ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: To Twitter γλεντάει στης Μυρσίνης την ποδιά!

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Μας περνάει για ηλίθιους - Τί δεν καταλαβαίνεις?

Γράφει ο Άλκης ο Εθισμένος

Αφελής, μειωμένης αντίληψης, αμετανόητα στρατευμένη στην αριστερά, αθεράπευτα συριζαία; 

 Ποιος χαρακτηρισμός αποδίδει καλύτερα την πρεμούρα της Χαρούλας να σπεύσει να υπερασπιστεί την καταδικασμένη Μυρσίνη Λοΐζου;
 

Δήλωσε: «Τη γνωρίζω από παιδάκι. Μου είπε τι είχε συμβεί μετά από μία κλήτευση, που έλαβε, γιατί ντρεπόταν. Είναι πολύ έντιμη. Δεν είχε ασχοληθεί ποτέ με τα οικονομικά και δεν είχε πάρει είδηση ότι λάμβανε σύνταξη, που δεν δικαιούταν.»
 

Πείστηκε η κα Αλεξίου ότι το φιλαράκι της η Μυρσίνη επί 5,5 χρόνια δεν είχε πάρει χαμπάρι πως έπαιρνε παράνομα τη σύνταξη της μακαρίτισσας της μάνας της και νόμιζε ότι το κράτος της χαρίζει κάθε μήνα χρήματα.
 

Χάρις, είσαι τόσο ηλίθια ή περνάς εμάς για ηλίθιους;
 

Ειλικρινά, δεν αντιλαμβάνομαι την εμμονική προθυμία κάποιων καλλιτεχνών να συνεχίζουν να εκτίθενται για το ΣΥΡΙΖΑ, παρά το ότι πατάνε τη μια μπανανόφλουδα μετά την άλλη. 

Την πάτησε η χριστιανή μια φορά με τα γάντια και τις γραφικές συναυλίες · τι ξαναμιλάει τώρα;!
 

Ίσως τελικά είναι...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Η Μερσίνη και ο Πετσίτης μας οδηγούν

Γράφει το ANTINEWS

Εμπρός στον αγώνα για την χιλιάκριβη καρέκλα.

Η Μερσίνη και ο Πετσίτης μας οδηγούν.

Ο αγώνας και οι μάσες τώρα δικαιώνονται.

Δουλεύετε κορόιδα Έλληνες για να περνάμε εμείς καλά.

Ο αγώνας και οι μάσες τώρα δικαιώνονται.

Εμπρός για...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Kόλλημα ή κώλυμα της κ. Λοΐζου

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

 

Ας πούμε ότι η Μυρσίνη Λοΐζου λέει την αλήθεια. Δήλωσε τον θάνατο της μητέρας της, πλην όμως το Δημόσιο συνέχισε να καταβάλλει την τιμητική σύνταξη. Ολα είναι δυνατά με το ελληνικό Δημόσιο, που κάνει ό,τι μπορεί για να παγιδεύει τους πολίτες που το χρυσοπληρώνουν. Κανονικά με την έκδοση του πιστοποιητικού θανάτου και την κατάθεση του δελτίου ταυτότητας στην αστυνομία θα έπρεπε να ειδοποιούνται αυτομάτως όσα Ταμεία κατέβαλλαν σύνταξη στον θανόντα ή στη θανούσα. Οχι! Πρέπει να πάει ο κληρονόμος να το δηλώσει αυτοπροσώπως. Η ταλαιπωρία είναι η απόδειξη ότι αγαπάς την Ελλάδα. 

Πλην όμως, αν κατάλαβα καλά, η κ. Λοΐζου δεν κατέθετε τη σύνταξη της αποβιωσάσης στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων. Την εισέπραττε κανονικότατα.  

Αυτά όμως είναι λεπτομέρειες. Το ζήτημα είναι με ποιον τρόπο γίνεται από τις κομματικές ηγεσίες η επιλογή των υποψηφίων για τις ευρωπαϊκές και τις εθνικές εκλογές. Μα, με τον κανονικό και ελληνικότατο τρόπο της χαλαρότητας και της άνεσης.

 

«Εχω ένα όνομα που θα κάνει μπαμ», είπε ο ένας. «Δεν είναι μόνον κόρη του Λοΐζου αλλά είναι και δικιά μας».  

Από κει και πέρα τα πράγματα ακολουθούν τον ελληνικότατο δρόμο τους. Τηλέφωνο, ανταλλαγή φιλοφρονήσεων, «μεγάλωσα με τα τραγούδια του πατέρα σου» και «τι κάνεις αυτόν τον καιρό;». 

 Απάντηση: «Τίποτε ιδιαίτερο. Ταλαιπωρούμαι». 

«Θες να κατέβεις για το Ευρωκοινοβούλιο;» 

«Γιατί όχι;» 

«Ωραία, άντε καλή επιτυχία και καμιά μέρα να τα πούμε από κοντά». 

 Τόσο απλά και τόσο ανθρώπινα. Ούτε αδιάκριτες ερωτήσεις όπως «ξέρεις ξένα;», «ποια είναι η έδρα του Ευρωκοινοβουλίου;». Ούτε παρεξηγήσιμες, όπως «υπάρχει κάνα κώλυμα;».  

Σιγά, ρε παιδιά, η κόρη του Λοΐζου είναι, τι κώλυμα να έχει; 

Εχει ένα κόλλημα με τον Ξηρό, αλλά αυτό δεν αποτελεί κώλυμα. Κι αν την υβριστική προς τα θύματα του Ξηρού ανάρτησή της η ίδια την αποδίδει σε «γλωσσικό ατόπημα», τότε τι σόι κόλλημα είναι η ανάρτηση με φωτογραφίες αστυνομικών να καίγονται απ’ τις μολότοφ; Θεωρώ τα κολλήματά της πολύ σοβαρότερα από το κώλυμά της.

 

Η κ. Λοΐζου συνταξιοδοτήθηκε πριν προλάβει να εργασθεί. Αυτό όμως δεν μας αφορά.  

Αυτό που μας αφορά, αντιθέτως, είναι...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Το νέο σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ: «Je suis Myrsini» - Ναι, είναι όλοι τους Μυρσίνη Λοΐζου

Toυ ΒΑΓΓΕΛΗ ΠΕΡΡΗ

 

Η συντρίφισσα Μυρσίνη Λοΐζου είναι ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό της δίνει το δικαίωμα να κουνάει το δάχτυλο σε όσους δεν είναι και να τους καταγγέλλει σαν «σάπιους υπηρέτες του συστήματος». 

Έχει μάλιστα αγανακτήσει τόσο πολύ με αυτούς «που μας έφεραν μέχρι εδώ», που ονειρεύεται μολότοφ, φαντασιώνεται ότι πακέτα-βόμβες σκάνε στα χέρια των οικονομολόγων του καπιταλισμού, απαιτεί να αναστηθούν οι πλουτοκράτες τους οποίους έστειλαν στο χώμα οι Τιμωροί, να ζητήσουν συγγνώμη από το λαό και μετά να τους ξαναπυροβολήσει ο πιστολάς βάρδιας μπας και βάλουν μυαλό.

 

Ο θυμός της είναι δικαιολογημένος. Το κωλοΠΑΣΟΚ έβγαλε τιμητική σύνταξη στη μάνα της, αλλά έκανε μισή δουλειά. Επειδή είναι το κόμμα των πουλημένων στην Μέρκελ και στον Γιουνκέρ δεν φρόντισε να μεταβιβάσει το ποσό της σύνταξης στα παιδιά, στα εγγόνια και στα δισέγγονά της εκλιπούσας, όπως θα έκανε μία σωστή σοσιαλιστική κυβέρνηση της Λατινικής Αμερικής.  

Hasta la Victoria Siempre, νόμος είναι το δίκιο της σ. Μυρσίνης, γι' αυτό και πέρασε στο αντάρτικο. 

Πρώτο βήμα: Απαγόρευσε να μεταδίδεται στις συγκεντρώσεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ. το τραγούδι «Καλημέρα Ήλιε», για το οποίο η ίδια είχε μοχθήσει προσωπικά βάζοντας «μία Παναγιά στην ποδιά» της. 

Δεύτερο βήμα: Απαλλοτρίωσε τη σύνταξη της εκλιπούσης, χωρίς φυσικά να την χρησιμοποιήσει για τον εαυτό της, αλλά για τον Αγώνα υπέρ του Πολιτισμού. Δημιούργησε λογαριασμό στο facebook όπου ανεβάζει φωτογραφίες με φλεγόμενα μπουκάλια, φλεγόμενους ανθρώπους, φλογέρα λόγια γεμάτα Επανάσταση και αμπελοφιλοσοφία.

 

Ας είμαστε ειλικρινείς! Το ποσό της ψευτοσύνταξης που εισέπραξε η σ. Μυρσίνη μέσα σε μόλις 5,5 χρόνια είναι ένα τίποτα. Αντιστοιχεί το πολύ σε δύο ευρωβουλευτικά μηνιάτικα (που τόσο άδικα της στέρησαν), αλλά παρ'όλα αυτά οι ακροδεξιοί την κατηγόρησαν οτι δήθεν σούφρωσε αυτά τα χρήματα από το κράτος, λες και αν έμεναν στα ταμεία του θα προσλαμβάνονταν τίποτα καθαρίστριες στο Δημόσιο, ώστε να μη χρειάζεται να να δίνει συναυλίες συμπαράστασης η Χαρούλα Αλεξίου.

 

Όπως και σε αυτή την περίπτωση, έλαμψε το ηθικό μεγαλείο της Αριστεράς. Με μια γενναία ανακοίνωση στον Τύπο, η σ. Κόρη του Λοίζου, έριξε την ευθύνη για την ρεμούλα στην αντιπολίτευση και αυτοαπαλλαγμένη από τις κατηγορίες, ξαναέβαλε τα άσπρα της και ως περιστερά επέστρεψε στους ιδιωτικούς αγώνες διεκδίκησης των πνευματικών δικαιωμάτων του πατέρα της.

 

Την ίδια ώρα, οι ηθικώς μειονεκτούντες μη Συριζαίοι αντιμετωπίζουν το φαινόμενο με σχετική έκπληξη, την οποία θα απέφευγαν αν έριχναν μια ματιά στα κοινοβουλευτικά έδρανα τα οποία στηρίζουν την κυβέρνηση. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία έχουν καταληφθεί από...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Ηθικόν μειονέκτημα

Του Γιάννη Σιδέρη

 

Η περίπτωση της Μυρσίνης Λοΐζου που εισέπραττε παράνομα την τιμητική σύνταξη της συγγραφέως μητέρας της (ούτε καν δεδουλευμένα δηλαδή), απλώς είναι το έλασσον, ως προσωπική περίπτωση.

 

Δεν έπραξε τίποτε διαφορετικό από χιλιάδες συμπολίτες μας που «ξεχνούν» να δηλώσουν τους τεθνεώτες συγγενείς πρώτου βαθμού, προκειμένου να εγχειρίζουν τις συντάξεις τους.
 

Τίποτε διαφορετικό από εκατοντάδες χιλιάδες ευπόρων ελευθέρων επαγγελματιών στους καιρούς της αφθονίας, που αν έβλεπες τις φορολογικές δηλώσεις τους, θα νόμιζες ότι είναι στα πρόθυρα της λιμοκτονίας.

 

Τίποτε διαφορετικό από τους «τυφλούς» συμπολίτες μας που έπαιρναν σύνταξη αναπηρίας, και δούλευαν ταξιτζήδες ή οικοδόμοι. 

Τίποτε διαφορετικό από τους αγρότες που έβρεχαν το μπαμπάκι για να βαραίνει περισσότερο και να παίρνουν μεγαλύτερες επιδοτήσεις, ή δήλωναν χωράφια τριπλάσιας έκτασης για τον ίδιο λόγο.

 

Δεν διαφέρει από την πρακτική των κομμάτων που υπερχρεώθηκαν αλόγιστα έναντι μελλοντικών εισπράξεων. 

Ούτε διαφέρει από την πρακτική του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με την Αυγή για την οποία με επιστολή του ο κ. Τσίπρας ζητούσε και πέτυχε να δανειοδοτηθεί (η κομματική εφημερίδα των 1.500 φύλλων) με 1,5 εκ. ευρώ με εχέγγυο την… ιστορικότητά της, αλλά την ίδια στιγμή να κατηγορεί τους υπόλοιπους εκδότες ότι έπαιρναν δάνεια με «αέρα» - που έπαιρναν. Προφανώς η ιστορικότητα κατά τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν… εμπράγματη εγγύηση!
 

Είναι επίσης το ίδιο με το να έχει η Αυγή μέτοχο εταιρία off Shore, να μην αποκαλύπτει το φυσικό πρόσωπο που βρίσκεται από πίσω, και να διαπομπεύει τη Μαρέβα γιατί ως επιχειρηματίας έχει παρόμοια εταιρία – την στιγμή που οι offshore είναι νόμιμο εργαλείο δουλειάς για επιχειρηματίες.

 

Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα με την κα Λοΐζου και τον ΣΥΡΙΖΑ γενικά – όσον αφορά τον γράφοντα τουλάχιστον. Πράττουν τα ίδια με όλους τους άλλους, αλλά παρουσιάζονται ως οι άσπιλοι και αμόλυντοι, φορώντας το φωτοστέφανο της καθαρότητας και κραδαίνοντας τη ρομφαία της κάθαρσης.

 

Ακόμη και τώρα που συνελήφθη «κλέπτουσα οπώρας» η κα Λοΐζου, αντί ένα συγνώμη και ένα «σιχτίρ» στην βραδυκίνητη ελληνική γραφειοκρατία (ως υπόθεση εργασίας, θα μπορούσε να ισχύει και μια τέτοια περίπτωση, αλλά δεν της κακοφάνηκε όσο ενθυλάκωνε τα χρήματα), αντί με ένα ταπεινό συγνώμη να κλείσει την υπόθεση, αποσυρόμενη με αξιοπρέπεια (και την κατανόηση κάποιων εξ’ ημών), πέρασε στην αντεπίθεση:

Έγραψε: «Αυτό που συμβαίνει, με ευθύνη της αντιπολίτευσης, είναι η αλλαγή της ατζέντας από το πολιτικό στο προσωπικό. Προσπαθούν να καλύψουν με αυτό τον κανιβαλισμό την έλλειψη λύσεων για την καθημερινότητα των πολιτών, την έλλειψη επιχειρημάτων απέναντι στην ακροδεξιά την οποία μάλιστα με αυτούς τους χειρισμούς τροφοδοτούν. Αυτόν τον τακτικισμό, εγώ δε θα τον εξυπηρετήσω.

Η ανθρωποφαγία της Νέας Δημοκρατίας που εκφράζεται με συγκεκριμένες δημοσιογραφικές πένες δε θα περάσει. Όπως και ο φασισμός δε θα περάσει. Οι πολίτες δε θα επιτρέψουν να περάσει».

 

Εύκολη καταφυγή επιστράτευσης των πολιτών, καταδεικνύοντας ότι συμβαίνει το αντίθετο: Η πρώην υποψήφια μετέτρεψε το προσωπικό σε πολιτικό, εντάσσοντας το «ατόπημά» της στην πολιτική αντιπαράθεση. Δεν φταίει βέβαια μόνο η ίδια. Φταίει η κυβέρνηση που σαφώς γνώριζε τη δήλωσή της πριν δημοσιευθεί, και την αποδέχτηκε.
 

Γιατί όχι;  

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημ. Τζανακόπουλος, ενώ τα Μήντια και το διαδίκτυο βούιζαν, απέδωσε τον όλο θόρυβο στην προσπάθεια «της ΝΔ και των φιλικών της ΜΜΕ, να θέσουν σε λειτουργία μια κρεατομηχανή για όλους τους υποψηφίους του ΣΥΡΙΖΑ»!

 

Παράλληλα ο Πρωθυπουργός ερωτηθείς στις Βρυξέλλες, θέλησε για μια ακόμη φορά να βγει εκτός κάδρου, όπως έκανε και με το Μάτι : «Δεν έχω ενημερωθεί ακόμη, θα ενημερωθώ και θα σας απαντήσω»! (Ει δυνατόν... δεν υπήρχε περίπτωση ούτε μία στο εκατομμύριο να μην είχε ενημερωθεί, το γράφουμε εξ επαγγελματικής πείρας).

 

Το πρόβλημα δεν είναι η κα Λοΐζου σε σχέση με την σύνταξη της μαμάς. Μια άεργη Ελληνίδα φέρθηκε όπως χιλιάδες συμπολίτες της.  

Το πρόβλημα είναι ότι ...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Η λερωμένη ποδιά της Μυρσίνης

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

 

Η κυρία Μυρσίνη Λοΐζου έχει απαγορεύσει στο ΠΑΣΟΚ να χρησιμοποιεί το τραγούδι «Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο» που συνέθεσε ο πατέρας της. Δικαίωμα της -από αυτά που εισπράττει. Αλλωστε αναφέρεται και το όνομά της. «Για της Μυρσίνης την ποδιά, μια Παναγιά». 

Στην ανοιχτή επιστολή της αναπαρήγαγε τα κλισέ της αντιμνημονιακής οργής, λέγοντας στο ΠΑΣΟΚ ότι δεν έχει το δικαίωμα να εξαπατά τον λαό. 

Σήμερα μάθαμε ότι η κυρία Λοΐζου δεν είχε κανένα πρόβλημα να εξαπατά η ίδια τον λαό και όσους πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές, εισπράττοντας παρανόμως, επί πέντε χρόνια, τη σύνταξη της νεκρής μητέρας της.  Θα μπορούσε, βέβαια, να ισχυριστεί ότι έκανε αντιμνημονιακό αγώνα, αντιστεκόμενη στην απάνθρωπη λιτότητα που οι ξενόδουλες κυβερνήσεις επέβαλαν στον λαό μας. Αυτή ναι, θα ήταν καλύτερη δικαιολογία από εκείνη που μας έφτυσε στο πρόσωπο για τις γραφειοκρατικές αγκυλώσεις που καθυστέρησαν μία πενταετία την ενημέρωση του συστήματος. Είναι τόσο άθλιο και ηλίθιο το επιχείρημά της που σε προσβάλλει όσο και η πονηριά της. 

Η ηθική των ανθρώπων δεν έχει να κάνει, φυσικά, με τον πολιτικό και ιδεολογικό χώρο στον οποίο ανήκουν. Στη θέση της κυρίας Λοϊζου θα μπορούσε να είναι και ένας δεξιός. Η ανηθικότητα, όμως, της κυρίας Λοΐζου έχει ιδεολογικό και πολιτικό πρόσημο. Διότι η κυρία Λοϊζου κουνούσε το δάχτυλο. Και καλούσε τα θύματα του Ξηρού να ζητήσουν συγγνώμη για τις πράξεις τους, εκφράζοντας, παράλληλα, την ευαρέσκεια της για τη βόμβα στον Λουκά Παπαδήμο. Κουνούσε επιτακτικά τον δείκτη της αριστερής χειρός. Αλλά επί πέντε χρόνια μας έδειχνε τεντωμένο και τον μέσο της δεξιάς. Απλώς δεν το είχαμε πάρει χαμπάρι.  

«Ο φασισμός δεν θα περάσει» αναφέρει στην ανακοίνωση με την οποία αποσύρεται από το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Σαν να παίρνει το «Δεν θα περάσει ο φασισμός» από το «Ακορντεόν», που συνέθεσε ο πατέρας της, και να το βάζει δίπλα στον λεκέ της.  

Λες και βασιλεύει, ως η μοναδική έξυπνη, σε έναν κόσμο ηλιθίων όπου η γραφειοκρατία πληρώνει συντάξεις νεκρών και ο φασισμός ρίχνει λάσπη στις τίμιες θυγατέρες μεγάλων ανδρών. 

Δεν πιστεύω ότι στον ΣΥΡΙΖΑ γνώριζαν εκ των προτέρων τις εκκρεμότητες της κυρίας που επέλεξαν για να κοσμήσει το ψηφοδέλτιο και να τσιμπήσει κάτι ελαφρύ απέναντι από τον Πρωθυπουργό -δεν είναι δα και ηλίθιοι. Όμως και πάλι, εντυπωσιάζει το κριτήριο με το οποίο ενέταξαν την Μυρσίνη Λοΐζου στο ψηφοδέλτιο:

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Γιατί παραιτηθήκατε κυρία Λοΐζου;

Γράφει ο Γιῶργος Μιχαηλίδης

 

Η κυρία Μυρσίνη Λοΐζου, δυστυχώς δεν είχε την ικανότητα να κρατήσει την αξιοπρέπειά της ούτε στην παραίτησή της για την σύνταξη της μάνας της που λάμβανε επί 5,5 χρόνια μετά τον θάνατό της.


Διαβάζοντας προσεκτικά την επιστολή παραίτησής της αντιλαμβάνεται και ο πιο αδαής επί των πολιτικών πως η ίδια δεν έχει καταλάβει γιατί παραιτήθηκε και πολύ απλά την παραίτησαν υπό το βάρος των αποκαλύψεων. Κάνει λόγο, λοιπόν, για προσπάθεια δημιουργίας εντυπώσεων από ΜΜΕ. Αλήθεια ποια εντύπωση θέλαμε τα ΜΜΕ να καλλιεργήσουμε όταν αναμεταδίδαμε μία αποκάλυψη η οποία είχε όπως αποδείχθηκε 100% βάση αλήθειας; 

Εμείς καλλιεργούμε τις εντυπώσεις ή η ίδια η οποία επί 5,5 χρόνια έπαιρνε χρήματα που δεν δικαιούτο;

 

Πάνω που πιστεύουμε πως την έπιασε κρίση αυτογνωσίας αναφέροντας στην επιστολή της πως «προφανώς αναγνωρίζω ότι λανθασμένα καταβαλλόταν για κάποιο διάστημα η σύνταξη αυτή», συνεχίζει λέγοντας πως «ο λόγος που η σύνταξη συνέχισε να καταβάλλεται σχετίζεται με γραφειοκρατικές διαδικασίες, κάτι το οποίο εξ όσων γνωρίζω συμβαίνει συχνά και ταλαιπωρεί αρκετούς πολίτες».

 

Και αναρωτιέσαι ως άνθρωπος, ως πολίτης, μα καλά, αφού η ίδια μας λέει πως είχε δηλώσει τον θάνατο της μητέρας της, δεν αναρωτήθηκε, μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει, 69 ολόκληρες φορές (5,5 χρόνια) γιατί της καταβάλλεται ένα ποσό στην τράπεζα;  

Μα καλά, αφού το ελληνικό Δημόσιο είναι τόσο άχρηστο και δυσκίνητο, γιατί η ίδια ενόχλησε τις υπηρεσίες, μία, δύο 500 φορές και να πει ξανά και ξανά, πως «παιδιά, εδώ παίρνω κάποια ποσά που δεν δικαιούμαι, τι γίνεται»;

 

Η απάντηση είναι απλή. Η κυρία Λοΐζου κουτοπόνηρα απολάμβανε το παραπάνω αυτό εισόδημα και το κατανάλωνε κανονικότατα, αντί τουλάχιστον να το διατηρεί για να το επιστρέψει αφού γνώριζε εξ αρχής πως δεν είναι δικό της. 

 Η ίδια το παραδέχεται όταν στην επιστολή της γράφει: «αναγνώρισα το χρέος μου γι αυτή την υπόθεση ενώπιον του δικαστηρίου και το αποπληρώνω». 

Ο συγκεκριμένος ισχυρισμός μένει να αποδειχθεί γιατί μέχρι στιγμής το ρεπορτάζ λέει πως δεν έχει γίνει αποπληρωμή και το ποσό έχει φτάσει στις 94.000 ευρώ.

 

Από την πρώτη στιγμή πολλοί ήταν αυτοί που ζήτησαν την αποπομπή της κυρίας Λοΐζου από το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο δεν υπήρχε τέτοια ανάγκη. Ούτε όταν εκθείαζε τρομοκράτες, ούτε όταν έλεγε πως είναι άεργη γιατί ζει από τα δικαιώματα του πατρός της, ούτε για όλα όσα έκανε και έγραφε στο Facebook. Άλλωστε αυτές οι κάλπες θα γίνουν με σταυρό και όποιος αισθάνεται πως τον εκφράζει η κυρία Λοΐζου θα μπορούσε να την ψηφίσει. Τώρα, όμως, το πράγμα αλλάζει.
 

Δεν μπαίνουμε στην ουσία της υπόθεσης γιατί αυτή είναι για τα δικαστήρια και την δικονομία. Αυτό που μετρά είναι πως η κυρία Λοΐζου εξέφραζε πολιτικό λόγο και μιλούσε για την ανάγκη υπεράσπισης των πνευματικών δικαιωμάτων την ώρα που αυτή ουσιαστικά έκλεβε χρήματα από το ελληνικό δημόσιο!

 

Κάποιοι εκεί έξω θα βρεθούν να πουν «μα καλά όλοι στην θέση της το ίδιο θα έκαναν». 

Ε σε αυτούς πρέπει και εμείς με την σειρά μας να απαντήσουμε πως...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Πάει και η Λοΐζου, να ετοιμάζεται ο επόμενος

Του Μανόλη Καψή
 

Εντάξει, από την πρώτη στιγμή, ξημερώματα της Παρασκευής, που η υπόθεση "Μυρσίνη Λοΐζου" βλέπει το φως της δημοσιότητας, η ιστορία βγάζει μάτι. Να εισπράττεις επί σχεδόν 6 χρόνια τη σύνταξη της αποθανούσης και να βγάζεις και γλώσσα, πάει πολύ. Η υποψηφιότητα δεν άντεχε με τίποτα. Η έξοδος ήταν απλά θέμα χρόνου.

 

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι η παραίτηση θα έπρεπε να έχει ζητηθεί πολύ πιο πριν. Όταν κυκλοφόρησαν τα χυδαία σχόλια της κ. Λοΐζου για τα θύματα της τρομοκρατίας, που θα έπρεπε να ζητήσουν και συγγνώμη από τους δολοφόνους τους. Ή, όταν είδαμε τις φωτογραφίες που πόσταρε η πρώην υποψήφια ευρωβουλευτής, περιχαρής, με τους αστυνομικούς να καίγονται απο τις μολότοφ. Αλλά αυτά θεωρήθηκαν προφανώς πταίσματα. Κομμάτι της αγωνιστικής κουλτούρας της ριζοσπαστικής αριστεράς. Γλωσσικά ατοπήματα. Άλλωστε, ούτε ο Γ. Κυρίτσης θυμάται να εχει καεί κανείς από μολότοφ.
 

Αλλά και όταν υπεβλήθη τελικά η παραίτηση, η αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ είναι ενδεικτική της πολιτικής κουλτούρας του χώρου. Προσοχή. Παραίτηση. Όχι αποπομπή, που θα ήταν και το αναμενόμενο.  

Και αφήνω έξω από τον λογαριασμό την πρώτη αντίδραση του Δημήτρη Τζανακόπουλου, όταν ρωτήθηκε για τις αποκαλύψεις. Που απέδωσε τον θόρυβο, προσοχή, τον ενοχλητικό θόρυβο, παρακαλώ... στην προσπάθεια της ΝΔ και των φιλικών της ΜΜΕ "να θέσουν σε λειτουργία μια κρεατομηχανή, για όλους τους υποψηφίους του ΣΥΡΙΖΑ". Σωστά. Δεν φταίει η υποψήφια που εισέπραττε τη σύνταξη της αποθανούσης. Δεν φταίνε αυτοί που την επέλεξαν. Φταίει η Νέα Δημοκρατία και τα ΜΜΕ.

 

Γι' αυτό και θυμωμένος ο Δ. Τζανακόπουλος μας προειδοποίησε. "Δεν θα ανεχθεί τη στοχοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ".

 

Η συνέχεια ήταν ακόμα καλύτερη. Και ακόμα πιο αποκαλυπτική για τις αντιλήψεις της ριζοσπαστικής αριστεράς. 

Ενώ το θέμα βράζει όλο το πρωί της Παρασκευής και οι αποκαλύψεις έρχονται η μία πίσω από την άλλη -για το δικαστήριο που την καταδίκασε σε 2 χρόνια φυλακή, για τους μάρτυρες που εμφανίστηκαν στο δικαστήριο, για τις άλλες εκκρεμείς υποθέσεις κ.λπ.- τα ΜΜΕ του ΣΥΡΙΖΑ τηρούν τη δεοντολογία.

 

Άκρα του τάφου σιωπή, δηλαδή. Το θέμα εντοπίζεται αρχικά (με δυσκολία...), αργά το μεσημέρι, στην "Αυγή", σε μια παράγραφο της συνέντευξης Τζανακόπουλου, με θέμα... την πρωτη κατοικία. Κουβέντα για τις αποκαλύψεις. Παρατίθενται μόνο η θυμωμένη απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου. "Είμαι απολύτως βέβαιος ότι η κυρία Λοΐζου θα δώσει τις συγκεκριμένες απαντήσεις που χρειάζονται σχετικά με τα σημερινά δημοσιεύματα". Ποια δημοσιεύματα, ποιο ειναι το θέμα, η "Αυγή" δεν μπαίνει στον κόπο να μας ενημερώσει. Μην τα θέλουμε όμως και όλα έτοιμα. Ας ψάξουν, ας "γκουγκλάρουν" και λίγο οι καλοί αναγνώστες. Με κόπο και με αγώνες κατακτάται η γνώση.
 

Ακόμα καλύτερος και πιο ΣΥΡΙΖΑ είναι βέβαια ο πρωθυπουργός. Όταν πια βοά όλη η Αθήνα, ερωτάται για την υπόθεση από τους δημοσιογράφους στις Βρυξέλλες. Του ζητούν ένα σχόλιο. "Θα ενημερωθώ και θα σας απαντήσω", απαντά. "Δεν έχω ενημερωθεί αυτήν τη στιγμή". Σωστά. Λεπτομέρειες. Εδώ εχει να χειριστεί μόνος του κοτζάμ Brexit, με τέτοια θα ασχολείται; Διακριτικοί και οι συνεργάτες του δεν τον ενοχλούν. Τους εχει γίνει χούι φαίνεται από την περίφημη σύσκεψη για το Μάτι. Και ακόμα περιμένουμε το σχόλιό του.
 

Μετά από όλα αυτά, γιατί μας παραξενεύει το προκλητικό σχόλιο της ίδιας της πρωταγωνίστριας;  

Που, όπως μας εξήγησε στην επιστολή παραίτησης, όλα αυτά που συμβαίνουν είναι ευθύνη της αντιπολίτευσης, που θέλει να αλλάξει την ατζέντα. Θέλει με τον "κανιβαλισμό" να κρύψει την έλλειψη λύσεων για την καθημερινότητα των πολιτών, που δεν εχει επιχειρήματα και "τροφοδοτεί με τους χειρισμούς της την Ακροδεξιά". Προσοχή, οι αποκαλύψεις τροφοδοτούν την Ακροδεξιά και όσους αντιστρατεύονται την πολιτική, τους πολιτικούς και την Δημοκρατία. Όχι η ίδια. Η ίδια άλλωστε παραμένει αντιφά. "Ο φασισμός δεν θα περάσει", μας ενημερώνει στην επιστολή της, προσθέτοντας ότι η ίδια θα παραμείνει στην πολιτική και στους δρόμους. Έστω και χωρίς σύνταξη.

Κανείς φυσικά δεν σκέφτηκε το αυτονόητο: 

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένη η Μυρσίνη

Του ΑΛΕΚΟΥ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ
 

Ο Δημήτρης Τζανακόπουλος πήρε το ύφος του γενναίου, αυτού που σκληραγωγήθηκε ζώντας δύο χρόνια στο Αιγάλεω και τώρα είναι εκπρόσωπος της κυβέρνησης μιας ολόκληρης χώρας. «Είμαι απολύτως βέβαιος ότι η κυρία Λοΐζου δεν παίρνει τα χρήματα αυτά», είπε.  

Είχε δίκιο. Η Μυρσίνη Λοΐζου δεν παίρνει ακόμα τη σύνταξη της συγχωρεμένης της Μάρως Λοΐζου. Την έπαιρνε όμως επί πεντέμισι χρόνια και καταδικάστηκε για αυτό. Αλλά ο κ. Τζανακόπουλος ήταν βέβαιος. Και μετά άρχισε να λέει για «κρεατομηχανή της ΝΔ» και άλλα ταραντινικά. 

Οφείλει να κατανοήσει κανείς την απόλυτη βεβαιότητα του κ. Τζανακόπουλου ο οποίος ενώ η πολυδιαφημισμένη υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ είχε κριθεί ένοχη για παράνομο περιουσιακό όφελος εις βάρος του Δημοσίου, αυτός μιλούσε για στοχοποίηση από τη ΝΔ και υγειονομική ζώνη γύρω από το κόμμα του. Δεν είναι μόνο ότι έχει προσωπικά το βάρος της ευθύνης, διότι, όπως λέγεται, αυτός ήταν που πρότεινε την κυρία Λοΐζου για το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι και ότι η Μυρσίνη είναι αριστερή. Και ως αριστερή δεν μπορεί να έχει κάνει κάτι κακό. Αφού οι αριστεροί είναι από άλλο υλικό φτιαγμένοι, το έχει πει, έτσι ακριβώς, ο ίδιος ο Αλέξης ο Τσίπρας. 

Αυτό φαίνεται ότι είναι το πρόβλημα που οδήγησε και στο φιάσκο της περίπτωσης Λοΐζου. 

Παντού στον κόσμο, στη διαδικασία επιλογής υποψηφίων —είτε είναι για θέση εργασίας είτε για θέση σε ψηφοδέλτιο— ακολουθείται η διαδικασία του vetting, του τσεκαρίσματος του παρελθόντος του ανθρώπου στον οποίο θα προσφέρεις τη θέση.  

Στην περίπτωση της κυρίας Λοΐζου υπάρχουν δύο ενδεχόμενα: 

α) Εγινε το τσεκάρισμα, εντοπίστηκε η καταδίκη για το γεγονός ότι η ίδια εισέπραττε επί χρόνια τη σύνταξη της νεκρής μητέρας της, αλλά από την ομάδα ελέγχου θεωρήθηκε ήσσονος σημασίας. Αλλωστε, τόσοι και τόσοι το έκαναν και αυτή το έκανε με μια «τιμητική» σύνταξη, όπως μας είπε, την οποία λάμβανε «η μητέρα μου, βραβευμένη και πολυγραφότατη συγγραφέας, Μάρω Λοΐζου», όπως μας τόνισε, λες και το θέμα μας είναι αν η μαμά της ήταν πολυγραφότατη ή όχι. Η ίδια εξάλλου το εμφανίζει σαν κάτι επουσιώδες: «Το λάθος αυτό δεν είναι δικό μου, αφού, μετά το θάνατο της μητέρας μου, αμέσως τον δήλωσα στις αρμόδιες υπηρεσίες. Ο λόγος που η σύνταξη συνέχισε να καταβάλλεται σχετίζεται με γραφειοκρατικές διαδικασίες, κάτι το οποίο εξ όσων γνωρίζω συμβαίνει συχνά και ταλαιπωρεί αρκετούς πολίτες». Βέβαια το δικαστήριο στην καταδικαστική απόφαση ανέφερε «αθέμιτη απόκρυψη και παρασιώπηση αληθινών γεγονότων», άρα δεν δέχτηκε ότι το είχε δηλώσει στις αρχές, δηλαδή η κυρία Λοΐζου μάλλον ψεύδεται. 

β) Δεν έγινε καν έλεγχος. Διότι η κόρη του Λοΐζου δεν είναι δυνατόν να έχει κάνει κάτι τέτοιο, για την ακρίβεια δεν είναι δυνατόν να έχει κάνει οτιδήποτε επιλήψιμο. Το «δεν θα περάσει ο φασισμός» είναι η σφραγίδα του καλού και του ωραίου. Και αυτό είναι πιο πιθανό να συνέβη. Αμέλεια από τη μία αλλά και θρησκειολογικού τύπου βεβαιότητα από την άλλη. Είναι γνωστό πως για τον ΣΥΡΙΖΑ και την ομάδα του Μαξίμου όλα χωρίζονται σε καλούς και κακούς —«τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν» δεν έλεγε ο μεγάλος τιμονιέρης;  

Και από τη στιγμή που εμείς είμαστε οι καλοί, οι άλλοι είναι οι κακοί. 

Και από τη στιγμή που η Μυρσίνη είναι με εμάς είναι de facto καλή. Είναι από άλλη πάστα, όπως έλεγε ο Παύλος ο Πολάκης ότι είναι ο ίδιος – καταλαβαίνετε… 

Αλλά είπαμε...

ΣΥΡΙΖΑίικου ηθικά πλεονεκτούντος κατσαπλιαδισμού κωμωδία

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητα ξεφτιλισμένων κατσαπλιάδων κωμωδία

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μυρσίνη Λοΐζου, σας ζηλεύω!

Toυ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

 

Τυχερή κυρία Λοΐζου,

 

Έχετε κάθε δίκιο να αισθάνεστε καχυποψία με τον τρόπο που σας απευθύνομαι. Και να πιστέψετε ότι είναι ειρωνικός.  

Ε, οφείλω από την αρχή να σας διαβεβαιώσω ότι δεν είναι. Το εννοώ 100%. Και μόνο το γεγονός ότι θεωρώ υποχρέωσή μου να δηλώσω από την αρχή τις προθέσεις μου, δείχνει –ελπίζω– ότι κατανοώ τη δεινή θέση στην οποία έχετε περιέλθει από τη στιγμή που ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά σας για το Ευρωκοινοβούλιο. Και ως δεινή θέση εννοώ όλη αυτή την αρένα που στο κέντρο της βρεθήκατε ξαφνικά.

 

Ε, λοιπόν, σας ζηλεύω. Ορίστε. Το είπα ευθέως και ξαλάφρωσα για να μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε χωρίς περικοκλάδες.  

Όχι! Μη σφίγγετε τα δόντια από τώρα. Δεν σας ζηλεύω επειδή τυχαίνει να είστε μια κληρονόμος και διαχειρίστρια ενός μεγάλου και κερδοφόρου πνευματικού έργου που σας επέτρεψε να ζείτε με άνεση. Καλά κάνατε. Και εγώ πιθανότατα να έκανα το ίδιο στη θέση σας. Όπως και πολλοί από εκείνους που σας κατηγορούν ως «κληρονόμο» ή ως αργόσχολη και ανεπάγγελτη. Μακριά από εμένα τέτοιο χαρακτηρισμοί. Όπως και οι σχετικές ευχές για την περίφημη «κατσίκα» του γείτονα. Το τι δουλειά κάνατε (ή δεν κάνατε) ή πόσο σας βάρυνε ή όχι το όνομα «Λοΐζου» είναι αποκλειστικά δικό σας θέμα.

 

Επίσης δεν σκοπεύω να σας «την πω» για τα tweets που εκθειάζουν τις δολοφονίες (εντάξει θα το γράψω «εκτελέσεις» για να μην τα χαλάσουμε) του Ξηρού ή αυτά τα ακτιβιστικά συνθήματα που αναδημοσιεύατε. Μη σας πω ότι με μερικά, που αφορούν τους φασίστες, συμφωνώ κιόλας. Αλλά εν πάσει περιπτώσει, ενήλικη είστε και παίρνετε την ευθύνη τους. Έτσι δεν είναι;  

Πάντως δεν θα σας κάνω τη χάρη να τα θεωρήσω αποκύημα ενός συγχισμένου επαναστάτη του καναπέ για να ξεμπερδεύω εύκολα.

 

Και ο λόγος που σας ζηλεύω, είναι ακριβώς αυτός. Εξηγούμαι: κυρία Λοΐζου, ζηλεύω την απόλυτη, και αδιαπραγμάτευτη σιγουριά σας για όλα. Αυτή τη βεβαιότητα ότι έχετε δίκιο που αποπνέει κάθε δημόσια δήλωσή σας. Χωρίς την παραμικρή χαραμάδα αμφιβολίας. Χωρίς την παραμικρή υποψία ότι μπορεί να υπάρχει και κάποια άλλη αλήθεια πέρα από τη δική σας. Και κάποια άλλη απόχρωση πέρα από το μαύρο και το άσπρο.

 

Και σας ζηλεύω γιατί αυτό ακριβώς απλοποιεί πάρα πολύ τα πράγματα στη ζωή. Και εξοικονομεί πάρα πολύ χρόνο και ενέργεια. Δεν χάνετε τον καιρό σας σε περιττές δεύτερες σκέψεις. Χωρίζετε τον κόσμο σε «καλούς» και «κακούς», τοποθετείτε τον εαυτό σας από την πλευρά των καλών, καταδικάζετε συλλήβδην εις θάνατον τους απέναντι και ξεμπερδεύετε.  

Δεν φαντάζεστε πόσο πολύ θα ήθελα να το κάνω κι εγώ αυτό. Να απολαμβάνω αυτή την αληθινή σύγχρονη πολυτέλεια που έχετε κατακτήσει με το σπαθί σας! Γιατί όση τρικυμία κι αν υπάρχει γύρω, εσείς βρίσκεστε σε πραγματική κατάσταση «Ζεν». Τα έχετε εξηγήσει όλα. Και δεν διστάζετε να τα εκτοξεύσετε και δημόσια. Στα social media!

 

Τώρα, βέβαια, θα μου πείτε πώς τα ξέρω όλα αυτά. Μα τα έμαθα κι εγώ όπως όλοι το τελευταίο δεκαήμερο. Μέσω των δημόσιων δηλώσεών σας που διακατέχονται από αυτή την παντελή έλλειψη διαλλακτικότητας – ή έστω αμφιβολίας. Από τις αναρτήσεις σας που διαποτίζονται από ένα σχεδόν θρησκευτικό πάθος. Που το αναγνωρίζω όλο και πιο συχνά γύρω μου τα τελευταία χρόνια. Και που κάνει τους ανθρώπους που έχουν την ικανότητα να σκέφτονται έτσι, να κάνουν τους ανθρώπους σαν εμένα να αισθάνονται όλο και μεγαλύτερη ασφυξία. Όλο και μεγαλύτερο αποκλεισμό. Σαν αιρετικοί σε έναν απόλυτα τακτοποιημένο κόσμο. Που ταμπουρωμένος ένθεν κακείθεν, αφού εκτοξεύσει τα βέλη του προς τον αντίπαλο, επιστρέφει στη θαλπωρή της βεβαιότητάς του. Στην ασφάλεια της σιγουριάς. Και ας παριστάνει τον αγωνιστή ή τον επαναστάτη.


Καταλαβαίνετε, τώρα, γιατί σας ζηλεύω. Γιατί...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η μαμή της βλακείας (σήκω Θάνο να τους δεις)

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Γράφει ο Θανάσης Διαμαντόπουλος 

Ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης.
 

Η συζήτηση για την αποδεκτή, τη λυτρωτική, την απελευθερωτική βία, τη βία-ξεγεννήτρα της Ιστορίας, έχει πίσω της σχεδόν δύο αιώνες. Εξακολουθεί, ωστόσο, να εμπνέει και πολιτικούς του 21ου αιώνα, που έχουν στραμμένο το βλέμμα τους στο μέλλον. Ας θυμηθούμε, για παράδειγμα, σχετικές αναφορές του σύντροφου Λαφαζάνη, την περίοδο που ήταν πολιτικός συνοδοιπόρος, αλλά και συγκυβερνήτης, του -χαρακτηρισθέντος «εναέριου πουλοπιάστη»- εισέτι πρωθυπουργού.

 

Πράγματι, διανοούμενοι του 19ου αιώνα, κάποιοι εξ αυτών γόνοι μεγαλοβιομηχάνων, από τη θαλπωρή των σαλονιών τους, ανέδειξαν με έμφαση πόσο λυτρωτική -και άρα αποδεκτή- μπορεί να είναι μια ιδεολογικά προσανατολισμένη βία, ειδικότερα μια βία ομόρροπη με τους νόμους της Ιστορίας (τη νομοτελειακή κατεύθυνση των οποίων είχαν προνομιακά συλλάβει οι προαναφερόμενοι διανοούμενοι, οι στρατευμένοι στην υπηρεσία της επανάστασης και της προόδου). Και έτσι η διδασκαλία τους δεν οδήγησε απλώς σε εγκαθίδρυση καθεστώτων που «γνώριζαν» το νομοτελειακό τέλος –με τις δύο έννοιες του όρου- της Ιστορίας, αλλά και όπου, κατά την επισήμανση του Κορνήλιου Καστοριάδη, το επιστημονικώς αναπόφευκτο και το ηθικώς ορθόν είχαν συμμαχήσει. (Ή μάλλον, κατά τη διατύπωση του ελληνογάλλου φιλόσοφου, είχαν συνωμοτήσει. Υπέρ του καλού και βέβαιου ασφαλώς).

 

Και έτσι η ανθρωπότης βίωσε την ιστορική ύβρη της ύπαρξης καθεστώτων που επιχειρούσαν –με χρήση της λυτρωτικής/αποδεκτής βίας- να «εμπραγματώσουν» τη, στερημένη εμπειρικού υπόβαθρου, θεωρία κάποιων στοχαστών. (Αντίθετα, από τον Άνταμ Σμιθ και μετά, οι στοχαστές του φιλελευθερισμού προσπαθούσαν απλώς να θεωρητικοποιήσουν μια μακροχρόνια κοινωνική πραγματικότητα: οι σύγχρονοι του Πλάτωνος ψαράδες, για παράδειγμα, όταν λόγω τρικυμίας έπιαναν λίγα μόνο ψάρια, ανέβαζαν την τιμή της πώλησής τους. Και το αντίστροφο).

 

Τώρα λοιπόν ήρθαν ως στη χώρα μας τα μικρανίψια του ιδεολογικού ρεύματος που ξεκίνησε από τους Μαρξ/Ένγκελς, πέρασε από τη φωτισμένη πρωτοπορία του Λένιν και κατέληξε στην καθαρτήρια φιλοσοφία του Στάλιν. Ήρθαν και στρατεύτηκαν στο πλευρό του πουλοπιάστη/λυτρωτή ηγέτη. Και, εκτός των άλλων, υπονομεύουν και το κατακτηθέν στα χρόνια της Μεπαπολίτευσης επίπεδο πολιτικού πολιτισμού, που περιλαμβάνει και την αυτοσυγκράτηση των εκάστοτε εξουσιαστών.

 

Μια σύντομη παρένθεση στο σημείο αυτό: όποιος έχει διαβάσει το βιβλίο «Πώς πεθαίνουν οι δημοκρατίες» των Levitsky-Ziblatt θα νομίσει πως γράφτηκε –πιθανόν χρηματοδοτούμενο από τον Μητσοτάκη ή τη Μαρέβα και τον Βενιζέλο- ειδικά για τον Αλέξη Τσίπρα. Δεν υπάρχει στοιχείο από όσα οι συγγραφείς αυτοί θεωρούν πως καθιστούν μια δημοκρατία εύτρωτη – προσπάθεια ποδηγέτησης των θεσμών ή κατάργησης των θεσμικών φραγμών στην εξουσία, περιφρονητική ρητορεία για τα ανθρώπινα δικαιώματα, απαξιωτική ή δαιμονολογική αντιμετώπιση των πολιτικών αντιπάλων και των αλλόγνωμων, προσπάθεια ελέγχου του Τύπου κοκ- που να μην παραπέμπει στον (εθνικό;) κυβερνήτη μας!
 

Τούτων δοθέντων, λοιπόν…

 

Και επειδή τυχαίνει να έχω «μάθει γράμματα» σε ένα από τα κορίτσια που χάθηκαν στη Μαρφίν…

 

Αλλά έτυχε και να έχω μάθει τι σημαίνει να σε ζώνουν οι φλόγες…

 

Θα ήθελα να παρακαλέσω τον κ. Βουλευτή να θυμηθεί πως οι βόμβες Μολότοφ και σκοτώνουν και έχουν σκοτώσει! Κυρίως δε να σκεφθεί μήπως οι εκ της βίας με ιδεολογικό υπόστρωμα νεκροί έχουν τα ίδια δικαιώματα μεταθανάτιου σεβασμού με τους νεκρούς εξ οιασδήποτε άλλης βίας.

 

Και επειδή ο καθένας θα μπορούσε να αναρωτηθεί ποιος είμαι εγώ για να απευθύνω παράκληση σε έναν κ. βουλευτή και μάλιστα γνωμοδιαμορφωτή/γνωμηγήτορα της κοινωνίας, θα απευθύνω μια παρότρυνση κάπου άλλου:

 

«Σήκω Θάνο (Αξαρλιάν) να τους δεις. Και να αιτηθείς ταπεινά συγγνώμη. Το αξιώνει μετ’ επιτάσεως η –υποψήφια ευρωβουλευτής- του όλως δημοκρατικού κόμματος που μας κυβερνάει, ερίτιμος Κυρία Μυρσίνη Λοΐζου».

 

Αν όμως δεν μπορείς εσύ να σηκωθείς, νομίζω πως...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Με όνομα βαρύ σαν υστερία

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΣΠΥΡΟΥ ΒΛΕΤΣΑ

 

Φταίνε τα παιδιά για τις πράξεις των γονιών τους;  

Από την άλλη πλευρά μπορούν τα παιδιά να παίρνουν αίγλη και αξία από τον βίο και την πολιτεία των γονιών και των παππούδων τους και όχι από όσα κατάφεραν στη δική τους ζωή;

 

Πολιτικοί γίνονται βουλευτές, υπουργοί και πρωθυπουργοί με κύριο εφόδιο το επώνυμό τους, με σκοπό να αντληθεί συμβολικό κεφάλαιο από τους προγόνους τους.  

Άλλοι πολιτικοί, επίσης παιδιά πολιτικών, κατηγορούνται για πράγματα που έκαναν οι γονείς τους.

 

Σε μια πρόσφατη συζήτηση στη βουλή (15-1-2019) ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε λόγο για κυβέρνηση κουρελού, λόγω της στήριξής της από έξι βουλευτές που ανήκαν ή ανήκουν σε άλλα κόμματα. Στην απάντηση του ο Αλέξης Τσίπρας είπε: «Φτάνετε να μιλάτε για αποστάτες. Εσείς ειδικά κ. Μητσοτάκη θα έπρεπε να είστε πιο προσεκτικός λόγω οικογενειακής παράδοσης». Στο ίδιο κλίμα και ο Σπύρος Δανέλης, βουλευτής που εκλέχτηκε με το Ποτάμι και στηρίζει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, προσέθεσε: «Μιλά για αποστασία ο γιος του αποστάτη».

 

Στον πρωθυπουργό απάντησε η Ντόρα Μπακογιάννη λέγοντας: «Εχθές ο κ. Τσίπρας, κουνώντας το δάχτυλο στον Κυριάκο Μητσοτάκη, του είπε με την “κουτσογιώργιο λογική” ότι δεν δικαιούται να ομιλεί περί αποστασίας λόγω οικογενειακής κληρονομιάς. Αντιπαρέρχομαι τη γνωστή φασιστική λογική της οικογενειακής ευθύνης, για να απαντήσω εγώ στον πρωθυπουργό –γιατί ο Κυριάκος ήταν αγέννητος εκείνη την εποχή– που έχω μερίδιο της οικογενειακής ευθύνης, ότι είμαι περήφανη για τους δημοκρατικούς αγώνες του πατέρα μου από την Κατοχή μέχρι τη Δικτατορία των Συνταγματαρχών. Εύχομαι το ίδιο να μπορεί να πει και ο κ. Τσίπρας για τον δικό του πατέρα».


Η οικογενειακή ευθύνη αρνείται τον αυτοπροσδιορμό και τελικά την ατομική ελευθερία. Η Ντόρα Μπακογιάννη ορθά χαρακτήρισε φασιστική τη λογική αυτή, αλλά μετά από ένα λεπτό δεν μπόρεσε να αντισταθεί στον πειρασμό να κάνει χρήση εκείνου που μόλις είχε καταγγείλει.

 

Αναφορές στον πατέρα του πρωθυπουργού κυκλοφορούν πολύ συχνά και στο διαδίκτυο. Υπάρχουν χιλιάδες λόγοι για να κάνει κανείς κριτική στον Αλέξη Τσίπρα για όσα έχει πει και έχει κάνει ο ίδιος και είναι άδικο να κατηγορείται για πράγματα για τα οποία δεν είναι υπεύθυνος.

 

Η αξία που αποδίδεται στους πολιτικούς λόγω της ιστορίας των προγόνων τους είναι μέρος της τυραννίας των συμβόλων.  

Αυτή η τυραννία ταλαιπωρεί για χρόνια την ελληνική πολιτική ζωή. Οι συμβολισμοί μεταφέρουν την πολιτική αντιπαράθεση σε ένα ανορθολογικό πλαίσιο, στο οποίο δεν κρίνονται τα πρόσωπα και οι πολιτικές, αλλά κυριαρχούν οι παραδόσεις και οι δοξασίες.

 

Τα σύμβολα αποσπώνται από την πραγματικότητα και αυτονομούνται. Δεν μπαίνουν στη δοκιμασία της επιβεβαίωσης ή διάψευσης και μπορούν και επιβιώνουν γιατί βολεύουν –εκτός από τους πολιτικούς– και τους πολίτες. Λειτουργούν ως στερεότυπα διευκολύνοντας τους πολιτικούς να χειραγωγούν τους ψηφοφόρους και απαλλάσσουν τους πολίτες από την προσωπική ευθύνη της επιλογής με ορθολογικά κριτήρια.

 

Τα σύμβολα είναι ακίνητα στον χρόνο και δεν επηρεάζονται από τις εξελίξεις του πραγματικού κόσμου. Παίρνουν πάντα την αξία τους από το παρελθόν και ποτέ από το μέλλον. Στην Ελλάδα, παρότι βιώσαμε τις συνέπειες της αποτυχίας της πολιτικής, αρκετοί πολίτες δεν αντιλαμβάνονται τη σημασία των επιλογών τους και προτιμούν να ικανοποιούνται από το αίσθημα ταυτότητας που προσφέρουν τα σύμβολα και οι κληρονομιές.

 

Για χρόνια ακούμε για πολιτικούς με όνομα βαρύ σαν ιστορία. Έτσι φθάσαμε στην υποψήφια ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ που, εκτός του ότι είναι κόρη του Μάνου Λοΐζου, το μόνο της κατόρθωμα είναι η ανάρτησή της σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης: «Τα θύματα του Ξηρού θα έπρεπε να σηκωθούν και να μας ζητήσουν συγνώμη...».  

Αν αφήσουμε το όνομα του πατέρα της και εστιάσουμε στο δικό της...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Πολιτική κτηνωδία και οικογενειοκρατία

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Από τον Φαήλο Μ. Κρανιδιώτη

 

Ο Μάνος Λοΐζος ήταν από τους καλύτερους της γενιάς του. Σίγουρα ο μελωδικότερος και με ένα πηγαίο ταλέντο, από αυτά που βγαίνουν σπάνια και είναι αληθινά θείο δώρο. Ο ίδιος είχε πει αστειευόμενος, αν το θυμάμαι καλά, «μπορώ να μελοποιήσω ακόμη και τον τηλεφωνικό κατάλογο». Ευτυχώς, μελοποίησε άλλα πράγματα.

 

Ο δίσκος του, που έτυχε να είναι και ο τελευταίος του, «Γράμματα στην αγαπημένη», σε στίχους Ναζίμ Χικμέτ, είναι για μένα ο καλύτερος του ελληνικού έντεχνου τραγουδιού. Μαζί με το «Αξιον Εστί» του τιτάνα Μίκη Θεοδωράκη σε ποίηση του σύγχρονου Ομήρου του Νέου Ελληνισμού, του Οδυσσέα Ελύτη, τον «Σταυρό του Νότου» του Μικρούτσικου σε ποίηση του Νίκου Καββαδία, το «Αχ... έρωτα» του Χρήστου Λεοντή σε ποίηση του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα και το έργο του Μάνου Χατζιδάκι πάνω στον «Ματωμένο γάμο», πάλι του Λόρκα, είναι ο ανθός της έντεχνης μουσικής μας, έτη φωτός μακριά και πάνω από το σκουπιδαριό των σημερινών κοντραμπατζήδων πρέζας και πλαστικών τραγουδιών μιας χρήσεως.
 

Το καλοκαίρι του 1981 μαζί με δυο συμμαθητές μου στο Γυμνάσιο Αρρένων Κορυδαλλού, τον Νίκο και τον Βαγγέλη, πήγα σε μια από τις ιστορικές συναυλίες της τριάδας Λεοντής, Λοΐζος, Μικρούτσικος και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που πρόλαβα μια εποχή χωρίς τη σημερινή σαβούρα. 

Τρυφερότερος όλων στην έκφραση της τέχνης του, ειδικά στις τελευταίες αυτές μπαλάντες του, ο Λοΐζος. Αριστερός στις πολιτικές επιλογές του, όμως δεν μισούσε τη γη που πατούσε, ήξερε ποιος λαός τον γέννησε, μετείχε του Ελληνικού Τρόπου και άφησε δώρο στο Εθνος το βαθύ προσωπικό χνάρι της τέχνης του.

 

Ποια συμμετοχή είχε στο έργο του η κόρη του Μυρσίνη, υποστηρίκτρια της τρομοκρατίας, της πολιτικής βίας και υβρίστρια της μνήμης αθώων νεκρών; 

Καμία. Μόνο ακούσια, ως πηγή έμπνευσης, με την άδολη αγάπη που βλέπει ένας πατέρας την κόρη του, όταν έχει ακόμη πάνω της την αχλύ της αθωότητας και χωρίς ο ίδιος να γνωρίζει το κλακάζ που θα πάθαιναν στην ανάπτυξή τους τα γονίδιά του, με τα απλότυπά τους να χάνουν τον ανθρωπισμό που τόσο απλόχερα άφησε ως παράδειγμά του.
 

Η ολοκληρωτική κτηνωδία των απόψεών της δεν έχει καμία σχέση με το καλλιτεχνικό έργο ενός σημαντικού Ελληνα, ο οποίος έτυχε να γίνει πατέρας της, στο έργο του οποίου υπερχειλίζουν η ανθρωπιά, ο έρωτας και η ελευθεροφροσύνη, το αληθινό πρόσωπο του ελληνικού εθνισμού: η αέναη αναζήτηση της Ελευθερίας.

 

Αυτή η, κατά δήλωσή της, ανεπάγγελτη, που χλευάζει τον Αξαρλιάν, τον Χρήστο Μάτη και τόσους άλλους αθώους νεκρούς, κι ας ζήτησε τάχα συγγνώμη, αυτή που ονομάζει αυθαίρετα κάποιους «φασίστες» και θέλει να τους σπάσουν το κεφάλι ή κάνει χιούμορ με τη βόμβα στον Παπαδήμο, στην ουσία επιχαίροντας, δεν είναι η συνέχεια του Μάνου Λοΐζου. 

Είναι, απλώς, η κληρονόμος του και ξεκοκαλίζει, νομίμως, τα φράγκα από το δικό του έργο, λερώνοντάς το με τη βαρβαρότητα των απόψεών της.

 

Εμείς ξέρουμε πως, αν έχουμε απέναντί μας τη Μυρσίνη Λοΐζου και θέλουμε να βρούμε αληθινό φασίστα, δηλαδή τον ολοκληρωτικό οπαδό της βίας, που θέλει να επιβάλλει τις μειοψηφικές απόψεις του στην πλειονότητα με βία, χωρίς σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή και ακεραιότητα, χωρίς σεβασμό στη μνήμη νεκρών, δεν χρειάζεται παρά να σηκώσουμε το δάχτυλο και να τη δείξουμε. Απλώς εμείς δεν θα της σπάσουμε το κεφάλι, διότι δεν κουβαλάμε τα απωθημένα που κουβαλάει εκείνη.

 

Υπάρχει, λοιπόν, και ο νεποτισμός, η οικογενειοκρατία μιας ψευτοαριστοκρατίας της Αριστεράς, όπου πρέπει να φάμε στη μάπα και τους δυστυχείς αχθοφόρους μεγάλων ονομάτων, όπως η εν λόγω.
 

Ομως...