— Ανδρέας Πετρουλάκης (@anpetroulakis) May 20, 2026
Αιχμές από τον Γιώργο Βέλτσο
Όροφο δεν “ανεβάζει” πιά το ίζημα
Από μετάγγιση σε μετάγγιση, χάθηκε η οξύτητα και οι τανίνες
παρότι οι “αναμονές” έδειχναν πολυκατοικία
Άδικα ζήτησες απ τον διαχειριστή κλειδιά
Άδικα στον ακάλυπτο φύτεψες καναβούρια
Υπό κατάληψη
ήσαν οι αυταπάτες
εξ αρχής
Υπό κατάληψη και οι εμμονή σου με το κτήριο
Κρίθηκε επικίνδυνο ήδη από τις εκσκαφές
Το βάψαν “κόκκινο” μετά
αλλά...
Καρυστιανού:
— Sersemis (@vasilisxatzis13) May 12, 2026
«Αποδέχομαι να τεθώ επικεφαλής του Ανεξάρτητου Κινήματος Πολιτών που έφτιαξα η ίδια με κανέναν άλλο υποψήφιο» pic.twitter.com/ZVoH2Vhfdl
Αιχμές από τον Γιώργο Βέλτσο
Αν την έβλεπε ο Τιτσιάνο να αφήνει το περιστέρι στο έλεος της τεχνητής νοημοσύνης της, θα την ζωγράφιζε σαν την «Αφροδίτη με τη γούνα»: ώριμη ομορφιά, γλυκό πρόσωπο, φο- μπιζου σκουλαρίκια, επίχρυση τιάρα, συνθετική γούνα στους ώμους. Αλλά μέσα στον καθρέφτη που της τείνει ένας πονηρός Ερωτιδέας και που αυτή καθρεφτίζεται αυτάρεσκα (φωτογραφία), εμείς βλέπουμε, έντρομοι, μιά γριά.
Στην τέχνη η «παραξενιά» των μεγάλων ζωγράφων όπως ο Χολμπαϊν στους «Πρεσβευτές» του, ή ο Τιτσιάνο,εν προκειμένω, λέγεται «ηθελημένη απάτη» (ή κλαν ντ ειγ).
Στην περίπτωση της Καρυστιανού …
Αντιπολίτευση του ... Πεζοδρομίου !#συριζα_σε_απογνωση #Τσιπρας #δικαιοσυνη #εκλογες_25_Ιουνιου #εκλογες #Καστανιδης #ΠΑΣΟΚ #ΣΥΡΙΖΑ_ΠΣ #Sasmos #j2us #Pagidevmenoi #mavrorodo #paradeisos #toprwino #kalytera #survivorGR pic.twitter.com/UzjxlSPmZr
— Balodimos Demeter (@balosd) May 28, 2023
Αιχμές από τον Γιώργο Βέλτσο.
Τον Σατωβριάνδο ο Καστανίδης («Όσο πιο ασήμαντοι είναι αυτοί που κατέχουν εξουσία, τόσο πιο πολύ ρέπουν προς τη μικρότητα»).
Τον Ζαν-Ζακ Ρουσώ οι υπουργήσιμοι του Τσίπρα («Κανένας δεν θα μπορεί να είναι τόσο πλούσιος ώστε να μπορεί να εξαγοράσει κάποιον άλλο, και κανένας τόσο φτωχός, ώστε να αναγκάζεται να πουλήσει τον εαυτό του»).
Αυτοί δεν είναι πολιτικοί είναι αστέρες της Ακαδημίας Αθηνών σε πανηγυρική Συνεδρία, επί Προεδρίας Παυλόπουλου.
Δεν θα έλεγα πως οι παραπομπές Καστανίδη, υπουργήσιμων του Τσίπρα, Παυλόπουλου σε ένδοξα τσιτάτα συνδέεται με μία επίδειξη γνώσης ή μία θεραπευτική παρανόηση που αποτρέπει από άλλες χειρότερες παρανοήσεις.
Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι…
μελέτες έχουν δείξει ότι ο Νικόλας Φαραντούρης θα βρει κόμμα να τον περιμαζέψει ακόμα και μετά από πυρηνικό ολοκαύτωμα: https://t.co/lArB6r87ry
— τάσος (@kostasos) April 30, 2026
Αποκλειστικές εικόνες της πολιτικής διαδρομής του Νικόλα Φαραντούρη https://t.co/ZsgiAeVZOv pic.twitter.com/wI9aBVHcq7
— LeonTd 🇬🇷 (@LeonardTroland) April 30, 2026
(*) Σκύλος του Κυρίου
Αιχμές από τον Γιώργο Βέλτσο.
Από υποψήφιος για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ o Φαραντούρης, δομινικανός του Ανδρουλάκη.
Ποιος είπε πως ο κοινοβουλευτισμός γράφεται με όμικρον – γιώτα και όχι με ύψιλον (κυνο- βουλευτισμός).
Κυνισμός;
Σκυλίσια ζωή;
Όχι ακριβώς. Με 10.075 το μήνα αποζημίωση στις Βρυξέλλες, συν τα έξοδα κίνησης και τα diems, η «Ambrosia» και η βιολογικά κατάλληλη «Acana» με τοπικά συστατικά, φαίνονται άνοστες.
«Cave canem» (Προσέχετε τον σκύλο ), έγραφαν παλαιότερα στις αυλές.
Τώρα ...
Αιχμές από τον Γιώργο Βέλτσο
Ο σμήναρχος συνελήφθη.
Ο Παναγόπουλος ελέγχεται.
Ο Κικίλιας δικαιολογείται.
Ο πολιτικός μηχανικός της «Βιολάντα» δεν διακρίνει το υπόγειο. Ο φορολογούμενος πληρώνει αναδρομικά για ατομικές ειδοποιήσεις που δεν του έστειλαν.
Το σύστημα με τις έξυπνες κάμερες μπουκώνει.
Τα φερτά υλικά φτάνουν στην πόρτα μετά τις λάσπες που μπαίνουν στο σαλόνι.
Οι βιομηχανίες γάλακτος ανεβάζουν τον πάτο του κεσέ μειώνοντας το γιαούρτι για να μη φυσάει ο καταναλωτής.
Ο Δένδιας επαίρεται.
Ο Σαμαράς εξακολουθεί παρά ταύτα να πολιτεύεται .
Ο Καραμανλής να καταδιώκει άλλους νταβατζήδες.
Και ο Μητσοτάκης συναντιέται ,με τον Ερντογάν. Ε και;
«Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει ολοένα ταξιδεύει
κι αν ‘ὁρῶμεν ἀνθοῦν πέλαγος Αἰγαῖον νεκροῖς’
είναι εκείνοι που θέλησαν να πιάσουν το μεγάλο καράβι με το κολύμπι,
εκείνοι που βαρέθηκαν να περιμένουν τα καράβια που δεν μπορούν να κινήσουν
την ΕΛΣΗ τη ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ τον ΑΜΒΡΑΚΙΚΟ.
Σφυρίζουν τα καράβια τώρα που βραδιάζει στον Πειραιά
σφυρίζουν ολοένα σφυρίζουν μα δεν κουνιέται κανένας αργάτης».
Αυτή είναι η Ελλάδα και σήμερα.
Και τα σούξου-μούξου -μανταλάκια του Κωστή Χατζηδάκη για τον πληθωρισμό τον Ιανουάριο του 2026, τα ακούω βερεσέ.
Ο πληθωρισμός διαμορφώθηκε στο 2,8%, παρουσιάζοντας ελαφρά πτώση από το 2,9% του Δεκεμβρίου και παρά την υποχώρησή του παραμένει ο υψηλότερος από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, ο οποίος επιβραδύνθηκε στο 1,7%.
Αν δεν ακούει τον Σεφέρη, ας ακούσει την ΕΛΣΤΑΤ. Διότι τον άντρα της εργάτριας που εξαερώθηκε ζωντανή στα Τρίκαλα και…
όταν ο ταβερνιάρης δεν προλαβαίνει και δίνει το μπλοκάκι στο σαΐνι της παρέας για να γράψει την παραγγελία: pic.twitter.com/XMC8x2VdHy
— τάσος (@kostasos) January 21, 2026
Αιχμές από τον Γιώργο Βέλτσο.
Επίσης να λέμε και τα άλλα, Θανάση Καρτερέ για τον «καταλύτη Τσίπρα» (βλ.”Εφσυν”31.1.). Ότι φερειπείν τους καταλύτες τους κλέβουν τα σαΐνια επειδή περιέχουν πολύτιμα μέταλλα.
Αυτόν τον καταλύτη όμως γιατί κανείς δεν θέλει να τον πάρει;
Ο Τσακαλώτος έδωσε προχθές την απάντηση: «Χαρισματικοί και πεφωτισμένοι ηγέτες αποπροσανατολίζουν τον κόσμο της Αριστεράς». Δεν θέλησε να πει ότι τον κατέλυσαν. Και δεν εννοώ τον κατακερματισμό της, αλλά τον λόγο ύπαρξής της που πήγε να “μαζέψει” όπως-όπως ο Γαβριήλ στο Συνέδριο.
Έτσι όμως συμβαίνει: όταν η ελπίδα προκύπτει από τους ιλλουμινάτι: αν δεν προκαλεί θλίψη καταλήγει σε γέλιο.
Για «αξιακή αφετηρία» μιλά ο Μαραντζίδης και οι υπόλοιποι πρόθυμοι της “ομάδας εργασίας” περί τον πρώην.
Ας μου πουν για μια αξία που να μην απαξιώνεται στην πορεία. Αλλά έτσι συμβαίνει με τον πολιτικό λόγο: μέσα σε ένα κόμμα, που υπόσχεται πράξεις στο καταστατικό του, το μόνο που επιζεί είναι η διατύπωση.
Να ήταν τουλάχιστον διεγερτική.
Να τα λέμε λοιπόν στους καλήν ημέρα άρχοντες.
Μας δημοσκοπούν.
Η MRB, φερειπείν, η οποία εξαγοράστηκε από την ευνοούμενη από το Μαξίμου εταιρία επικοινωνίας, παροχής συμβουλών Choose.
Δεν μας λένε όμως οι ίδιοι οι δημοσκόποι τους πώς γίνεται η επιλογή των ερωτήσεων και τι είναι η λεγόμενη αναγωγή των αναποφάσιστων;
Απο ποιά δεξαμενή θα ψαρέψει ο Τσίπρας; Στο γλυκό της, θολό νερό εκτός από τα χέλια κυκλοφορούν και γριβάδια;
Θα πάει ο Χαρίτσης με το ΠαΣοΚ του Ανδρουλάκη ως πιο αριστερό από τον νυν Τσίπρα;
Τα άλλα που δεν μας τα λένε είναι ποιός για όλα αυτά -και ‘μεις καλύτερα- βάζει τα λεφτά σε όλα γενικώς τα ιχθυοτροφία της επικράτειας;
Όμως αυτό δα το ξέρουμε. Το ξέραμε δηλαδή, ώστε να μην μας παραξενεύει ποιός τρώει με ποιόν όταν σβήσουν τα φώτα της ράμπας.
«Ασυνείδητο» εγώ αποκαλώ κάποιον που…
Οι χαμαιλέοντες (οικογένεια Chamaeleonidae) είναι μια διακριτή και εξαιρετικά εξειδικευμένη ομάδα σαυρών, που έχουν την ικανότητα να αλλάζουν χρώμα ανάλογα με το ποιο κόμμα υποστηρίζουν... pic.twitter.com/Qc8xeVmiJ9
— oldschoolfileles (@oldfileles) January 7, 2026
Αιχμές από τον Γιώργο Βέλτσο
Μετά την διαγραφή του, αν και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε την παράδοση της έδρας του, ο ίδιος αρνήθηκε να την παραδώσει, δηλώνοντας ότι ανήκει στους πολίτες που τον εξέλεξαν.
Ολιστική παιδιατρική η Καρυστιανού, ολιστική πολιτειολογία και ο Φαραντούρης.
Ακολουθώντας μάλιστα “αυτό που λέει το μέσα του”, όπως ο λαός, κατά δήλωση της Μαρίας, τον βλέπω σύντομα και πρόεδρό της.
Εκτός αν θέσει υποψηφιότητα εκ νέου ο Κασσελάκης.
Έχασε εξ αιτίας του τη μία φορά αριστερά, τώρα θα κερδίσει δεξιά.
Αν μάλιστα το “κίνημα” μπει στη Βουλή και εάν οι ανησυχίες του Τασούλα τις προάλλες επαληθευτούν, τον βλέπω συγκυβέρνηση με…
Ο δεύτερος τόμος από το συγγραφικό έργο του Αλέξη Τσίπρα. pic.twitter.com/LqiwYj5wpY
— Ο Σκρουτζ της Κηφισιάς 💰 (@ScroogeKifissia) November 6, 2025
Αιχμές από τον Γιώργο Βέλτσο
«Κάθε κρισιμη στιγμή συνοδεύεται από αυτή την εσωτερική παρόρμηση. Να μη δεχτείς τον κόμπο ως τελικό όριο. Να βρεις τον τρόπο, με ευθύνη, με σταθερότητα, με κόστος, να περάσεις απέναντι. Αυτή η δύναμη δεν προκύπτει από τη φιλοδοξία, αλλά από την ανάγκη να παραμείνεις πιστός σε μια αποστολή που υπερβαίνει το πρόσωπό σου. Να υπηρετήσεις, όχι αυτό που σε συμφέρει, αλλά αυτό που θεωρείς σωστό.
Το βιβλίο αυτό γεννήθηκε από μια τέτοια ανάγκη. Όχι από την ανάγκη για προσωπική δικαίωση. Δεν γράφτηκε για να εξωραΐσει αποφάσεις, να ωραιοποιήσει γεγονότα ή να κατασκευάσει ένα αφήγημα βολικό για τον συγγραφέα του. Ο αναγνώστης, εξάλλου, γρήγορα θα συνειδητοποιήσει πως το βιβλίο γράφτηκε από την αίσθηση μιας εσωτερικής υποχρέωσης: την ανάγκη της μαρτυρίας. Να ειπωθούν τα γεγονότα όπως τα έζησα, να αποτυπωθούν οι συνθήκες, οι συγκρούσεις, τα διλήμματα και το κόστος», γράφει ο Αλέξης Τσίπρας, προλογίζοντας την «Ιθάκη» του και τις μνήμες απο την πρύμνη του Odyssey, ανοιχτά από το Βαθύ.
Και πώς εμένα μου φαίνεται ότι έχουμε τον ίδιο λογογράφο;
Πειραγμένο βέβαια από τις ιδιαίτερες προτιμήσεις μας. Στον Τσίπρα, φερ’ ειπείν, η λέξη «χρέος» εμφανίζεται αντί της «αποδόμησης», που λατρεύω. Μόνον ο όρος «κόμπος» είναι κοινός. Γι’ αυτόν είναι κάτι σαν γόρδιος που πρέπει να μπερδευτεί κι άλλο. Σε μένα, είναι η καντιλίτσα του παιδικού τραγουδιού που με νανούριζαν. Όταν γράφω, αναφέρομαι στον βορρόμειο κόμπο και στους τρεις κρίκους (συμβολικό, φαντασιακό, πραγματικό), που ο Λακάν χρησιμοποίησε από το 1972, για να εισάγει μια νέα γραφή των δικών του μαθημίων.
Προσπαθώ επίσης να τοποθετώ το νόημα στην τομή συμβολικού και φαντασιακού, εφόσον το νόημα είναι επίπτωση του συμβολικού στο φαντασιακό, επιτρέποντας στο πραγματικό να εισέλθει με τέτοιον τρόπο, ώστε η επίπτωση της ανάγνωσης των κειμένων μου να μπορεί να είναι και πραγματική. Να κάνει κάτι στον αναγνώστη και όχι τίποτα.
Διότι «τίποτα» είναι η ανάγνωση του Προλόγου του Τσίπρα που διάβασα. Αλλά ένα ευχάριστο, τιποτένιο «τίποτα», τόσο που, εάν δεν γνωρίζει κανείς το παρελθόν του και το μέλλον του συγγραφέα – που θα διαρκέσει καθώς φαίνεται πολύ – θα το εκλάμβανε ως άλλη μια δακρύβρεκτη νουβέλα της σειράς Βίπερ Νόρα, όπως «Ο Ξανθός Διάβολος», «Το μαγεμένο νησί» και «Η μελωδία της αγάπης».
Τι κάνει ο Τσίπρας για να ξαναγίνει αρχηγός;
Απευθύνεται στο «αντικείμενο μικρό α», (το αντικείμενο του πόθου) όπου η φαλλική απόλαυση και η απόλαυση του Άλλου συνυπάρχουν.
Αντίθετα από τον ανέραστο λόγο των πολιτικών, ο λογογράφος του -που μπορεί να είναι και ο ίδιος ο Τσίπρας- προχωρεί με τσαχπινιά σε μια γλώσσα αισθηματική όπου με κλωθογυρίσματα, αλλαγές βαθμίδας, υποσχέσεις ευτυχίας, μετατρέπει τη γνώση, που «αποκτήθηκε μέσα στη φωτιά της κρίσης, σε σκέψη, σε σχέδιο, σε όραμα για την Ελλάδα του αύριο» (sic). Μόνο που τον μέντορά του, τον φιλόσοφο Αριστείδη Μπαλτά, αντικατέστησε ο Μαραντζίδης. Και ο γαλλοτραφής Γαβρόγλου δεν τον ειδοποίησε για τον «θάνατο του συγγραφέα» ούτε για τον Μπαρτ.
Αν με διάβαζε, θα γνώριζε την τύχη του: μόλις ένα κείμενο γραφτεί, η πρόθεση, το βιογραφικό ή οι εμπειρίες του συγγραφέα παύουν να έχουν πρωταρχική σημασία για την ερμηνεία του. Το νόημα του κειμένου απελευθερώνεται και δημιουργείται στη σχέση του με τον αναγνώστη, όχι με τον δημιουργό του (τον λογογράφο του).
Άργησε να ακουστεί η δική του φωνή. Τον ντε Γκολ οι Γάλλοι τον άκουγαν από το BBC. Τη «φωνή της αλήθειας» από τη Ρουμανία. Από τη Βουλή όμως τόσα χρόνια, δε βγήκε από το στόμα του λέξη.
Κάτι είπε στον…
ΑΤΕΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΓΑΪΔΑΡΟ ΝΑ ΞΑΝΑΠΕΤΑΕΙ ΣΤΟΝ ΑΤΤΙΚΟ ΟΥΡΑΝΟ, ΜΕΤΑ ΑΠΌ 6,5 ΧΡΟΝΙΑ..... pic.twitter.com/WOXx5yvZQq
— Costas Kapos (@cmkapos) October 27, 2025
Αιχμές από τον Γιώργο Βέλτσο.
Στο «Παστέρ», σήμερα, μετά από το πρώτο εμβόλιο κατά της λύσσας το 1888, ασχολούνται με μολυσματικές ασθένειες, έχοντας απομονώσει από το 1983 τον ιό του ΑΙDS .
Αλλά για να σοβαρευτούμε: μόλυνση σημαίνει και επιμόλυνση. Σημαίνει όξυνση και παροξύνσεις.
Σε ποιο στάδιο βρίσκεται η Αριστερά: της πενικιλίνης;
Πιο σοβαρά. Δεν καταλαβαίνω την ύπαρξη (και) του Ινστιτούτου Τσίπρα, ούτε την στελέχωσή του με τον (και) μαρξιστή Κ. Γαβρόγλου, όταν…
Εγώ τους είπα θα φύγω, αλλά αυτοί μου είπαν όχι μην φύγεις, αλλά εγώ τους είπα όχι θα φύγω δεν πάει άλλο ως εδώ, και μετά αυτοί μου είπαν εντάξει φύγε αλλά όχι για πολύ και μετά εγώ τους απάντησα εντάξει θα φύγω αλλά θα ξαναγυρίσω και μου λένε αυτοί δηλαδή μας απειλείς και εγώ… pic.twitter.com/MtcnShAoMW
— Simoni C. (@Simonaki_) October 6, 2025
Αιχμές από τον Γιώργο Βέλτσο.
Γιατί δεν παραιτείται από τον Ελληνικό λαό να τελειώνουμε;
Σαν τον κακό «δημιουργό», δεν διαπράττει ύβριν διότι την πραγματεύται.
Σαν το καλό «δημιούργημα» του εαυτού του, πραγματεύεται τον Θεό.
Οποτε το ερώτημα «σε τι Θεό πιστεύει;» δεν υπάρχει λόγος να τίθεται ξανά.
Η Κόλασή δεν είναι μόνον οι άλλοι αλλά...
"Σε διατάζω!
— Ραμονα Μπουρσι (@consue_banana_) November 9, 2024
Βγες μέσα από το σώμα αυτού του νεαρού!"#εξορκισμος_ζαιου pic.twitter.com/jL26B1rtAA
Αιχμές από τον Γιώργο Βέλτσο.
Κι έτσι ο Αντώναρος, δεν άνοιξε ταβέρνα, δεν έγινε Υπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ Στέφανο Κασσελάκη -στη θέση του χαλίφη Μητσοτάκη- όπως τα συμφωνήσανε με τον σύντροφο ναύαρχο.
Παρέμεινε ο τέως του τέως Καραμανλή που τον θαύμαζε, όσο και τον Σουγκλάκο με το λυπημένο βλέμμα ουρακοτάγκου στο κλουβί.
Έκανε κι ο Αντώναρος κεφαλοκλείδωμα αλλά πρώτα στο δικό του το κεφάλι και μετά στο θυρωρό της νύχτας στο Γκάζι. Ύστερα αποσύρθηκε κι αυτός για τη συνέχεια στις οθόνες, πιστεύοντας πως η μετα-πολιτική είναι ένα ερωτικό μυθιστόρημα ανολοκλήρωτο.
Ο Αντώναρος υπήρξε η πεμπτουσία του Σύριζα και όχι ο Πολάκης. Ένας δεξιός Ορέστης Μακρής που δεν τον έπαιξε η Δεξιά και ο Φίνος. Εξαρχής παραστάτης του Κασσελάκη, όπως άλλωστε και όλοι οι ογδονταεπτά καρεκλοκένταυροι που δεν τόλμησαν να αποχωρήσουν τότε, μαζί με τον Τσακαλώτο και την παρέα του.
Ο Αντώναρος όντας καθαρό ασυνείδητο υπό έκθλιψη -όπως οι περισσότεροι στον Σύριζα ξεκινώντας από τον Τσίπρα- ξέδωσε για πρώτη και τελευταία φορά με εκείνη την ιστορική δήλωσή του, on camera: «Κοιτάμε μπροστά με αισιοδοξία για το μέλλον».
Αν εννοούσε την Ζωή ή την Λατινοπούλου, θα φανεί. Όπως επίσης θα φανεί αν πράγματι η τρέλα είναι μια λύπη που δεν βελτιώνεται περισσότερο.
Όμως, αφού η μοίρα του είναι να υφίσταται τον εαυτό του, άλλοτε ως Ευρωπαίο και άλλοτε ταβερνιάρη στο Γκάζι, γιατί δεν στραγγάλισε την Όλγα Γεροβασίλη της κυβερνήσασας Αριστεράς;
Περιμένει να την πνίξει ο Φαραντούρης στην επόμενη διάσπαση;
Δεν κατάλαβε από την θητεία του στη Γερμανία πως ούτε οι ογδόντα εφτά έχουν μέλλον επειδή έχουν το παρελθόν του Παπά;
Ο Τσακαλώτος το κατάλαβε. Πώς τα στελέχη της Νέας Αριστεράς φερειπείν θα «ξεβολευτούν» (Χαρίτσης επι λέξει) από την βολή και την προβολή που τους έδωσε ο Τσίπρας; Να το ερώτημα του σήμερα του χθες. Το απαντάει κανείς μόνον εάν αντιπαραθέσει την γοητεία της εξουσίας (και της μπουρζουαζίας), στην απογοήτευση από την εξουσία (και την μπουρζουαζία).
Προς το παρόν ο Αντώναρος παραμένει «μειοψηφία», αφήνοντας την «πλειοψηφία» να μας την εξηγεί με δικά του λόγια ένας μεγάλος Βρετανός ποιητής, ο Φίλιπ Λάρκιν.
Υπάρχει όμως μια διαφορά:
ΦΩΝΑΧΤΕ ΕΝΑΝ ΓΙΑΤΡΟ ΑΝΟΗΤΟΙ pic.twitter.com/0bvdNn6mGT
— Zanet (@PYRYPTSIP) October 23, 2024
Αιχμές από τον Γιώργο Βέλτσο.
Επί σκηνής ο Τσίπρας μιλάει ως πολιτικός ή ως ηθοποιός;
Μια ατάκα φερειπείν του Μάρκου Σεφερλή στο θέατρο Περοκέ : «Ορκίζομαι να πω την αλήθεια», τον δεσμεύει;
Πληροί δηλαδή τις ίδιες υποχρεώσεις ως εάν την εκστόμιζε στο Δικαστήριο με το χέρι στο Ευαγγέλιο;
Αλλά η πολιτική είναι η εμπειρία αυτού του δυσεπίλυτου ερωτήματος.
Ο Τσίπρας την έχει ήδη προ πολλού. Διότι σε τελευταία ανάλυση το πρόβλημα που δεν μπορεί να συμπέσει ή να ταυτιστεί με τον εαυτό του είναι η ίδια η γλώσσα.
Πράγμα που εάν δέν συνδέει άμεσα τον πολιτικό με τον ηθοποιό, συνδέει…
Eπιτέλους αντιπολίτευση. Αλλά όχι από την αντιπολίτευση –τον έμμονο Ανδρουλάκη, τον απερίγραπτο Κασσελάκη.
Αντιπολίτευση από τον ίδιο τον εαυτό τής ΝΔ, με έναν δεξιόστροφο λαϊκισμό του Ζαππείου, τύπου Σαμαρά, που συνεχίζεται.
Η ΝΔ μου δείχνει τι σημαίνει δεξιόστροφος λαϊκισμός που, κατά τα άλλα, τον αντιμάχεται κατακεραυνώνοντας τον αριστερόστροφο λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Σημαίνει αδιάκοπη φροντίδα για τον «εξωραϊσμό» μιας συντηρητικής πολιτικής, με αποκορύφωμα τον νομικοφανή τρόπο λειτουργίας του δικολάβου της, Μάκη Βορίδη.
Την πτώση της δηλαδή, στη μαύρη τρύπα της πολυνομίας.
Το μόνο που βγαίνει από την τρύπα αυτή είναι ο λαγός μιας επιχειρηματολογίας με έναν μόνο σκοπό: τη διατήρηση της εξουσίας υπό νομικοφανή τρόπο.
Το μεγαλοαστικό «είδος» Βορίδη -παρά τα δύο μικρά του ονόματα- είναι το ίδιο «είδος» με τον λαϊκό Βελόπουλο.
Δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα και καταγγέλλουν τα δικαιολογημένα. Ο πρώτος, δικαιολογεί την «τάξη» και την «ασφάλεια». Ο δεύτερος, τη «θρησκεία» και την «οικογένεια», μια που ο τρίτος όρος του κλασσικού «σχήματος» -η «πατρίς»- προϋποτίθεται και στις δύο περιπτώσεις.
Από την πολιτική του Μητσοτάκη συγκρατώ την τέχνη της συγκάλυψης, που εμφανίζεται ως αποκάλυψη. Η παραδοξολογία αυτή μάλιστα, επενδεδυμένη με το κληρονομικό «χάρισμα», το ύφος και τα αγγλικά του Πρωθυπουργού, εξηγεί τη διατήρηση εκείνου του 31% των πρόσφατων δημοσκοπήσεων παρά την γενικευμένη δυσφορία. Το μέγιστο επικοινωνιακό τέχνασμα του Πρωθυπουργού είναι να συγκαλύπτει αυτό που ισχυρίζεται, εμφανίζοντάς το.
Στο παράδοξο άραγε αυτό συμβάλλει και η Δικαιοσύνη ως πρόσχημα;
Ναι, όταν λειτουργεί ως πρόσχημα του δικαίου. Διότι υπάρχει το δίκαιο αλλά όχι πάντα ως δίκιο. Υπάρχει ως υπερβατολογικό πεδίο μονταρισμένο από την τοπολογία της εξουσίας και τους χαρτογράφους της. Οπότε οι αυξάνουσες ή ελαττούμενες δικαιολογίες (της εξουσίας) δεν παρουσιάζονται παρά μόνον όταν «ένα κατηγόρημα προσδιορίζεται μέσα σε μια πρόταση που χρησιμεύει ως υποκείμενο, σε ένα άλλο κατηγόρημα».
Είναι χαρακτηριστικό ότι…
Η «κυβερνησιμότητα» (και η γλύκα της) έγινε εμμονή για τους «σωφρονέστερους» του ΣΥΡΙΖΑ καθώς, σώνει και καλά θα έπρεπε να εξυπηρετηθεί ακόμα και με «ανήθικους» τρόπους. Γιατί την ηθική ως πολιτική αρετή δεν την είδα πουθενά στα πεπραγμένα του ΣΥΡΙΖΑ έως τώρα.
Ξέρω ότι τα κόμματα εξουσίας είναι υποχρεωμένα να στηρίζονται από την «πελατεία», η οποία και μετά την απομάκρυνσή της από το ταμείο έχει πάντα δίκιο, εφόσον η κοινοβουλευτική δημοκρατία -εκτός από το ταμείο- υπόκειται στην «αγορά».
Η «αγορά» υποδεικνύει τους κανόνες λειτουργίας της. Αλλά υπάρχει «ηθική» στην αγορά;
Ναι, «επιχειρηματική ηθική».
Είναι όμως ηθική;
Όχι, είναι κερδοσκοπία.
Και τότε ποιο ηθικό πλεονέκτημα;
Ο Παππάς το απέδειξε, από τα βοσκοτόπια τότε, στα σαλόνια των (εφημερίδων) τώρα. Προχτές μάλιστα στην ΕΡΤ διαβεβαίωσε ότι «η πλειοψηφία έχει πάντα δίκιο». Και μένει να ρωτήσει κανείς, η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του Κασσελάκη σε ποιο ανθρωπολογικό είδος ανήκει;
Την απάντηση την έχει δώσει «Η ψυχοπαθολογία της καθημερινής ζωής».
Ο λαϊκισμός των αγανακτισμένων στην «κάτω πλατεία» ήταν επόμενο να εξελιχθεί σε λαϊκισμό στην άνω πλατεία του διαδικτύου που ανέδειξε τον Κασσελάκη αφού είχε προηγουμένως μετατρέψει τους αγανακτισμένους σε τρολ του διαδικτύου.
Οι «σοφοί» του ΣΥΡΙΖΑ, που ούτε θεοί υπήρξαν που προέβλεπαν τα μέλλοντα, ούτε θνητοί που έβλεπαν τα γινόμενα, αλλά ούτε και οι σοφοί του ποιήματος του Καβάφη που τα «προσερχόμενα αντιλαμβάνονται», την βοή έξω «εις την οδόν» δεν την άκουσαν.
Αλλά ήταν όμως βοή ή ψηφιακός θόρυβος;
Είναι αργά πλέον γι’ αυτούς, και για μένα. Ομότιμοι πλέον μεταδίδουμε τη σοφία μας σε επιφυλλίδες ή στο Ινστιτούτο Πουλαντζά, μια που η Ακαδημία Αθηνών δεν θα μας κάνει δεκτούς. Και το σοκ με όλους τους απαξιώμενους θεσμούς, αλλά και με το φαντασιακό μας σε αγκύλωση από την αρτηριοσκλήρωση, δεν επιτρέπει να διατυπώσουμε την ακροτελεύτια ερώτηση του Αριστείδη Μπαλτά στο άρθρο του: «Το τι μέλλει να συμβεί is anybody’s guess.».
Αλλά ο Βάλντεμαρ δεν διερωτάται. Δεν απορεί. Και δεν μεταθέτει το υπαρξιακό ερώτημα «ποιος είμαι» στο εξίσου υπαρξιακό ερώτημα «τι είναι σήμερα η Αριστερά» -που επιπλέον έχει απαντηθεί από τον Καρλ Μαρξ και σε καμία αναπροσαρμογή δεν υπόκειται.
Αριστερά είναι...
Το καταλαβαίνω: σε μια κοινωνία που δέχεται τις αξίες ως φυσικό φαινόμενο κρύβοντας από τον εαυτό της τον αυθαίρετο χαρακτήρα των συστημάτων των σημείων όπου οι αξίες αυτές αποτυπώνονται και κυκλοφορούν, τέτοιες «α-φυσικές» συμπεριφορές, για να τις υποστηρίξει κάποιος, πρέπει προηγουμένως να έχει πάρει Νόμπελ – έχοντας αγνοήσει την Ακαδημία Αθηνών.
Όταν ο ποιητής αυτοκτονεί γράφει την «Πρέβεζα».
Όταν ο αρθρογράφος θέλει να ζήσει, την καταθέτει εντάσσοντάς την σε ένα δημοσιογραφικό σχόλιο, υπό τον όρο ότι από το ρήμα μέσης φωνής «γράφω» συγκροτείται και ο ίδιος συγχρόνως με τη γραφή.
Άλλωστε οι μεγάλες ανακατατάξεις στην ιστορία είναι συγχρόνως και ανακατατάξεις ενός συστήματος σημείων όπου εμπλέκεται και η γραφή.
Και για να τελειώνω με τη «γραφή», ιδού ένα παράδειγμα για το πώς αντιλαμβάνομαι τα όσα διαδραματίζονται στον ΣΥΡΙΖΑ αυτές τις μέρες.
Όχι δεν πρόκειται για τον υπότροφο του «Ιδρύματος Σ. Νιάρχος» σύντροφο Στέφανο Κασσελάκη, διότι δεν είναι ούτε Αριστερός ούτε Θεός να αγαπά το χαβιάρι. Gauche caviar είναι – εκ των πραγμάτων- ο Τσακαλώτος και η Αχτσιόγλου, με πάνω από 7.000 βουλευτική αποζημίωση μείον οι φόροι και η εισφορά στο κόμμα. Το ξέρουν, το ζουν, το ομολογούν. Και γιατί όχι;
Εμείς, στο Παρίσι επί χούντας, που δεν το λέγαμε, δεν ομολογούσαμε σε κανέναν πως μας άρεσε (εκτός από τα βιβλία με τη συνδρομή του Κωστή Παπαγιώργη) το χαβιάρι.
Ο πορτιέρης όμως με το πηλήκιο στου Petrossian (φωτο) που μας τσάκωσε ένα βράδυ να το «απαλλοτριώνουμε», δεν μας κάρφωσε στα αφεντικά. Ήταν Αρμένης πρόσφυγας -επί Σοβιετίας- και φανατικός αντικομμουνιστής.
Όταν στην Μεταπολίτευση, στις Λαϊκές, οι Ρωσσοπόντιοι το πουλούσαν τρεις κι εξήντα πάνω στις κουβέρτες, εμείς, στο ΚΚΕ εσωτερικού (επί του άλλου Δρακόπουλου), κάναμε πως δεν το βλέπουμε.
Αλλά έτσι είναι: τη χάρη την έχει η παράβαση και η απαλλοτρίωση, όχι το χαβιάρι.
Πράγμα που...
Την πρόταση του Τσακαλώτου περί ενός Διευθυντηρίου (ο Ναπολέων εδώ αποκλείεται) δεν μπορώ παρά να την εντάξω σε ό,τι ο ιδιόρρυθμος αυτός πολιτικός ονόμαζε «σοκ επανίδρυσης των οργανώσεων και των δομών».
Θα έπρεπε να πω «σοκ και δέος»;
Σκέφτομαι, αν μου επιτρέπεται, τον «θάνατο του αρχηγού» που προτείνω σε αντιστοιχία με τον «θάνατο του συγγραφέα» που εισήγαγε στη θεωρία της λογοτεχνίας εδώ και πολλές δεκαετίες ο Ρολάν Μπαρτ.
Θάνατος του αρχηγού, επαναλαμβάνω, διότι όπως γλωσσολογικά ο συγγραφέας πρέπει να απομακρυνθεί ώστε να πάψει να τρέφει το βιβλίο, ο αρχηγός πολιτικά θα πρέπει να εμποδιστεί από το να χρησιμοποιεί κατά βούληση το έσχατο σημαινόμενο: την εξουσία.
Και, όπως ο αναγνώστης οφείλει να ξεχωρίσει το βιβλίο από τον δημιουργό, έτσι ώστε να απαλλαγεί από την ερμηνευτική τυραννία της μιας ερμηνείας, έτσι και ο ψηφοφόρος ψηφίζοντας «σχήμα» και όχι πρόσωπο, απελευθερώνει τη βούλησή του από την τυραννία της μονοδιάστατης «οδηγίας» του αρχηγού.
Οπότε...
Ο Πρωθυπουργός σαν φανατικός ποδηλάτης θα έχει ακούσει για το ντιναμό στην μπροστινή ρόδα: όταν γύριζε, άναβε το φανάρι .Όταν σταμάταγε, έσβηνε.
Αλλα φαίνεται πως τη ρόδα από το ποδήλατο που έδωσε στον Οικονόμου την κράτησε γιά το μουσείο πλάι στη ρόδα ποδηλάτου και το ουρητήριο του Μαρσέλ Ντυσάν.
Το μουσείο αυτό έχει βέβαια όνομα:
Απο όσα δήλωσε προχθές ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης σε συνέντευξή του στην «Εφσυν», συγκρατώ εκείνο το:
» Στην πολιτική κανένας δεν μπορεί να κρύβεται για πάντα».
Να υποθέσω ότι και κανένας δεν μπορεί για πάντα να εμφανίζεται;
Στην πολιτική βέβαια, συμβαίνει και κάτι παρεμφερές: πολλοί να εμφανίζονται κρυπτόμενοι για πάντα, και αντίστοιχα να κρύβονται εμφανιζόμενοι.
Αλλά τότε, τα πράγματα περιπλέκονται έτι, διότι δεν ξέρεις ποιός ή ποιοί (νταβατζήδες) υποκρύπτονται στους εμφανιζόμενους και τι επιμελώς υποκρύπτουν οι εμφανησθέντες.
Εκείνο το «εν κρυπτώ εδοξάσθη» του Γεωργίου Παπανδρέου για τον Γρίβα, επί ΕΟΚΑ, σήμερα φθέγγεται (το ρήμα δεν χρησιμοποιείται για τα ζώα, τα οποία βρυχώνται) αλλιώς:
«ξεφτελίστηκε εμφανώς».
Εάν εντούτοις...
Κι αν κρίνω από το προχθεσινό βίντεο με το φέρετρο που γλιστρούσε αθόρυβα στα χιόνια...
