"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΕΞΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΕΞΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

(παλαιο)ΝουΔο-γαλαζαίικης σουργελοκρατούμενης ψεκο-δεξιάς κωμωδία

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Κυριακή, Μαρτίου 01, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΔΕΞΙΑΣ κατσαπλιαδο-καθαρματολάγνας ξεφτιλισμένης αντιπολίτευσης κωμωδία

 

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Ιανουαρίου 02, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , ,

ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΨΕΚΑΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Φιδέμπορες και αιρετικοί καντηλανάφτες

 

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Ο Προσωπικός Αριθμός του πολίτη είναι από τα ζητήματα που ξεχωρίζουν τους σοβαρούς πατριώτες από τους πυροβολημένους συνωμοσιολόγους και όσους τους εκμεταλλεύονται πολιτικά για ψηφοθηρία.

Θα ήταν αστείο, αν δεν ήταν τόσο θλιβερό, να βλέπεις τόσους ανθρώπους να ξοδεύουν τόσο πάθος και τόση ενέργεια για ένα καθαρά τεχνικό θέμα, που έχει σαν στόχο την ενοποίηση όλων των άλλων αριθμών, π.χ. ΑΦΜ, ΑΔΤ, σε έναν, τη δημιουργία ενός πιο αξιόπιστου συστήματος ταυτοποίησης, χωρίς διπλοεγγραφές και λάθη.

Είναι τραγικό αλλά και γελοίο να έχεις κινητό με σύστημα γεωεντοπισμού, πιστωτική κάρτα, ΑΦΜ, ΑΜΚΑ κ.λπ., να μπορεί να ξέρει το κράτος πού ήσουν, πού είσαι, τι διαδρομή έκανες, τι αρρώστιες έχεις και τι φάρμακα παίρνεις, τι εισοδήματα και χρέη έχεις, και να ανησυχείς πως η ελευθερία σου θα καταλυθεί από τον Προσωπικό Αριθμό.

Ποια είναι η παραπάνω πληροφορία, από όσες ήδη έχει, που θα έχει το κράτος με τον Π.Α. και θα καταλύσει την ελευθερία σου;

Αυτά τα συνωμοσιολογικά περί ολοκληρωτικού ελέγχου της κοινωνίας μέσω του Π.Α., ταύτιση με «το χάραγμα του θηρίου», το 666 του Ευαγγελίου, είναι κατανοητό πως είναι πολύ πιασάρικα και δίνουμε ανεμόμυλους για να τους λογχίζουν στις καφετέριες γενναίοι Δον Κιχώτες, χαλαροί από χρόνο, καβάλα στον Ροσινάντε του κινητού τους με αναρτήσεις πιο φλογερές από το πυρπολικό με το οποίο μπουρλότιασε τη ναυαρχίδα του Καπουδάν Πασά ο γενναίος Κανάρης.

Τι άραγε θέλει ο Μεγάλος Αδερφός να μάθει για τον Μήτσο, που ανακατεύει με οργή το φραπόγαλο, όταν μιλάει για τους Αντίχριστους, που θέλουν να τον ελέγξουν ολοκληρωτικά. Κι άντε και τον έλεγξαν, τι θα τον κάνουν;

Ολες αυτές οι τερατολογίες, πάνω σε ένα καθαρά τεχνικό θέμα της κρατικής γραφειοκρατίας, βλάπτουν σοβαρά την εθνική ιδέα, ταυτίζοντάς την με αραχνιασμένες προλήψεις, που μόνο λερώνουν την εθνική ιδέα και την πίστη μας.

Τα ίδια σατανικά έχουν γραφτεί και ειπωθεί για την ατμομηχανή, τους κινητήρες εσωτερικής καύσης και την αυτοκίνηση, για τη χρήση του ηλεκτρισμού, του τηλεφώνου, του διαδικτύου, έχει αμφισβητηθεί η προσσελήνωση στο φεγγάρι, το ότι η γη είναι σφαίρα και όχι επίπεδη κ.ά. Θα βρείτε ακόμη και σήμερα πλήθος ηλίθιων βίντεο με «επιχειρήματα» για τις πιο τερατώδεις θεωρίες, που αμφισβητούν ακόμη και τα προφανή, γιατί απλούστατα υπάρχει μπόλικη πελατεία για το παράξενο, το παράδοξο, το σκοτεινό. Το νορμάλ και φυσιολογικό δεν ξυπνά έντονο ενδιαφέρον.

Ο μέσος θεατής, ακροατής, αναγνώστης θεωρεί βαρετό να παρακολουθήσει κάτι φυσιολογικό, λογικό. Το βρίσκει μπανάλ. Μια ταινία με ένα ανδρόγυνο που δουλεύει, φροντίζει τα παιδιά του, το σπίτι και τον κήπο του θα προκαλούσε χασμουρητά. Αν όμως ο άντρας ήταν εισοδιστής από το Αλφα του Κενταύρου, η γυναίκα μύστης εωσφορικών δυνάμεων, των Ελοχίμ, το σενάριο θα αποκτούσε αμέσως ενδιαφέρον. Γι’ αυτό γράφονται βιβλία και γυρίζονται ταινίες και σειρές για εγκλήματα, πάθη, πολέμους, μάταιους έρωτες.

Αν ο Γιάννης ερωτευόταν τη Μαρία κι εκείνη τον Γιάννη και παντρεύονταν, κάνανε παιδιά, χτίζανε ένα σπίτι, μάζευαν κάθε χρόνο τις ελιές τους και πηγαίνανε διακοπές στο χωριό της Μαρίας, αποκτούσαν εγγόνια και πέθαιναν σε βαθιά γεράματα εν ειρήνη, η ταινία θα πήγαινε άπατη. Ρίξε όμως λίγες σκοτεινές δυνάμεις, αόρατες, με ολοκληρωτικό έλεγχο, μέσω ενός χαράγματος, τατουάζ, τσιπ, αριθμού κ.λπ., και η ταινία κόβει μονέδα και φέρνει και ψήφους. Δεν θα γίνεις κυβέρνηση, αλλά θα περνάς το 3%, οπότε σίγουρα λεφτά, επιχορήγηση και εισόδημα μεγάλο.

Και επειδή υπάρχει ένα 12% με 18% που μασάει ταραμά…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Κυριακή, Νοεμβρίου 30, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

Δεξιάς σουργελαρίας κωμωδία

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τρίτη, Απριλίου 01, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες ,

Δεξιούληδων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τρίτη, Δεκεμβρίου 17, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες , , ,

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Είναι μύθος η Ακροδεξιά;

 

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

«Ακροδεξιός», «ρατσιστής», «φασίστας». Πολύ θα ήθελα να ακούσω έναν ορισμό αυτών των λέξεων. Ειλικρινά το λέω.

Τι θα πει «φασίστας» και ποιος είναι «φασίστας».

Για τις συμμορίες των «Αντιφά», και όχι μόνον, όποιος δεν σκέφτεται σαν κι αυτούς. Η Ελληνική Αστυνομία για παράδειγμα. Επειδή δεν τους αφήνει ήσυχους στις καταλήψεις τους και κυνηγάει τους παράνομους μετανάστες.

Ποιος είναι «ρατσιστής»;

Οποιος θεωρεί ότι η ανεξέλεγκτη μετανάστευση υπονομεύει την κοινωνική συνοχή; Οχι μόνον. Αν, ας πούμε, δηλώσεις ισλαμόφοβος, αν τολμήσεις να πεις ότι φοβάσαι την ισλαμική τρομοκρατία, τότε χαρακτηρίζεσαι ρατσιστής χωρίς δικαίωμα έφεσης.

«Ακροδεξιός»;

Θα μιλήσω στη συνέχεια γι’ αυτό. Προς το παρόν να υπενθυμίσω ότι μέχρι πριν από μερικά χρόνια, όταν ακόμη υπήρχε ο ΣΥΡΙΖΑ, αποκαλούσαν την κυβέρνηση της Ν.Δ. ακροδεξιά. Αυτοί που είχαν συγκυβερνήσει με τον Πάνο Καμμένο.

Υπάρχει η ανάγκη επαναπροσδιορισμού της σημασίας των λέξεων που χρησιμοποιούμε, ιδιαιτέρως δε όταν έχουν, ή νομίζουμε ότι έχουν, πολιτική αξία.

Αφήνω κατά μέρος τον «φασισμό». Μια εύκολη και ιδιαιτέρως φθαρμένη έκφραση που δεν σημαίνει τίποτε παραπάνω από την αγανάκτηση όσων την χρησιμοποιούν. Τι θα πει «φασισμός» σήμερα;

Πάντως δεν έχει κρατήσει τίποτε από την ιστορική σημασία της λέξης. Οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής δεν ήσαν φασίστες. Συγκρότησαν μια εγκληματική οργάνωση, μια συμμορία της νύχτας, με στόχο να τρομοκρατήσουν τη δημοκρατία. Απέτυχαν. Και σίγουρα δεν πέτυχαν τον βασικό στόχο του φασισμού: τη λαϊκή κινητοποίηση.

«Ρατσισμός»; Είναι ρατσιστικές οι κοινωνίες μας;

Ο ρατσισμός, ιστορικά, έχει δύο εκδοχές.

Η πρώτη είναι η εκδοχή της εκμετάλλευσης. Εκμεταλλεύεσαι τους υποτελείς σου επειδή έχεις την πολιτισμική ανωτερότητα. Η δεύτερη, η πιο απάνθρωπη, είναι η εκδοχή της γενοκτονίας. Αυτήν έζησε η Ευρώπη με τη Σοά.

Ας πάμε τώρα στην Ακροδεξιά. Τι σημαίνει σήμερα Ακροδεξιά;

Κάτω από την ομπρέλα της ομαδοποιούμε ετερόκλητες δυνάμεις. Από τον Τραμπ, τη Λεπέν, τον Ορμπαν, τη Μελόνι, έως τους δικούς μας.

Ποιους αποκαλούμε «ακροδεξιούς» παρ’ ημίν;

Για τη γενιά μου η διαχωριστική γραμμή ήταν καθαρή: ήσαν οι κληρονόμοι του «Ελλάς, Ελλήνων, Χριστιανών» που άφησε η δικτατορία και τα παρελκόμενα, η αφοσίωση στη Δύση, κληροδότημα του Εμφυλίου. Η Αριστερά την υπονόμευε. Η σημερινή «Ακροδεξιά» συμπλέει με την Αριστερά. Αντιμετωπίζει με την ίδια δυσπιστία τη Δύση. Το φιλορωσικό κόμμα είναι πάντα ζωντανό. Εξ ου και η ιδεολογική ασυλία την οποία απολαμβάνει το ΚΚΕ.

Υπάρχει μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον πατριωτισμό και τον Εθνικισμό. Τον γράφω με κεφαλαίο το έψιλον διότι ο Εθνικισμός είναι ιδεολογία. Είναι η άποψη ότι το Εθνος σου είναι ανώτερο από όλα τα άλλα έθνη.

Ο πατριωτισμός είναι η αγάπη για την πατρίδα. Από τον μικρό υπέροχο κόλπο στην Πελοπόννησο έως τη γλώσσα και τους ήρωες των οποίων τις προτομές βλέπω κάθε μέρα στο Πεδίον του Αρεως.

Η Ακροδεξιά τοποθετείται πάντα στην πλευρά του Εθνικισμού. Επί χούντας ο εθνικισμός όριζε την προσήλωση στις δυτικές αξίες και επιταγές. Σήμερα ο ελληνικός εθνικισμός είναι αντιδυτικός. Οπως και ο ευρωπαϊκός. Ακροδεξιά και Ακροαριστερά συγκλίνουν στην απόρριψη της ευρωπαϊκής πολιτικής –ο Θεός να την κάνει πολιτική– απέναντι στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και τον πόλεμο του Ισραήλ κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας.

Μιλάμε για τη δεξιά της δεξιάς. Ευπρεπέστερο από την Ακροδεξιά. Τι έχει να προτείνει στη χώρα, όποιος κι αν την εκπροσωπεί; Αναρωτιέμαι.

Μεταρρυθμίσεις στη δημόσια διοίκηση; Ελάτε τώρα.

Αλλαγή της εξωτερικής πολιτικής; Προς ποια κατεύθυνση; Επιθετική πολιτική απέναντι στην Τουρκία; Είδαμε και πάθαμε να την ηρεμήσουμε στο Αιγαίο.

Αλλαγή της μεταναστευτικής πολιτικής; Χρειάζονται διορθώσεις, δεν έχω αντίρρηση.

Αλλαγή στην πολιτική της δημόσιας ασφάλειας; Παρομοίως.

Για την οικονομία δεν έχω τίποτε να πω διότι πιστεύω ότι ούτε αυτοί έχουν κάτι να πουν.

Ε ναι, η κυβέρνηση αν δεν θέλει να αφήσει χώρο στα δεξιά της οφείλει να ρίξει το βάρος της στη δημόσια ασφάλεια.

Η Ακροδεξιά είναι ο νέος μύθος της δυτικής δημοκρατίας. Δεν είναι παραμύθι. Εχει την ισχύ του μύθου. Μια αφήγηση που μπορεί να επηρεάσει την πραγματικότητα.

Δεν αντιμετωπίζεται με εξορκισμούς. Απαιτείται, πριν απ’ όλα…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Σάββατο, Οκτωβρίου 26, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

Αριστερο-δεξιών εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

 






 
Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Απριλίου 25, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες , , ,

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Εξορκίζοντας τον ακροδεξιό λαϊκισμό

 


ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Σκεφθείτε τον κόσμο κάπως έτσι. Και δεν λέω «φαντασθείτε», διότι δεν πρόκειται για πολιτική φαντασία, αλλά για εκτίμηση της πραγματικότητας.

Ηγέτης της Αμερικής ο Τραμπ, το πιθανότερο. Στη Ρωσία ο Πούτιν, που συνεχίζει τον πόλεμο χαρακωμάτων στην Ουκρανία. Υποσχέθηκε έναν πόλεμο-αστραπή, όπως η αρχή του Β΄ Παγκοσμίου για τους Γερμανούς, και λάσπωσε στις προδιαγραφές του Α΄ Παγκοσμίου.

Θα αντέχει ακόμη ο Ζελένσκι ή η Ουκρανία θα έχει συνθηκολογήσει με την εκχώρηση εδαφών στην Αυτοκρατορία;

Κατά πάσα πιθανότητα, ο Τραμπ δεν θα συνεχίσει να τον υποστηρίζει. Και αυτός απευθύνεται στην Ευρώπη.

Σε ποια Ευρώπη όμως;

Οπως όλα δείχνουν, ο πολιτικός χάρτης της «γηραιάς κυρίας» θα είναι τελείως διαφορετικός από τον σημερινό.

Στη Γαλλία θα κυβερνά η Μαρίν Λεπέν;

Το δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, όμως, πέρα από τις δημοσκοπήσεις, το δείχνει η πραγματικότητα. Με αφορμή τον νόμο για τους μετανάστες, η Λεπέν προκάλεσε κρίση στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία στη Βουλή και ανάγκασε τον Μακρόν να αλλάξει πρωθυπουργό. Μια πολιτική νίκη τακτικής, που ωστόσο πριν από μερικά χρόνια ήταν αδιανόητη.

Στη Γερμανία, η AFD εμφανίζεται με ποσοστά που προκαλούν ανατριχίλα στο πολιτικό σύστημα της δημοκρατίας.

Υπάρχει περίπτωση να είναι δεύτερο κόμμα;

Υπάρχει περίπτωση να δούμε κάποιον από δαύτους καγκελάριο;

Για σκεφθείτε πώς θα είναι η Ευρώπη που στηρίζεται στον γαλλογερμανικό άξονα εάν στη θέση του Μιτεράν και του Κολ είναι η Λεπέν και κάποιος τύπος που συμμετέχει σε εκδηλώσεις όπου οργανώνεται η απέλαση όχι μόνο των μεταναστών αλλά και όσων έχουν ρίζες από κάποιον μετανάστη;

Και πάμε παρακάτω, σε χώρες όπως η Αυστρία, η Ολλανδία ή ακόμη και η Σουηδία, στις χώρες-δορυφόρους του γαλλογερμανικού άξονα, που διαμόρφωσε τη φυσιογνωμία της Ευρώπης έτσι όπως τη ζήσαμε έως σήμερα.

Απλώς, αν συμβούν όλ’ αυτά, που είναι πιθανό να συμβούν, η Ευρώπη δεν θα είναι αυτή η Κοινωνία των Εθνών που ξέρουμε, έτσι όπως την ξέρουμε.

Η ευρωπαϊκή πολιτική τάξη το μόνο που έχει να αντιτάξει στην προοπτική της μετάλλαξης είναι η δαιμονοποίηση του ακροδεξιού λαϊκισμού. Ευγενές, δεν έχω αντίρρηση, πλην όμως, όπως αποδεικνύεται, μάλλον ανεπαρκές.

Πώς στην ευχή δεν αναρωτιούνται ποια στραβοπατήματά τους οδήγησαν τις κοινωνίες τους να τους γυρίσουν την πλάτη;

Πώς δεν αναρωτιούνται ποια λάθη έγιναν για τη συγκρότηση της περίφημης «πολυπολιτισμικής κοινωνίας» με αποτέλεσμα σήμερα να μην την αποδέχεται η πλειοψηφία των Ευρωπαίων πολιτών;

Το πολιτικό κεφάλαιο που επένδυσαν στις απαιτήσεις των διάφορων δικαιωματιστών δεν απέφερε κέρδη. Στο χρηματιστήριο της πολιτικής όσοι επενδύουν σε άλλες μετοχές, όπως η εθνική ταυτότητα, είναι έτοιμοι για επιθετικές αγορές.

Ας μη γελιόμαστε. Δεν είναι τυχαίο ότι το μεγάλο θύμα είναι η σοσιαλδημοκρατία. Ασχέτως πολιτικού προσήμου των κυβερνήσεων, η σοσιαλδημοκρατία οργάνωσε την ευρωπαϊκή ιδεολογία. Δικαιώματα των μειονοτήτων, ακόμη και εις βάρος της κοινωνίας, δικαιώματα των μεταναστών, ακόμη και εις βάρος του γηγενούς πληθυσμού στο όνομα ενός ανθρωπισμού του οποίου το μονοπώλιο διεκδικούσε η Ευρωπαϊκή Ενωση. Θεωρώντας εαυτήν μια νησίδα ειρήνης και δικαιωμάτων σ’ έναν κόσμο που δεν δεχόταν ούτε την ειρήνη ούτε τα δικαιώματα· κατά συνέπεια, μας θεωρούσαν αφελείς, κάτι σαν συμπαθείς εξωγήινους. Οι ορδές των μεταναστών που παλεύουν να περάσουν τα ευρωπαϊκά σύνορα δεν αλλάζουν χώρα. Αλλάζουν πλανήτη.

Δεν με ενδιαφέρει η δαιμονοποίηση του ακροδεξιού λαϊκισμού.

Και δεν με ενδιαφέρει, διότι …

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Ιανουαρίου 31, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝουΔο-ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η Ευρώπη αλλάζει

 


Γράφει η ΕΛΕΝΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Διδάκτωρ Διδακτολογίας Γλωσσών και Πολιτισμών, Πανεπιστημίου Paris III – Sorbonne Nouvelle

Στην Ευρώπη τα πατριωτικά κόμματα κερδίζουν συνεχώς έδαφος εξαιτίας της ανεξέλεγκτης λαθρομετανάστευσης. Στην Ολλανδία στις πρόσφατες εκλογές πρώτο βγήκε το πατριωτικό κόμμα του Βίλντερς. Στη δε Γαλλία στις δημοσκοπήσεις η Λεπέν έχει ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά στον πρώτο γύρο, τα οποία μέχρι σήμερα τα έχουν πετύχει μόνο ο D’ Estaing, ο Μιτεράν και ο Σαρκοζί. Εάν υπολογίσουμε και τις δεξιές συντηρητικές και πιο δεξιές κυβερνήσεις της Ιταλίας, Πολωνίας, Ουγγαρίας, της Βρετανίας, την άνοδο του ADF στη Γερμανία, είναι εύκολο να αντιληφθούμε ότι υπάρχει μία σαφής στροφή προς το Εθνος-Κράτος.  

Γιατί, άραγε;

Η Γαλλία ετοιμάζεται να ψηφίσει έναν πιο σκληρό μεταναστευτικό νόμο, ο οποίος, εάν υιοθετηθεί με τις προτάσεις της Γερουσίας, καταργεί σειρά παροχών για τους λαθρομετανάστες, απελαύνει όλους τους ξένους εγκληματίες, ακόμη και ανηλίκους, επαναφέρει το αδίκημα της παράνομης διαμονής στη χώρα με ποινή και πρόστιμο, το οποίο είχε καταργήσει ο σοσιαλιστής Hollande, και κάνει πιο δύσκολη την οικογενειακή επανένωση, ενώ δεν δίνει αυτόματα την υπηκοότητα λόγω γέννησης στο γαλλικό έδαφος.

Εμείς έχουμε φροντίσει να νομιμοποιήσουμε την παρανομία, να μην απελαύνουμε κανέναν τόσα χρόνια και να δίνουμε επιδόματα, ιθαγένειες και διευκολύνσεις αφειδώς σε όποιον είδε φως και μπήκε. Παρά το γεγονός ότι τη διακυβέρνηση της χώρας την έχει -υποτίθεται- δεξιό κόμμα, το μόνο που κάνει τελικά είναι να διαχειρίζεται εκατομμύρια για να κρατάμε εδώ τους λαθρομετανάστες. Η δική μας πολιτική είναι να ζητιανεύουμε λεφτά γι’ αυτούς, αντί να τους διώχνουμε. Η δική μας στάση είναι να πάρουμε 40.000.000 φράγκα από την Ελβετία για δομές, αντί να φτιάξουμε νόμο που να μην επιτρέπει άλλο σε λαθρομετανάστες να νομιμοποιούν την παράνομη είσοδό τους και να έχουν παροχές.

Αυτό συμβαίνει γιατί, πολύ απλά, αυτή η κυβέρνηση δεν είναι δεξιά. 

 Εχει χρησιμοποιήσει ψήφους δεξιών για να εφαρμόσει σοσιαλιστικές αριστερές πολιτικές.

Ο,τι και να λένε, αργά ή γρήγορα το ρεύμα αυτό θα επηρεάσει και τη χώρα μας.
 

Οσο και να προπαγανδίζουν ότι τα πατριωτικά κόμματα είναι ακροδεξιά και ταυτίζονται με τον ναζισμό, ο κόσμος...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Νοεμβρίου 29, 2023 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η δαιμονοποίηση της Ακροδεξιάς από τις κυρίαρχες πολιτικώς ορθά λοβοτομημένες ελιτ

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Oταν το 2005 απέτυχε η προσπάθεια δημιουργίας ευρωπαϊκού συντάγματος, η υπόθεση αντιμετωπίσθηκε ως ατύχημα. Νέες χώρες είχαν προστεθεί στο οικοδόμημα και το διεθνές περιβάλλον δεν ενέπνεε ανησυχία. Ο Πούτιν είχε ζητήσει την ένταξη της Ρωσίας στο ΝΑΤΟ, η πλημμυρίδα της μετανάστευσης δεν είχε κάνει ακόμη την εμφάνισή της, και παρά τις βομβιστικές επιθέσεις στο Λονδίνο το καλοκαίρι εκείνο, η ισλαμιστική τρομοκρατία δεν είχε δείξει την πραγματική της εμβέλεια. Στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή εναλλάσσονταν οι Χριστιανοδημοκράτες με τους Σοσιαλδημοκράτες. Περισσότερο ή λιγότερο κοινωνικό κράτος, καταπολέμηση της ανεργίας και το όραμα μιας ευημερίας που θα χωρούσε τους πάντες, ανεξαρτήτως πολιτισμικών καταβολών, θρησκευτικών πεποιθήσεων ή ηθών.  

Οι υπουργοί Εξωτερικών, για να εγκρίνουν το προσχέδιο του συντάγματος που είχε εκπονήσει ο Ζισκάρ ντ’ Εστέν, διέγραψαν δύο στοιχεία: το ένα ήταν η αναφορά στον χριστιανισμό και το άλλο η περίφημη φράση από τον Επιτάφιο του Περικλέους: «Το πολίτευμά μας καλείται δημοκρατία διότι σ’ αυτό αποφασίζουν οι πολλοί». 

Ο χριστιανισμός και ο ελληνισμός θεωρήθηκαν ως μη πολιτικώς ορθές αναφορές σε μια Ευρώπη που όδευε στη λεωφόρο της πολυπολιτισμικότητας. Οι πολιτικές ελίτ δεν ήθελαν, ή δεν μπορούσαν, να παραδεχθούν ότι η αποτυχημένη απόπειρα του συντάγματος ήταν δική τους ήττα.

Το τοπίο του 2005 δεν μοιάζει σε τίποτε με το τοπίο του 2023. Ποιος περίμενε τότε ότι η Μελόνι θα ήταν πρωθυπουργός της Ιταλίας, η Λεπέν θα διεκδικούσε με αξιώσεις τον προεδρικό θρόνο της Γαλλίας και ο Γκερτ Βίλντερς θα κέρδιζε τις περισσότερες έδρες στο oλλανδικό κοινοβούλιο; 

Υπάρχουν κι άλλοι, όπως ο Oρμπαν, όμως αναφέρομαι σε αυτούς τους τρεις διότι οι χώρες τους είναι από τα ιδρυτικά μέλη της Ε.E. επί ΕΟΚ. 

Oλο αυτό το φαινόμενο αποκαλείται από τον δημοσιογραφικό λυρισμό «άνοδος της λαϊκιστικής Ακροδεξιάς». Και αποδίδεται σε ένα είδος ευήθειας των ευρωπαϊκών κοινωνιών οι οποίες δεν καταλαβαίνουν την Ευρώπη. Κανείς, όμως, δεν λέει ότι η Ευρώπη την οποία δεν καταλαβαίνουν είναι η Ευρώπη των κυρίαρχων πολιτικών της ελίτ. Και το φαινόμενο οφείλεται κατά μείζονα λόγο στην απόσταση που χωρίζει τις ελίτ από το αίσθημα των ευρωπαϊκών κοινωνιών, τους φόβους τους και τις επιθυμίες τους.  

Αν η δημοκρατία είναι η τέχνη της πειθούς, η αδυναμία τους να πείσουν τις κοινωνίες τους είναι αδυναμία της δημοκρατίας. 

Δαιμονοποιούν την Ακροδεξιά με σχεδόν θρησκευτική ευλάβεια.  

Αναρωτιούνται όμως ...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Νοεμβρίου 29, 2023 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΑΝΘΕΛΛΗΝΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Περί Δεξιάς, Ακροδεξιάς και Αριστεράς

 

Του Παντελή Σαββίδη

Οι όροι απέκτησαν πολιτικό περιεχόμενο μετά την αρχική νοηματοδότησή τους από την θέση που κατείχαν τα κόμματα στην Γαλλική Εθνοσυνέλευση μετά την Επανάσταση του 1789.

Δεξιά εθεωρείτο το κόμμα που υποστήριζε την αστική τάξη και επειδή η αστική τάξη βασιζόταν στο εθνικό κράτος και τις αξίες που το συγκροτούσαν η δεξιά εξέφραζε την υπεράσπιση της έννοιας της πατρίδας και του έθνους.

Η Αριστερά βάσισε την θεωρία της όχι στην εθνότητα που συγκροτεί κράτος αλλά στον εργάτη (η κομμουνιστική-μαρξιστική αριστερά) στον εργαζόμενο ή τον αγρότη άλλες εκδοχές της.

Ο εργάτης, όμως, και ο εργαζόμενος γενικότερα, είναι ο ίδιος με τα ίδια προβλήματα παντού. Πέραν του έθνους και πέραν του κράτους.

Γι αυτό η Αριστερά είχε μια διεθνιστική αντίληψη.

Δεξιά, λοιπόν, ήταν το πολιτικό κόμμα της αστικής τάξης που υποστήριζε τις αξίες του εθνικού κράτους.

Αριστερά ήταν τα κόμματα που είχαν μια διεθνιστική αντίληψη και υποστήριζαν τους εργάτες και σε μια κατοπινή εκδοχή τους εργαζόμενους και τους αγρότες.

Υπάρχει, όμως, και μια άλλη σημαντική διαφορά: η υποστήριξη της αστικής τάξης από τη Δεξιά σημαίνει και υποστήριξη του αστικού-καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Αντιθέτως, τα κόμματα της Αριστεράς επεδίωκαν κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και σε διάφορους βαθμούς κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας.

Προϊόντος του χρόνου και, κυρίως, μετά τις πολιτικές αλλαγές του 1989 και την ανάπτυξη της τεχνολογίας όλα αυτά έχουν ανατραπεί.

Οι νέες τεχνολογίες έχουν καταστήσει διεθνές και σε μεγάλη κινητικότητα το κεφάλαιο, άρα η εθνική του διάσταση και ο εθνικός του περιορισμός δεν έχουν σημασία.  

Τα Δεξιά κόμματα που το εξέφραζαν γίνονται και αυτά διεθνιστικά. Αλλά ο διεθνισμός απαιτεί μια νέα ιδεολογία που θα διαρρήξει τα εθνικά στερεότυπα. Η υποστήριξη του δικαιωματισμού, η υποστήριξη, δηλαδή, των ανθρώπων στη βάση των δικαιωμάτων τους και όχι της εθνικότητάς τους είναι ένα από τα στοιχεία αυτής της νέας ιδεολογίας.

Στην αριστερά ένα μέρος της (το παραδοσιακό κομμουνιστικό) περιχαρακώνεται στις παλαιές μαρξιστικές αντιλήψεις), ένα άλλο, όμως, αποδέχεται την ιδεολογία του δικαιωματισμού, του διεθνισμού και εγκαταλείπει την μαρξιστική αλλαγή του τρόπου παραγωγής ή τις πιο ήπιες μορφές του. Αποδέχεται την ελεύθερη οικονομία με κρατικό έλεγχο. Κάτι στο οποίο δεν έχει αντίρρηση και η Δεξιά.

Εδώ έχουμε την πρώτη σύγκλιση Δεξιάς-Αριστεράς. Δεν είναι εύκολο να καταλάβεις αν και που διαφωνούν.

Καθώς η Δεξιά γίνεται διεθνιστική και δικαιωματική και εγκαταλείπει την βάση της που ήταν η υπεράσπιση του έθνους και των αξιών του, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας που δεν είναι αστικό (τα μεσαία, μικροαστικά και ασθενέστερα στρώματα), μένουν μετέωρα από την αίσθηση της κρατικής ασφάλειας και υποστήριξης.

Σημαντικά τμήματα αυτών των στρωμάτων αναζητούν πολιτική υποστήριξη σε άλλα κόμματα που εμφανίζονται και υπόσχονται να μείνουν πιστά στο έθνος, το κράτος και τις παραδοσιακές αξίες τους.

Αυτά τα κόμματα είναι που η τρέχουσα πολιτική ορολογία χαρακτηρίζει Ακροδεξιά. Όσα, δηλαδή, έχουν ως βάση της ιδεολογίας τους το έθνος, τον τόπο που κατοικεί (πατρίδα) και το στοιχείο που το κρατά ενωμένο (θρησκεία). Στοιχείο της πολιτικής τους είναι και η εθνική καθαρότητα, άρα η μη αλλοίωσή τους από ξένα μεταναστευτικά ρεύματα.

Βεβαίως, αυτό το πλαίσιο το καπηλεύονται και μισανθρωπικές ιδεολογίες, όπως οι ναζιστικές και φασιστικές, οι σύγχρονες πολιτικές μορφές των οποίων κατατάσσονται, επίσης, στην Ακροδεξιά.

Τα μισανθρωπικά αυτά κόμματα έχουν καταταγεί στο ακροδεξιό πολιτικό φάσμα αλλά όλα τα κόμματα που ανήκουν στη θέση αυτή του φάσματος δεν είναι μισανθρωπικά.

Ένα από τα πολλά λάθη της ελληνικής δημοσιογραφίας είναι η ταύτιση της Ακροδεξιάς, όπως προσδιορίσθηκε, με τα μισανθρωπικά φασιστικά και ναζιστικά κόμματα.

Για να γίνω πιο σαφής, η «Νίκη» βασίζεται στις παραδοσιακές αξίες όπως προσδιορίσθηκαν παραπάνω. Αλλά η «Νίκη» δεν ξέρω αν κατατάσσεται στην Ακροδεξιά. Σίγουρα, όμως, δεν είναι φασιστικό ή ναζιστικό κόμμα.

Η «Νίκη» δεν είναι ίδια με τους «Σπαρτιάτες», όπως θέλει να εμφανίζει τα κόμματα η αφελής, για να είμαι επιεικής στον χαρακτηρισμό, δημοσιογραφία. Και πολιτική.

Οι θεωρητικοί του Συνταγματικού Τόξου...

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τρίτη, Ιουνίου 27, 2023 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δεξιά στροφή στην κοινωνία

 

Τα ποσοστά που συγκέντρωσαν τα κόμματα της Δεξιάς, της Κεντροδεξιάς καθώς και τα εθνικιστικά – πατριωτικά και το εύρος της διαφοράς του αθροίσματος σε σχέση με ό,τι έλαβαν η Αριστερά και η Σοσιαλδημοκρατία δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολιών: Στην Ελλάδα συμβαίνει αυτό που συνέβη σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο εδώ και δεκαετίες. Η Αριστερά ως ιδεολογία και μοντέλο οργάνωσης του συλλογικού βίου απαξιώθηκε πολιτικά, χρεοκόπησε ιδεολογικά και τελικά συρρικνώθηκε εκλογικά.  

Στην πατρίδα μας η άτακτη υποχώρηση της Αριστεράς γίνεται με διαφορά φάσης από τις άλλες χώρες, αλλά αυτό δεν σημαίνει και τόσο πολλά πράγματα.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον και σημασία να τονιστεί είναι ότι ο λαός μας απορρίπτει πλέον τις διεθνιστικές ουτοπίες και τα ανεφάρμοστα κηρύγματα της Αριστεράς και στρέφεται προς την παράδοση, εκφράζοντας διά της ψήφου αυτή τη στροφή.

Η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη πρώτευσε με μεγάλη διαφορά έναντι του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το κατόρθωσε πατώντας σε δύο… βάρκες.  

Μίλησε για πατριωτισμό, διαφημίζοντας τις αγορές των οπλικών συστημάτων, αλλά προώθησε ταυτόχρονα τη διεθνιστική και νεοταξική ατζέντα, δίνοντας θεσμική και νομοθετική κάλυψη σε παγκοσμιοποιητικές, βλάσφημες και πρόστυχες φιέστες, όπως οι παρελάσεις «υπερηφανείας» των ΛΟΑΤΚΙ. Επιπλέον, προσπαθεί να επιβάλει στη νεολαία αυτή την επιλογή προπαγανδίζοντάς τη στη δημόσια εκπαίδευση.

Το πρόβλημα για τη Νέα Δημοκρατία θα αρχίσει να εκδηλώνεται όταν αποδειχθεί και στον τελευταίο καλόπιστο ψηφοφόρο της αυτή η αντίφαση – όπου εξωτερικά δείχνει να επιλέγει παράδοση και εσωτερικά υπηρετεί πιστά τη νεοταξική ιδεολογία. 

Σ’ εκείνη τη φάση τα ποσοστά των κομμάτων στα δεξιά της Ν.Δ. θα μπορούσαν να σχηματίσουν ένα κραταιό πολιτικό ρεύμα κι έναν κομματικό πόλο, που θα έπαιζε πρωταγωνιστικό ρόλο στις επερχόμενες εξελίξεις.

Για να υλοποιηθεί, όμως, αυτό το σενάριο χρειάζεται να υπάρξει και...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Δευτέρα, Ιουνίου 26, 2023 0 σχόλια
Ετικέτες , , , ,

Ακροδεξιών εθνικών σουργελαράδων κωμωδία

 


 




 
Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Ιουνίου 23, 2023 0 σχόλια
Ετικέτες , , , ,

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ιστορικοί κύκλοι και τοπικές επιλογές

Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, κάτοχος της έδρας Gladstone στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

 Στην καρδιά της δημοκρατίας βρίσκεται η αντιπαράθεση: ποιος μπορεί να φανταστεί ένα μονοκομματικό δημοκρατικό καθεστώς;  

Στις περισσότερες δημοκρατίες, η αντιπαράθεση αυτή δομείται πάνω στον άξονα Αριστεράς – Δεξιάς που, παρά την αυθαίρετη προέλευσή του (το πού κάθισαν οι Γάλλοι εκπρόσωποι των τριών τάξεων το 1789), την ασταθή και μόνιμα εναλλασσόμενη εννοιοδότησή του και τη μόνιμη αμφισβήτηση, συνεχίζει να κυριαρχεί. Είναι δύσκολο να φανταστούμε την πολιτική έξω από τον άξονα αυτόν. Αλλά είναι εξίσου δύσκολο να ερμηνεύσουμε τις πολιτικές εξελίξεις αποκλειστικά ή κυρίως με βάση αυτόν τον άξονα μόνο.  

Οι πολιτικοί επιστήμονες προσεγγίζουν τον άξονα αυτό με δύο τρόπους. 

Ο ένας είναι ιδεολογικός και αγκαλιάζει τόσο τις οικονομικές προτιμήσεις ως προς την αναδιανομή του πλούτου, όσο και τις γενικότερες ευαισθησίες ως προς την κατεύθυνση και ταχύτητα των αλλαγών.  

Απλοποιώντας, μπορούμε να πούμε πως η Δεξιά εδράζεται πάνω στη δημιουργία του πλούτου και στην επιφύλαξη απέναντι στους κοινωνικούς πειραματισμούς («συντηρητισμός»). 

Η Αριστερά, αντίθετα, πριμοδοτεί την αναδιανομή του υπάρχοντος πλούτου και τους κοινωνικούς πειραματισμούς («προοδευτισμός»). 

Ο δεύτερος τρόπος με τον οποίο γίνεται αντιληπτός ο άξονας αυτός είναι ιστορικός και ψυχολογικός, και βασίζεται στην έννοια της πολιτικής ταυτότητας που συχνά κληρονομείται οικογενειακά και αποτυπώνει επιλογές και προτιμήσεις του παρελθόντος που όμως αναπαράγονται με σχεδόν μηχανικό τρόπο, χωρίς να αντανακλούν απαραίτητα επίκαιρες αντιλήψεις και επιλογές.  

Οπως είναι φανερό, οι δύο αυτές προσεγγίσεις δεν είναι πάντα συμβατές μεταξύ τους.

Και οι δύο, όμως, στέκονται στη λογική της σύγκρουσης ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα (είναι, μάλιστα, ενδεικτική η χρήση όρων που προέρχονται από τον πόλεμο, όπως τα «στρατόπεδα»).  

Αντίθετα, μια πιο μακροσκοπική προσέγγιση δείχνει πως η σύγκρουση αυτή φαίνεται να υπηρετεί μια ευρύτερη σύνθεση. Μακροσκοπικά μιλώντας, είναι αδύνατο να φανταστούμε τον σύγχρονο κόσμο έξω και πέρα από τη σύνθεση Δεξιάς και Αριστεράς. Χωρίς την Αριστερά οδηγούμαστε στην ακραία κοινωνική πόλωση και στη στασιμότητα και δίχως τη Δεξιά είμαστε ευάλωτοι στη φτώχεια, στην κοινωνική ισοπέδωση και στην άκριτη υιοθεσία επικίνδυνων αντιλήψεων. Αν κάποιο αόρατο χέρι ρύθμιζε την πολιτική πραγματικότητα, θα πραγματοποιούσε σοφές εναλλαγές μεταξύ των δύο πλευρών, μετριάζοντας με τον τρόπο αυτό τις υπερβολές της καθεμίας. 

Υπάρχει τέτοιο αόρατο χέρι; 

Προφανώς ο δημοκρατικός ανταγωνισμός δεν λειτουργεί με ακρίβεια. Κάποιες φορές οι απορρυθμίσεις είναι μεγάλες και δύσκολα διορθώνονται. Ομως, σε γενικές γραμμές είναι εντυπωσιακό το πόσο η εξέλιξη των δημοκρατικών συστημάτων στη μακρά τους διάρκεια αντανακλά μια διαδικασία όπου η πολιτική σύγκρουση που, σε καθημερινή βάση συχνά φαντάζει αγεφύρωτη, μας οδηγεί προς τέτοιου είδους συνθέσεις.

Παράλληλα, οι συνθέσεις αυτές συχνά αντανακλούν και διαμορφώνουν παγκόσμιες τάσεις, όπως, π.χ., η μεγάλη ροπή προς την αναδιανομή που ακολούθησε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και η «νεοφιλελεύθερη» διόρθωση προς την παραγωγή πλούτου που ξεκίνησε με τις πολιτικές Ρέιγκαν και Θάτσερ. Ισως βρισκόμαστε σήμερα μπροστά σε ένα αντίστοιχο ιστορικό σημείο καμπής, όπου ένα κύμα αναδιανομής θα «διορθώσει» την τεράστια συσσώρευση πλούτου που επέφερε η παγκοσμιοποίηση.  

Αυτό που αξίζει να σημειωθεί, ωστόσο, είναι πως...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Δευτέρα, Ιουλίου 19, 2021 0 σχόλια
Ετικέτες , , , ,

ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο Θάνος Τζήμερος μιλάει για τα εμφυλιοπολεμικά ξεφτιλίκια της Αριστεράς , για τα σούργελα της χαζοΔεξιάς που "τιμούν την Αριστερά και τους αγώνες της" και για τον κρατισμό της ελληνόφωνης σοβιετίας...


Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τρίτη, Σεπτεμβρίου 01, 2020 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , , , ,

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΙΣΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Λεβιάθαν στα δεξιά


Η απειλή που συνιστά το μεγάλο κράτος κατά των οικονομικών και πολιτικών ελευθεριών και η υποχρέωση των φιλελεύθερων όλων των βαθμίδων και αποχρώσεων να πολεμούν εναντίον του συνήθως εντοπίζεται στην Αριστερά.  


Αυτό όμως δεν σημαίνει πως στην εποχή μας η Δεξιά δεν πλημμυρίζει από αντιλήψεις και ιδέες που ευνοούν τη γιγάντωση του δημόσιου τομέα και των παρεμβάσεών του στην οικονομία και την κοινωνία.

Εχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια από την εποχή που ο τότε Δημοκρατικός Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον είχε δηλώσει πως «η εποχή του μεγάλου δημόσιου τομέα τελείωσε». Κι όμως, το μεγάλο Δημόσιο όχι μόνο εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά συνεχίζει να διογκώνεται. Κι όχι μόνο στα χέρια σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων, αλλά και συντηρητικών. Στα ενδιάμεσα χρόνια, στις ΗΠΑ λ.χ., οι δαπάνες γιγαντώθηκαν, οι παρεμβατικές ρυθμίσεις πάνω στη λειτουργία των αγορών αλλά και της κοινωνίας γενικότερα πλήθυναν. Κι όλα αυτά ενώ στην εξουσία τα χρόνια αυτά βρέθηκαν (με την εξαίρεση του Ομπάμα) συντηρητικοί Πρόεδροι και την πλειοψηφία σε Βουλή και Γερουσία είχαν οι Ρεπουμπλικανικοί – το υποτιθέμενο κόμμα του «μικρού κράτους».

Εχει έτσι τελείως διαβρωθεί και ο ορισμός της πολιτικής έννοιας «Δεξιά», που σε πολλές χώρες πλέον ταυτίζεται με τις επιλογές ενός μεγάλου δημόσιου τομέα που μάλλον γελοιοποιούν τις ιδέες του Φρίντριχ Χάιεκ και της Μάργκαρετ Θάτσερ. Που βρίσκονται κοντύτερα στις αντιλήψεις του Φρανσουά Μιτεράν παρά στις πολιτικές του Ρόναλντ Ρίγκαν. 


Είναι ένα είδος κρατικίστικου συντηρητισμού που πιστεύει στη χρησιμοποίηση του κράτους για την επίτευξη «δεξιών» επιδιώξεων και στόχων.

Το φόβητρο του κρατικού Λεβιάθαν (το μυθικό τέρας στο οποίο αναφέρθηκε παλαιότερα ο Thomas Hobbes) συμπορεύεται μαζί μας στην καθημερινότητά μας, καθιστώντας σταδιακά την παρουσία του απαραίτητη για την αντιμετώπιση της ζωής. Διαβρώνονται έτσι συνειδήσεις και εκμαυλίζεται ο δυναμισμός μιας κοινωνίας που θα μπορούσε να δημιουργήσει με δυναμισμό ένα ανανεωμένο αύριο.  


Είναι γνωστό πως στον συντηρητικό χώρο υπάρχουν πολλοί οπαδοί του κρατισμού. Μέσα από τον δημόσιο τομέα βρίσκουν τον τρόπο να προωθούν την πολιτική τους ατζέντα, κυρίως διότι έτσι μοιράζουν παροχές, εύνοιες και εξυπηρετήσεις σε λογής ανθρώπους, ανεξάρτητα από ιδεολογία και αντιλήψεις. Με την αξιοποίηση του Δημοσίου κάποιοι χτίζουν πολιτικές καριέρες και προσωπικά δίκτυα πελατών κι οπαδών. 


Για την Αριστερά ο κρατισμός είναι μέσο ιδεολογικής αυτοβεβαίωσης. 


Για τη Δεξιά είναι εργαλείο οικοδόμησης πολιτικών μηχανισμών και κοινωνικής καταξίωσης και ισχύος.

Σαν συνέπεια, ο κρατισμός είναι πολύ πιο σοβαρό πρόβλημα όταν βρίσκεται στη Δεξιά παρά στην Αριστερά.  


Διότι εκεί...

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Κυριακή, Μαΐου 31, 2020 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Συντήρηση και Πρόοδος - Οι άνθρωποι που έχουν προκόψει με πολύ κόπο και οι οπαδοί των ακραίων απόψεων


Διδάκτωρ Διδακτικής Γλωσσών και Πολιτισμών του Πανεπιστημίου
Paris III - Sorbonne Nouvelle


Είθισται οι δεξιοί να θεωρούνται συντηρητικοί και οι αριστεροί προοδευτικοί.  


Κοιτώντας πιο προσεκτικά τον χώρο που ονομάζεται συντηρητικός, θα δεις ως επί το πλείστον ανθρώπους που στη ζωή τους έχουν προκόψει, έχουν σημειώσει πρόοδο σε σχέση με τις προηγούμενες γενιές, με την εργασία τους και τον κόπο τους.

Κοιτώντας προς τον «προοδευτικό» χώρο, θα δεις συνήθως ανεπρόκοπους, αμπελοφιλόσοφους, ανεπάγγελτους ανθρώπους που προσπαθούν να ανελιχθούν με πλάγιους τρόπους και ανθρώπους που εύχονται να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα. Κοινώς, ο χαρακτηρισμός προοδευτικός που αποδίδεται σε κάποιον είναι αντιστρόφως ανάλογος της προόδου που έχει σημειώσει στη ζωή του. Οσο λιγότερη πρόοδος τόσο περισσότερη «προοδευτική κουλτούρα».


Σε αυτή την κατηγορία η πρόοδος συνίσταται στο να υπερασπίζεσαι ακραίες απόψεις, οι οποίες αποτελούν το «νέο», το «πρωτοποριακό». Η αλήθεια είναι ότι το να βγεις να πεις πως ο γάιδαρος πετάει είναι πρωτοποριακό. Είναι, όμως, και γελοίο.


Και είναι ακόμη πιο αλήθεια ότι όσο κι αν ο «προοδευτικός» πιστεύει πως ο γάιδαρος πετάει, ο γάιδαρος δεν θα πετάξει ποτέ. 


Το πρόβλημα είναι ότι αν βγεις να πεις «παιδιά, ο γάιδαρος δεν θα πετάξει ποτέ, γιατί δεν έχει φτερά, ούτε πρόκειται να αποκτήσει», δεν θα σε πουν ρεαλιστή, αλλά συντηρητικό. Στη χώρα μας θα σε πουν και φασίστα, γιατί δεν αναγνωρίζεις το δικαίωμα του γαϊδάρου στις πτήσεις. Αν βγεις, όμως, να πεις «ο γάιδαρος πετάει. Κι αν δεν πετάει τώρα, εμείς μπορούμε με έναν νόμο και ένα άρθρο να τον κάνουμε να πετάξει», δεν θα σε πουν ανόητο, αλλά πολύ προοδευτικό.


Είναι δε απόλυτα γελοίο οι οπαδοί του μαρξισμού, που καταδυνάστευσαν τις χώρες όπου κυβέρνησαν ως δικτάτορες επί δεκαετίες, χωρίς να αλλάξουν το ελάχιστο σε αυτές και αφήνοντάς τες στον Μεσαίωνα, να κατηγορούν τους αντιπάλους τους για συντηρητισμό.  


Είναι ακόμη πιο γελοίο οι σοσιαλιστές, που από όπου πέρασαν τίναξαν την μπάνκα στον αέρα, ανεβάζοντας το δημόσιο χρέος στα ύψη, να το θεωρούν αυτό κάποιο είδος προόδου.


Η Ιστορία μάς δείχνει ότι οι «συντηρητικές» απόψεις είναι αυτές που ουσιαστικά δημιούργησαν όλες τις προϋποθέσεις ανάπτυξης, ευημερίας και εξέλιξης του δυτικού πολιτισμού.


Μας δείχνει τελικά ότι ο συντηρητισμός είναι ό,τι πιο προοδευτικό υπάρχει στην πολιτική σκηνή.  


Γιατί...

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Κυριακή, Ιουνίου 23, 2019 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Η ιστορική Αριστερά, η συστημική Δεξιά και το κοιμητήριο…



    Μόνο για ιστορική έρευνα θα άξιζε, πλέον, να ασχοληθεί κανείς με τη Δεξιά και την Αριστερά, όπως τις γνωρίσαμε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έως την πτώση της ΕΣΣΔ.  


Οι πρωταγωνιστές έχουν αποχωρήσει και οι διάδοχοι, παρά τις φανφάρες, βυθίζονται στο τέλμα. Οι Κλίντον, ο Ομπάμα, η Μέρκελ, ο Μακρόν, ο Τσίπρας, απήλθαν ή ετοιμάζονται για τον τελευταίο χορό, ζαρωμένοι παρά υπερήφανοι για την υστεροφημία τους. Η ιστορική Αριστερά ως οργάνωση και ιδεολογία εξατμίστηκε και η παραδοσιακή Δεξιά, μετά την τελευταία νεοφιλελεύθερη μετάλλαξή της, οδεύει προς το κοιμητήριο.

 
Έως πρόσφατα Σαλβίνι και Λεπέν αντιμετώπιζαν λοιδορίες και ύβρεις σαν ακροδεξιοί και φασίστες. Προχθές συναντήθηκαν στο Παρίσι για τις ευρωεκλογές και κανείς δεν μιλάει για «επερχόμενο φασισμό». Επειδή οι κατήγοροι βυθίζονται στην ανυποληψία και οι κατηγορούμενοι κερδίζουν μάχες. Για παράδειγμα η Λέγκα του Σαλβίνι και το Κίνημα των 5 Αστέρων έδωσαν μάχη για τον προϋπολογισμό και επέβαλλαν τις θέσεις τους με ασήμαντες αλλαγές. Ουσιαστικά, το ευρωιερατείο υποχώρησε.

 
Βλέποντας αποσπασματικά δεν μπορούμε να βγάλουμε συμπέρασμα, επειδή κάθε χώρα αντιμετωπίζει διαφορετικά προβλήματα. 


Για παράδειγμα: Στη Δυτική Ευρώπη θέλουν να αντικαταστήσουν τον προαιώνιο δεσμό-προσφώνηση «μπαμπάς/μαμά» με τον παραλογισμό «γονέας 1 και γονέας 2»! Η γελοία απόπειρα ματαιώθηκε. Όλοι ξέρουν ότι ο Σαλβίνι είναι δεξιός, όπως και η Λεπέν.
Αλλά κανείς δεν αμφιβάλλει ότι δεν έχουν σχέση με τον Μακρόν ή τον Γιούνκερ, εκπροσώπους μιας αποστεωμένης ελίτ, παρηκμασμένης, χωρίς έμπνευση, με χαρακτηριστικό της την απληστία. Ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας Φιγιόν, καθ’ όλα δεξιός, ομολόγησε ότι τους ηγέτες των δυτικών χωρών επιλέγει η Λέσχη Μπίλντεμπεργκ, σύναξη της παγκοσμιοποιημένης Δυτικής ελίτ (agora vox).

 
Στην Ελλάδα το θέμα αιχμής δεν είναι η οικογένεια, αλλά η πατρίδα. Με τον ΣΥΡΙΖΑ μας επιτρέπουν, για την ώρα, να έχουμε «μπαμπά και μαμά», αλλά θέλουν να εξαφανίσουν όλα όσα θυμίζουν πατρίδα, την Ιστορία και τους αγώνες γι’ αυτήν. Παραμονές εκλογών οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης προσκρούουν σε οξυμένες αντιδράσεις. Ορισμένοι προβλέπουν στις ευρωεκλογές λίαν χαμηλές επιδόσεις…


Στη Γαλλία ίσως υπάρξει απροσδόκητη εξέλιξη και η Μαρίν Λεπέν κερδίσει την παρτίδα στις ευρωεκλογές χάρη και στην (αθέλητη) συμβολή των Κίτρινων Γιλέκων. Με τη μαχητική στάση τους μάλλον προκαλούν περισσότερη ανησυχία στους μετριοπαθείς από ότι η «ακροδεξιά» Μαρίν Λεπέν. Συντηρητικοί αστοί, ενοχλημένοι από τα Κίτρινα Γιλέκα και απογοητευμένοι από την ανικανότητα του Μακρόν δεν θα είναι έκπληξη αν στραφούν στη Λεπέν. Η αριστερά του Μελανσόν, παρά τις αρχικές ελπίδες, φθίνει ραγδαία στις δημοσκοπήσεις, ακολουθώντας τη «γραμμή» του ΚΚ Γαλλίας βυθισμένου στο 1% του εκλογικού σώματος. Ο αστικός κόσμος βρίσκει κάποιες λύσεις, έστω προσωρινές. Η Αριστερά όχι.

 
Η μεγάλη διαφορά από το παρελθόν είναι ότι τότε ο ιστορικός φασισμός και ναζισμός ηγήθηκαν, παρέσυραν και οδήγησαν τα πλήθη. Αντίστροφα, σήμερα τα πλήθη αναγκάζουν τις νεοφανείς δεξιές ηγεσίες στην Ευρώπη να αναπροσαρμόσουν τα σκουριασμένα πρότυπά τους. Αλλιώς ή αναγκάζονται να αποχωρήσουν, όπως ο πατέρας Λεπέν (και λόγω ηλικίας αλλά χωρίς διάδοχο) ή καθηλώνονται, όχι αδίκως, όπως η Χρυσή Αυγή, ταυτισμένη με το έγκλημα παρά με την πολιτική.

 
Η μεταπολεμική αντικομμουνιστική Δεξιά και η ιστορική κομμουνιστική Αριστερά ανήκουν στον κόσμο που αποσύρεται. Αντικομμουνισμός χωρίς κομμουνιστές έχει τόσο νόημα όσο οι εφορμήσεις του Δον Κιχώτη εναντίον των ανεμόμυλων. Οι νέες δυνάμεις, από τον Πούτιν έως τον Τραμπ, με όλους τους ενδιάμεσους, έχουν ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά, π.χ. την πολιτική με επίκεντρο την πατρίδα. Αντίπαλοί τους είναι οι μαχητές της παγκοσμιοποίησης, το ευρωιερατείο, ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, η Κλίντον κλπ.
 
 
Η γεωπολιτική και το ωμό συμφέρον υπερτερούν της ιδεολογίας. Οι ΗΠΑ δεν πολεμούν τον Μαδούρο, επειδή είναι αριστερός (όπως νομίζουν αφελώς μερικοί), αλλά επειδή η Βενεζουέλα είναι μέγιστος παραγωγός φθηνού πετρελαίου, ενώ το σχιστολιθικό πετρέλαιο των ΗΠΑ είναι πολύ ακριβό και επί πλέον τελειώνει. Τον Μαδούρο στηρίζουν Ρωσία και Κίνα, ενώ ταυτόχρονα στηρίζουν και τον Ερντογάν, για λόγους γεωπολιτικών συμφερόντων επίσης.


Μόνο οι πολιτικά καθυστερημένοι προτάσσουν τους παλαιούς ιδεολογικούς διαχωρισμούς.
 

Στα δικά μας, ο ΣΥΡΙΖΑ, μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ, αδιαφορεί αν οι πολιτικές που καλείται να εφαρμόσει βλάπτουν τη χώρα. Η «ατυχία» του είναι πως έφθασε καθυστερημένος «στη φωλιά του κούκου», το πουλί-απατεώνας που ως γνωστόν γεννάει σε ξένη φωλιά, πετάει τα γνήσια αυγά και οι ανύποπτοι γονείς κυοφορούν τα δικά του. Έφθασε αργά και διάλεξε λάθος πλευρά.

 
Οι συστημικές δυνάμεις στην Ευρώπη είναι σε φάση αποκαθήλωσης. Έφθασε αργά και επέλεξε τη γελοία θέση να κατηγορεί συνολικά τον ελληνικό λαό για φασισμό(!) γιατί π.χ. απορρίπτει τη Συμφωνία των Πρεσπών. Δεν κατηγορεί την Χρυσή Αυγή, με την ελπίδα ότι θα περιορίσει τη ΝΔ. Έφτασε αργά, επειδή δεν μπορεί ούτε θέλει να διακρίνει τη διαφορά ενός πιστού συμμάχου από τον άβουλο εκτελεστή αλλότριων συμφερόντων σε βάρος της πατρίδας.

 
Ο ΣΥΡΙΖΑ έφθασε αργά για να αποφύγει το πικρό ποτήρι όσο και αν μεταθέσει την ώρα των εκλογών. Ήρθε καθυστερημένος για να κλείσει αυτός, άδοξα, τον κύκλο της ιστορικής Αριστεράς, της δογματικής και της αναθεωρητικής. Ο Λένιν μιλούσε για χρήσιμους ηλίθιους. Παρέλειψε να καταγράψει την τύχη των...

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Δευτέρα, Απριλίου 22, 2019 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)