ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: «Go back, κύριε Πούτιν»

Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΡΤΑΛΗ

Ηταν Ιανουάριος του 2015 και η νέα κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα δεν είχε καλά-καλά ορκισθεί όταν ο Νίκος Κοτζιάς παρευρέθηκε στο έκτακτο συμβούλιο υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ στις Βρυξέλλες στη συζήτηση για την επιβολή κυρώσεων στη Ρωσία, μετά την κατάληψη της Κριμαίας. Η αρνητική τότε στάση του είχε προκαλέσει τη δικαιολογημένη οργή όλων των υπολοίπων. 

 

 

Λίγο αργότερα ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ταξίδευε στη Μόσχα για να ζητήσει οικονομική βοήθεια από τον πρόεδρο Πούτιν και η απάντηση ήταν να προχωρήσουμε στη συμφωνία με τους εταίρους μας, πράγμα που δεν κάναμε, με τα γνωστά τραγικά επακόλουθα της εποχής Βαρουφάκη, που ακόμα πληρώνουμε.  

 

 

Σήμερα προχωρούμε στην απέλαση ρώσων διπλωμάτων για τον ύποπτο ρόλο τους στην υπόθεση του Μακεδονικού. Ετσι, μετά το γνωστό «Go back, κυρία Μέρκελ», δεν αποκλείεται να αναφωνήσουμε και το «Go back, κύριε Πούτιν»!

 

Λίγο απίθανο βέβαια, αλλά ποτέ δεν ξέρεις.  

 

 

Αυτό που ξέρουμε με βεβαιότητα όμως είναι ότι περάσαμε από την εποχή του «Go back, κυρία Μέρκελ» στην εποχή του «Come back, κυρία Μέρκελ» με την υπογραφή της συμφωνίας για την επιστροφή των προσφύγων από τη Γερμανία στην Ελλάδα.  

 

 

Πέρα όμως από αυτά τα ευτράπελα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το θέμα της απέλασης των ρώσων διπλωμάτων αποτελεί μια εξαιρετικά σοβαρή ενέργεια και έρχεται να προστεθεί στη στροφή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, η οποία εγκαταλείποντας το αρχικό φλερτ με τη Μόσχα που ουδέν απέδωσε, έχει τώρα αγκιστρωθεί στο άρμα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, ελπίζοντας να επωφεληθεί από τη γνωστή αμερικανοτουρκική διένεξη. Αλλο τώρα αν οι Αμερικανοί δεν πρόκειται ποτέ να διακόψουν τις προνομιακές σχέσεις τους με την Τουρκία, λόγω της μοναδικής γεωστρατηγικής θέσης που κατέχει η χώρα αυτή, ενώ και ο απρόβλεπτος Ντόναλντ Τραμπ περιφρονώντας, όπως ξεκάθαρα φάνηκε αυτή την εβδομάδα, τους ευρωπαίους συμμάχους του συναντάται αύριο με τον Βλαντίμιρ Πούτιν.  

 

Η ρωσική ανάμειξη στα Βαλκάνια είναι γνωστή από καιρό και έχει ως στόχο να αποτρέψει την ένταξη των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ.  

 

 

Δεν είναι όμως η μόνη ξένη ανάμειξη στην πολύπαθη αυτή περιοχή, καθώς η Τουρκία...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Οι απροσδόκητες συμμαχίες

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΡΤΑΛΗ

Η απόφαση του προέδρου Τραμπ να αποχωρήσουν τα αμερικανικά στρατεύματα από τη Συρία όταν ολοκληρωθεί η κατάρρευση του Ισλαμικού Κράτους αλλάζει εντυπωσιακά το σκηνικό στην πολύπαθη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Και τούτο διότι όλοι οι παίκτες, οι οποίοι προσδοκούν να ενισχύσουν τον ρόλο τους για την επίτευξη των στόχων που έχουν θέσει για την επόμενη μέρα, αντιλαμβάνονται ότι τώρα είναι η στιγμή να δράσουν, ώστε να αποκομίσουν αργότερα τα οφέλη που επιδιώκουν. Αυτός είναι και ο λόγος που συγκροτούνται την τελευταία περίοδο απροσδόκητες συμμαχίες ή προσεγγίσεις, όπως αυτή της Τουρκίας με τη Ρωσία και το Ιράν ή της Σαουδικής Αραβίας με το Ισραήλ. Προσεγγίσεις που στο παρελθόν θα ήταν αδιανόητες.  



Μία ακόμα ισχυρή απόδειξη ότι ζούμε σήμερα την περίοδο των μεγάλων ανατροπών, καθώς έχει καταρρεύσει ολόκληρο το σύστημα διεθνών ισορροπιών που είχε διαμορφωθεί μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, αναβιώνοντας τον εφιάλτη αναζωπύρωσής του, υπό διαφορετικές όμως συνθήκες.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο κινείται η Τουρκία του Ερντογάν, επιδιώκοντας να αποκλείσει, προτού να είναι πολύ αργά, τη δημιουργία μιας αυτόνομης κουρδικής οντότητας στα νότια σύνορά της, μη διστάζοντας να υπονομεύσει την ενότητα του ΝΑΤΟ και να έλθει σε ανοιχτή σύγκρουση με τους Αμερικανούς για την επίτευξη του σκοπού αυτού. Αυτός είναι ο λόγος της προσέγγισης με τη Ρωσία και το Ιράν, που αποτελούν το κόκκινο πανί για την Ουάσιγκτον. Δεν θα πρέπει λοιπόν να μας εκπλήσσουν η θεαματική συνάντηση αυτών των τριών στην Αγκυρα και τα αποτελέσματά της που εξόργισαν την αμερικανική υπερδύναμη. Μια συνάντηση που απέδειξε παράλληλα ότι, για μία ακόμα φορά, υπήρξαμε εξαιρετικά αφελείς πιστεύοντας πως ο ρώσος ηγέτης θα έπειθε τον Νεοσουλτάνο να απελευθερώσει τους δύο κρατουμένους της Αδριανούπολης, όταν δεν έχει κανέναν λόγο να δυσαρεστήσει αυτόν που συμβάλλει στην αποδυνάμωση της Ατλαντικής Συμμαχίας.  


Προφανές είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση αγνοεί πλήρως τα παιχνίδια που παίζονται στη Μέση Ανατολή την περίοδο αυτή.

Παιχνίδια όπως η δήλωση-έκπληξη του πανίσχυρου...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΗΠΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ο θείος από την Αμερική

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΡΤΑΛΗ

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η επικείμενη επίσκεψη του αμερικανού προέδρου στην Αθήνα αποτελεί ένα πολύ σημαντικό γεγονός. Ιδιαίτερα στη σημερινή κρίσιμη συγκυρία που βρίσκεται η χώρα μας. Από το σημείο όμως αυτό έως την εικόνα που προσπαθεί να φιλοτεχνήσει η κυβέρνηση (ότι δηλαδή με την επίσκεψη αυτή θα επισφραγισθεί η βούληση της αμερικανικής κυβέρνησης για τη διευθέτηση του ελληνικού χρέους) η απόσταση είναι μεγάλη. Μέσα στο γνωστό κλίμα έντονου λαϊκισμού, που επικρατεί για όλα, επιχειρείται έτσι (και δεν είναι η πρώτη φορά) να εμφανισθεί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες τηρούν απέναντι στην Ελλάδα μια διαφορετική στάση από τους Ευρωπαίους, ενώ είναι γνωστό ότι οι Αμερικανοί δεν σταμάτησαν να ζητούν από την ελληνική κυβέρνηση αυτό που ζητούν όλοι, την ανάγκη να ολοκληρωθούν οι μεταρρυθμίσεις, διαφοροποιούμενοι απλώς ως προς την έκταση των μέτρων λιτότητας.

Την ίδια άλλωστε στάση τήρησε ο πρόεδρος Οµπάµα και απέναντι στον ιταλό πρωθυπουργό Ματέο Ρέντσι, κατά την πρόσφατη συνάντησή τους στην Ουάσιγκτον, µε ένα δωρεάν κήρυγµα κατά της λιτότητας. Υπάρχει όµως εδώ µια µικρή λεπτοµέρεια.: 


Τα λεφτά στην Ελλάδα δεν τα δίνουν οι Αµερικανοί, αλλά οι ευρωπαίοι εταίροι µας, που είναι και οι δανειστές µας, και µε αυτούς είναι που έχουµε να διαπραγµατευτούµε, τηρώντας τις δεσµεύσεις που εµείς οι ίδιοι έχουµε αναλάβει. Η ιδέα λοιπόν ότι ο «θείος από την Αµερική» θα έλθει και θα καθαρίσει είναι εντελώς παραπλανητική και απλώς καλύπτει την ουσιαστική αδυναµία της κυβέρνησης να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις για τις οποίες έχει δεσµευθεί µε την ίδια της την υπογραφή. Αλλωστε και ο ίδιος ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου διευκρίνισε ότι ο κ. Οµπάµα δεν προτίθεται να µεσολαβήσει µεταξύ της Ελλάδας και της ΕΕ και απλώς θα την ενθαρρύνει να συνεχίσει τον δρόµο των µεταρρυθµίσεων.

Ολα αυτά φυσικά δεν µειώνουν τη σηµασία της επίσκεψης του αµερικανού προέδρου, η οποία εκ των πραγµάτων...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η νέα διάσταση του Κυπριακού

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΡΤΑΛΗ

 

Σαράντα δύο χρόνια μετά την τουρκική εισβολή - και ενώ έχει προηγηθεί σειρά αποτυχημένων πρωτοβουλιών και άκαρπων διαβουλεύσεων -, το πολύκροτο κυπριακό πρόβλημα βρίσκεται και πάλι στο προσκήνιο, με τη συγκρατημένη ελπίδα ότι αυτή τη φορά ενδέχεται να υπάρξει επιτέλους κάποια λύση. 

 

 

Για να συμβεί, όμως, αυτό απαραίτητη προϋπόθεση είναι να επιδείξουν και οι δύο πλευρές την αναγκαία πολιτική βούληση για έναν συμβιβασμό, έστω και επώδυνο. Διότι είναι η έλλειψη της βούλησης αυτής που οδήγησε όλα αυτά τα χρόνια σε αλλεπάλληλα αδιέξοδα, δίνοντας την ευκαιρία στην επικράτηση των αντιλήψεων των ακραίων εθνικολαϊκιστικών κύκλων, με αποτέλεσμα την παγίωση της διχοτόμησης, η οποία όμως δεν συμφέρει πλέον ούτε τη μία ούτε την άλλη πλευρά. Διότι αυτό που σήμερα έχει αλλάξει είναι η προβολή της σημασίας της ενεργειακής πτυχής του ζητήματος, που αποτελεί έναν ισχυρό μοχλό πίεσης προς την κατεύθυνση μιας ενιαίας Κυπριακής Δημοκρατίας.

 

Και την πίεση αυτή ασκεί κυρίως τώρα η Ουάσιγκτον, μετά την ανακάλυψη των γνωστών σημαντικών κοιτασμάτων αερίου στην ευρύτερη περιοχή της Κύπρου. 

 

 

Πρώτον, διότι θέλει να αποφύγει την εκδήλωση μιας ακόμη επικίνδυνης κρίσης σε μια ήδη εξαιρετικά εύφλεκτη περιοχή  

 

 

Δεύτερον, διότι θεωρεί ότι μια ενιαία Κύπρος θα μπορούσε να λειτουργήσει ως διακλάδωση ενεργειακών αγωγών, μετατρέποντας την Ανατολική Μεσόγειο σε μια εναλλακτική πηγή ενέργειας για την Ευρώπη, κάτι που θα μείωνε την εξάρτηση από τη Ρωσία. 

 

 

Οι Αμερικανοί θεωρούν ότι κίνητρο για την Αγκυρα να συμβάλει στη λύση του Κυπριακού είναι να υπάρξει μια συμφωνία μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, ώστε στη συνέχεια να δημιουργηθεί η δυνατότητα κατασκευής ενός αγωγού από το Ισραήλ στην Τουρκία (και στη συνέχεια προς την Ευρώπη) μέσω Κύπρου. Ηδη οι Ηνωμένες Πολιτείες υπέγραψαν συμφωνία ύψους 38 δισ. δολαρίων (!) για την παροχή στρατιωτικής βοήθειας προς το Ισραήλ για δέκα χρόνια.

 

Στο νέο αυτό σκηνικό που στήνεται στην ευαίσθητη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου θα πρέπει να ενταχθούν και οι πρόσφατες τριγωνικές συμφωνίες μεταξύ της Ελλάδας - Κύπρου και Ισραήλ, καθώς και Κύπρου - Αιγύπτου, και είναι προφανές ότι από τις διπλωματικές αυτές ενέργειες δεν μπορεί να εξαιρεθεί η Τουρκία. 

 

 

Διότι, είτε μας αρέσει είτε όχι, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το γεγονός ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ο καβγάς για τα σύνορα - Οι διεθνιστές εγχώριοι άχρηστοι τσαρλατάνοι που μας έκαναν ξέφραγο αμπέλι έχουν ξαφνική πρεμούρα για το ποιός θα φυλάει τα σύνορά μας.

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΡΤΑΛΗ

Οταν τη δεκαετία του '70, αμέσως μετά την πτώση της Χούντας και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ξεκινούσε η προσπάθεια για την ένταξη της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ, ένα από τα κυριότερα επιχειρήματα του Κωνσταντίνου Καραμανλή ήταν ότι με τον τρόπο αυτόν θα εξασφαλιζόταν η ασφάλεια της χώρας, καθώς τα ελληνικά σύνορα θα γίνονταν ταυτόχρονα και ευρωπαϊκά. Ενα πολύ σημαντικό επιχείρημα, αν σκεφθούμε ότι την εποχή εκείνη εγκαινιάζονταν και οι προκλητικές μονομερείς διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο, οι οποίες έφεραν τρεις φορές στο χείλος του πολέμου τις δύο χώρες. 

 

 

Σήμερα λοιπόν που η Ευρωπαϊκή Ενωση προτείνει τη θέσπιση ενός νέου Οργανισμού Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής για τη διασφάλιση της υπό διάλυσιν ζώνης Σένγκεν, βρήκαν την ευκαιρία οι γνωστοί κήρυκες του εθνολαϊκισμού να υπερασπιστούν τα ιερά και τα όσια της εθνικής κυριαρχίας. Λες και οι Ευρωπαίοι που θα έλθουν να προστατεύσουν τα σύνορά μας είναι οι χειρότεροι εχθροί μας!

 

Καλλιεργείται έτσι και πάλι ο γνωστός μύθος ότι για όλα τα δεινά που μας συμβαίνουν φταίνε οι ξένοι, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ότι τη λύση αυτή την επιδιώκαμε εδώ και χρόνια, απλούστατα διότι είναι προς το συμφέρον μας. Ιδίως σήμερα που στη γνωστή τουρκική απειλή στο Αιγαίο έχει προστεθεί και η παράμετρος της λαθρομετανάστευσης, η οποία αποτελεί ένα πρόσθετο ανυπέρβλητο βάρος για την πτωχευμένη ελληνική οικονομία.  

 

 

Παρά τις ανεγκέφαλες όμως αυτές πατριωτικές εξάρσεις δεν μπορεί να αμφισβητηθεί το γεγονός ότι τα σύνορα της Ελλάδας είναι ταυτόχρονα και τα εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αυτό σημαίνει ότι η προστασία τους είναι μια κοινή υποχρέωση των ευρωπαϊκών χωρών-μελών, η οποία προβλέπεται άλλωστε και από τις συνθήκες του Αμστερνταμ και της Λισαβόνας. Και για την περίληψη των διατάξεων αυτών στις ευρωπαϊκές συνθήκες η Ελλάδα είχε δώσει μεγάλες μάχες στο παρελθόν.

 

Είναι λοιπόν αδιανόητο τη στιγμή που γίνεται ένα μεγάλο βήμα για «περισσότερη Ευρώπη» στον ευαίσθητο τομέα της Αμυνας και της Ασφάλειας, όπου εμφανίζεται και το μεγαλύτερο κενό στο ευρωπαϊκό εγχείρημα, να επιμένουμε στις ξεπερασμένες δοξασίες του παρελθόντος. Οταν ακόμη και η πανίσχυρη στρατιωτικά Γαλλία μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι επικαλέστηκε τη ρήτρα της αμοιβαίας συνδρομής και αλληλεγγύης της Συνθήκης της Λισαβόνας, η οποία είναι κάτι αντίστοιχο με το περίφημο άρθρο 5 του ΝΑΤΟ. Με τα δεδομένα αυτά γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι: 

 

ΣΚΟΠΙΑΝΟ: Στα βήματα του... Κυπριακού

Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΡΤΑΛΗ

Την τύχη του Κυπριακού φαίνεται ότι θα έχει και το γνωστό πρόβλημα με τα Σκόπια. Θα περνούν δηλαδή τα χρόνια, θα πληθαίνουν οι συνομιλίες και οι διαπραγματεύσεις, αλλά λύση δεν θα υπάρχει.  

Αυτό τουλάχιστον έδειξαν, για μία ακόμη φορά, η τελευταία επίσκεψη του μεσολαβητή του ΟΗΕ στις δύο πρωτεύουσες και η συνάντηση που είχε στις Βρυξέλλες ο έλληνας Πρωθυπουργός µε τον σκοπιανό οµόλογό του. Στον κύκλο των επαφών αυτών δεν σηµειώθηκε καµία απολύτως πρόοδος και µένει τώρα να δούµε αν ο Νίκολα Γκρούεφσκι θα πετύχει τον στόχο του, που είναι η ένταξη της χώρας του ως πΓΔΜ και όχι ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας» στο ΝΑΤΟ. Η σχετική απόφαση θα ληφθεί στη σύνοδο κορυφής της Συμμαχίας τον ερχόμενο Μάιο στο Σικάγο και θα είναι ένα από τα πρώτα σοβαρά προβλήματα που θα έχει να αντιμετωπίσει η νέα ελληνική κυβέρνηση που θα προκύψει από τις επικείμενες εκλογές.

Ο σκοπιανός ηγέτης εµφανίζεται αποφασισµένος να εκµεταλλευθεί στο έπακρον τη γνωστή απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, η οποία κατεδίκασε την Ελλάδα για παραβίαση της χιλιοπαραβιασθείσης ήδη από τους Σκοπιανούς περιώνυµης ενδιάµεσης συµφωνίας, λόγω της άρνησής της να αποδεχθεί την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ. Και ενώ η ελληνική πλευρά επιµένει (και ορθώς) ότι η απόφαση αυτή ήταν µία οµόφωνη απόφαση της Συµµαχίας, το Δικαστήριο αποδέχθηκε τους ισχυρισµούς των Σκοπιανών ότι υπήρξε ελληνικό βέτο, πράγµα που απαγορεύει η ενδιάµεση συµφωνία, επιτρέποντας (άρθρο 11) στα Σκόπια να ενταχθούν σε Διεθνείς Οργανισµούς, υπό τον όρο ότι θα χρησιµοποιήσουν την προσωρινή τους ονοµασία, δηλαδή πΓΔΜ. Πλήρωσε έτσι η Ελλάδα την ακρισία τής τότε κυβέρνησης Καραµανλή, η οποία διαλαλούσε σε όλους τους τόνους, για λόγους καθαρά εσωτερικής κατανάλωσης, ότι προέβαλε ένα υπερήφανο βέτο. Μία ακόµη θλιβερή εκδήλωση της δήθεν εθνικά υπερήφανης εξωτερικής πολιτικής (η οποία όµως έχει ως στόχο την εσωτερική πολιτική σκηνή) και η οποία τόσα δεινά έχει επιφέρει στον τόπο µας.

Το ερώτηµα είναι λοιπόν αν ο κ. Γκρούεφσκι θα µπορέσει να πετύχει τη φορά αυτή αυτό που δεν πέτυχε στο Βουκουρέστι το 2008.