"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΥΡΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΥΡΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Δείτε πώς ήταν παλιά πριν την επέλαση του Ισλάμ , το ΙΡΑΝ, ο ΛΙΒΑΝΟΣ και η ΣΥΡΊΑ

1) Το ΙΡΑΝ:

 

 

2) O Λίβανος:

 

 

3) H Συρία:  

 
Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τρίτη, Μαΐου 19, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,

Διεθνών ισλαμοκαθαρματολάγνων υποκριτών ξεφτιλισμένων ηλιθίων κωμωδία

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 24, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,

NoυΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Βοήθεια, σφαγιάζουν χριστιανούς!

 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΑΝΙΚΑ

Πρόθυμοι κι εμείς. Από πίσω κι εμείς. Τι να κάνουμε; Μπορούμε αλλιώς; Όχι δεν μπορούμε.

Ετσι όταν η Δημοκρατία των Βρυξελών χαιρέτισε τον ερχομό του Αμπού Μοχάμεντ αλ-Τζολάνι, με τη φράση «Στεκόμαστε στο πλευρό της Συρίας» από κοντά κι εμείς. Να χαιρετίσουμε τον τζιχαντιστή, τον ακραίο του ISIS που κατάφερε να εκθρονίσει τον άθλιο και στυγνό δικτάτορα Σαντάτ. Και ήταν. Και στυγνός και δικτάτορας και μέγας ληστής και απατεώνας

Στο μεταξύ, για τα δικά τους συμφέροντα και τους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς τους, οι δύο «πανάρχαιοι» εχθροί, Ουάσιγκτον και Κρεμλίνο, τα βρήκαν, με αποτέλεσμα ο Πούτιν να αποσυρθεί από το πεδίο, με αντάλλαγμα, λέω εγώ, την Ουκρανία. Ποιος ξέρει

Ετσι λάκισε προς Μόσχα με άφθονο χρυσάφι και άφθονα δολάρια ο Ασαντ. Ετσι κατέφθασε ο Τζολάνι. Ετσι ο Μανωλιός φόρεσε τα ρούχα του αλλιώς.

Και τώρα;

Τώρα οι Σουνίτες σφάζουν Αλαουίτες. Και κοντά με τους Αλαουίτες σφάζουν και Χριστιανούς Ορθόδοξους.

Κι εμείς;

Παρεμπιπτόντως, διαβάζω και εν συντομία αντιγράφω πως «οι Αλαουίτες γνωστοί και ως Νουσαϊρίτες ή Ανσαρίτες, είναι μια σημαντική μυστικιστική θρησκευτική ομάδα, η οποία επικεντρώνεται στη Συρία και ακολουθεί έναν κλάδο του Σιιτικού Ισλάμ» Και πως «ο Σουννιτισμός ή Ο Σουννισμός είναι ένας από τους δύο κύριους κλάδους του Ισλάμ. Δίνουν έμφαση στην Σούννα (Παράδοση) του προφήτη Μωάμεθ. Ορισμένες φορές οι σουνίτες αναφέρονται ως «ορθόδοξοι». Πάντως είναι το πολυπληθέστερο από τα δύο κύρια ισλαμικά δόγματα»

Αφού είναι πολυπληθέστερο, γι αυτό και κάνουν ό, τι γουστάρουν. Κάτι σαν εθνοκάθαρση. Και όποιον πάρει ο χάρος.

Μπας και όπισθεν αυτών βρίσκεται ο σουλτάνος της Αγκυρας Ταγίπ Ερντογάν;

 Ποιος ξέρει. Το πιθανότερο. Μπορεί να έχει δώσει εντολή, μαζί με τους Αλαουίτες να σφαχτούν και Ελληνες χριστιανοί. Λέω εγώ. Πάντα καχύποπτος απέναντι σ αυτόν τον φερόμενο και τάχα δημοκρατικό Ερντογάν

Ποιος μπορεί να γνωρίζει τι ακριβώς επιδιώκουν όλες αυτές οι ανόμοιες και αντιθετικές δυνάμεις που σε μερικές περιπτώσεις, τα βρίσκουν προκειμένου να εκπληρωθούν οι στόχοι τους. Ανάμεσα σ αυτούς τους στόχους και η πώληση όπλων. Δημοφιλέστατο αυτό το σπορ στο Παρίσι, το Βερολίνο και το Λονδίνο. Παιδιά είμαστε μαζί σας αλλά να ξέρετε πρέπει κι εμείς να διατηρήσουμε εν λειτουργία την πολεμική μας βιομηχανία

Παρεμπιπτόντως ο τζιχανιστής του ISIS Αμπού Μοχάμεντ αλ-Τζολάνi, ενδεδυμένος με κοστούμι, ίσως Armani και με γραβάτα, παριστάνει τον δημοκράτη. Ναι λέει, εκλογές σε μερικά χρόνια. Όταν η εθνοκάθαρση θα έχει ολοκληρωθεί και όταν κάθε γυναίκα, ανεξάρτητα από ηλικία και κοινωνική προέλευση θα κυκλοφορεί με μπούργκα

Να μην απορείτε. Εδώ οι τάχα δημοκράτες της Ευρώπης και των ΗΠΑ δεν βγάζουν τσιμουδιά για το απόλυτα δικτατορικό καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας, θα ασχοληθούν τώρα με καμιά διακοσαριά Αλαουίτες και κάποιους χριστιανούς που τους σφάζουν οι Σουνίτες;

Business as usual. Τέλεια

Και για να τελειώνω. Τι θα γίνει με τους χριστιανούς που τους σφάζουν;

Με τους Ελληνες;

Θα καθόμαστε, θα παρακολουθούμε και…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Μαρτίου 12, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , , ,

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: O Φαήλος Κρανιδιώτης μιλά για τις σφαγές που κάνουν οι τζιχαντιστές στη Συρία με τους οποίους άνοιξε διπλωματικές παρτίδες ο οσφυοκάμπτης Γεραπετρίτης και ο σκακιστής Κούλης...

 

Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τρίτη, Μαρτίου 11, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , ,

Ισλαμοκαθαρματολάγνων χρησίμων τέρμα-ηλιθίων τραγέλαφος

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τρίτη, Μαρτίου 11, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , ,

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Εύνοια του Αλεξάνδρου Βάλα

 

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Διαβάζω ότι ο σύρος πρωταθλητής ιππασίας Αντνάν Κασάρ φυλακίστηκε και βασανίστηκε οικτρά επί είκοσι ένα χρόνια από τον Ασαντ γιατί νίκησε τον αδελφό του Μπάσελ αλ Ασαντ σε ιππικούς αγώνες στη Λατάκια της Συρίας κατά τη δεκαετία του ’80.

Τότε βασίλευε ακόμα ο πατήρ Ασαντ, Χαφέζ, ενώ ο γιος, που έχασε στους αγώνες, περίμενε να τον διαδεχτεί, οπότε την πλήρωσε ο σύρος πρωταθλητής που έπρεπε να κάνει την πάπια και να χάσει – αλλά είχε το θράσος να αγωνιστεί δίκαια οπότε τον βασάνιζαν, για ανταπόδοση, επί δύο δεκαετίες, μέχρι που προ μηνός μπήκαν οι ισλαμιστές στη Δαμασκό και τέλειωσε το πανηγύρι. Γέρος, πια, απελευθερώθηκε.

Στο μεταξύ, λίγα χρόνια αφότου ο διάδοχος έχασε στους ιππικούς αγώνες σκοτώθηκε (1994) σε τροχαίο, οπότε ήρθε η σειρά του αδερφού του, ψηλολαίμη Μπασάρ αλ Ασαντ που σπούδαζε οφθαλμίατρος στο Λονδίνο, να ανεβεί στην προεδρία. Αυτός γύρισε στη Συρία κι ανέλαβε μετά τον θάνατο του μπαμπά (2000), συνεχίζοντας με ακόμη μεγαλύτερη δολοφονική  αναλγησία την οικογενειακή παράδοση. Μάλιστα, κάθε χρόνο, κατά τα γενέθλια του χαμένου αδερφού του, βασάνιζαν τελετουργικά τον φυλακισμένο στις διαβόητες φυλακές Sednaya και κάποτε πρωταθλητή ιππασίας Αντνάν Κασάρ. Το μένος της οικογένειας δεν παρήλθε ποτέ για τον αθλητή που είχε το θράσος να κερδίσει τον ζαχαρομαθημένο γιο και διάδοχο που, τελικώς και σαν από θεία δίκη, τον έφαγε η μαρμάγκα σε τροχαίο.

Και αυτά συμβαίνουν στη Συρία μεταξύ του 1980-2024.

Αλλά, για δέστε τώρα, με πόση προφητικότητα ο Κ.Π. Καβάφης γράφει μιαν ανάλογη ιστορία που ξετυλίγεται την εποχή των επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, στη Συρία των Σελευκιδών που επί τρεις αιώνες ελληνοκρατείται (όπως και επί Βυζαντίου και, ουσιαστικά, επί Ρωμαιοκρατίας) και κυβερνά, με πρωτεύουσα την περίφημη Αντιόχεια, ο Αλέξανδρος Α’ Βάλας.

Αυτός ήταν μέγα κι επιδέξιο λαμόγιο: υποδυόμενος τον δήθεν γιο του βασιλέως Αντίοχου Δ’ του Επιφανούς κατόρθωσε, με τη βοήθεια άλλων ισχυρών επιγόνων, ιδίως του φαραώ της Αιγύπτου Πτολεμαίου του ΣΤ’ του Φιλομήτορος, να σφετεριστεί τον θρόνο της Συρίας και να στεφθεί βασιλιάς στην πανέμορφη και ένδοξη Αντιόχεια. Ο Πτολεμαίος μάλιστα του έδωσε για γυναίκα την κόρη του Κλεοπάτρα Θεά, με τη οποία ο Βάλας απέκτησε έναν γιο, αν και είχε αμφιρρέποντα ερωτικά γούστα (ήταν όμορφος και τρυφηλός) στην πόλη όπου η ελευθεριότητα και τα διαβόητα γλέντια ήταν ο κανόνας: «Ο περιλάλητος βίος της Αντιοχείας, ο ενήδονος, ο απόλυτα καλαίσθητος» – και δείτε πού κατάντησε σήμερα με τη σκοτεινή μουσουλμανίλα. Ομως, λίγα χρόνια μετά, ο Βάλας και ο Πτολεμαίος έφτασαν σε σύγκρουση ύστερα από μια απόπειρα δολοφονίας που σχεδίασε ο πρώτος κατά του φαραώ της Αιγύπτου. Οι Αντιοχείς εξεγέρθηκαν κατά του Βάλα. Η τελική μάχη (145 π.Χ.) δόθηκε κοντά στον ποταμό Οινοπάρα (σημερινό Αφρίν). Ο Βάλας ηττήθηκε και κατέφυγε στον πιο κοντινό Αραβα Ναβαταίο σεΐχη, ενώ ο Πτολεμαίος τραυματίστηκε βαριά στο κεφάλι. Τελικά ο σεΐχης δολοφόνησε τον Βάλα κι έστειλε το κομμένο κεφάλι του στον Πτολεμαίο, που το είδε περιχαρής και ξεψύχησε κι αυτός λίγο μετά.

 

Αυτά τα ωραία συνέβαιναν τότε στην ελληνοκρατούμενη Συρία και στην Αίγυπτο των Πτολεμαίων. Και σε αυτή την εποχή αναφέρεται το ποίημα του Καβάφη «Εύνοια του Αλεξάνδρου Βάλα», που θυμίζει την περιπέτεια του σύρου πρωταθλητή ιππασίας, δείχνοντας και τη διαφορά ηθών, την ανεκτικότητα της ελληνιστικής εποχής, την ανεξιθρησκία, σε σχέση με τη σύγχρονη βαρβαρότητα της οικογένειας Ασαντ και άλλων ομοθρήσκων του – ή και το αντίστροφο, αν ο ήρωας του ποιήματος το είχε ζητήσει απ’ τον Βάλα, που κατ’ εντολήν του θα έβγαζε κι εκείνος πρωταθλητή όποιον ήθελε. Γράφει ο Καβάφης:

Α, δεν συγχίζομαι που έσπασε μια ρόδα

του αμαξιού, και που έχασα μιαν αστεία νίκη.

Με τα καλά κρασιά και μες στα ωραία ρόδα

την νύχτα θα περάσω. Η Αντιόχεια με ανήκει.

Είμαι ο νέος ο πιο δοξαστός.

Του Βάλα είμ’ εγώ η αδυναμία, ο λατρευτός.

Αύριο, θα δεις, θα πουν πως ο αγών δεν έγινε σωστός.

(Μα αν ήμουν ακαλαίσθητος κι αν μυστικά το είχα προστάξει

θα ‘βγαζαν πρώτο, οι κόλακες, και το κουτσό μου αμάξι).

Είναι αποκαλυπτική η λέξη «ακαλαίσθητος».

Μα «αν ήμουν ακαλαίσθητος» γράφει ο Καβάφης – κι εδώ, όντως, η εκλεπτυσμένη αισθητική της εποχής, ταυτίζεται με την ηθική και τη δικαιοσύνη. Αλλα χρόνια. Είκοσι αιώνες πριν. Δυνητικά, όμως, είναι πάντα ίδια η ισχύς της εξουσίας που μπορεί, αν θέλει, να επιβάλλει οτιδήποτε – ή σχεδόν.

Η οικογένεια Ασαντ επέβαλε εκδικητικά το μένος της κατά ενός απλού πρωταθλητή ιππασίας που είχε την αναίδεια να νικήσει σε τίμιο αγώνα ένα μέλος της. 

Τελικά, όμως...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Ιανουαρίου 10, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , ,

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο κόσμος που έφτιαξαν οι Σάικς και Πικό

Ο κόσμος που έφτιαξαν οι Σάικς και Πικό
Ο χάρτης της Συμφωνίας Σάικς–Πικό

 

Του Στέφανου Κασιμάτη


Aυτό που έλεγε ο Μπίσμαρκ για την Ιταλία, ότι δεν είναι χώρα αλλά γεωγραφική έννοια, ισχύει απολύτως για την περίπτωση της Συρίας. Σχεδιάστηκε στον χάρτη, με υποδεκάμετρο και διαβήτη, από δύο ξένους στην περιοχή, έναν βρετανό και έναν γάλλο διπλωμάτη, τους Σάικς και Πικό.

Σε αυτούς τους δύο, διαρκούντος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ανατέθηκε από τις κυβερνήσεις τους να φτιάξουν τον πολιτικό χάρτη των εδαφών στο Λεβάντε, που ως τότε ανήκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Πώς εμείς σήμερα, όταν παίζουμε στον υπολογιστή παιχνίδια στρατηγικής, αλλάζουμε τον χάρτη επειδή προσθέτουμε μια νέα χώρα στις κατακτήσεις μας; Ετσι έκαναν και εκείνοι, με τη βασική διαφορά ότι έπαιζαν με πραγματικά εδάφη, που τα κατοικούσαν πραγματικοί άνθρωποι, με κάθε είδους θρησκευτικές και εθνοτικές διαφορές.

Και έτσι δημιούργησαν νέες «χώρες», σύμφωνα με τα γεωπολιτικά συμφέροντα και τις αποικιοκρατικές βλέψεις των δικών τους χωρών. Ηταν η εποχή, θυμίζω, κατά την οποία η αποικιοκρατική λογική της Δύσης γινόταν αντιληπτή ως «the white man’s burden», ως υποχρέωση εκπολιτισμού των αποικιών, δηλαδή, την οποία οι αποικιοκράτες έφεραν ως βάρος και ευθύνη, επειδή ήταν καλοί άνθρωποι και το έκαναν για το καλό των ιθαγενών.

Εξαρχής, η Συρία, με το μωσαϊκό θρησκειών και εθνοτήτων που περιελάμβανε στην επικράτειά της, δεν ήταν χώρα κυβερνήσιμη, κατά τα δυτικά πρότυπα τουλάχιστον – είναι χαρακτηριστικό ότι περί τα είκοσι πραξικοπήματα εκδηλώθηκαν στα πρώτα τρία χρόνια της ύπαρξής της. Οσο η περιοχή που ονομάστηκε Συρία ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, κουμάντο σε τοπικό επίπεδο έκαναν οι ελίτ των Σουνιτών μουσουλμάνων.

Οι Γάλλοι τούς απομάκρυναν και στη θέση τους προβίβασαν τη μειονότητα των Αλαουιτών (που δεν πρέπει να συγχέονται με τους Αλεβίτες της Τουρκίας), οι οποίοι είναι μία αίρεση του σιιτικού κλάδου του Ισλάμ. Επάνδρωσαν κυρίως τις τάξεις του στρατού, σε σημείο ώστε λίγα χρόνια μετά τη δημιουργία του το 50% των κατώτερων αξιωματικών να είναι Αλαουίτες.

Από αυτούς είχε την προέλευσή του ο Χαφέζ αλ Ασαντ, ο δικτάτορας που κυβέρνησε τη χώρα με την οικογενειακή συμμορία του από το 1971 μέχρι τον θάνατό του το 2000.

Με τη φυγή στη Μόσχα του Μπασάρ αλ Ασαντ, γιου του μακαρίτη, τελείωσε και τυπικά ο κόσμος που χάραξαν στον χάρτη τους οι Σάικς και Πικό. Στην πραγματικότητα όμως ο κόσμος αυτός είχε τελειώσει εδώ και καιρό. Η Αραβική Ανοιξη και ο εμφύλιος που ακολούθησε είχαν αφήσει τη Συρία κατακερματισμένη και υποχείριο του Ιράν και της Ρωσίας.

Ηταν ένα «failed state», κατά την έκφραση του συρμού, ως ανεξάρτητη χώρα είχε πάψει να υπάρχει, η κρατική οντότητα της Συρίας βασικά ήταν το πρόσχημα για να ληστεύουν τη χώρα η οικογενειακή συμμορία του Ασαντ και η φατρία τους. Το ΑΕΠ ήταν στο ένα δέκατο του μεγέθους που είχε το 2011, όταν ξέσπασαν οι ταραχές της Αραβικής Ανοιξης. Ο μισθός ενός αξιωματικού στον στρατό, λίγο πριν από την πτώση του καθεστώτος, είχε φτάσει να είναι το αντίστοιχο των 30 δολαρίων. Ετσι, οι αξιωματικοί έδιωχναν τους στρατιώτες, τους άφηναν να γυρίσουν στα σπίτια τους, για να παρακρατούν εκείνοι τον μισθό τους και να επιβιώνουν. Ποιος να βρεθεί, λοιπόν, για να αντισταθεί στους ισλαμιστές αντάρτες όταν εμφανίστηκαν;

Με τη νίκη της ισλαμιστικής οργάνωσης THS, μπορούμε να πούμε ότι σε κάποιον βαθμό αποκαθίσταται η παλαιά τάξη πραγμάτων, διότι η εξουσία επιστρέφει στους Σουνίτες, όπως και επί οθωμανικής περιόδου. Σε αυτό άλλωστε στηρίζεται και ο ρόλος του τοποτηρητή, τον οποίο διεκδικεί η Τουρκία για τον εαυτό της στην περιοχή.

Μαζί με το τέλος όμως του κόσμου των Σάικς και Πικό, τελειώνουν όπως φαίνεται και οι ηγεμονικές ψευδαισθήσεις της Δύσης για την περιοχή, που εκφράζονται κυρίως μέσω της πεποίθησης ότι οι αξίες του δικού μας κόσμου είναι εξαγώγιμες ή ακόμη και ότι ο σεβασμός σε αυτές πρέπει να είναι προϋπόθεση για την ύπαρξη σχέσεων. Αμερικανοί και Ευρωπαίοι αναζητούν εναγωνίως διαύλους επικοινωνίας με το νέο καθεστώς, αλλά και αυτό από την πλευρά του υπόσχεται σεβασμό στις μειονότητες και στέλνει προς το εξωτερικό το μήνυμα ότι θέλει την ειρήνη με τους γείτονες. Θα συνυπάρξουμε, λοιπόν, μαζί τους, εφόσον δεν μας ενοχλούν, αρκεί να μην αρχίσουν να...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Κυριακή, Ιανουαρίου 05, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , ,

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η ΑΟΖ Τουρκίας – Συρίας στα χέρια του Μητσοτάκη στον ΟΗΕ

 Της Κύρας Αδάμ

Η Τουρκία συντηρεί μέσω των ΜΜΕ και με σκόρπιες δηλώσεις υπουργών της την επιθυμία της να οριοθετήσει το ταχύτερο δυνατόν ΑΟΖ με τη Συρία και να «κατακτήσει» τη μη οριοθετημένη, ακόμα, ΑΟΖ μεταξύ των δυτικών ακτών της Κύπρου και των ελληνικών ακτών νοτιοδυτικά του Καστελόριζου, με δύο στόχους:

1. Να εξαφανίσει οριστικώς τη δυνάμει ελληνική ΑΟΖ ανατολικά του 28ου Μεσημβρινού, αλλά και την ΑΟΖ της Κύπρου στις δυτικές ακτές της.

2. Να επιβάλει την αναγνώριση του τουρκοκυπριακού κράτους διεθνώς μέσω της Συρίας -χωρίς να το κατονομάζει- στην οριοθέτηση ΑΟΖ Συρίας – Τουρκίας δυτικά και νότια της Κύπρου.

Η απόλυτη ασάφεια στις άμεσες εξελίξεις στη Δαμασκό, όπου ακόμα δεν έχει σχηματιστεί μεταβατική κυβέρνηση και επομένως δεν έχει αναγνωριστεί από καμιά χώρα στον κόσμο, καθώς και το εντεινόμενο χάος στην περιοχή της Μέσης Ανατολής δίνουν τη δυνατότητα στην Τουρκία να πιστεύει ότι θα μπορέσει ενδεχομένως να περάσει «στη ζούλα» σχέδια και συμφωνίες για τη διεθνή εδραίωση της «Γαλάζιας Πατρίδας» σε ολόκληρη την ανατολική Μεσόγειο.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ΗΠΑ και Ε.Ε. ουδόλως έχουν αντιδράσει προληπτικώς, έστω, στις εξωφρενικά παράνομες ανεπίσημες, για την ώρα, τουρκικές προθέσεις για οριοθέτηση ΑΟΖ Τουρκίας –  Συρίας – περνώντας κοκορέτσι τη μισή κατεχόμενη Κύπρο.

Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, άβουλο και ανόρεχτο πριν από την αλλαγή διακυβέρνησης, εξαναγκάστηκε σε μια ανόητη και παιδιάστικη αντίδραση στις διαφαινόμενες προθέσεις Άγκυρας και Δαμασκού, προτείνοντας τους ενδιαφερόμενους να απευθυνθούν σε Άγκυρα και Δαμασκό (!), επιμένοντας ότι το ενδιαφέρον της Ουάσινγκτον εστιάζεται στη διαρκή ενεργειακή ασφάλεια των πόρων στην ανατολική Μεσόγειο.

Η Ε.Ε. και κυρίως η Κομισιόν ούτε κούνησε αυτοβούλως και προληπτικώς το δακτυλάκι της εναντίον των εξωφρενικών και παράνομων διαθέσεων της Τουρκίας. Όπως είναι γνωστό, η Κομισιόν της κυρίας Φον ντερ Λάιεν αλλά και η πλειονότητα των κρατών-μελών ενδιαφέρονται κυρίως να απαλλαγούν από τους Σύρους προσφυγές και μετανάστες στα εδάφη τους και να εξευμενίζουν τον Ερντογάν να μην τους ξαναστείλει πίσω στην Ευρώπη.

Οι χαλαρές έως αδιάφορες στάσεις ΗΠΑ και Ε.Ε. απέναντι στην πιθανότητα τουρκοσυριακού μνημονίου για την ΑΟΖ στην ανατολική Μεσόγειο δικαίως και μοιραίως στρέφουν τα βλέμματα στην Αθήνα και τη Λευκωσία, καθώς αυτές οι νέες βλέψεις της Άγκυρας στρέφονται ευθέως εναντίον της ίδιας της κυριαρχίας (στην Κύπρο) αλλά και κυριαρχικών δικαιωμάτων (Ελλάδας και Κύπρου) στην ανατολική Μεσόγειο.

Και οι δύο κυβερνήσεις από κοινού και κατά μόνας σε ανώνυμες τοποθετήσεις τους -επειδή δεν υπάρχει αντίστοιχη επίσημη δήλωση οριοθέτησης ΑΟΖ από την Άγκυρα και τη Δαμασκό- προειδοποιούν τη Δαμασκό να μην προχωρήσει σε παράνομες ενέργειες, αφού δεν έχει καν σχηματισμένη και αναγνωρισμένη κυβέρνηση και κυρίως την Άγκυρα ότι θα υποστεί βαριές κυρώσεις από την Ε.Ε. στην ενταξιακή πορεία της και την κοινοτική χρηματοδότησή της, αν προχωρήσει στα σχέδιά της επί της ΑΟΖ στην ανατολική Μεσόγειο.

Οι προληπτικές αυτές απειλές κυρώσεων από την Αθήνα και τη Λευκωσία είναι πολύ αμφίβολο αν θα σταματήσουν την κυβέρνηση Ερντογάν. Και αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία είναι υποχρεωμένες -και μπορούν- να αναπτύξουν πλήρως το επίσημο και νόμιμο «διπλωματικό δίχτυ» που διαθέτουν, ώστε να μην εδραιωθεί τουρκοσυριακή ΑΟΖ. Στην περίπτωση που η Άγκυρα εξαναγκάσει τη μεταβατική συριακή κυβέρνηση, όταν και αν αυτή σχηματιστεί και αναγνωριστεί από τον ΟΗΕ, να υπογράψει συμφωνία Τουρκίας – Συρίας για τη μεταξύ τους ΑΟΖ και δυτικά της Κύπρου, τότε η παράνομη αυτή συμφωνία μπορεί να κατατεθεί στα αρμόδια όργανα και να αναρτηθεί στους αρμόδιους πίνακες του ΟΗΕ.

Το Διεθνές Δίκαιο και το Καταστατικό του ΟΗΕ όμως δίνουν το αναφαίρετο δικαίωμα σε οποιαδήποτε χώρα εντός 45 ημερών να προσβάλει και να ανατρέψει ως παράνομη την τουρκοσυριακή ΑΟΖ.

Αυτό είναι το μεγάλο όπλο της Ελλάδας και της Κύπρου έναντι των σχεδίων Ερντογάν. Αθήνα και Λευκωσία έχουν το δικαίωμα εντός 45 ημερών από την ανάρτηση της πιθανής τουρκοκυπριακής ΑΟΖ να προσβάλουν και να ανατρέψουν το τμήμα της ΑΟΖ που εξαφανίζει την ΑΟΖ Κύπρου στις δυτικές ακτές της και τη δυνάμει ελληνική ΑΟΖ νοτιοανατολικά του 28ου Μεσημβρινού, πολύ περισσότερο μάλιστα καθώς ο Ερντογάν θέλει να επιβάλει, διά της πλαγίας οδού της τουρκοσυριακής ΑΟΖ, την αναγνώριση του ψευδοκράτους.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι υποχρεωμένη τώρα ...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Κυριακή, Δεκεμβρίου 29, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η ώρα της κρίσης

 Του Κώστα Στούπα

Η οριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης μεταξύ Τουρκίας και Συρίας μοιάζει να είναι πλέον θέμα χρόνου και αυτό ανησυχεί ιδιαίτερα την Αθήνα.

Μετά το τουρκολυβικό μνημόνιο, το τουρκοσυριακό αποτελεί άλλη μια παραβίαση του διεθνούς δικαίου αλλά αυτό φαίνεται να απασχολεί λίγο τη διεθνή κοινότητα η οποία  νιώθει να χάνει το έδαφος της σταθερότητας των τελευταίων δεκαετιών  κάτω από τα πόδια της.

Η εξέλιξη αυτή  έρχεται, μάλιστα, σε μια περίοδο που η Ελλάδα και η Τουρκία τυπικά, βρίσκονται σε μια διαδικασία διερεύνησης των δυνατοτήτων οριοθέτησης ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Επί της ουσίας η κατάσταση αυτή βολεύει την Τουρκία να διευθετήσει τις επεκτατικές της βλέψεις στην Μέση Ανατολή και μετά χωρίς τις απειλές στα νώτα της, να ασχοληθεί με τις ελληνοτουρκικές διαφορές από ακόμη ισχυρότερη θέση.

Στο εσωτερικό της Ελλάδα κάποιοι ζητάνε τη διακοπή του διαλόγου με την Τουρκία και την επιστροφή στην περίοδο των ανοιχτών απειλών και των εντάσεων στο αέρα και τη θάλασσα.

Αν η Ελλάδα αντέδρασε στο Τουρκολυβικό μνημόνιο με τη συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο στην περίπτωση μιας Τουρκοσυριακής συμφωνίας δεν φαίνεται να έχει τα περιθώρια για μια παρόμοια αντίδραση παρά μόνο μέσω της Κύπρου σε συντονισμό με το Ισραήλ και την Αίγυπτο.

Η εξελίξεις σε σχέση με τη Συρία βέβαια αποτελούν άλλη μια απόδειξη πως ο τουρκικός αναθεωρητισμός υπονομεύει τη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Η Δύση όμως  παρακολουθεί τις εξελίξεις εκ του μακρόθεν έχοντας της ψευδαίσθηση πως αυτές μπορεί να τη συμφέρουν στο βαθμό που επέκταση του τουρκικού τόξου ισχύος περιορίζει την επιρροής της Ρωσίας και του Ιράν στην περιοχή.

Στο εσωτερικό της Τουρκίας ήδη πληθαίνουν οι φωνές που στοχοποιούν το Ισραήλ και την Αίγυπτου ως επόμενους στόχους ενός οιωνοί θρησκευτικού πολέμου εναντίον των κοσμικών καθεστώτων στην περιοχή.

Πλήθος τουρκικών οργανώσεων καλεί τους Τούρκους να συμμετάσχουν την πρωτοχρονιά σε συγκέντρωση στη γέφυρα του Γαλατά στην Κωνσταντινούπολη.  Το βασικό σύνθημα της συγκέντρωσης είναι "Χθες η Αγία Σοφία, σήμερα το τζαμί των Ομαγιάντ, αύριο το Αλ Άκσα" και "Ένας ήλιος ανατέλλει".

Το σύνθημα αναφέρεται στη μετατροπή της Αγίας Σοφίας από μουσείο που το είχαν οι κεμαλιστές σε τζαμί.

Το τζαμί Ομαγιάντ βρίσκεται στη Συρία που μετά τις τελευταίες εξελίξεις έχει περιέλθει στο έλεγχο δυνάμεων φιλικών προς τη Τουρκία.

Το Αλ-Ακσα, βρίσκεται στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ και  είναι ένας από τους ιερότερους τόπους για τους μουσουλμάνους, αλλά ταυτόχρονα και για τους Εβραίους.

Το σύνθημα των τούρκων που διοργανώνουν την συγκέντρωση στη Κωνσταντινούπολη, μεταξύ των διοργανωτών της οποίας μετέχει και ο γιός του προέδρου Ερντογάν, εννοεί πως μετά την "απελευθέρωση" της Συρίας, ακολουθεί και η "απελευθέρωση" του περίφημου τεμένους κάτι που προϋποθέτει αμφισβήτηση της κυριαρχίας του Ισραήλ.

Εν τω μεταξύ υπάρχουν ενδείξεις για υβριδικές επιθέσεις δολιοφθοράς εναντίον του καθεστώτος Σίσι στην Αίγυπτο από δίκτυα της μουσουλμανικής αδελφότητας που συνδέονται άμεσα με την Τουρκία.

Σίγουρα το Ισραήλ και η Αίγυπτος αντιλαμβάνονται τη πίεση των εξελίξεων και ένας βασικός παράγοντας τη ανάσχεσης των τουρκικών επιδιώξεων είναι η ενίσχυση και στήριξη των Κούρδων.

Με τη Γαλλία να βρίσκεται σε περίοδο αδυναμίας λόγω της πολιτικής και οικονομικής κρίσης, την Ε.Ε. ανύπαρκτη και τις ΗΠΑ υπό την αλλοπρόσαλλη στάση της προεδρίας Τραμπ η ευρύτερη περιοχή μοιάζει με "μπαρουταποθήκη" έτοιμη να εκραγεί.

Η Ελλάδα θα κληθεί άμεσα από τις περιστάσεις  να...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Κυριακή, Δεκεμβρίου 29, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Κοστούμι, γραβάτα και παπούτσια 1.000 δολαρίων

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Ο ηγέτης της Συρίας, Αλ Γκολάνι, έβγαλε τη στολή παραλλαγής και ντύθηκε δυτικότροπα, κοσμικά, με κοστούμι, γραβάτα και πανάκριβα ιταλικά παπούτσια.  

Προφανώς ήθελε να στείλει το μήνυμα κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες πως έχει μεταμορφωθεί, πως ουδεμία σχέση έχει με τον επικηρυγμένο ισλαμιστή κατσαπλιά.

Σημειολογικά η κίνηση ήταν επιτυχημένη. Τα δύσκολα αρχίζουν εκεί που τελειώνει η σημειολογία. Δηλαδή, όταν ο Αλ Γκολάνι και ο σχηματισμός του οποίου ηγείται θα κληθούν να παρουσιάσουν το πρόγραμμά τους για την επόμενη ημέρα της Συρίας. Αν όντως θέλει η κοσμική εμφάνισή του να αποτυπώνει και μια βαθύτερη υπαρξιακή αλλαγή, τότε θα πρέπει να σεβαστεί όλες τις ψηφίδες που συνθέτουν το πολιτικό και πολιτισμικό ψηφιδωτό της Συρίας.

Είναι αυτές οι προθέσεις του; 

Είναι αυτός ο σχεδιασμός του Ερντογάν; 

Ή μήπως πολύ γρήγορα αυτή η ενδυματολογική μεταμόρφωση θα αποδειχθεί, επί της ουσίας, μια επικοινωνιακή φούσκα και θα αρχίσουν οι έριδες, οι διαμάχες και οι συγκρούσεις μεταξύ των σουνιτών πολεμάρχων;

Διότι πολλές φορές οι καλές προθέσεις συντρίβονται από μια σκληρή πραγματικότητα. Οι πολιτικές, οι κοινωνικές και οι πολιτισμικές αντιθέσεις πολύ δύσκολα παραμερίζονται χάριν ενός γενικότερου συμφέροντος. Σχεδόν πάντα αυτές οι αντιθέσεις ορίζουν τις εξελίξεις, πολύ δε περισσότερο όταν χειραγωγούνται από εξωτερικές δυνάμεις. Και στη Συρία σήμερα η δυναμική των γεγονότων ωθεί την κατάσταση προς πολλαπλές ρήξεις, παρά προς την κατεύθυνση συναινετικών – συνεργατικών λύσεων.

Τα ερωτήματα είναι πολλά και αφορούν τις προθέσεις τόσο των νικητών –Ισραήλ, Τουρκία– όσο και των ηττημένων – Ιράν, Ρωσία. Και φυσικά, στα καθ’ ημάς, τι επιπτώσεις θα υπάρξουν στις ελληνοτουρκικές σχέσεις μετά: πρώτον, τις καταιγιστικές εξελίξεις στη Συρία και, δεύτερον, την εκλογή Τραμπ.

Οι συγκυρίες το έφεραν και αυτά τα δύο γεγονότα συνέπεσαν, αλλά είναι ακόμα άγνωστο αν αυτή η σύμπτωση θα λειτουργήσει θετικά ή αρνητικά. Δηλαδή, αν το ενδιαφέρον της Τουρκίας στραφεί προς τον νότο και θέσει σε δεύτερη μοίρα τις διαφορές που έχει με την Ελλάδα ή αν θα επιζητήσει τώρα, που το κύρος της είναι αναβαθμισμένο, να δημιουργήσει τετελεσμένα εις βάρος Ελλάδας και Κύπρου.

Και οι ΗΠΑ; 

Και ο Τραμπ; 

Οπως σημειώνει ο κ. Βασίλης Νέδος στην «Καθημερινή», οι ΗΠΑ θα επιδιώξουν...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Σάββατο, Δεκεμβρίου 28, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες , , ,

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ – ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Κύπρος και Ελλάδα σε νέο γεωπολιτικό τοπίο

 

Του Σάββα Καλεντερίδη

(…) Το πρώτο που θα πρέπει να εξετάσουμε στο θέμα της Συρίας είναι το κατά πόσον ο Γκολάνι, ο νέος ηγέτης της Συρίας, είναι ενεργούμενο ή όχι των ΗΠΑ και του Ισραήλ, γιατί από αυτό θα εξαρτηθεί ο βαθμός επιρροής που μπορεί να του ασκηθεί από τον Ερντογάν.

Ο Γκολάνι γεννήθηκε στη Σαουδική Αραβία το 1982 και είναι γιος Σύρου πρόσφυγα από τα κατεχόμενα από το Ισραήλ Υψώματα του Γκολάν. Το 2003, κατά τη διάρκεια της δεύτερης επιχείρησης των ΗΠΑ κατά του Σαντάμ Χουσεΐν, ο Γκολάνι μετέβη στο Ιράκ και συμμετείχε στις επιθέσεις της Αλ Κάιντα, στο πλευρό του Αμπού Μουσάμπ Αλ Ζαρκάουι. Τον συνέλαβαν οι αμερικανικές δυνάμεις και κρατήθηκε στις φυλακές Bucca και Abu Ghraib επί σχεδόν πέντε χρόνια.

Μετά την αποφυλάκισή του, που έγινε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, ο Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι, ηγετικό στέλεχος της Αλ Κάιντα και αργότερα ηγέτης του ISIS, τον έστειλε το 2011 στο Ιντλίμπ της Συρίας, με έξι άτομα και μια μηνιαία επιταγή 50 χιλιάδων δολαρίων για να ιδρύσει το τοπικό παράρτημα της Αλ Κάιντα, το Μέτωπο Αλ Νούσρα, και να ηγηθεί εκεί της «αντίστασης» στο καθεστώς Άσαντ.

Όταν το 2014 ο Μπαγκντάντι ορίστηκε επικεφαλής του ISIS, ο Γκολάνι διαφώνησε και παρέμεινε πιστός στην Αλ Κάιντα και τον ηγέτη της Αϊμάν αλ-Ζαουάχρι.

Το 2016, όταν το ISIS άρχισε να ηττάται, ο Γκολάνι αυτονομήθηκε και άλλαξε το όνομα της οργάνωσής του αρχικά σε Τζαμπχάτ Φατάχ αλ-Σαμ, και αργότερα (2017) σε Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ (HTS, Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Λεβαντίνης).

Την ίδια χρονιά οι νομικές υπηρεσίες του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ ανακήρυξαν την HTS τρομοκρατική οργάνωση και τον Γκολάνι «Ειδικά χαρακτηρισμένο παγκόσμιο τρομοκράτη», με το FBI να δίνει ανταμοιβή 10 εκατομμυρίων δολαρίων για τη συλλογή πληροφοριών που θα οδηγούσαν στη σύλληψη ή τη δολοφονία του.

Όλα αυτά τα χρόνια που Γκολάνι ήταν χαρακτηρισμένος ως τρομοκράτης, όπως και η οργάνωσή του, είχαν επικοινωνία με τις ΗΠΑ μέσω παρένθετων προσώπων, ΜΚΟ και μέσω Τουρκίας, όπως προκύπτει από συνέντευξη που έδωσε τον Μάρτιο του 2021 ο πρέσβης James Jeffrey, ειδικός απεσταλμένος του προέδρου των ΗΠΑ για τη Συρία από το 2018 μέχρι τον Νοέμβριο του 2020. Σημειωτέον, ο εν λόγω υψηλόβαθμος διπλωμάτης είχε διατελέσει πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία (2008-2010) και στο Ιράκ (2010-2012), άρα είναι γνώστης της κατάστασης αλλά και των σχεδίων των ΗΠΑ για την περιοχή.

Δεν είναι γνωστό αν και κατά πόσο είχε σχέσεις με το Ισραήλ, πάντως σημειώνεται ότι με βάση τα όσα γνωρίζουμε κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γάζα –που έχασαν τη ζωή τους περίπου 44 χιλιάδες Παλαιστίνιοι, σουνίτες το θρήσκευμα, όπως ο ίδιος–, δεν εξέδωσε κάποια ανακοίνωση αλληλεγγύης προς τη Χαμάς και κατά του Ισραήλ, όπως έκανε ο Ερντογάν.

Η Αλ Νούσρα και στη συνέχεια η HTS είχαν υπό τον έλεγχό τους την περιφέρεια Ιντλίμπ, με 3,5 εκατομμύρια κατοίκους και είχαν σχηματίσει μια «κυβέρνηση σωτηρίας», με τελευταίο πρωθυπουργό τον Μοχάμεντ αλ Μπασίρ, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα μεταβατικού πρωθυπουργού στη νέα κυβέρνηση της Συρίας.

Όλα αυτά τα χρόνια, το Ιντλίμπ είχε επικοινωνία με τον έξω κόσμο μόνο μέσω Τουρκίας, με ό,τι σημαίνει αυτό για τις σχέσεις που ανέπτυξε ο Γκολάνι και τα στελέχη του με τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες. Όπλα, πυρομαχικά, εμπόριο, ανάγκες ειδικής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, όλα καλύπτονταν μέσω Τουρκίας.

Όσον αφορά τη χρηματοδότηση, το Κατάρ ήταν ο μόνιμος χρηματοδότης όλων των οργανώσεων που έλαβαν μέρος στην επιχείρηση ανατροπής του Άσαντ από το 2011 μέχρι το 2024.

Με βάση τα παραπάνω, αλλά και με βάση το χρόνο και τον τρόπο που άρχισε την επίθεση η HTS κατά του Χαλεπίου, συνάγεται ότι ο Γκολάνι με κάποιον καθοδηγήθηκε από τις χώρες που επωφελήθηκαν από την ανατροπή του Άσαντ, δηλαδή το Ισραήλ και τις ΗΠΑ.

Η Τουρκία κινήθηκε για δικούς τους σκοπούς καθοδηγώντας τον λεγόμενο Συριακό Εθνικό Στρατό σε περιοχές βορείως και ανατολικώς του Χαλεπίου.

Το μέλλον της Συρίας είναι άδηλο, αφού κανείς δεν γνωρίζει τα σχέδια των ΗΠΑ και του Ισραήλ, το κατά πόσο είναι σε θέση να συνεχίσουν να επηρεάζουν τον Γκολάνι, και κυρίως το κατά πόσο είναι σε θέση να πιέσουν την Τουρκία να τα αποδεχθεί.

Οι ΗΠΑ δηλώνουν ότι είναι αποφασισμένες να συνεχίσουν τον αγώνα κατά του ISIS, το οποίο θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι θα ανακτήσει σε μεγάλο βαθμό τη δύναμή του, αφού δεν υπάρχει το κράτος του Άσαντ που περιόριζε τη δράση του. Πάντως είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τον Γκολάνι να τα βάζει με το ISIS, αφού ο ίδιος βγήκε από την ίδια μήτρα με τα στελέχη αυτής της τρομοκρατικής οργάνωσης.

Όμως, για να συνεχίσουν τον αγώνα οι ΗΠΑ, πρέπει να συνεχίσουν να συνεργάζονται με τις Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας, τις οποίες ο Ερντογάν και οι συν αυτώ θεωρούν προέκταση του ΡΚΚ και φέρονται αποφασισμένοι να εισβάλουν στη Συρία για να διαλύσουν τις κρατικές δομές που λειτουργούν στη ΒΑ Συρία από το 2016.

Το θέμα είναι τεράστιο και θα το αναλύσουμε σε επόμενο άρθρο μας. Πάντως υπάρχουν δύο σενάρια για τη Συρία.

Το ένα …

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Σάββατο, Δεκεμβρίου 28, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η έμπρακτη αμφισβήτηση της Λωζάννης και η Νέα Μέση Ανατολή

 

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Η δυναμική της Τουρκίας του Ερντογάν ξεκίνησε ως νεοοθωμανικό όραμα αλλά εξελίσσεται ως αγωνία για το μέλλον της χώρας, έστω και αν αυτήν τη στιγμή φαίνεται πως κέρδισε στη Συρία.

Και, πράγματι, κέρδισε. Η Συρία είναι μια εξαρτώμενη απολύτως οικονομικά – και κατ’ επέκτασιν πολιτικά – οντότητα από την Τουρκία, αλλά δεν είναι σίγουρο αν η Αγκυρα θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στην πρόκληση. Η Συρία είναι ένα διαλυμένο κράτος, χωρίς να έχει στα ταμεία του ούτε ένα δολάριο, όπως δήλωσε ο νέος πρωθυπουργός. Για να επιβιώσει θα χρειαστεί τη βοήθεια της Δύσης, αλλά η βοήθεια αυτή θα δοθεί υπό αυστηρούς όρους.

Ο,τι και να λένε οι διαμορφωτές της δυτικής κοινής γνώμης το παρελθόν του Αμπού Μοχάμεντ αλ-Τζολάνι είναι σκληρά ισλαμιστικό αλλά προκειμένου να του ανατεθεί ο ρόλος του νικάτορα του καθεστώτος Ασαντ, υποχώρησε από τη σκληρή μορφή του. Εν ολίγοις, στη Συρία επικράτησε το ISIS αλλά ο αρχηγός της συριακής πτέρυγάς του, ο προαναφερθείς Τζολάνι, ήρθε σε συνεννόηση με τη Δύση να μην εφαρμοσθεί η σκληρή εκδοχή του.

Ποια θα εφαρμοσθεί;

Αποτελεί ερώτημα. Πάντως, οι πρώτες ενδείξεις δεν είναι ενθαρρυντικές. Και δεν μπορεί να είναι, διότι ο Τζολάνι ελέγχει μέρος του κινήματος που ηγήθηκε. Δεν αποκλείεται, αναλόγως των εξελίξεων, η τύχη του να είναι μαρτυρική.

Αυτήν τη στιγμή, στη Συρία συμβαίνουν όλα όσα ανησυχούσαν τη Δύση: εκδικήσεις, βανδαλισμοί, αστάθεια, απουσία ελέγχου, αβεβαιότητα για το τι μορφή πολιτεύματος θα επιβάλλει το καθεστώς, αλλά υπάρχει και η ελπίδα ότι ο Τζολάνι θα τηρήσει τις υποσχέσεις του. Διαφορετικά, τα ταμεία θα παραμείνουν άδεια.

Η Συρία είναι η νέα μαύρη τρύπα της περιοχής και είναι περισσότερο επικίνδυνη από άλλες (π.χ. Αφγανιστάν), λόγω της θέσης που κατέχει και της πολλαπλής, εθνικής και θρησκευτικής σύνθεσης του πληθυσμού της. Δεν είναι μια τυπικά αραβική χώρα, αν και κυριαρχούν ο αραβικός πολιτισμός, η αραβική γλώσσα και η αραβική θρησκεία. Στη Συρία και στον γειτονικό Λίβανο (πηγαίνουν πάντα μαζί) έχουν καταμετρηθεί 17 θρησκευτικές κοινότητες, που αντιδικούν χρόνια τώρα μεταξύ τους.

Σε μια από αυτές, τους αλαουίτες, που ζουν στα παράλια, στην περιοχή της Λατάκιας, ανήκε και ο Ασαντ. Αλαουί στα αραβικά σημαίνει απόγονος του Αλή, του ξαδέλφου και γαμπρού του Μωάμεθ, τον οποίο οι αλαουίτες δέχονται ως διάδοχο του προφήτη. Στον νότο, οι ισμαηλίτες Δρούζοι, στα βουνά του Λιβάνου και στη Συρία οι μαρωνίτες και στην υπόλοιπη Συρία οι σουνίτες της περιοχής της Δαμασκού και της περιοχής του Χαλεπίου συγκροτούν ένα κυρίαρχο μωσαϊκό το οποίο συμπληρώνουν ελληνορθόδοξοι, συρο-ορθόδοξοι, καθολικοί, προτεστάντες κ.α. Ολοι αυτοί ανησυχούν για το είδος του καθεστώτος που θα επιβληθεί και τη συμπεριφορά του απέναντί τους.

Με τον πυρήνα αυτού του νέου καθεστώτος ήρθε σε συνεννόηση η Δύση, το ενθάρρυνε στην επιχείρησή του, το ενίσχυσε με όπλα και πολεμοφόδια και παρακολούθησε την προέλασή του, ουσιαστικά, την πορεία του από το Ιντλίμπ στη Δαμασκό.

Ευελπιστώντας σε τι;

Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο η πτώση του Ασαντ και της μπααθικής ιδεολογίας που πρέσβευε αποτελεί τον καταλύτη των αλλαγών που συντελούνται στη Μέση Ανατολή. Η απομάκρυνση του Ασαντ ήταν το αποτέλεσμα μιας κατά κράτος επικράτησης του Ισραήλ στην περιοχή με την εξάλειψη του ιρανικού «Αξονα της Αντίστασης», μιας υπερφίαλης, όπως αποδείχθηκε, επιθυμίας του ιρανικού καθεστώτος να περιορίσει το γεωπολιτικό εκτόπισμα του εβραϊκού κράτους με τους πληρεξουσίους του.

Είναι ο λαός που οι Πέρσες του Κύρου απελευθέρωσαν από τη Βαβυλώνια αιχμαλωσία και επειδή στη Μέση Ανατολή δίνεται μεγάλη βαρύτητα στην Ιστορία η απελευθέρωση αυτή θα περίμενε κανείς να τους ενώνει. Οχι να τους κάνει θανάσιμους εχθρούς.

Υπάρχει ένα καθοριστικό στοιχείο στην περσική ή ιρανική ιστορία (Ιράν μετονομάστηκε η Περσία το 1938 από το σανσκριτικό Αρια, που το χρησιμοποιούσαν και στους αρχαίους χρόνους) που επηρεάζει την κρατική ιδεολογία και συμπεριφορά. Το πέρασμα από την ιστορική διαχρονία στο Ισλάμ.

Η κοσμική Περσία είναι δυτικόστροφη και αναζητά τις ρίζες της στους Αχαιμενίδες και η θρησκευτική στο Ισλάμ. Η Περσία του Σάχη ήταν ένας γεωπολιτικός πυλώνας της Δύσης, το Ιράν των μουλάδων αναζητά στηρίγματα όπου μπορεί.

Η περιοχή θα ήταν διαφορετική αν οι Πέρσες δεν περνούσαν στο Ισλάμ και οι ευθύνες γι’ αυτό επιρρίπτονται στον Ηράκλειο που το 610 τους συνέτριψε στη Νινευή επειδή έφθασαν στα πρόθυρα της Κωνσταντινούπολης. Μετά τη συντριβή αυτή οι Πέρσες δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν την αραβική προέλαση.

Παρόλο που κατακτήθηκαν, οι Πέρσες δεν προσέλαβαν τη νέα θρησκεία όπως ήθελαν οι Αραβες αλλά διαμόρφωσαν και διατήρησαν τη δική τους εκδοχή, με τη δική τους γλώσσα. Αυτή η διάσταση και διάκριση διατρέχει και σήμερα τη συμπεριφορά, τις συνεργασίες και τις συμμαχίες στην περιοχή.

Το Ιράν, σήμερα, είναι μεταξύ των χωρών που κινδυνεύουν από διάφορους ευσεβείς πόθους που αποδίδονται στο Ισραήλ και το θέλουν να τριχοτομείται (ομοσπονδιακά) σε ένα κουρδικό μέρος, ένα περσικό και ένα αζερικό. Η αζερική διάσταση στο Ιράν είναι σημαντική. Ωστόσο, δεν υπάρχει αυτήν τη στιγμή καμιά αζερική κίνηση που να επιδιώκει αυτονομία ή ομοσπονδία. Δεν θα μπορούσαμε να πούμε το ίδιο για την κουρδική διάσταση.

Παρόλο που φαίνεται ισχυρή και θεωρείται ότι βρίσκεται με την πλευρά των νικητών με όσα συνέβησαν στη Συρία, αβεβαιότητες για το μέλλον διακατέχουν και την Τουρκία.

Με τη μορφή που έχει σήμερα, η Τουρκία δεν εξυπηρετεί τους σχεδιαστές της διεθνούς πολιτικής. Τον καταλυτικό ρόλο στην περιοχή τον διαδραματίζει το Ισραήλ με την απόλυτη βοήθεια των Αμερικανών.

Αν κρίνει κανείς από την ομιλία του Νετανιάχου στον ΟΗΕ, τους χάρτες που έδειξε, τις δηλώσεις του για αλλαγή του ιρανικού καθεστώτος και τις κατά καιρούς αμφιβολίες που διατύπωσε για την Τουρκία αλλά και τις ανησυχίες του Ερντογάν, η διαφαινόμενη επιλογή είναι Ινδία, φιλικά διακείμενες προς το Ισραήλ αραβικές χώρες, Κούρδοι, Κύπρος, Ελλάδα. Η επιλογή αυτή απαιτεί τη δημιουργία κουρδικού κρατικού μορφώματος και όλα δείχνουν πως αυτό θα επιδιωχθεί. Τουλάχιστον, με τα μέχρι σήμερα δεδομένα.

Η Ελλάδα, βεβαίως, είναι ένα απλό εργαλείο στους σχεδιασμούς αυτούς, η Κύπρος συμμετέχει περισσότερο αλλά η Μέση Ανατολή έχει μια ελληνιστική παράδοση την οποία όσο και αν προσπαθεί να εγκαταλείψει η Αθήνα, θα την κυνηγάει σαν εφιάλτης και δεν εξαλείφεται.

Η Μέση Ανατολή μυρίζει Ελλάδα και αν στην Αθήνα δεν το αντιλαμβάνονται ας το αξιοποιήσουν οι σχεδιαστές της Νέας Μέσης Ανατολής.

Η Τουρκία προς το παρόν έχει την αίσθηση πως αμφισβήτησε και εμπράκτως τη Συνθήκη της Λωζάννης αλλά…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Σάββατο, Δεκεμβρίου 28, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ποιος είναι ο ρόλος των ΗΠΑ στη Συρία;

 

Tης ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Δεν πρέπει να παίρνουμε τοις μετρητοίς τις δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ για τη μη ανάμειξη των ΗΠΑ στη Συρία και γενικότερα στη Μέση Ανατολή. Αν και σύμφωνα με την κατευθυντήρια γραμμή για την εξωτερική πολιτική οι ΗΠΑ δεν προτίθενται να εμπλακούν σε συγκρούσεις στην περιοχή, υπάρχουν δύο διακυβεύματα που καθιστούν τον απομονωτισμό σχεδόν αδύνατο: η ασφάλεια του Ισραήλ, το οποίο βρίσκεται πλέον σε τζιχαντιστικό κλοιό, και η αντιμετώπιση της ισλαμιστικής τρομοκρατίας, εκδοχές της οποίας μεταμορφώνονται σε καθεστώτα.

Εξάλλου, εφόσον οι ΗΠΑ διατηρούν εμπορικούς δεσμούς με πολλές αραβικές χώρες, ιδιαίτερα με εκείνες του Κόλπου, δεν μπορούν να αποσυρθούν από τη Μέση Ανατολή όπου τα επιμέρους συμφέροντα αλληλοσυγκρούονται και αλληλεπικαλύπτονται.

Αν και ο Ντόναλντ Τραμπ εκφράζει, με τη γνωστή του υπεροψία, την αδιαφορία του για τη Συρία —την οποία θεωρεί shithole — δεν παύει να ακροβατεί, αναγκαστικά, ανάμεσα στην πολιτική του Ερντογάν και της Σαουδικής Αραβίας από τη μία πλευρά, και του Ισραήλ από την άλλη.

Είναι λοιπόν σαφές ότι η συμβολή των ΗΠΑ στον περιορισμό των ισλαμιστικών συμμοριών είναι αναπόφευκτη προκειμένου η νέα κυβέρνηση της Δαμασκού:

1) να μην απειλεί τον σημαντικότερο περιφερειακό τους σύμμαχο, το Ισραήλ

και

2) να μη κατακερματιστεί η Συρία σε εμπόλεμους θύλακες —κάτι εξαιρετικά πιθανό, εφόσον, προς το παρόν, στην πραγματικότητα εδώ και πολλά χρόνια, το έδαφος έχει μοιραστεί μεταξύ κουρδικών δυνάμεων και ποικίλων ισλαμιστικών ομάδων που συγκρούονται μεταξύ τους.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, ο Ντόναλντ Τραμπ επιδιώκει διπλωματική και εμπορική συμφωνία για την εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας, η οποία πιστεύει ότι θα αποδυναμώσει και θα ταπεινώσει το Ιράν.

Παραλλήλως, η ρητορική του είναι, δυνάμει, εμπρηστική: κατά την πρώτη του θητεία, χλεύασε τη Συρία —η οποία έχει ιστορία χιλιετιών— ως χώρα «άμμου και θανάτου»· τίποτα δεν δείχνει ότι αυτή η ρητορική θα αλλάξει. Ήδη, χαρακτήρισε τις ευρωπαϊκές χώρες «μικρές» και το αυτοκρατορικό του ύφος στην Παναγία των Παρισίων δυσαρέστησε τους Γάλλους: εκ φύσεως, τόσο οι ΗΠΑ, όσο και ο ίδιος ο Τραμπ, παρεμβαίνουν στις υποθέσεις των άλλων χωρών και, όπως όλοι ξέρουμε, συνήθως με αλλοπρόσαλλο τρόπο. Ούτε αυτό μπορεί να αλλάξει.

Οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να παίξουν θετικό ρόλο υποστηρίζοντας τις μετριοπαθείς ομάδες της πρώην αντιπολίτευσης στον Άσαντ και προσπαθώντας να προστατέψουν τους Κούρδους οι οποίοι κινδυνεύουν από την Τουρκία. Σήμερα υπάρχουν περίπου 900 Αμερικανοί στρατιώτες ανατολικά του Ευφράτη και σε μια ζώνη 55 χιλιομέτρων στα σύνορα με το Ιράκ και την Ιορδανία. Η επίσημη αποστολή τους είναι να αντιμετωπίσουν το Ισλαμικό Κράτος που έχει περιοριστεί σε στρατόπεδα στην έρημο και να εκπαιδεύσουν και να εξοπλίσουν τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (τις SDF: Κούρδους και λιγοστούς φιλο-αμερικανούς Άραβες), οι οποίες, μεταξύ άλλων, αστυνομεύουν στρατόπεδα μαχητών του Ισλαμικού Κράτους και των οικογένειών τους. Η εν λόγω ιχνή αμερικανική παρουσία υποτίθεται ότι χρησιμεύει και στην αναχαίτιση της μεταφοράς όπλων από το Ιράν στη Χεζμπολά - δεν το πιστεύω καθόλου.

Με λίγα λόγια, αν και ο Ντόναλντ Τραμπ διατηρεί τα απομονωτικά του ένστικτα, τα οποία έχουν αντίκτυπο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν έχει πολλά περιθώρια να τα κάνει πράξη: αν και στην πρώτη του θητεία έβαλε τέλος στη χρηματοδότηση της CIA σε ορισμένους «μετριοπαθείς» αντάρτες (whatever that means) και το 2019 απέσυρε τις (λιγοστές) αμερικανικές δυνάμεις από τη βόρεια Συρία, η απόφαση δεν είναι τόσο εντυπωσιακή όσο ακούγεται· ούτε τόσο δική του όσο την παρουσιάζει. Άλλωστε, παρά την «απόσυρση» επί Τραμπ, όταν ο Άσαντ διέταξε επίθεση με χημικά όπλα κατά την οποία σκοτώθηκαν άμαχοι, εκτοξεύτηκαν 59 πύραυλοι Κρουζ σε αεροδρόμιο της Συρίας, ενώ οι κυρώσεις κατά της επίσημης κυβέρνησης διπλασιάστηκαν. Ορισμένα πρόσωπα από το περιβάλλον του Τραμπ, όπως η Tulsi Gabbard, διαφωνούσαν με την αμερικανική πολιτική στη Συρία εγείροντας υποψίες ότι στήριζαν τον Άσαντ και τη Ρωσία.

Αν και η πλειοψηφία των Αμερικανών έχει κουραστεί από τις αδιέξοδες εκστρατείες στο εξωτερικό, ιδιαίτερα σε χώρες όπως οι μεσανατολικές όπου δεν διαφαίνεται δημοκρατική προοπτική δυτικού τύπου, η επικείμενη διοίκηση του Ντόναλντ Τραμπ θα έχει ισχυρές δεσμεύσεις τόσο προς την Άγκυρα, όσο και προς τη Μόσχα.

Ενώ ο Τζο Μπάιντεν στήριζε με σαφήνεια τους Κούρδους, ο Τραμπ δεν μπορεί να το κάνει διότι θα δυσαρεστήσει τον Ερντογάν ο οποίος επιδιώκει να αποκτήσει εξουσία στη Συρία κατατροπώνοντας την κουρδική μειονότητα με την οποία έχει έμμονη ιδέα.

Ευαίσθητη είναι η κατάσταση των σχέσεων και με τον Πούτιν, ο οποίος φέρεται να στηρίζει τον Ντόναλντ Τραμπ εφόσον οι δύο ηγέτες έχουν κοινές αξίες και ένα κοινό πρόβλημα προς επίλυση: τη ρωσο-ουκρανική σύγκρουση.

H αμερικανική ηγεσία έχει μαύρα μεσάνυχτα για πολλές σκοτεινές γωνίες της συριακής κοινωνίας τις οποίες ίσως φωτίσει η ανατροπή του Άσαντ. Και θα βρει ανυπέρβλητες δυσκολίες στην προσπάθειά της να προασπίσει το Ισραήλ το οποίο ζητεί, δικαίως από την πλευρά του, αποστρατιωτικοποιημένες ζώνες σε όλο το μήκος των συνόρων του. Το αν πράττει σωστά με το να βομβαρδίζει στρατιωτικούς στόχους στη Συρία —60 μέσα σε μια εβδομάδα— είναι άλλη ιστορία.

Πρέπει ωστόσο να ληφθεί υπόψη ότι…

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Σάββατο, Δεκεμβρίου 28, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες , , , ,

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ – ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ερχονται εκπαραθυρώσεις

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Από τους πρώτους μήνες, αφότου οι Μπολσεβίκοι κατέλαβαν την εξουσία, με το πραξικόπημα που ονόμασαν επανάσταση, αντιμετώπισαν ένα δίλημμα: Να εξαγάγουν την επανάστασή τους στα γύρω κράτη, ώστε να εκπληρωθούν και τα ρηθέντα υπό των προφητών, ή να συγκεντρωθούν πρώτα στην εδραίωση του σοσιαλισμού στο εσωτερικό της χώρας;

Δυστυχώς, επικράτησε η εδραίωση του σοσιαλισμού σε μία χώρα και έτσι το πείραμα αυτό διήρκεσε εβδομήντα χρόνια.

Αντιθέτως, αν είχε επικρατήσει η γραμμή του Τρότσκι για την εξαγωγή της επανάστασης στη Γερμανία, το πείραμα του κομμουνισμού θα είχε καταρρεύσει μέσα σε μία δεκαετία. Ενδεχομένως, δε, ο 20ός αιώνας να είχε γλιτώσει από τον Χίτλερ, αλλά το κόβω εδώ.

Μεταφερθήκαμε στη Ρωσία του 1917, επειδή από τη συγκεκριμένη οπτική γωνία της Ιστορίας μπορούμε να δούμε και να καταλάβουμε καλύτερα αυτό που συμβαίνει τώρα στη Συρία. Αν ο ηγέτης τους είναι όσο έξυπνος εμφανίζεται στις δημόσιες παρεμβάσεις του, αλλά και στα μηνύματα που στέλνει προς το εξωτερικό, τότε οπωσδήποτε έχει καταλάβει ότι επανάσταση και μέσα και έξω σημαίνει αυτοκτονία. Εξασφαλίζει λοιπόν πρώτα την καλή θέληση των τρίτων, αποδεικνύοντας ότι δεν έχει σκοπό να προκαλέσει προβλήματα στο εξωτερικό και έπειτα συγκεντρώνεται στην εγκαθίδρυση του καθεστώτος στο εσωτερικό.

Εξάλλου, δεν είναι ανάγκη να πάνε τόσο πίσω οι τζιχαντιστές της Συρίας για να το καταλάβουν αυτό. Φτάνει να κοιτάξουν το παράδειγμα των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και έχουν τον οδικό χάρτη που πρέπει να ακολουθήσουν. Την πρώτη φορά που κατέλαβαν την εξουσία στο Αφγανιστάν, οι Ταλιμπάν ξεκίνησαν με δημόσιες εκτελέσεις σε γήπεδα, λιθοβολισμούς, εκπαραθυρώσεις ομοφυλόφιλων κ.λπ. Είδαν πώς κατέληξε όλο αυτό και, την επόμενη φορά που τους δόθηκε ξανά η ευκαιρία, επέβαλαν το σύστημά τους σταδιακά, αφού πρώτα έπεισαν τους παλιούς εχθρούς τους στο εξωτερικό για τις ειρηνικές προθέσεις τους.

Αυτό ακριβώς κάνει τώρα ο Γκολάνι στη Συρία, μην αμφιβάλλετε. Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι ο ίδιος είναι ένας πονηρός ρεαλιστής (πείτε τον και απατεώνα, δεν θα παρεξηγηθώ…) και ότι είναι έτοιμος να το γυρίσει και να ξεχάσει τα περί ισλαμικού κράτους, οι ηλίθιοι που τον πίστεψαν και τον ακολούθησαν στον πόλεμο πώς θα αντιδράσουν;

Ποιον θα θέλουν να παλουκώσουν εκεί επί τόπου;

Λοιπόν, ας μην αυταπατώμεθα για το μέλλον της Συρίας. Για τις γυναίκες, κατ’ αρχάς, για τους ομοφυλόφιλους και, γενικώς, για τους διαφορετικούς, αυτό το μέλλον δεν θα είναι ευχάριστο.

Αν τώρα αναρωτιέστε, εμείς ως Δύση τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για αυτές τις μορφές ανθρώπινης δυστυχίας που επιφέρει η επιβολή ισλαμικού καθεστώτος, η απάντηση είναι…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Κυριακή, Δεκεμβρίου 22, 2024 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)