Απο την ΚΙΤΤΥ ΞΕΝΑΚΗ
«Οταν άκουσα τους πυροβολισμούς, έτρεξα να κρυφτώ κάτω από το
κρεβάτι μου. Σκότωσαν τον θείο μου και τη θεία μου, αλλά όχι το μωρό
τους, τη Ζακλίν. Οταν βγήκα από την κρυψώνα μου, ήταν μια από τις πιο
φριχτές στιγμές της ζωής μου. Είχαν βιάσει τη θεία μου, αίμα έτρεχε από
τα γεννητικά της όργανα. Ολο το σαλόνι ήταν γεμάτο αίμα και πτώματα,
εκτός από τη μικρή, που πιπίλιζε ακόμα το στήθος της νεκρής μητέρας
της…».
Ο τίτλος της έκθεσης είναι ουδέτερος. «Unintended Consequences»,
δηλαδή «Ακούσιες Συνέπειες». Αλλά οι περισσότεροι επισκέπτες στις
Συναντήσεις, το φεστιβάλ φωτογραφίας που διοργανώνεται κάθε καλοκαίρι
στην Αρλ της Γαλλίας, μένουν να κοιτάζουν για ώρα, σιωπηλοί, τις
φωτογραφίες του Τζόναθαν Τοργκόβνικ.
Η δουλειά τού ισραηλινού φωτογράφου από τη Νότια Αφρική είναι από
εκείνες που σε σημαδεύουν: μητέρες με τα παιδιά τους, όλα της ίδιας
ηλικίας, όλα αποτέλεσμα βιασμών κατά τη γενοκτονία της Ρουάντας το 1994.
«…Μας επιτέθηκε μια ομάδα Χούτου. Αρχισα να ουρλιάζω. Ενας από
αυτούς με χτύπησε πολύ δυνατά στο στήθος. Διαπραγματεύονταν μεταξύ τους
για το ποιος θα με έπαιρνε μαζί του. Μετά με βίασαν. Δεν μπορούσε πλέον
να μιλήσω. Ενάμιση μήνα αργότερα έμαθα ότι ήμουν έγκυος…»
Ο Τζόναθαν Τοργκόβνικ συνάντησε, μίλησε και φωτογράφισε αυτές τις
γυναίκες που υπέστησαν στη χώρα των χιλίων λόφων, τις πιο τραγικές της
ώρες, ένα τριπλό κακό: είδαν την οικογένειά τους να σφαγιάζεται,
βιάστηκαν και είναι έκτοτε αναγκασμένες να ζουν με το σύμβολο αυτού του
δράματος.
