ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Επτά πόλεμοι, τέσσερις εμφύλιοι, επτά πτωχεύσεις (Μια ήπια και ευγενική περιγραφή της εξαχρείωσης σε όλες τις βαθμίδες της παιδείας, στο βιβλίο του Γ. Β. Δερτιλή)

Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Διαβάζω το βιβλίο του Γ. Β. Δερτιλή «Επτά πόλεμοι, τέσσερις εμφύλιοι, επτά πτωχεύσεις», που έχει ως μότο ­―σε μια από τις πρώτες σελίδες, όπως συνηθίζεται― ένα σύντομο απόσπασμα από τον Θουκυδίδη· μικρή συμβολική χειρονομία που υπονοεί ότι ο Θουκυδίδης παραμερίστηκε στην ελληνική εκπαίδευση.  

Θα μπορούσα να αντιγράψω πλήθος σελίδων του σύντομου αυτού βιβλίου, να υπογραμμίσω και να σχολιάσω· αλλά επειδή τις τελευταίες μέρες, όπως τις περισσότερες μέρες, συζητώ περί της κατάντιας της παιδείας (από το 1974 όταν ξεκίνησε και στερεώθηκε το αριστερό Κατεστημένο: μισός αιώνας σχεδόν· προφανώς δεν μπορώ και δεν θέλω να συνηθίσω), αντιγράφω εδώ μερικές αράδες γύρω από το πώς παραμείναμε έθνος αγράμματων. Και από το πώς οι αριστερές μεταρρυθμίσεις επιδείνωσαν την ποιότητα της παιδείας και ενέτειναν τον εμφυλιοπολεμικό λόγο στα σχολεία και στα πανεπιστήμια.

«[…] Με το νέο σύστημα, οι φοιτητές και οι διοικητικοί υπάλληλοι διέθεταν πάνω από το ένα τρίτο των ψήφων και οι οργανώσεις τους μπορούσαν να επηρεάζουν ή και να ελέγχουν τις εκλογές πρυτάνεων και προέδρων Τμημάτων. Επομένως, μπορούσαν επίσης να επηρεάζουν εμμέσως πολλές εκλογές καθηγητών και λεκτόρων. Εκ πρώτης όψεως, η επιρροή αυτή φαίνεται πολύ έμμεση για να είναι αποτελεσματική, αλλά συνδυαζόταν συχνότατα με παράλληλες μορφές επηρεασμού. Οι αρχές που εκλέγονταν με αυτές τις μεθόδους, π.χ. καθώς και οι φοιτητικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις, δεν δίσταζαν να πιέσουν νέους και παλαιούς καθηγητές σε μελλοντικές εκλογές και προαγωγές διδασκόντων. Τις πιέσεις αυτές ενίσχυαν απειλές ή και βίαιες επιθέσεις όλων των των παρατάξεων εναντίον αντιφρονούντων φοιτητών, καθηγητών, προέδρων και πρυτάνεων. Οι συνθήκες αυτές επέτρεψαν την εκλογή λεκτόρων και καθηγητών με προσόντα σχετικά χαμηλού επιπέδου. Κυρίως, όμως, επέβαλαν ένα κλίμα ευνοιοκρατίας και συναλλαγής μεταξύ διδασκόντων, υποψηφίων, κομματικών φοιτητικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων που υπονόμευε για δεκαετίες την ποιότητα των ανωτέρων και ανωτάτων σπουδών στην Ελλάδα.

Δεύτερον, το νέο σύστημα διαιώνισε τις διχαστικές συνέπειες του παλαιού, Από τους νεοεκλεγόμενους αριστερούς πανεπιστημιακούς, πολλοί δεν είχαν εγκαταλείψει την αριστερά παρά τις σταλινικές θηριωδίες και τις εξεγέρσεις στο Ανατολικό Βερολίνο, στη Βουδαπέστη, στην Πράγμα, στην Πολωνία. Είτε από καλή προαίρεση, είτε από κομματική φιλοδοξία, δικτυώθηκαν μεταξύ τους για να κατακτήσουν συστηματικά τα πανεπιστήμια. Επιπλέον, έπλασαν κι αυτοί μια νέα γενιά δασκάλων και καθηγητών που στελέχωσαν με τη σειρά τους και άλλες βαθμίδες της εκπαίδευσης, διαδίδοντας και στην επόμενη γενιά τον διχαστικό λόγο – της αριστεράς.

Εκπαίδευση, παιδεία, κουλτούρα, πολιτισμός: είναι λέξεις που αναδύονται συχνά και αναπάντεχα σε αυτό το βιβλίο. […] Για να σταματήσει η φαύλη σπείρα και να μην ξαναξεκινήσει ποτέ, η Ελλάδα χρειάζεται κάτι πολύ σημαντικότερο από οικονομικές μεταρρυθμίσεις: παιδεία. Πρέπει να ξαναδώσει στα παιδιά της την κριτική, σφαιρική και ανθρωπιστική παιδεία που χρειάζονται για να γίνουν καλοί πολίτες και δημιουργικοί άνθρωποι. Αυτό είναι δυνατό μόνο με μια συναινετική και μακρόπνοη εκπαιδευτική πολιτική· μόνο με τη στήριξη των χιλιάδων δασκάλων που λειτουργούν σαν ιεραπόστολοι· και μόνο με σκληρή προσπάθεια δύο γενεών. Έτσι μόνο ο Επιτάφιος του Θουκυδίδη θα γίνει επιτέλους το θεμέλιο της αγωγής του Έλληνα πολίτη».

Πρόκειται για μια ήπια και ευγενική περιγραφή της εξαχρείωσης σε όλες τις βαθμίδες της παιδείας.  

Η μοναδική επιφύλαξη που έχω αφορά το ότι ο κ. Δερτιλής μοιάζει να υπαινίσσεται ότι κάποτε υπήρχε «παιδεία» και κριτικό πνεύμα: πράγματι, υπήρχε η θεσμική βάση της παιδείας, ένα είδος ηθικού προτύπου· έλειπε όμως η σύνδεση με τον σύγχρονο κόσμο. Στα περισσότερα δημόσια σχολεία και σε πολλά ιδιωτικά η παιδεία ήταν ελληνορθόδοξη· κάθε άλλο παρά secular: Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια· πολύ μακριά από την ευρωπαϊκή παράδοση και το πνεύμα του Διαφωτισμού. Όσο για τη διδακτική των μαθημάτων ήταν σχολαστική και στείρα· κάπως έτσι τα παιδιά απέτυχαν να θαυμάσουν τον Θουκυδίδη, μίσησαν τα μαθηματικά, περιφρόνησαν τα λατινικά –τη «νεκρή» γλώσσα– και έγιναν βολεψάκηδες με παράδοξη αυτοπεποίθηση βασισμένη στο τίποτα.  

Το πέρασμα από το δεξιό στο αριστερό κατεστημένο κατέστρεψε τη θεσμική βάση, διέλυσε τα ηθικά πρότυπα, ανέδειξε τον μαθητή-βάνδαλο, καταληψία και σκράπα.  

Η φαυλοκρατία της πολιτικής ζωής κατέκλυσε την παιδεία, όχι μόνο επειδή κάτι τέτοιο είναι εκ των πραγμάτων αναπόφευκτο, αλλά επειδή η παιδεία υπερ-πολιτικοποιήθηκε, αριστεροποιήθηκε· έγινε το βήμα της ηγεμονικής ιδεολογίας και αποθέωσε τη μετριότητα. 

Οι σκράπες κατέλαβαν την εξουσία.

Συνεχίζει ο κ. Δερτιλής με πολύ ηπιότερο τρόπο από τον δικό μου: «Κάπου εκεί...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Aυτοί ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ για τη ζωή σου! Zουν ανάμεσά μας, ψηφίζουν και κερδάνε!

Γράφει ο Αλέξιος Κοιμήσης

Με τον πιο απλό και κατανοητό τρόπο ο καθηγητής στην École des Hautes Études en Science Sociales του Παρισιού, Γιώργος Β. Δερτιλής σκιαγραφεί την κατάντια μας. Αναλύει και δίνει απαντήσεις για την κατάντια της κοινωνίας μας, της πολιτικής ζωής της χώρας όπου το πλήθος των αμαθών και των ανόητων καλύπτει το μισό έως τα δύο τρίτα του εκλογικού σώματος.

Αμαθείς και ανόητοι, η πιο επικίνδυνη ράτσα ζει ανάμεσα μας.

Ο καθηγητής μέσα από τα βιβλία του, ομιλίες και συνεντεύξεις αναλύει τον τρόπο που οι αμαθείς δημαγωγοί μας χρησιμοποιούν και επισημαίνει ότι “η δικτατορία τους πλησιάζει”…

Το πιο δυσοίωνο από όλα είναι ότι οι αμαθείς και ανόητοι “είναι η μεγαλύτερη δεξαμενή εκλογέων για τους δημαγωγούς που μας κυβερνούν”.

Με όλο το θάρρος και τον σεβασμό κύριε καθηγητά, επιτρέψτε μου να διαφωνήσω προσθέτοντας ότι αυτή η δεξαμενή των αμαθών και των ανόητων είναι η ίδια από την οποία προέρχονται και οι πολιτικοί μας. Οι δημαγωγοί δεν χρησιμοποιούν απλά αυτή την δεξαμενή.

Αυτή η δεξαμενή είναι το σπίτι τους, ο ζωτικός τους χώρος. Με τους αμαθείς και ανόητους της δεξαμενής μπορούν να συνεννοηθούν γιατί απλά προέρχονται από τον ίδιο χώρο, μιλάνε την ίδια γλώσσα και έχουν ίδια κουλτούρα και αξίες της αρπαχτής, της ρεμούλας και του ωχαδερφισμού.

Αυτή η δεξαμενή δεν είναι απλά οι ψηφοφόροι τους. Είναι η οικογένεια τους. Είναι τα “αδέρφια” τους και η απάντηση στο ποιοι στέλνουν όλους αυτούς τους βλάκες στην Βουλή.

Και για να καταλάβετε τι εννοώ φίλοι μου, δείτε...

 το κείμενο του έγκριτου δημοσιογράφου Βασίλη Μπόνιου στο kourdistoportocali με τις 60 φωτογραφίες από την δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο για τον Κάρολο της Αγγλίας.

Δείτε τις φωτογραφίες με τις φάτσες από πολιτικούς, επιχειρηματίες, σελεμπριτις την αφρόκρεμα της Ελληνικής κοινωνίας και θα καταλάβετε. Όλοι σιλικονάτοι και με βλέμμα απλανές, ηλίθιο…

Οι εκπρόσωποι της πολιτικής, οικονομικής και θρησκευτικής εξουσίας της Ελλάδας, που μόνο θλίψη προκαλούν και μας υπενθυμίζουν ότι απλά η απειλή της «δικτατορία των αμαθών» είναι εδώ.

Αν αυτοί δεν ανήκουν στα 2/3 που αναφέρεται ο καθηγητής Δερτιλής, τότε εγώ είμαι Κινέζος
 

Δείτε και πείτε μου κατά την γνώμη σας ποιος από αυτούς δεν ανήκει στην δεξαμενή των ημιμαθών και των ηλιθίων.

Αξίζει να διαβάσετε όλη την συνέντευξη του καθηγητή Γιώργου Δερτιλή στο Liberal και στον Ανδρέα Ζαμπούκα, για την «δικτατορία των αμαθών», με αφορμή πέρυσι την ομιλία του στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, που ακολουθεί:

«Γιώργος Δερτιλής: Απαιδευσία, ακρισία και αμάθεια απειλούν τη Δημοκρατία

Ο καθηγητής Γιώργος Β. Δερτιλής μιλάει στο Liberal και στον Ανδρέα Ζαμπούκα, για την «δικτατορία των αμαθών», την προοπτική της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και την αναγκαιότητα της ελληνικής εκπαίδευσης, για την πρόοδο της ελληνικής κοινωνίας.

Μεταξύ άλλων, σημειώνει πως «Aν οι πολίτες δεν έχουν κρίση και γνώσεις για να διακρίνουν και να απορρίπτουν τα ψευδονέα και τις ψευδογνώσεις, η Δημοκρατία δεν λειτουργεί και απειλείται θανάσιμα».

Συνέντευξη στον Ανδρέα Ζαμπούκα

– Κύριε Δερτιλή, στην ομιλία σας στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, αναφερθήκατε στον κίνδυνο της «δικτατορίας των αμαθών». Χρησιμοποιήσατε μια φράση που, λίγο πολύ, βρίσκεται στις συνειδήσεις πολλών ανθρώπων αλλά μας ενθουσίασε το ότι ακούστηκε τόσο δυνατά στο πλαίσιο ενός σημαντικού συνεδρίου. Θεωρείτε πράγματι, ότι είναι η μεγαλύτερη απειλή για την ανθρωπότητα;

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η δικτατορία των αμαθών πλησιάζει

Τους μηχανισμούς και διαδικασίες μέσω των οποίων η ημιμάθεια και η αμάθεια διαβρώνουν την λειτουργία της Δημοκρατίας στην Ελλάδα και διεθνώς, περιέγραψε στην διάλεξή του με τίτλο «Η τυραννία της αμάθειας», ο καθηγητής στην École des Hautes Études en Science Sociales του Παρισιού, κ. Γιώργος Δερτιλής στο πλαίσιο του 2ου Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών.

 

Τόνισε ότι η αμάθεια και η ημιμάθεια σκεπάζουν τις σημερινές ανθρώπινες κοινωνίες και αναφέρθηκε ειδικώς στην διαρκή και σταδιακή υποβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος κατά την 30ετία 1980-2010.

Ο κ. Δερτιλής αναφέρθηκε στην συγκεκριμένη περίοδο και υπενθύμισε κείμενό του με τίτλο «Δωρεάν Πτυχίο».


Σύμφωνα με αυτό σχεδόν όλοι όσοι εισάγονται στο πανεπιστήμιο θα πάρουν πτυχίο αργά ή γρήγορα και αφού δεν υποχρεούνται να παρακολουθούν μαθήματα, προτιμότερο θα ήταν να το πάρουν προκαταβολικούς μόλις εισαχθούν και μετά αν θέλουν να παρακολουθούν τα μαθήματα. Όπως είπε, ήταν μία πρόταση που απορρίφθηκε από το «Υπουργείο Απαιδευσίας».


«Η κατάσταση σήμερα είναι απλώς χειρότερη, αποφοιτούν ημιμαθείς σε ποσοστό περίπου 50%-75%», συνέχισε ο κ. Δερτιλής και προσέθεσε ότι με δεδομένο το διάστημα της υποβάθμισης «μπορεί να φανταστεί κανείς πόσες γενιές θα χρειαστούν για την αποκατάσταση της ζημιάς».


«Αυτό το πλήθος είναι η μεγαλύτερη δεξαμενή εκλογέων. Αν προσθέσουμε τους αναπόφευκτους βλάκες, αυτό είναι το εκλογικό σώμα που επιβραβεύει τους δημαγωγούς», σημείωσε ο κ. Δερτιλής.


«Δίχως κριτική σκέψη ελάχιστα μπορεί να συνεισφέρει κάποιος στην δίκαιη και εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας και της δημοκρατίας», συνέχισε ο κ. Δερτιλής και προσέθεσε ότι με την κριτική σκέψη διακρίνουμε το σημαντικό από το ασήμαντο, το ωραίο από το άσχημο, το καλό από το κακό, το δίκαιο από το άδικο.


Όπως επισήμανε, ημιμαθείς και ανόητοι αποτελούν ένα τεράστιο και συμπαγές κοινωνικό σώμα. «Ο αμαθής βλαξ είναι...