Ο Θεός. Ο Γιωργάκης. Ο Αντρέας

Του ΜΗΤΣΟΥ ΚΑΣΟΛΑ

Οταν ο θεός είχε φωνάξει τους λαούς για να τους μοιράσει μυαλό και όρχεις, πολλοί Ελληνες κοιμόντουσαν και δεν έσπευσαν.

Ανάμεσα σε κάποιους καθυστερημένους που έτρεξαν (ενώ ο θεός είχε τελειώσει το μοίρασμα και έξυνε τα απαυτά του) ήταν και ο Γιωργάκης: 

«Τι θέλεις τέκνο μου, εσύ;» 

«Να μου βάλεις και μένα μυαλό».

«Εχεις, δεν σου χρειάζεται». 

«Μα λένε πολλοί πως δεν έχω». 

«Ασ' τους να λένε. Εσύ μ' αυτό που έχεις, θα γίνεις μια μέρα ακόμα και πρωθυπουργός της Ελλάδας».

Και όντως έγινε! Και από τον ενθουσιασμό του φώναξε στον πεθαμένο πατέρα του: «Τα έμαθες τα νέα, πατέρα; Εγινα πρωθυπουργός». 

«Μπράβο, και μπράβο και στους Ελληνες, και καλά να πάθουν».

Και αφού πέρασαν κάμποσα χρόνια, ο υιός ξαναφωνάζει τον πατέρα του: 

Ακρα του τάφου σιωπή

Ο ΜΗΤΣΟΣ ΚΑΣΟΛΑΣ κατακεραυνώνει την Εταιρεία (αλαλων!) Συγγραφέων

Με θλίψη αυτές οι γραμμές. Από καιρό ήθελα να απαντήσω στα ερωτήματα που εκφράζουν πολλοί για τη στάση των πνευματικών ανθρώπων σε δύσκολους καιρούς. Ιδιαίτερα σήμερα, που μπροστά στα μάτια μας βουλιάζει η Ελλάδα.

Γιατί οι πνευματικοί μας άνθρωποι (εκτός από λίγες εξαιρέσεις) σιωπούν; Σε άλλους καιρούς πολλοί, και με κινδύνους για τη ζωή τους, δεν σιωπούσαν. Γιατί σήμερα δεν μιλάνε, δεν αντιστέκονται; Πού δίνουν αναφορά ως πολίτες και ως συγγραφείς; Γιατί αμέτοχοι; Γιατί χωρίς θέση; Ποια είναι η τιμή της σιωπής;

Αυτά τα ερωτήματα έθεσα και εγώ στην Εταιρεία Συγγραφέων στη γενική μας συνέλευση στις 10 Απριλίου στο κτίριο-κολαστήριο της Μπουμπουλίνας. Πλην όμως, καμιά ουσιαστική απάντηση δεν υπήρξε από το Δ.Σ. της ούτε και από τα μέλη της. Και το θέμα παραπέμφθηκε να συζητηθεί σε κάποια ίσως ημερίδα από Σεπτέμβριο! Ομως επειδή και άλλες δύο φορές σε προηγούμενες συνελεύσεις της Εταιρείας είχα θέσει το ίδιο ζήτημα, επανήλθα και στην τρίτη (10 Απριλίου) υποβάλλοντας την παραίτησή μου.

Οι λόγοι της, διευκρίνισα, δεν υποχρεώνουν κανέναν να συμφωνήσει. Υποχρεώνουν όμως το Δ.Σ. και τη συνέλευση να πάρουν κάποια θέση. Θέσεις δεν άκουσα. Μια μουγκαμάρα διαρκείας εισέπραξα, μη αφήνοντάς μου περιθώρια να μείνω στη συνέλευση.

Προς την Εταιρεία Συγγραφέων:

Επειδή στα χρόνια της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, τους μη μετέχοντες στα κοινά τούς αποκαλούσαν αχρείους και άτιμους και δίκαια τους αποκαλούσαν.

Και επειδή χιλιάδες άνθρωποι και στον τόπο μας, αλλά και σ' όλον τον κόσμο, έδωσαν το αίμα τους και τη ζωή τους για τα κοινά και για το όρθιο ανάστημα του ανθρώπου.

Και επειδή στις μέρες μας περιθωριοποιούνται βίαια οι άνθρωποι της πατρίδας μας με την ανεργία και αχρηστεύεται η μοναδική και ανεπανάληπτη ζωή τους.

Και επειδή οι κρατούντες μας έχουν αποφασίσει να καταστρέψουν ολόκληρη τη σημερινή γενιά της νεολαίας μας που φέραμε στον κόσμο.

Και επειδή με το δωσιλογισμό, την εξάρτηση και την υποτέλεια των κυβερνητών μας ληστεύεται ασύστολα ο πλούτος της χώρας μας και η χώρα μας χάνει την ανεξαρτησία της, την εθνική της κυριαρχία και πολύ πιθανόν να χάσει αύριο και την εδαφική της ακεραιότητα.

Και επειδή οι φτωχοί, οι ταπεινοί, οι καταφρονεμένοι γίνονται όλο και φτωχότεροι και άρχισαν να πεινάνε και να ξεσπιτώνονται.

Και επειδή οι πλούσιοι γίνονται απείρως πλουσιότεροι και απείρως αγριότεροι και ο πλούτος τους και η αλαζονεία τους καθίστανται μια πελώρια ύβρις.

Και επειδή δίκαια φωνάζουν οι άνθρωποι του τόπου μας: «Πού είναι οι πνευματικοί μας άνθρωποι να υψώσουν τη φωνή τους, το ανάστημά τους;».

Και αντίθετα, πολλοί απ' αυτούς κάθονται στις κουζίνες των εκάστοτε εξουσιών περιμένοντας ή μη περιμένοντας κάποιοι άλλοι να κατεβούν στους δρόμους για να βγάλουν τα φίδια από τις τρύπες.

Και επειδή η Εταιρεία Συγγραφέων από πολλά χρόνια δεν είναι παρούσα στο πολιτικό γίγνεσθαι της πατρίδας μας. Και επειδή ερμητικά έχει περιχαρακωθεί στον εαυτό της, στη ματαιοδοξία της και το ναρκισσισμό της και είναι η τρίτη φορά που την καταγγέλλω για την απολιτική στάση της και μόνο ένα-δυο-τρία μέλη της ανησύχησαν, δεν βρίσκω κανέναν ουσιαστικό λόγο πια να είμαι μέλος της, παραιτούμαι.

Και αν κάποιος με ρωτήσει: «Και τι βγαίνει σήμερα αν μιλάει κανείς και αν αγωνίζεται;» θα σας θυμίσω αυτό που είπε ο Καζαντζάκης: «Να μιλάς ακόμα και στην έρημο, έστω και αν δεν σ' ακούει κανένας».

Ομως δεν είμαστε στην έρημο. Είμαστε σε έναν τόπο ιερό και πανάρχαιο, και έχουμε υποχρέωση να τον διαφυλάξουμε και να τον παραδώσουμε στα παιδιά μας.

«Το Γένος το Ιερό και το Βέβηλο»

Του ΜΗΤΣΟΥ ΚΑΣΟΛΑ*

Το «Εθνος αποτελεί την κύρια συγκολλητική δύναμη που μας ενώνει όλους, Δεξιούς, Κεντρώους, Αριστερούς, Πλούσιους, Φτωχούς, μορφωμένους, αμόρφωτους, όλους ανεξαιρέτως τους Ελληνες».

Η περικοπή είναι από τη «Διακήρυξη του Μίκη Θεοδωράκη», στην «Ελευθεροτυπία», 4-2-2010, και μου δίνει την ενθάρρυνση να αναφερθώ σε μια ιδέα μου-πρόταση, στο πνεύμα της περικοπής. Την πρόταση την περιελάμβανα σε μια ανοιχτή επιστολή που έστειλα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον κ. Παπούλια, στις 21 Φεβρουαρίου 2010, με τίτλο: «Στα δύσκολα φαίνεται η ψυχή του Ελληνα». Η φράση αυτή ανήκει στον κ. Παπούλια.

Η επιστολή μου ήταν τιμητική για το πρόσωπο του Προέδρου. Πλην όμως το περιεχόμενό της, όσο και 'γώ ως συγγραφέας, απαξιωθήκαμε. Καμιά αντίδραση από την Προεδρία. Ούτε μια απάντηση τυπική!

Με την επιστολή μου ήθελα (όπως και τα εκατομμύρια των Ελλήνων), τα «σκυλιά» της Τρόικας να μην καταξεσκίσουν τον πλούτο της χώρας μας, το μέλλον της. Βιώνοντας ίσως έτσι όλοι οι Ελληνες (έχοντες και οι μη έχοντες) τη χειρότερη που μπορεί να μας προκύψει καταστροφή της Ελλάδας από τότε που υπάρχουμε ως Ελληνες. Και πια ύστερα χωρίς λόγο, θα πλανιόμαστε. Και λόγο θα έχουν μόνο οι κερδοσκόποι. Λόγο θα έχει το σκότος τους. Ενα σκότος ικανό να σβήσει όσο φως και όσον πολιτισμό ωφελήθηκε ο κόσμος από τη μέγιστη συνεισφορά των Ελλήνων (παλαιών και νέων), χάνοντας τη «συγκολλητική» μας «δύναμη» που λέγεται Εθνος. Πατρίδα. Γλώσσα.

Ω κόσμε! Αν ήξεραν όλοι οι λαοί (και προπάντων εμείς οι Ελληνες) τι ζημιά θα προκληθεί από τη σκοπούμενη διάλυση της Ελλάδας.

«Ναι, στα δύσκολα φαίνεται η ψυχή του Ελληνα». Ομως τι θα λέγατε, κύριε Πρόεδρε, αν για μερικές ημέρες, υπό την Αιγίδα σας, όλα τα κανάλια, κρατικά, ιδιωτικά, όλοι οι ραδιοφωνικοί μας σταθμοί και όλες οι εφημερίδες μας, οργάνωναν από κοινού μια μεγάλη εκστρατεία για να συγκεντρωθούν χρήματα, αντιστεκόμενοι έτσι οι Ελληνες στην ταπείνωσή τους από τους τοκογλύφους; Απευθύνοντας εσείς μια έκκληση προς όλους τους Ελληνες να συνεισφέρουν. Κυρίως οι τράπεζές μας. Οι βιομηχανίες μας, οι επιχειρήσεις μας (εντός και εκτός Ελλάδας), οι εφοπλιστές μας, η Εκκλησία μας, οι εργολάβοι... Οι μεγαλέμποροι... Τα μεγάλα ξενοδοχειακά και εκδοτικά συγκροτήματα, ιδρύματα κ.λπ., κ.λπ. Θυμίζοντάς τους πως στον τόπο αυτόν, κατά καιρούς, υπήρξαν μεγάλοι πατριώτες, μεγάλοι ευεργέτες. Σε μια τέτοια προσπάθεια σωτηρίας της Ελλάδας, πιστεύω ότι θα ανταποκριθούν τα εκατομμύρια των Ελλήνων εντός και εκτός της Ελλάδας. Και θα επισημαινόταν η Βούληση των Ελλήνων να αναγεννιούνται σε δύσκολους καιρούς, όχι μόνο για τους εαυτούς τους.

Και ενώ είχα την αφέλεια να πιστεύω ότι κάποια ανταπόκριση θα έβρισκε η πρότασή μου, τίποτα δεν έγινε. Και αντίθετα έγινε αυτή η ευτελιστική τηλεοπτική εικόνα ενός μικρού παιδιού, που έσπασε τον κουμπαρά του για τη... σωτηρία της Ελλάδας!

Αναμένοντας λοιπόν ότι θα δινόταν κάποια συνέχεια στο θέμα μου, σκεφτόμουν ότι πέρα από τη σοβαρή οικονομική ωφέλεια που θα προέκυπτε, θα μας δινόταν η ευκαιρία να μιλήσουμε για τη ξεχασμένη συμβολή της Ελλάδας στον παγκόσμιο πολιτισμό και για τους αγώνες της υπέρ της ελευθερίας, όχι μόνο για τη δική της αλλά και όλου του κόσμου. Και οι νέοι μας θα μάθαιναν πολλά για την Ιστορία μας, από σημαντικούς ανθρώπους, αλλά και από ξένους επιφανείς καλεσμένους μας. Ετσι η Τρόικα θα περιόριζε την ακόρεστη βουλιμία της και ο τόπος θα ανάσαινε ηθικά, οικονομικά, ψυχολογικά. 

Είναι αργά τώρα για να υλοποιηθεί αυτός ο έρανος με το περιεχόμενο του πολιτισμού και της Ιστορίας μας, για να μη χαθεί η κοινή μας Πατρίδα; Η κοινή μας γλώσσα; Το κοινό μας Εθνος; Βούληση και πρωτοβουλίες χρειάζονται.

*«Το Γένος το Ιερό και το Βέβηλο» είναι ο τίτλος ενός μυθιστορήματός μου που εκδόθηκε το 1992.

Ανυποψίαστα μηδενικά προνομιούχα

ΑΡΘΡΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΜΗΤΣΟΥ ΚΑΣΟΛΑ

Ενός...διεφθαρμένου συγγραφέα, με είκοσι διεφθαρμένα βιβλία, μιας διεφθαρμένης χώρας, και με μια διεφθαρμένη κόρη, που δέχτηκε στο κεφάλι μια... αδιάφθορη βόμβα κρότου-λάμψης και έχασε την ακοή του, γιατί πήγε σε μια διεφθαρμένη διαδήλωση, για τους διεφθαρμένους τρεις πολίτες που έχασαν τη ζωή τους στην τράπεζα της «Μαρφίν», από το αδιάφθορο καθεστώς των αδιάφθορων... λαϊκών μας αγωνιστών των σαλονιών και των Χάρβαρντ! Και ποιος ξέρει ακόμα και ποιων μυστικών υπηρεσιών...

Η Ελλάδα για να γίνει δούλα

Κάντε το λαό τους νούλα

Να τα χάσει όλα, ούλα

Να μην έχει δόντια ούτε ούλα.

Αν η "Ελευθεροτυπία" καταχώριζε τις βρισιές και τις κατάρες του κοσμάκη, για τους επί δεκαετίες κυβερνήτες μας, δεν θα περίσσευε χώρος για τη συνήθη της ύλη. 

Καταγράφω μερικές από τις πιο... κόσμιες: Επίορκοι. Καρεκλοκένταυροι. Νάρκισσοι. Ανήθικοι. Διεφθαρμένοι. Ασπόνδυλοι. Λουδοβίκοι. Λαμόγια. Πουλημένοι. Ανίκανοι. Ευθυνοφόβοι. Σαπισμένοι. Ανανδροι. Βάρβαροι. Απατεώνες. Λαοπλάνοι. Αχρηστοι. Απαίδευτοι. Ανεγκέφαλοι. Απολίτιστοι. Βδέλλες. Καταχραστές, που ενοχοποιούν όλους τους Ελληνες για να κρύψουν τις ευθύνες τους.

Από όλες τις βρισιές κρατώ μερικές, αφήνοντας έξω όλες εκείνες που μας θυμίζουν τις βρισιές του... διεφθαρμένου Καραϊσκάκη: «Γαμώ το καυλί τους».

Να φύγουν, να ξεβρωμίσει η πατρίδα από όλους όσοι βάζουν τα κόμματά τους πάνω απ' αυτήν και τρώνε τις σάρκες της...

Ανανδροι: Αφού κανείς από τους κυβερνήτες μας, είτε μικροί είναι, είτε μεγάλοι είναι, δεν έχουν τους όρχεις να ομολογήσουν τις ευθύνες τους. Αραγε να έχουν κοιτάξει ποτέ τα μούτρα τους στους καθρέφτες;

Απαίδευτοι. Ανιστόρητοι: Είτε γιατί δεν γνωρίζουν, είτε γιατί δεν θέλουν να γνωρίζουν την επική αιμάτινη ιστορία των Ελλήνων για επιβίωση. Ελευθερία, Δημοκρατία, την κοπροπατούν για να μείνει ο λαός χωρίς μνήμη, χωρίς κρίση και άμυνα μπροστά στη μεθοδευμένη (ως φαίνεται), διάλυση της ακεραιότητας της πατρίδας.

Απολίτιστοι. Βάρβαροι: Γιατί αν τους στύψεις όλους τους κυβερνώντες μας (στη συντριπτική τους πλειονότητα), δεν θα βγει μια σταγόνα ανθρωπιάς και πολιτισμού. Μια έγνοια, μια ευθύνη για τον πανάρχαιο (αλλά και για το νέο) πολιτισμό μας που ήταν και είναι η δόξα της Ελλάδας. Τώρα αυτός ο πανάρχαιος πολιτισμός μας (και όσος ακόμα γεννιέται), με νύχια και με δόντια πολεμιέται για να γίνουν οι Ελληνες καταναλωτές μόνο, χειροκροτητές μόνο της τερατώδους υποκουλτούρας που καλπάζει ανεμπόδιστη. Και ενώ αυτός ο πολιτισμός (ο παλιός και ο νέος μας) θα έπρεπε να είναι η αιχμή του δόρατος της Ελλάδας στη Διπλωματία της, δεν είναι. Οι προσκυνημένοι μας ποτέ δεν αναφέρονται σ' αυτόν ως άμυνα και ως επίθεση της χώρας μας, απέναντι σ' όλους εκείνους τους Ευρωπαίους τιμητές μας. Που δεν θα ήταν καθόλου Ευρωπαίοι χωρίς τη γλώσσα μας και τα έργα της. Και όμως, από τις αρχαίες μας σάρκες σιτίζονται όλοι αυτοί οι πρώην αποικιοκράτες του κόσμου που κατέστρεψαν Λαούς, Ηπείρους και μιλάνε...

Απάτριδες: Τον πανάρχαιο πατριωτισμό των Ελλήνων, υπέρ βωμών και εστιών, οι κυβερνήτες μας, στη συντριπτική τους και πάλι πλειοψηφία, τον μεταβάλλουν σε «πατριωτισμό». Και αυτός ο «πατριωτισμός» τους ήταν και είναι από πάντα το καταφύγιο όλων των απατεώνων. Μ' αυτόν ξεπουλάνε την Ελλάδα. Μ' αυτόν πολιτεύονται. Μ' αυτόν κάνουν τις καταθέσεις τους στις ελβετικές τράπεζες και φτιάχνουν τις off shore εταιρείες τους. Ομως όσοι δεν εμφορούνται απ' αυτόν τον «πατριωτισμό», γιατί δεν μιλάνε; Γιατί ψηφίζουν ως πρόβατα στη Βουλή, τους νόμους αυτών των «πατριωτών» σε βάρος, κυρίως, των παιδιών μας;

Πράκτορες. Δωσίλογοι Εφιάλτες: Οι Πράκτορες, οι Δωσίλογοι, οι Εφιάλτες περίσσευαν πάντα στην Ελλάδα, αδέκαστοι, ατιμώρητοι πάντα. Χωρίς αυτούς δεν θα φτάναμε στην κατάντια τού σήμερα. Τόσο που να αναρωτιόμαστε και πάλι: Τι θα γίνει με την ανεξαρτησία μας και την εδαφική μας ακεραιότητα; Ομως οι περισσότεροι κυβερνήτες μας και οι περισσότεροι βουλευτές μας (ή μήπως και όλοι;) εν τω ναώ του «πατριωτισμού» τους εργάζονται και εν τω ναώ του τροφίζονται.

Σαπισμένοι: Εχει κανείς πια αντίρρηση σήμερα πως οι πολιτικοί μας, στη συντριπτική τους πλειονότητα, δεν είναι σαπισμένοι; Ιδού, όσοι δεν είναι ας βγουν να το πούνε. Ομως δεν βγήκαν ποτέ ούτε θα βγούνε. Και το πρόβλημα είναι, εμείς τι κάνουμε για το μαύρο παρόν μας και για το μαυρότερο μέλλον των παιδιών μας.