μας!).
Μπορώ να φανταστώ το «μαλάκα» να πηγαίνει σύννεφο στη διήγηση. Να θυμούνται τις συνεχείς προσπεράσεις που έκανε ο μαλάκας, γελώντας.
Να θυμούνται τις φωνές του ενός που έλεγε: «Κοίτα τον μαλάκα! Θα μας σκοτώσεις, ρε μαλάκα! Κόψε, ρε μαλάκα!».
Να θυμούνται τον έναν που είπε «Σταμάτα, ρε μαλάκα, τώρα να κατέβω, αλλά δεν άκουγε με τίποτα ο μαλάκας!».
Κάτι τέτοια, κάπως έτσι. Η ιστορία θα μεταφερόταν από στόμα σε στόμα με χάχανα, θα τον χτύπαγαν και στην πλάτη… Μπορώ να φανταστώ…. όσα! Ετσι γίνεται στις ενωμένες παρέες. Αλλωστε δύο πράγματα κυρίως έχουν να διηγούνται αρσενικά εσαεί. Ιστορίες από τον στρατό και ιστορίες εκδρομών για την ομάδα-θρησκεία. Την ομάδα-οικογένεια.
Πολλά μπορώ να φανταστώ. Μόνο ένα δεν μπορώ να φανταστώ, ενώ λυσσαλέα θα ήθελα να μπορούσα να το φανταστώ. Να έβγαιναν τα κάτω από το χαλί της κάθε οικογένειας επάνω στο τραπέζι.
«Χιλιόμετρα κάναμε πάλι για την καψούρα μας την πιο μεγάλη, ΠΑΟΚ, εκδρομές, ναρκωτικά, έτσι μάθαμε από παιδιά». Αυτό δονεί ως ένα από τα πιο βροντώδη συνθήματα την Τούμπα.
Μπορείτε να φανταστείτε μια συνωμοσία του καλού; Του χρήσιμου; Για το ποδόσφαιρο. Για τα επτά φέρετρα στη σειρά. Οικογένεια Σαββίδη, οικογένεια Μαρινάκη, Γιάννης Αλαφούζος, Μάριος Ηλιόπουλος, Θεόδωρος Καρυπίδης. Ως μνημόσυνο αληθείας. Μια μέρα οργανωμένη από την ομάδα-θρησκεία, με τους χρήστες να μιλούσαν για όσα έχουν ζήσει, για όσα τους έχουν καταντήσει, τους έχουν «σβήσει» και πώς εντέλει αναστήθηκαν. Εστω και ένας, ένας, κάπως αλλιώς να το σκεφτεί!
Μπορώ να εισπράξω την καζούρα κατάσαρκα. Να χορτάσω χλευασμό: «Τι λέει, μωρέ, η μαλάκω;».
Να λουστώ και όσα «Αντε, γαμήσου, μωρή» μου αναλογούν.
Αλλά, ρε φίλε…
