ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΙΣΛΑΜΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Κουίζ για (πολύ) προχωρημένους

 

Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ 

Ποιοι είναι οι συντάκτες του παρακάτω κειμένου, που αναφέρεται στα έκτροπα της Γαλλίας του 2023 και του 2024 και ξαναέγινε της μόδας πρόσφατα;

«Σε αυτό το πλαίσιο, πιστοί στην παράδοσή μας να υποστηρίζουμε τους αγώνες και τα αιτήματα του κοινωνικού κινήματος, προσφέρουμε μια αναθεωρημένη και ενημερωμένη έκδοση του εγχειριδίου μας για την υπεράσπιση ενάντια σε νέες μορφές φίμωσης των κοινωνικών αιτημάτων.

Αυτός ο πρακτικός οδηγός για τους διαδηλωτές τους ενημερώνει για τα δικαιώματά τους και το νομικό πλαίσιο που αφορά τους ελέγχους ταυτότητας, την αστυνομική κράτηση, τις πιθανές κατηγορίες, τις άμεσες εμφανίσεις στο δικαστήριο και τις αστυνομικές και δικαστικές βάσεις δεδομένων. Παρέχει επίσης πρακτικές συμβουλές για το πώς να αντιδράσει κανείς σε κάθε περίπτωση.

Πού βρισκόμαστε, το 2024, όσον αφορά την καταστολή των μορφών συλλογικής έκφρασης από τη δημοσίευση, τον Απρίλιο του 2005, του πρώτου μας Οδηγού για τους Συλληφθέντες Διαδηλωτές; 

Πολλά εμπόδια έχουν καταρρεύσει μπροστά στην αυξανόμενη και ολοένα και πιο ποικιλόμορφη ποινικοποίηση των κινημάτων διαμαρτυρίας.

Το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων το 2018, οι κινητοποιήσεις κατά του νόμου για την «παγκόσμια ασφάλεια» το 2021, κατά της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού συστήματος το 2023, οι πρόσφατες διαδηλώσεις υποστήριξης του παλαιστινιακού λαού... Όλες αυτές οι κινητοποιήσεις έχουν κοινό ότι έχουν αποτελέσει πεδίο σημαντικών νέων καταχρήσεων που αποσκοπούν στον περιορισμό της ελευθερίας διαδήλωσης και της ελευθερίας της έκφρασης. Η κατάχρηση της αστυνομικής κράτησης και των αντιτρομοκρατικών μέτρων για τους σκοπούς της διατήρησης της τάξης και της λογοκρισίας της δημοκρατικής έκφρασης πολλαπλασιάζεται σε σημείο που απειλεί τη δημοκρατική ισορροπία του κράτους δικαίου.»

Είναι μανιφέστο ακροαριστερών φοιτητών;  

Είναι οδηγός από το νομικό τμήμα ενός ακροαριστερού κόμματος για τα μέλη του που συλλαμβάνονται στις ταραχές; 

Είναι έκδοση ενός συνδικαλιστικού οργάνου δικηγόρων με ακροαριστερές απόψεις;

ΟΧΙ! Είναι έκδοση της Ένωσης Δικαστών Syndicat de la Magistrature, του Μαΐου 2024 με τίτλο «Οδηγός για τους Συλληφθέντες Διαδηλωτές». 

Στη Γαλλία επιτρέπεται οι δικαστές να εκδηλώνουν κομματικές και ιδεολογικές προτιμήσεις. Η ακροαριστερή Ένωση Syndicat de la Magistrature είναι το δεύτερο μεγαλύτερο συνδικαλιστικό όργανο των Γάλλων Δικαστών και παίρνει το 25% - 30% των ψήφων!

Η Γαλλία του 2026 είναι η Ελλάδα του 2009 στο πολύ μεγαλύτερο και στο πολύ χειρότερο. 

Επόμενο κουίζ:  

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΤΑΡΙΑ και ΔYTIKOI ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Οι όμορφοι πολιτισμοί όμορφα καίγονται

Η Γαλλική κουζίνα αγαπάει το ταρτάρ. Ήρθε η ώρα να μπούνε οι ιδιοι οι Γάλλοι στο μενού. https://t.co/28BAua1wIs

— Kojak (@kozag3) October 4, 2026

Τυπικό 15μελές στη Γαλλία, ζητάει εκδρομή. https://t.co/6JgdLghbSQ

— Kojak (@kozag3) October 14, 2026

 

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο 

Του Θάνου Τζήμερου

Οι ιστορικοί του μέλλοντος (αν υπάρξουν), μελετώντας την κατάρρευση του Δυτικού Πολιτισμού, θα ορίσουν τον Απρίλιο του 1968, ως το εναρκτήριο σημείο της τελικής φάσης της ιστορίας του: της πτώσης.

Εκείνον τον μήνα, Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι, γκρέμισαν με τα ίδια τους τα χέρια έναν από τους πυλώνες της δημοκρατίας και του οικονομικού τους θαύματος: την Αρχή της Ελευθερίας των Συμβάσεων. Στις 11 του μήνα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Λύντον Τζόνσον, υπέγραψε τον Fair Housing Act, τον πρώτο "αντιρατσιστικό" νόμο που επιχειρούσε να κάνει κουμάντο στην περιουσία σου. Eίχε περάσει από τη Βουλή την προηγούμενη μέρα, με ψήφους 250 υπέρ και 172 κατά, και από τη Γερουσία, έναν μήνα νωρίτερα, με 71-20.

Μια εβδομάδα πριν, είχε δολοφονηθεί ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Στο φορτισμένο κλίμα των ημερών, ο πρόεδρος Τζόνσον ήθελε να καθησυχάσει τους μαύρους που τον είχαν ψηφίσει: οι "κακοί λευκοί" δεν θα μπορούν πια να μην σας νοικιάζουν τα σπίτια τους. Όσοι επιμένουν είναι ρατσιστές και θα τιμωρούνται.

Όμως, πότε μια άρνηση έχει καθαρά ρατσιστικό υπόβαθρο και πότε οφείλεται στο ότι ο υποψήφιος δεν έπεισε για τη φερεγγυότητά του;

Και πόθεν προέκυψε ο "ρατσισμός";

Αν φοβάσαι ότι το μέλος μιας συγκεκριμένης φυλής είναι πιθανόν να παρουσιάσει στην ατομική του συμπεριφορά τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της φυλής του, και το σπίτι σου να γίνει σκουπιδότοπος ή να μη βρεις ούτε τα κουφώματα, γιατί είναι τιμωρητέο το να μην θες να εκτεθείς σ’ αυτόν τον κίνδυνο και να αναλάβεις αυτό το ρίσκο;

Ακόμα κι αν η άρνηση προήλθε από προκατάληψη ή εντελώς εσφαλμένη κρίση του ιδιοκτήτη, με ποιο δικαίωμα του στερείς αυτό το δικαίωμα;

Την απάντηση δεν μπόρεσε να την δώσει ο Fair Housing Act, μολονότι προέβλεπε λεπτομερή κριτήρια και εξαιρέσεις. Όσοι τον ψήφισαν, πιστεύοντας ότι επιταχύνουν με νομικά εργαλεία κοινωνικές διεργασίες και προσαρμογές που απαιτούν χρόνο, δεν κατάλαβαν ότι άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου, και οι άνεμοι του δικαιωματισμού θα σάρωναν τις δυτικές κοινωνίες τις επόμενες δεκαετίες, μέχρι να τις ισοπεδώσουν.

 

Ο νόμος του 1968 κατέστησε παράνομη οποιαδήποτε διάκριση στον τομέα της στέγασης βάσει τεσσάρων χαρακτηριστικών: φυλής, χρώματος, θρησκείας και εθνικής καταγωγής. (Το 1974 προστέθηκε το φύλο και το 1988, η οικογενειακή κατάσταση και η αναπηρία, σωματική ή πνευματική. Το 2021 ή έννοια "φύλο" επεκτάθηκε σε όλες τις κατηγορίες της woke βεντάλιας.) Πλέον ήσουν υποχρεωμένος να εξηγείς στο δικαστήριο για ποιον λόγο δεν νοίκιασες το σπίτι στον μειονοτικό. Το "δεν μου άρεσε η φάτσα του", "δεν είχαμε χημεία", "το μάτι του γυάλιζε" δεν γίνονταν αποδεκτά. Κι αν δεν έπειθες, μαύρο φίδι που σ’ έτρωγε: αποζημιώσεις στον απορριφθέντα ενοικιαστή για ηθική βλάβη, ψυχική οδύνη, αμοιβές δικηγόρου, και εξοντωτικά πρόστιμα για ρατσιστική συμπεριφορά, μαζί με δικαστικές διαταγές που "πάγωναν" το ακίνητο μέχρι να τελεσιδικήσει η υπόθεση.

Το ίδιο έκανε, τις ίδιες μέρες, η κυβέρνηση των Εργατικών στο Ηνωμένο Βασίλειο, με τον Race Relations Bill. Ήδη, από το 1958, ξεσπούσαν ταραχές με φυλετικό υπόβαθρο, καθώς η μαζική μετανάστευση αφροασιατών στο ΗΒ συμπλήρωνε δεκαετία, και κάποιες περιοχές είχαν ήδη γκετοποιηθεί.

Βέβαια, οι διαφορές, ποσοτικές και ποιοτικές, του προβλήματος της διαχείρισης των μειονοτήτων ανάμεσα σε ΗΠΑ και ΗΒ, ήταν τότε τεράστιες. Το ποσοστό των Αφροαμερικανών ξεπερνούσε το 11% του συνόλου. Μαζί με τις υπόλοιπες μειονότητες έφτανε το 13%. Στις Πολιτείες του Νότου, οι Αφροαμερικανοί ήταν το 20% έως το 40% του πληθυσμού. Αντίθετα, στο ΗΒ, οι μαύροι ήταν μόλις 0,8%. Μαζί με τους Ασιάτες έφταναν το 1,5%. Ωστόσο, επειδή ήταν συγκεντρωμένοι σχεδόν αποκλειστικά σε συγκεκριμένες βιομηχανικές πόλεις (Λονδίνο, Μπέρμιγχαμ, Μπράντφορντ, Λιντς), οι κοινότητές τους γίνονταν ορατές.

Αλλά και η φύση αυτών των πληθυσμών διέφερε ριζικά.

Οι Αφροαμερικανοί δεν ήταν μετανάστες. Ζούσαν στο αμερικανικό έδαφος για πάνω από 300 χρόνια, είχαν πολεμήσει σε όλους τους πολέμους των ΗΠΑ και δεν είχαν άλλη πατρίδα για να επιστρέψουν.

Στο ΗΒ, η συντριπτική πλειονότητα των μη λευκών, το 1968, ήταν φρέσκοι μετανάστες: η γενιά Windrush της Καραϊβικής (από το όνομα του πλοίου που τους μετέφερε), και πληθυσμοί από την Ινδία και το (τότε ενιαίο) Πακιστάν.

Οι Αφροαμερικανοί μοιράζονταν την ίδια γλώσσα, την ίδια θρησκεία και τις ίδιες βασικές πολιτισμικές καταβολές με τη λευκή πλειονότητα. Η διεκδίκησή τους δεν ήταν η διατήρηση μιας ξένης κουλτούρας, αλλά η πλήρης πρόσβαση στα πολιτικά και αστικά δικαιώματα που τους στερούσε ο θεσμικός αποκλεισμός.

Όμως, στο ΗΒ, εκτός από τους Τζαμαϊκανούς που ήταν Χριστιανοί και αγγλόφωνοι, οι Νοτιοασιάτες μιλούσαν άλλες γλώσσες και έφερναν μαζί τους ήθη, έθιμα και θρησκευτικούς κανόνες, ξένους με τον δυτικό τρόπο ζωής, τους οποίους, επιπλέον, απαιτούσαν να διατηρήσουν. Πώς θα συνυπήρχαν με τους γηγενείς;

(Στην πορεία, οι Ινδουιστές και οι Σιχ επένδυσαν στην εκπαίδευση των παιδιών τους, με αποτέλεσμα οι επόμενες γενιές να ενσωματωθούν σε μεγάλο βαθμό και να μετατοπιστούν πολιτικά προς συντηρητικές αντιλήψεις. Όμως οι Μουσουλμάνοι, Πακιστανοί και Μπαγκλαντεσιανοί, παρέμειναν, σε μεγάλο ποσοστό, χαμηλής μόρφωσης, αντιμετωπίζοντας υψηλά ποσοστά φτώχειας, ανεργίας και πολιτισμικής απομόνωσης, γεγονός που καταδεικνύει την "ικανότητα" της θρησκείας να διαφοροποιεί ανθρώπους με κοινή ή συγγενική φυλετική καταγωγή.)

Το νομοσχέδιο Race Relations Bill, προκάλεσε εντονότατες αντιδράσεις.

Σε μια περιφερειακή κομματική συγκέντρωση των Συντηρητικών στις 20 Απριλίου, ένας διορατικός πολιτικός είπε, μεταξύ άλλων, τα εξής:

"Η υπέρτατη λειτουργία της πολιτικής ικανότητας είναι να προλαμβάνει τα δεινά που μπορούν να αποφευχθούν. Στην προσπάθειά της να το κάνει αυτό, συναντά εμπόδια που είναι βαθιά ριζωμένα στην ανθρώπινη φύση. Ένα είναι ότι, εξ ορισμού, τέτοια δεινά δεν είναι αποδεδειγμένα, μέχρι να συμβούν: σε κάθε στάδιο της αρχικής τους εκδήλωσης υπάρχει περιθώριο για αμφιβολίες και για διαφωνίες: είναι πραγματικά ή φανταστικά; Επίσης, τραβούν λίγο την προσοχή, σε σύγκριση με τα τρέχοντα προβλήματα, που είναι και αδιαμφισβήτητα και πιεστικά. Έτσι η πολιτική ενδίδει στον πειρασμό να ασχολείται με το σήμερα, εις βάρος του μέλλοντος".

"Σε 15 ή 20 χρόνια, με τις τρέχουσες τάσεις, θα υπάρχουν σε αυτή τη χώρα τριάμισυ εκατομμύρια μετανάστες από την Κοινοπολιτεία και οι απόγονοί τους. (…) Ολόκληρες περιοχές, πόλεις και τμήματα πόλεων σε όλη την Αγγλία θα καταλαμβάνονται από πληθυσμούς μεταναστών και μεταναστευτικού υποβάθρου. Με την πάροδο του χρόνου, το ποσοστό αυτών που είναι απόγονοι μεταναστών, θα αυξάνεται ραγδαία. (…) Πρέπει να είμαστε τρελοί ως έθνος για να διευκολύνουμε την ετήσια εισροή περίπου 50.000 ατόμων. (…) Είναι σαν να παρακολουθούμε ένα έθνος να στήνει τη δική του νεκρική πυρά."

"Δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο χυδαία παρανόηση της πραγματικότητας από αυτήν που έχουν όσοι απαιτούν επίμονα νομοθεσία, όπως την αποκαλούν, "κατά των διακρίσεων”. (…) Η ψήφιση αυτού του νόμου είναι σαν να βάζεις φωτιά στο μπαρούτι. (…)

Ενώ, για τον μετανάστη, η είσοδος σε αυτή τη χώρα ήταν πρόσβαση σε προνόμια και ευκαιρίες που αναζητούνταν με ανυπομονησία, ο αντίκτυπος στον υπάρχοντα πληθυσμό ήταν πολύ διαφορετικός. Για λόγους που δεν μπορούσαν να κατανοήσουν, και σε εκτέλεση μιας απόφασης, για την οποία δεν τους ρώτησαν ποτέ, βρέθηκαν ξένοι στην ίδια τους τη χώρα. (…) Το αίσθημα ότι αποτελούν διωκόμενη μειονότητα, που αυξάνεται μεταξύ των απλών Άγγλων στις περιοχές της χώρας που επηρεάζονται, είναι κάτι που όσοι δεν έχουν άμεση εμπειρία δύσκολα μπορούν να φανταστούν."

"Η άλλη επικίνδυνη αυταπάτη από την οποία υποφέρουν όσοι εκούσια ή με άλλο τρόπο δεν βλέπουν την πραγματικότητα, συνοψίζεται στη λέξη: ένταξη. Το να ενσωματωθείς σε έναν πληθυσμό σημαίνει να γίνεις αδιαίρετος από τα άλλα μέλη του. (…) Το να φανταστεί κανείς ότι αυτό έχει στο μυαλό της η πλειονότητα των μεταναστών και των απογόνων τους είναι μια γελοία και επικίνδυνη παρανόηση."

"Η διεκδίκηση ειδικών κοινοτικών δικαιωμάτων (ή θα έπρεπε να πούμε τελετουργιών;) οδηγεί σε επικίνδυνο κατακερματισμό εντός της κοινωνίας. Αυτός ο κοινοτισμός είναι ένα καρκίνωμα. (…) Για αυτά τα επικίνδυνα και διχαστικά στοιχεία, η νομοθεσία που προτείνεται στο Νομοσχέδιο για τις Φυλετικές Σχέσεις είναι το ίδιο το υλικό που χρειάζονται για να ευδοκιμήσουν (…) να οργανωθούν για να ενώσουν τα μέλη τους, να αναστατώσουν και να κάνουν εκστρατείες εναντίον των συμπολιτών τους και να κυριαρχήσουν στους υπόλοιπους με τα νόμιμα όπλα που θα τους έχουν δώσει οι αδαείς και οι κακώς ενημερωμένοι. Καθώς κοιτάζω μπροστά, είμαι γεμάτος με δυσοίωνο προαίσθημα. Όπως ο Ρωμαίος, φαίνεται να βλέπω "τον ποταμό Τίβερη να αφρίζει από πολύ αίμα”".

"Μόνο η αποφασιστική και επείγουσα δράση θα αποτρέψει αυτή την εξέλιξη, όσο υπάρχει καιρός. Δεν ξέρω αν θα υπάρξει η δημόσια βούληση για αυτή την ενέργεια. Ξέρω όμως ότι το να βλέπεις και να μην μιλάς θα ήταν η μεγαλύτερη προδοσία".

 

Ήταν ο  Ήνοκ Πάουελ, πρώην υπουργός, ένας εξαιρετικά μορφωμένος ευπατρίδης από το Μπέρμιγχαμ και πολυσύνθετη προσωπικότητα: γλωσσολόγος, πανεπιστημιακός καθηγητής Αρχαίων Ελληνικών στα 25 του, ταξίαρχος στον Β’ ΠΠ στα 30 του, συγγραφέας.

Η ομιλία του, που έμεινε στην ιστορία ως "ποταμοί αιμάτων", προκάλεσε σάλο.

"Επιτέλους κάποιος το είπε" έλεγαν οι μεν, "κλείστε στην φυλακή τον ρατσιστή", οι δε.

Μολονότι οι δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι το 67% έως το 82% των Βρετανών συμφωνούσε με τον Πάουελ, και στο ταχυδρομείο του έφτασαν πάνω από 100.000 γράμματα υποστήριξης, η οργανωμένη επίθεση αριστερών, φιλελεύθερων και κεντροδεξιών πολιτικών, δημοσιογράφων και "διανοούμενων", ανάγκασε τον Έντουαρντ Χηθ, τον αρχηγό των Συντηρητικών, να τον απολύσει από σκιώδη Υπουργό Άμυνας και να τον βάλει στο περιθώριο.

Ο νόμος, τελικά, ψηφίστηκε τον Οκτώβριο του 1968. Εκτός από τη στέγαση, απαγόρευε τις "φυλετικές" (υπαρκτές ή ανύπαρκτες) διακρίσεις στην αγορά εργασίας, στις τραπεζικές εργασίες, στις ασφάλειες, στην ψυχαγωγία, στο εμπόριο, μέχρι και στον συνδικαλισμό!

"Δεν πήρα την προαγωγή γιατί είμαι μουσουλμάνος" έλεγε ο Αχμέτ. Κι ο εργοδότης, που θα του είχε κολλήσει ήδη η ρετσινιά του ρατσιστή, θα έπρεπε να αποδείξει στο δικαστήριο ότι δεν την πήρε λόγω έλλειψης ικανοτήτων. Φυσικά για να υποστηριχθεί διοικητικά αυτή η παράνοια δημιουργήθηκε μια φαραωνική και πολυέξοδη γραφειοκρατία που αναλάμβανε να εξετάσει μία προς μία όλες τις καταγγελίες για ρατσιστική συμπεριφορά και έστελνε μυστικούς "testers" για να παγιδεύουν τους πολίτες, φορτώνοντάς τους το κόστος της και φρενάροντας τη βρετανική Οικονομία, διότι κάθε επιχειρηματική απόφαση έπρεπε να αποδεικνύει ότι "συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις" του νομοθέτη.

Το καρκίνωμα του δικαιωματισμού είχε πια γίνει διηθητικό. Σε 4 χρόνια πέρασε τη Μάγχη. Και εκεί εγκαταστάθηκε σε όλα τα όργανα, σε όλους τους ιστούς.

Βρίσκοντας άφθονη τροφή στις αριστερές εμμονές της γαλλικής κοινωνίας και της γαλλικής ελίτ, απέκτησε τερατώδεις διαστάσεις: ο Νόμος Pleven του 1972 δεν έμεινε στις χρηματικές ποινές, αλλά κατέστησε ποινικό αδίκημα, που τιμωρείται με φυλάκιση και πρόστιμο, την άρνηση ενός ιδιοκτήτη να νοικιάσει ή ενός εργοδότη να προσλάβει.

Τα "προστατευόμενα" κριτήρια σήμερα έχουν φτάσει τα… 26 και περιλαμβάνουν τα πάντα: φύλο (όπως το φαντάζεται ο καθένας), σεξουαλικό προσανατολισμό, καταγωγή, εθνότητα, φυλή, γλώσσα, ήθη, επώνυμο, τόπο κατοικίας, θρησκεία, πεποιθήσεις, πολιτικές απόψεις, συνδικαλιστική δραστηριότητα, υγεία, ηλικία, αναπηρία, απώλεια αυτονομίας, σωματικά χαρακτηριστικά, γενετικά χαρακτηριστικά, εξωτερική εμφάνιση, σωματική εμφάνιση, οικογενειακή κατάσταση, εγκυμοσύνη, ευάλωτη θέση λόγω οικονομικής κατάστασης, τραπεζική διεύθυνση (κριτήριο που προστέθηκε για να εμποδίσει τον αποκλεισμό ατόμων που διαμένουν σε υποβαθμισμένες περιοχές ή έχουν λογαριασμό σε συγκεκριμένα υποκαταστήματα), ιδιότητα θύματος ή μάρτυρα σε υποθέσεις κακοποίησης, σεξουαλικής παρενόχλησης και διαφθοράς!

Εμφανίζεται δηλαδή στον Γάλλο εργοδότη μια Αφρικανή, έγκυος, 150 κιλά, γεμάτη τατουάζ και piercing, που έχει καταγγείλει στο παρελθόν σεξουαλική παρενόχληση, δεν μιλάει Γαλλικά και δεν έχει μία. Αν αρνηθεί να την προσλάβει θα φάει μέχρι 3 χρόνια φυλακή και θα πληρώσει μέχρι 45.000 πρόστιμο. Στην καλύτερη περίπτωση θα τον τρέχει στα δικαστήρια και, όπως στην Ελλάδα, ισχύει και στη Γαλλία το "πού θα πέσεις". Αν πέσει σε καμμιά αλληλέγγυα δικαστίνα, που ως φοιτήτρια ήταν στη νεολαία του Μελανσόν και τώρα συνδικαλίζεται στην ακροαριστερή ένωση δικαστών Syndicat de la Magistrature, την έβαψε. (Ναι, στη Γαλλία επιτρέπεται οι δικαστές να εκδηλώνουν κομματικές και ιδεολογικές προτιμήσεις. Περισσότεροι από τους μισούς είναι αριστεροί! Και το 70%, γυναίκες.)

Αφού λοιπόν ο δικαιωματισμός εδραιώθηκε για τα καλά στη Γαλλία, έκανε μετάσταση και στην έδρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σ’ αυτό, είχαν κομβικό ρόλο δύο Έλληνες: ο Δημήτρης Ευρυγένης και η Άννα Διαμαντοπούλου.

Μέχρι το 1997, η ΕΕ δεν είχε τη θεσμική αρμοδιότητα να νομοθετεί για κοινωνικά δικαιώματα ή φυλετικές διακρίσεις. Αν ένας μετανάστης υφίστατο φυλετική διάκριση, υπήρχε μόνο το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου όπου μπορούσε να προσφύγει. Αλλά η ΕΕ δεν είχε κανένα νομικό εργαλείο για να παρέμβει. Βέβαια, έκανε γνωστές τις αντιλήψεις της με πολιτικές διακηρύξεις "κατά του Ρατσισμού και της Ξενοφοβίας" και με συστάσεις. Δεν ήταν, όμως, δεσμευτικές.

Το 1990, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με πρωτοβουλία του ευρωβουλευτή της ΝΔ, Δημήτρη Ευρυγένη συνέταξε μια έκθεση "για την άνοδο του φασισμού και του ρατσισμού" στην Ευρώπη, καλώντας τα κράτη - μέλη να λάβουν μέτρα.

Η Έκθεση Ευρυγένη μηρύκαζε το κυρίαρχο αφήγημα: οι μετανάστες δεν ενσωματώνονται, γιατί οι κυβερνήσεις δεν ξοδεύουν όσα λεφτά πρέπει και γιατί αντιμετωπίζουν διακρίσεις στην καθημερινή ζωή από τους Ευρωπαίους, που είναι ρατσιστές. Άρα, πρέπει να δώσουμε κι άλλα λεφτά στις "δομές ενσωμάτωσης", να προστατεύσουμε περισσότερο τις "ευπαθείς και ευάλωτες" μειονότητες και να κυνηγήσουμε περισσότερο τους ρατσιστές ισλαμοφοβικούς, αφροφοβικούς, ασιατοφοβικούς, γενικά φοβικούς Ευρωπαίους: με φίμωση, με πρόστιμα, με φυλακίσεις.

Το 1997, που ορίστηκε ως Ευρωπαϊκό Έτος κατά του Ρατσισμού, η ΕΕ ίδρυσε το Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο των Φαινομένων Ρατσισμού και Ξενοφοβίας (EUMC, νυν FRA) στη Βιέννη.

Έκανε όμως και κάτι άλλο: με τη Συνθήκη του Άμστερνταμ, απέκτησε για πρώτη φορά το νομικό δικαίωμα να συντάσσει "αντιρατσιστικές" Οδηγίες, που τα κράτη - μέλη υποχρεούνται να ενσωματώνουν στη νομοθεσία τους.

Έτσι, το 2000, όταν Επίτροπος Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων ήταν η Άννα Διαμαντοπούλου, εξέδωσε τις Οδηγίες για τη Φυλετική Ισότητα (2000/43/ΕΚ) και για την Ίση Μεταχείριση στην Απασχόληση (2000/78/ΕΚ). Το σύνολο πλέον των κρατών της ΕΕ παραδιδόταν στο πολυδαίδαλο, αδηφάγο και τοξικό οικοσύστημα του δικαιωματισμού, των ποσοστώσεων, των σημάτων συμπερίληψης, όλης αυτής της αισχρής κουλτούρας που αντιστρέφει τη σχέση αιτίου - αποτελέσματος και τις έννοιες θύτη και θύματος.

Η πρεμούρα με την οποία ψηφίστηκαν οι οδηγίες το 2000 οφειλόταν και σε ένα πολιτικό σοκ: την είσοδο του αντιμεταναστευτικού κόμματος του Γιοργκ Χάιντερ, FPÖ, στην κυβέρνηση της Αυστρίας. Χτύπησε κόκκινος συναγερμός στους αρχιερείς της πολιτικής ορθότητας και αποφάσισαν να πάρουν μέτρα. Μόνο που, όπως είχε επισημάνει ο Πάουελ το 1968, έριχναν λάδι στη φωτιά. Πλέον η διείσδυση του Ισλάμ γινόταν με την κάλυψη, την υποστήριξη και τη χρηματοδότηση της ΕΕ! Η υπερβολική προστασία των υπαρχόντων μεταναστών έστελνε σήμα σε εκατομμύρια που περίμεναν την ευκαιρία για να μπουκάρουν. Και η εδραίωση των παράλληλων κοινωνιών γινόταν με ασπίδα το νομικό σύμπλεγμα που είχε ως στόχο την εξάλειψή τους!

Οι υποστηρικτές αυτών των εκτρωματικών νόμων θεωρούν ότι το κράτος παρεμβαίνει στον ιδιωτικό χώρο, όχι ως "δερβέναγας", αλλά ως εγγυητής ότι κάθε άτομο θα κρίνεται με βάση την προσωπική του φερεγγυότητα. Υποστηρίζουν ότι χωρίς τέτοιους νόμους, ο αποκλεισμός των μειονοτήτων θα οδηγούσε σε συνθήκες μόνιμου φυλετικού διαχωρισμού και βίαιες εξεγέρσεις, διαλύοντας την κοινωνική συνοχή πολύ νωρίτερα.

Όμως, κατάφεραν ακριβώς το αντίθετο.

Το πλέγμα των δήθεν αντιρατσιστικών νόμων έκανε διπλή ζημιά: το δυτικό κράτος αυτοαφοπλίστηκε, και ταυτόχρονα αποψίλωσε τα αμυντικά δικαιώματα των γηγενών πολιτών. Εμπόδισε τις τοπικές κοινωνίες να χρησιμοποιήσουν αμυντικούς μηχανισμούς επιλογής.

Αν η ΕΕ επέτρεπε στην ιδιωτική σφαίρα (ιδιοκτήτες, εργοδότες) να εκφράζει ελεύθερα τις πολιτισμικές της προτιμήσεις, η ίδια η κοινωνία θα λειτουργούσε ως φυσικό "φίλτρο": όσοι δεν σκόπευαν να αφομοιωθούν θα αποθαρρύνονταν από το να μεταναστεύσουν, ενώ όσοι βρίσκονταν ήδη εκεί θα αναγκάζονταν είτε να προσαρμοστούν είτε να αποχωρήσουν. Αν εξεγείρονταν θα διέπρατταν παράνομες πράξεις και αυτό θα σήμαινε ακόμα ταχύτερη απέλαση. Θα έμεναν όσοι ενσωματώνονταν πραγματικά.

Η αντίθεση όσων κατηγορούνται ως "ρατσιστές" δεν αφορά το χρώμα του δέρματος.

Αφορά στη διατήρηση ηθών και εθίμων ασύμβατων με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και στην απροκάλυπτη πλέον πρόθεση των φορέων τους να τα επιβάλουν στους γηγενείς, υποτάσσοντάς τους.

Άλλωστε στην Ευρώπη ζουν ήδη 4,5 εκατομμύρια μετανάστες από μη μουσουλμανικές χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας (Φιλιππίνες, Ταϋλάνδη, Βιετνάμ, Κίνα, Ν. Κορέα, Ιαπωνία κ.λπ.) συμβατοί πολιτισμικά, με μη ανταγωνιστικές δοξασίες (Βουδιστές, Σιντοϊστές, Ταοϊστές, Άθρησκοι) που ουδέποτε αντιπαρατέθηκαν με τους γηγενείς και γι’ αυτό ουδέποτε αντιμετωπίστηκαν "ρατσιστικά".

Περιέργως, ποτέ η ΕΕ δεν μπήκε στον κόπο να ρωτήσει τις ηθελημένα απομονωμένες, ισλαμικές κοινωνίες μεταναστών: "θέλετε να ενσωματωθείτε";

Και όσες έγκυρες ανεξάρτητες έρευνες γνώμης  αποκάλυπταν όχι μόνο τη συντριπτική επικράτηση του "όχι", αλλά και το ότι οι νέες γενιές Μουσουλμάνων είναι σε διπλάσιο ποσοστό φανατικότεροι των γονιών τους, υποβαθμίζονταν για να μην… δώσουν τροφή στην ισλαμοφοβία!

Τα τρομοκρατικά χτυπήματα στο Παρίσι (Charlie Hebdo, Bataclan), τις Βρυξέλλες και τη Νίκαια, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι οι δράστες ήταν μεσοαστοί Ευρωπαίοι πολίτες δεύτερης ή τρίτης γενιάς, ανάγκασαν τους θεσμούς να αλλάξουν οπτική. Το 2020, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε το νέο "Σχέδιο Δράσης για την Ενσωμάτωση και την Ένταξη (2021-2027)", το οποίο για πρώτη φορά έδωσε έμφαση όχι μόνο στα δικαιώματα, αλλά και στην υποχρέωση υιοθέτησης των ευρωπαϊκών δημοκρατικών αξιών.

Too little, too late. Άλλωστε, υιοθέτηση αξιών με το ζόρι δεν γίνεται. Ούτε υπάρχει υποχρέωση χωρίς ποινή. Και η ΕΕ, δεμένη χειροπόδαρα από κανόνες που θέσπισε σε άλλες εποχές, για άλλους πληθυσμούς, για άλλα μεγέθη και άλλες συνθήκες, όπως περιγράφω εδώ, δεν έχει φτιάξει ακόμα νομικά όπλα για να αφαιρεί την υπηκοότητα και να απελαύνει ή να φυλακίζει ισοβίως, όσους απεργάζονται την αντικατάσταση του ευρωπαϊκού πολιτισμού από τον πρωτόγονο θρησκευτικό ολοκληρωτισμό, που επινόησε ένας αγράμματος καμηλιέρης στην έρημο της Αραβίας πριν 1400 χρόνια.

Την αλήθεια του "δεν θέλω να ενσωματωθώ, και ό,τι και να κάνετε δεν θα τα καταφέρετε" την διαπίστωσαν Γαλλία και ΗΒ που εφάρμοζαν δύο διαφορετικές πολιτικές.

Το ΗΒ, που αναγνωρίζει θρησκευτικές και φυλετικές κοινότητες, ανέχεται παράλληλα νομικά συστήματα, επιτρέπει σε ριζοσπάστες ιεροκήρυκες να εξαπολύουν επιθέσεις εναντίον του από το έδαφός του, συγκαλύπτει μαζικά εγκλήματα όπως του Rotherham, ξοδεύει πακτωλούς χρημάτων για φιλοξενία των εισβολέων σε ξενοδοχεία πολυτελείας, στέλνει τον Κάρολο να κάνει τεμενάδες στους ιμάμηδες στα εγκαίνια των νέων ισλαμικών κέντρων (πάνω από 2000 τζαμιά υπάρχουν στο ΗΒ, τα 500 στο Λονδίνο) αλλά κλείνει τις βρετανίδες μητέρες στη φυλακή για ένα σχόλιο στο "Χ", παρατείνει απλώς τον επιθανάτιο ρόγχο του. Παρά την πολιτική κατευνασμού, βίωσε βαριές τρομοκρατικές επιθέσεις με εκατόμβες νεκρών, (Λονδίνο 2005, Μάντσεστερ 2017, Γέφυρα του Λονδίνου 2017, Γουέστμινστερ 2017, δολοφονίες Lee Rigby 2013 και Sir David Amess 2021) ενώ η πρωτεύουσά του έχει μετατραπεί εδώ και χρόνια σε αποικία των πρώην αποικιών του.

Η μετάλλαξη του ΗΒ σε ΗΧ (Ηνωμένα Χαλιφάτα) με δημοκρατικές διαδικασίες θα συμβεί, νομοτελειακά, πολύ πριν το τέλος του αιώνα. Εκτός αν προκύψουν οι "ποταμοί αιμάτων" που έβλεπε ο Πάουελ.

Το γαλλικό μοντέλο της Laïcité (κοσμικότητας) λειτουργεί, θεωρητικώς, αντίθετα: δεν αναγνωρίζει συλλογικές εθνοτικές ή θρησκευτικές μειονότητες, παρά μόνο μεμονωμένους, ισότιμους Γάλλους πολίτες. Βασική αρχή της Laïcité είναι ότι η θρησκεία είναι αυστηρά ιδιωτική υπόθεση και η δημόσια σφαίρα είναι ουδέτερη. Το κράτος δεν χρηματοδοτεί, δεν αναγνωρίζει και δεν ευνοεί καμία θρησκεία. Ο καθένας είναι ελεύθερος να πιστεύει ό,τι θέλει ή να μην πιστεύει, αλλά η άσκηση των θρησκευτικών καθηκόντων περιορίζεται στο σπίτι και στους χώρους λατρείας. Δημόσιοι υπάλληλοι, εκπαιδευτικοί και μαθητές στα δημόσια σχολεία απαγορεύεται να φέρουν εμφανή θρησκευτικά σύμβολα (σταυρούς, μαντήλες, κιπά). Όλοι οι μαθητές διδάσκονται το ίδιο ακριβώς πρόγραμμα. Δεν επιτρέπονται εξαιρέσεις από μαθήματα για θρησκευτικούς λόγους. Τα σχολικά εστιατόρια προσφέρουν ενιαίο μενού, χωρίς γεύματα Halal ή Kosher.

 

Με την αύξηση του μουσουλμανικού πληθυσμού στη Γαλλία, το κράτος ενίσχυσε το πλαίσιο της Laïcité. Το 2010 απαγόρευσε την πλήρη κάλυψη του προσώπου σε όλους τους δημόσιους χώρους. Το 2021 ο Νόμος κατά του "αυτονομισμού" εισήγαγε αυστηρότερους ελέγχους σε θρησκευτικούς συλλόγους, σε τζαμιά και στην ιδιωτική εκπαίδευση.

Το τι πέτυχε η Laïcité στο πεδίο της ενσωμάτωσης το δείχνουν οι πρόσφατες ταραχές, που δεν είναι ούτε οι πρώτες και δεν θα είναι οι τελευταίες, στον μεγάλο ασθενή της (ασθενούσας γενικά) Ευρώπης. Αν απαγορεύεις σε μια γυναίκα να φοράει δημοσίως μπούρκα, αλλά η ίδια ή ο άντρας της δεν δέχονται τίποτε άλλο, απλώς δεν θα ξαναβγεί από το σπίτι. Ή θα κυκλοφορεί λάθρα, ρισκάροντας το πρόστιμο των 150 ευρώ. Άλλωστε μόνο αυτό προβλέπεται ως τιμωρία, και όχι η απέλαση λόγω αυταπόδεικτης μη ενσωμάτωσης. Η κυκλοφορία με τη μορφή σκιάχτρου έχει αξιολογηθεί από τον γαλλικό νόμο ως πταίσμα, αντίστοιχη με μια μικρή υπέρβαση του ορίου ταχύτητας ή με διατάραξη της κοινής ησυχίας. Ακόμα και αν πρόκειται για μπουρκοφορούσα ξένη υπήκοο, το φιλόστοργο γαλλικό κράτος περιορίζεται σε συστάσεις. Για πολιτογραφημένη "Γαλλίδα", ούτε καν το συζητάμε!

Αν υποχρεώνεις έναν μουσουλμάνο μαθητή να δίνει εξετάσεις στη Βιολογία και να αρνείται έτσι εμμέσως ότι τον κόσμο τον έφτιαξε ο Αλλάχ λέγοντας "Kun”, απλώς θα συσσωρεύει θυμό μέσα του για το "άπιστο, φασιστικό εκπαιδευτικό σύστημα" και θα ψάχνει ευκαιρία να το κάψει. Το ίδιο και η αδελφή του που την αναγκάζεις μέχρι τα 18 να έχει το κεφάλι της ακάλυπτο. (Όμως, στα γαλλικά Πανεπιστήμια η μαντήλα επιτρέπεται!) Μπορεί να πάνε και οι δύο σε ιδιωτικά ισλαμικά σχολεία, που εκεί, περιέργως, το γαλλικό κράτος μέχρι το 2021, όχι μόνο δεν έψαχνε το τι διδάσκεται, όχι μόνο αδιαφορούσε για τη χρηματοδότησή τους από το Κατάρ και την Τουρκία, αλλά τα επιχορηγούσε! Πριν το 2000, δεν υπήρχε κανένα ισλαμικό σχολείο πρωτοβάθμιας ή δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Σήμερα, μετά τις μεγαλοφυείς προσπάθειες εκκοσμίκευσης των Μουσουλμάνων με το στανιό, έχουν φτάσει τα 130 και συνεχίζουν. Όμως στα γκέτο των προαστίων, οι μαθητές δεν δέχονται να αποκτήσουν "κοσμικές γνώσεις". Και αυτοί και οι γονείς τους απειλούν τους καθηγητές, αν επιμείνουν στην ενσωμάτωση μέσω Παιδείας. Δύο, τους αποκεφάλισαν ήδη.

Πώς να μην είναι υποβαθμισμένα τα σχολεία εκεί;

Ποιος να πάει να διδάξει;

Στη Γαλλία, ο διορισμός των καθηγητών στη δημόσια εκπαίδευση γίνεται κεντρικά από το Υπουργείο Παιδείας μέσω ενός συστήματος μοριοδότησης. Οι νεοδιορισμένοι που έχουν τα λιγότερα μόρια "κάνουν το αγροτικό τους" στις λεγόμενες "δύσκολες ζώνες", δηλαδή στα σχολεία των banlieues, των υποβαθμισμένων προαστίων. Μένουν αναγκαστικά εκεί και μόλις συμπληρώσουν τα μόρια φεύγουν τρέχοντας. Αυτό προφανώς δημιουργεί διαρκή υποστελέχωση και συνεχές turnover. Δεν γίνεται αλλιώς. Κι όσοι διδάσκουν, τρέμει το κακαρδάκι τους μήπως τους ξεφύγει κάτι και έχουν την τύχη των Samuel Paty (2020) και Dominique Bernard (2023).

Αυτολογοκρίνονται, εγκλωβισμένοι σε τάξεις - αρένες , με ποσοστό μουσουλμάνων μαθητών 70% - 95%, για να μην μπουν στο στόχαστρο, να μην δεχθούν απειλές, να μην κατηγορηθούν στο διαδίκτυο.

Πώς να μυήσεις προνεωτερικούς στις ευρωπαϊκές αξίες;

Παραλείπουν ολόκληρα κεφάλαια (ελευθερία της έκφρασης, ισότητα των φύλων, ανθρώπινα δικαιώματα, ρόλος των θρησκειών, Ιστορία, Φιλοσοφία, Βιολογία, Τέχνες, Αγωγή του Πολίτη) θεμελιώδη για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό αλλά κόκκινο πανί για τους αγριεμένους θρησκόληπτους. Άλλωστε, επί δεκαετίες, το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας και οι σχολικές διευθύνσεις συμβούλευαν τους καθηγητές να μη δημιουργούν εντάσεις με τους μαθητές και τις οικογένειές τους για να "διατηρηθεί η τάξη".

Πώς μπορεί να γίνει αυτό με μαθητές που πετούν καρέκλες, σπάζουν θρανία, ανάβουν καπνογόνα μέσα στην αίθουσα, παρεμποδίζουν βίαια τη διεξαγωγή του μαθήματος, κουβαλάν μαχαίρια, και σημαδεύουν με όπλα την καθηγήτρια στο κεφάλι, ζητώντας της να τους σβήσει την απουσία, όπως σε ένα βίντεο που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο και προκάλεσε την παρέμβαση του Μακρόν;

Μόλις χθες, 14χρονος σε σχολείο της Μασσαλίας πυροβόλησε με κυνηγετικό όπλο τον διευθυντή και μία εκπαιδευτικό, τραυματίζοντάς τους.

Ωστόσο στη μαθητική εξέγερση δεν συμμετέχουν μόνο μουσουλμάνοι. Η νεολαία στη Γαλλία αισθάνεται ξεκρέμαστη, χωρίς παρελθόν και χωρίς μέλλον. "Η λογική της ήσσονος προσπάθειας, το έλλειμμα της πειθαρχίας, η κατάλυση της ιεραρχίας και η συνεπαγόμενη εξίσωση ανήλικου & ενήλικου οδήγησαν ολόκληρες γενεές σε πνευματικό, ηθικό και επαγγελματικό κενό. Η κολακεία, η ανοχή και η υποχωρητικότητα της εξουσίας δεν απελευθέρωσε· οδήγησε σε αδιέξοδα" λέει ο καθηγητής της Σορβόννης, Γιώργος Πρεβελάκης.

"Μεγάλη αναστάτωση, υπέροχη κατάσταση" για τον Μελανσόν και την "Ανυπότακτη Γαλλία" του, που υποδαυλίζει τα έκτροπα για εκλογικό όφελος, ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2027, αγνοώντας την τύχη των ομοϊδεατών του, του Τουντέχ, που συμμάχησαν με τον Χομεϊνί.

Κατευθυνόμαστε προς μια πανευρωπαϊκή σύγκρουση τεκτονικών διαστάσεων, αυτή που ο γράφων έχει ονομάσει, από το 2012, "πόλεμο της διπλανής πόρτας" ή προς μια παρατεταμένη περίοδο πολιτικής αβεβαιότητας και κοινωνικού, πολιτισμικού και οικονομικού μπάχαλου, σε θεσμικό κενό;

Είτε το ένα συμβεί είτε το άλλο, η Ευρώπη που ξέραμε δεν υπάρχει πια. Οι Ευρωπαίοι πολίτες δεν ζουν σε μια ήπειρο ανεκτικότητας, ειρήνης, χαράς, γιορτής, ευτυχίας. Η ανασφάλεια και η πεποίθηση ότι ο χαρακτήρας της ηπείρου μας έχει αλλάξει ανεπιστρεπτί είναι πλέον κεντρικό στοιχείο του δημόσιου διαλόγου.

Η μετατόπιση των ψηφοφόρων σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες προς πολιτικές δυνάμεις που θέτουν ως προτεραιότητα την εθνική κυριαρχία, την ασφάλεια, τον έλεγχο των συνόρων και την προστασία της πολιτισμικής ταυτότητας επιβεβαιώνει ότι το ζήτημα αυτό θα καθορίσει την πορεία της Ευρώπης στις δεκαετίες που έρχονται.

Μάλιστα, το Ευρωκοινοβούλιο συνειδητοποιώντας, έστω και αργά, ότι η ΕΕ ζέσταινε φίδια στο κόρφο της, εξέδωσε πρόσφατα ψήφισμα με το οποίο ονομάζει τρομοκρατικές οργανώσεις, Ενώσεις και Οργανισμούς που συνδέονται με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, αυτές που μέχρι χθες ταχτάριζε και χρηματοδοτούσε!

Τoo little, too late, ξανά.

Πολύ φοβάμαι ότι …

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΡΟΥΒΙΚΩΝΟΦΟΒΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ρε, πάτε καλά;

 

Το πρωί θεσμικοί συνομιλητές του δημάρχου Καλαμάτας, το βράδυ τραμπούκοι του κοινού ποινικού κώδικα. Μόνο στην Ελλάδα. Υπομονή όμως, μέχρι να βγει ο Κυριάκος. Υποσχέθηκε ότι όλα αυτά θα τελειώσουν. Δεν πιστεύω να μην τον πιστεύετε; @PrimeministerGR @AdonisGeorgiadi https://t.co/EdRAfFSHpP

— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) October 15, 2026

 

Toυ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Αυτή είναι ανακοίνωση του... Ρουβίκωνα, που όπως φαίνεται έχει πλέον θεσμικό ρόλο!

"Χτες Τρίτη 13/10 πραγματοποιήσαμε συνάντηση με τον Δήμαρχο Καλαμάτας και τον αντιδήμαρχο Σαράντο Μαρινάκη για τα χρόνια προβλήματα της Δημοτικής Φιλαρμονικής.

Για τις μειώσεις στις αποδοχές, τις απλήρωτες ώρες, την υποστελέχωση, τις ελλείψεις σε εξοπλισμό και την αναστολή των δωρεάν μαθημάτων σε Καλαμάτα και Αρφαρά.

Καταγγείλαμε την τιμωρητική αντιμετώπιση των μουσικών που διεκδικούν τα αυτονόητα. Δεν γίνεται η Δημοτική Αρχή να μιλά για «χαμηλό επίπεδο» της Φιλαρμονικής, όταν η ίδια έχει την ευθύνη για τις συνθήκες λειτουργίας της.

Αποσπάσαμε δεσμεύσεις για κάλυψη της θέσης του Αρχιμουσικού και επανέναρξη των δωρεάν μαθημάτων μέσα σε έναν μήνα, προκήρυξη νέων θέσεων, λύση των χρόνιων προβλημάτων μισθοδοσίας και εγκεκριμένο κονδύλι για τη συντήρηση οργάνων και εξοπλισμού.

Οι υποσχέσεις δεν λύνουν προβλήματα. Οι πράξεις θα κριθούν. Τα εργασιακά ζητήματα παραμένουν ανοιχτά και θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε λύσεις στο πλευρό των μουσικών και των οικογενειών.

Η Φιλαρμονική ανήκει στην πόλη και τους ανθρώπους της. Όχι στις φιέστες του Δήμου."

Ρε, πάτε καλά;

Δέχθηκε ο (στηριζόμενος από τη ΝΔ) δήμαρχος να συναντήσει μια ομάδα τραμπούκων που (επιτέλους) την ψάχνει το Υπουργείο Δικαιοσύνης διότι έχει όλα τα χαρακτηριστικά της εγκληματικής οργάνωσης;

Τραμπούκους του κοινού ποινικού δικαίου που καλούν μέσω της επίσημης σελίδας τους σε συγκεντρώσεις εναντίον Ισραηλινών (ρατσιστικό αδίκημα που διώκεται αυτεπάγγελτα);

Την ίδια ημέρα που έγινε η συνάντηση, οι Ρουβίκωνες πήγαν και στο λιμάνι της Καλαμάτας για να τραμπουκίσουν Ισραηλινούς πολίτες που έφτασαν με κρουαζιερόπλοιο!

Έχουμε τρελαθεί εντελώς;

Ρε γαλαζαίοι, ζητάτε αυτοδυναμία, να την κάνετε τι; 7 χρόνια την μετατρέψατε σε αυτοαδυναμία. Συζητάτε με τους τραμπούκους;

Πάτε καλά;

Οι συριζαίοι τους πήγαιναν στο σπίτι με ταξί, εσείς…

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: "΄Έμφυλες" ουρές στο Ηνωμένο Βρετανικό Χαλιφάτο

🇬🇧 Sex-segregated lines in an Essex supermarket have sparked public outrage

Men and women were seen queuing separately inside a grocery store in Romford.

The scene irritated English people, who say they are now forced to obey the rules of Islamist migrants in their own country. pic.twitter.com/iLQakj4Hre

— Visegrád 24 (@visegrad24) September 28, 2026

 

Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Η Οικονομία θεσπίζει κανόνες ανάλογους με τα γούστα του πελάτη. Κι αυτό γίνεται αυτόματα.

Μπορώ να φανταστώ πώς προέκυψαν οι "έμφυλες" ουρές.

Σε κάποιο supermarket που ήταν γεμάτο muslim κάποιος πιστός, μπορεί και ιμάμης, θα έριξε την ιδέα: "Δεν είναι σωστό, αδελφοί μου, να είσαστε στην ουρά, τόσο κοντά με τις αδελφές. Μπορεί να υπάρξει σωματική επαφή και ο Διάβολος να σας ενσταλάξει πονηρές σκέψεις και να αμαρτήσετε. Γι' αυτό, οι άντρες στο ένα ταμείο, οι γυναίκες στο άλλο."

Ποια θα είναι η συνέχεια;

Κάποια supermarkets θα αρχίσουν αυτό να το διαφημίζουν. Έχουμε... χαλάλ ταμεία ή, επί το ισλαμικότερον, πολιτική Adam al-Ikhtilat (μη ανάμειξης των φύλων).

Για τους αυτόχθονες Ευρωπαίους αυτό είναι αδιάφορο. Άρα οι καταναλωτές δεν θα αντιδράσουν.

Δεν θα αντιδράσουν και οι θεσμοί: δεν υπάρχει νομικό έρεισμα. Δεν σου απαγορεύει κάτι το μαγαζί. Σου λέει αντί για το "Ταμείο 1" να πας στο "Ταμείο 2". Πού είναι το πρόβλημα;

Δεν θα αντιδράσουν και οι αριστεροί πολιτικοί - είναι να χάνουν ισλαμικές ψήφους;

Θα αντιδράσουν κάποιοι σαν κι εμένα λέγοντας ότι ο βάτραχος έχει αρχίσει όχι απλώς να βράζει αλλά και να ξεφλουδίζεται στην κατσαρόλα. Όμως γρήγορα θα αναλάβουν την υποστήριξη της σεξιστικής πρακτικής τα ΜΜΕ και τα παπαγαλάκια του ΚΑΤΑΡαμένου συστήματος με τα γνωστά επιχειρήματα περί σεβασμού της διαφορετικότητας και θα μας περιθωριοποιήσουν / γραφικοποιήσουν.

Και η εσωτερική διάβρωση των κοινωνιών μας…

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ "ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ" ΣΚΟΥΠΙΔΑΡΙΟ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ειδήσεις-καζίνο, δημοσιογράφοι-κρουπιέρηδες

  

 

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του Θάνου Τζήμερου

O newscaster είναι συντετριμμένος. Κρατιέται με το ζόρι για να μη βουρκώσει. Μας μιλάει, με τη βοήθεια των γραφικών, κυριολεκτικά από τη σκηνή του εγκλήματος. Να, εδώ ήταν ο δράστης, έτσι τη μαχαίρωνε, έτσι πάλευε το θύμα για τη ζωή της. Στέκεται λίγο σκεπτικός, σωπαίνει, και μετά βγάζει έναν βαθύ αναστεναγμό, θαρρείς από τα τρίσβαθα της ψυχής του, συμμετέχοντας στο δράμα. 

Ξαφνικά, αλλάζει ύφος, αλλάζουν και τα γραφικά, και η οθόνη πλημμυρίζει χαρτονομίσματα. Πάει και το έγκλημα, πάει κι ο πόνος. "Να περάσουμε τώρα στον διαγωνισμό μας, σε μία ώρα από τώρα, ο νικητής θα δει 20.000 ευρώ να μπαίνουν στον λογαριασμό του."

Δεν είναι, βέβαια, διαγωνισμός. Δεν υπάρχει κάτι στο οποίο να διαγωνίζεται κάποιος. Είναι καραμπινάτη λοταρία. Και δεν υπάρχει νικητής. Υπάρχει τυχερός. 

Το χειρότερο είναι ότι δεν υπάρχει ούτε δημοσιογράφος. Υπάρχει κρουπιέρης. Ή, μάλλον, κάτι ακόμα πιο επικίνδυνο: δημοσιογράφος-κρουπιέρης. Δηλαδή ένας άνθρωπος που, ενώ θα έπρεπε να περιβάλλεται με κύρος, και να κάνει τα πάντα για να το ενισχύσει, καθώς διακονεί έναν από τους κορυφαίους θεσμούς της δημοκρατίας, γίνεται προωθητής τζόγου. Και από τη χειρουργική ακρίβεια στη διατύπωση των νομικών όρων που απαιτεί το ειδησεογραφικό μέρος του show του, περνάει με άνεση στην, τεχνηέντως παραπλανητική, φρασεολογία της διαφήμισης: "Ένας από σας θα κερδίσει αυτό το ποσό. Όσο περισσότερες φορές τηλεφωνήσετε, τόσο αυξάνετε τις πιθανότητες να είστε εσείς ο νικητής." Δεν λέει ψέματα. Αυτός ο κανόνας ισχύει σε όλα τα τυχερά παιχνίδια. Αλλά δεν μας ενημερώνει για το ποιες είναι αυτές οι πιθανότητες.

Έκανα μερικούς υπολογισμούς. Πριν πάρει ο τυχερός (που βαφτίζεται "νικητής") τις €20.000, θα πρέπει να βγουν οι φόροι, οι αμοιβές της εταιρείας που διοργανώνει τη λοταρία, των νομικών και των συμβολαιογράφων που εμπλέκονται στην κλήρωση, του παρόχου της κινητής, και του καναλιού. Για να βγει το ποσό της κλήρωσης θα πρέπει να τζογαριστεί τουλάχιστον το οκταπλάσιο. Άρα οι πιθανότητες να δείτε εσείς τον λογαριασμό σας "βαρύτερο" κατά €20.000 είναι να παιχτούν €160.000. Δηλαδή, κάθε τηλεφώνημα συμμετοχής έχει περίπου μία πιθανότητα στις 50.000. Φυσικά πάντα υπάρχει κάποιος τυχερός, όπως υπάρχει και στο Εurojackpot, με πιθανότητα 1 στα 140 εκατομμύρια. Τους ακούμε οn air όταν κερδίζουν, να λένε πόσο χρειάζονταν αυτά τα λεφτά, πόσες ανάγκες θα καλύψουν, και να ευχαριστούν το κανάλι για τη… γενναιοδωρία του. Φυσικά δεν πρόκειται ποτέ να ακούσουμε τις εκατοντάδες χιλιάδες που δεν κέρδισαν, αλλά συνεχίζουν να παίζουν, παρακινούμενοι κάθε 5 λεπτά από τον δημοσιογράφο-κρουπιέρη.

Το μεγάλο πρόβλημα όμως δεν είναι εκεί. Στο κάτω-κάτω, όταν κάποιος συμμετέχει σε τυχερά παιχνίδια ξέρει ότι οι πιθανότητες κέρδους είναι μικρές. 

Το δομικό, το πρόβλημα υποβάθρου είναι ότι ο τζόγος, με τον τρόπο που πλασάρεται από πλήθος πλέον εκπομπών, τηλεοπτικών, ραδιοφωνικών και διαδικτυακών, αποκτάει θεσμικό χαρακτήρα: απενοχοποιείται, εξευγενίζεται και μετατρέπεται σχεδόν σε φιλανθρωπία, με "πλασιέ" μερικά από τα πρώτα ονόματα της δημοσιογραφικής "πιάτσας". Όταν ο θεατής βλέπει τον "έγκυρο" αναλυτή των ειδήσεων να προτρέπει με εγκαρδιότητα το κοινό να "δοκιμάσει την τύχη του" για να κερδίσει χρήματα, αυτοκίνητα, έπιπλα και ό,τι άλλο πουλάει ο χορηγός της εκπομπής ή το ίδιο το κανάλι, ο τζόγος κανονικοποιείται. Γίνεται οικείος και ενσωματώνεται στην καθημερινή ρουτίνα. Η ενημέρωση έχει πλέον μετατραπεί σε ένα διαρκές, θεσμοποιημένο καζίνο.

Οι παρενέργειες είναι πολλές και πολύ επικίνδυνες.  

Ήδη, ο ηλεκτρονικός τζόγος έχει απαλείψει τον περιθωριακό, αρνητικά φορτισμένο χαρακτήρα που είχαν οι φυσικοί του χώροι - καζίνο, φρουτάκια, χαρτοπαικτικές λέσχες - και λειτουργούσε αποτρεπτικά για μεγάλο μέρος του πληθυσμού.

 Τώρα εγκαταστάθηκε στο καθιστικό, και, ακόμα χειρότερα, στο παιδικό και το εφηβικό δωμάτιο. Μολονότι οι διαφημίσεις τυχερών παιγνιδιών προβάλλονται μετά τις 22:00, όταν τα παιδιά κανονικά έχουν πάει για ύπνο, οι λοταρίες των ΜΜΕ προβάλλονται όλο το 24ωρο! Αυτό γιατί επιτρέπεται;  

Η απάντηση είναι ακόμα μια απόδειξη της ελληνικής ευρηματικότητας όταν πρόκειται να παρακάμψει τον νόμο. (Αν ήμασταν εξίσου ευρηματικοί και σε παραγωγικές δραστηριότητες, θα είχαμε κυριαρχήσει στο Σύμπαν.) Θα τη βρείτε στα ψιλά γράμματα των όρων της λοταρίας, μετά από πολύ ψάξιμο στο κάτω μέρος του site του καναλιού. 

Οι ειδήσεις - λοταρία, λοιπόν, δεν θεωρούνται τζόγος, αλλά… προωθητική ενέργεια!  

Μα, πώς; Ο νόμος λέει ότι στην προωθητική ενέργεια, αυτός που συμμετέχει στην κλήρωση απαγορεύεται να χρεώνεται. Εδώ πληρώνει, διότι καλεί από γραμμές υψηλής χρέωσης.  

"Τίποτε δεν πληρώνει", απαντούν οι "διοργανωτές". "Διότι, με κάθε τηλεφώνημα, του δίνουμε μια ισόποση επιταγή δώρου".  

Πλήρωσες €3,14 τον λαχνό; Θα πάρεις μια επιταγή, με τη μορφή ενός κωδικού για να ψωνίσεις γκατζετάκια από ένα διαδικτυακό κατάστημα, το οποίο μάλιστα ανήκει στον διοργανωτή και στήθηκε ακριβώς γι’ αυτή τη δουλειά. Μικροπράγματα ευτελούς αξίας, αλλά με φουσκωμένες τιμές. Αν το γκάτζετ είναι ακριβότερο, πληρώνεις τη διαφορά. Αν είναι φτηνότερο, τη χάνεις.

Όμως ελάχιστοι, περίπου το 2%, μπαίνουν στον κόπο να ασχοληθούν με την επιταγή. Άλλωστε τηλεφώνησαν όχι για να αγοράσουν διαδικτυακά μια χάρτινη λίμα νυχιών με €2,80 αλλά για να μπουν στην κλήρωση. Αλλά, ακόμα και σ’ αυτή την περίπτωση, το κόστος για τον διοργανωτή (πραγματικό κόστος προϊόντος + αποστολή) είναι πολύ χαμηλότερο από το έσοδο του τηλεφωνήματος. Ρίχνω μια ιδέα που θα ανεβάσει τις συμμετοχές στον "διαγωνισμό": "τηλεφωνήστε για να διεκδικήσετε το δώρο των €20.000 και μαζί αποκτήστε, όλοι, το δικαίωμα να κάνετε δική σας μια Φεράρι σε προνομιακή τιμή." Παίρνεις τη δωροεπιταγή και στην αντιπροσωπεία της Φεράρι σου κόβουν από την τιμή της 3,14 ευρώ! 

Δεν είναι ψέματα, ε; 

Επιπλέον, στους όρους της χρήσης του e-shop υπάρχει το εξής απίστευτο: "Η πρόσβαση στο…. (Σ.Σ. όνομα site) επιτρέπεται καθόλη τη διάρκεια λειτουργίας του, διατηρώντας όμως η Εταιρεία το δικαίωμα να αποσύρει ή να διακόψει την παροχή των υπηρεσιών, χωρίς προηγουμένη ενημέρωση οποτεδήποτε. Η Εταιρεία δεν φέρει καμία ευθύνη σε περίπτωση που υπάρχει αδυναμία πρόσβασης στο σύνολο ή μέρος των υπηρεσιών για οποιοδήποτε λόγο." Δηλαδή, σου δίνουμε μια δωροεπιταγή €3,14 για να αγοράσεις προϊόντα, αλλά μπορούμε να κλείσουμε το μαγαζί όποτε θέλουμε, για να μην τα αγοράσεις, και δεν τρέχει κάστανο!  

Είναι νόμιμο αυτό; 

Όχι! Συνιστά παράβαση του Νόμου περί Προστασίας Καταναλωτή (ν. 2251/1994). Βάσει αυτού, αλλά και της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, οποιοσδήποτε όρος επιτρέπει στον προμηθευτή να ακυρώνει μονομερώς τη σύμβαση ή να αρνείται την εκπλήρωση της παροχής του (χωρίς σπουδαίο λόγο ή αποζημίωση) θεωρείται αυτοδικαίως άκυρος ως καταχρηστικός. Κι αν η εταιρεία εμποδίσει τελικά την πρόσβαση στο site της, συντελούνται τα αδικήματα της μη εκπλήρωσης συμβατικής υποχρέωσης και της παράνομης ιδιοποίησης του ποσού. Όμως, ποιος τρέχει στα δικαστήρια για €3,14; 

 Αν η Γενική Γραμματεία Καταναλωτή ή ένας δικαστής εξέταζε αυτή τη διάταξη, θα διαπίστωνε αυτό που και μικρό παιδί καταλαβαίνει: η "δωροεπιταγή" είναι προσχηματική και εικονική, καθώς η εταιρεία δεν αναλαμβάνει δέσμευση να την εξαργυρώσει.  

Γιατί όμως δεν το κάνει κανένας;

Η απάντηση χωρίζεται σε δύο σκέλη: στο νομικό καθεστώς δίωξης και στην πολιτική και διοικητική αδράνεια.

Στην ελληνική έννομη τάξη, οι αρμόδιες αρχές έχουν θεωρητικώς το δικαίωμα να ενεργήσουν αυτεπαγγέλτως. Όμως στην πράξη εξαρτώνται σχεδόν απόλυτα από τις καταγγελίες των πολιτών. Λόγω της υποστελέχωσης και του τεράστιου όγκου της αγοράς, ο αυτεπάγγελτος έλεγχος σε χιλιάδες μαγαζιά, διαδικτυακά ή μη, είναι πρακτικά αδύνατος. Και ένας εισαγγελέας, χωρίς μια εμπεριστατωμένη μήνυση ή καταγγελία από άτομο ή συλλογικό φορέα που να προσκομίζει στοιχεία, δεν υπάρχει περίπτωση να ανοίξει δικογραφία για τους όρους χρήσης ενός e-shop.

Ως προς το αστικό σκέλος, για να κριθεί ένας όρος άκυρος και καταχρηστικός από δικαστήριο, απαιτείται αγωγή, που κοστίζει πολύ περισσότερο από τα €3,14. Επιπλέον, οι διοικητικές αρχές και τα δικαστήρια στην Ελλάδα λειτουργούν με βάση τη στενή τυπική νομιμότητα. Η εταιρεία θα προσκομίσει στο δικαστήριο ένα συμβόλαιο, μια δημοσιευμένη ιστοσελίδα και μια λίστα από απεσταλμένα δέματα, και θα πει: "Ορίστε, το e-shop υπάρχει, οι όροι αναγράφονται, όποιος πατάει "αποδέχομαι" συμφωνεί με τους όρους, και όποιος ζήτησε προϊόν το πήρε". Για να καταρρίψει μια Αρχή αυτόν τον ισχυρισμό ως "εικονικό", θα πρέπει να διεξάγει βαθύ οικονομικό και τεχνικό έλεγχο: να ζητήσει στοιχεία κλήσεων, βαθμό ανταπόκρισης, ποσοστά εξαργύρωσης. Οι ελεγκτικές αρχές σπάνια διαθέτουν τους πόρους, τη βούληση ή την ικανότητα να μπουν σε τέτοιο βάθος.

Έπειτα υπάρχει το πάγιο ελληνικό πρόβλημα των φλου αρμοδιοτήτων. 

Το ΕΣΡ λέει: "Εμείς ελέγχουμε αν αναγράφεται η τιμή στην οθόνη. Το αν το e-shop είναι εικονικό, είναι θέμα της Αρχής Καταναλωτή". 

Η Αρχή Καταναλωτή λέει: "Εμείς εξετάζουμε εμπορικές πρακτικές. Αν αυτό συνιστά κρυφό τζόγο, είναι θέμα της ΕΕΕΠ". 

Η ΕΕΕΠ (Επιτροπή Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων) λέει: "Αυτοί πουλάνε δωροεπιταγές e-shop. Άρα δεν είναι τζόγος και δεν έχουμε αρμοδιότητα".

Στις ΗΠΑ και στην Αγγλία, όταν μια εταιρεία αποσπά από εκατομμύρια πολίτες, 3 ευρώ από τον καθένα, μεγάλες δικηγορικές εταιρείες σε συνεργασία με συλλόγους καταναλωτών καταθέτουν συλλογικές αγωγές. Αν κερδίσουν, η αποζημίωση είναι εκατομμύρια, οπότε υπάρχει ισχυρό οικονομικό κίνητρο να κυνηγηθεί η υπόθεση. Στην Ελλάδα, το πλαίσιο για τις συλλογικές αγωγές από Ενώσεις Καταναλωτών είναι εξαιρετικά γραφειοκρατικό και βραδυκίνητο, ενώ οι αποζημιώσεις που επιδικάζονται, αστείες. Ακόμη κι αν η Αρχή Καταναλωτή (μετά από καταγγελία) επιβάλει ένα διοικητικό πρόστιμο, το ποσό θα είναι πενταροδεκάρες μπροστά στα εκατομμύρια που θα έχουν ήδη εισπραχθεί από τις τηλεφωνικές κλήσεις. Συμφέρει.

Έτσι, αυτό το θολό τοπίο επιτρέπει στο κανάλι και στην εταιρεία πενταψήφιων αριθμών να βαφτίζουν τη λοταρία προωθητική ενέργεια και να ισχυρίζονται ότι η συμμετοχή είναι δωρεάν, αφού τα λεφτά που πληρώνουν οι τηλεθεατές τα πατσίζουν με προϊόντα. Η κλήρωση του ημερήσιου ποσού εμφανίζεται ως "δώρο προώθησης".

Τι, όμως, προωθεί; 

Όταν κληρώνονται αυτοκίνητα και έπιπλα, η προώθηση έχει μια βάση. Αλλά όταν πρόκειται για σκέτο χρήμα, ποιο είναι το προωθούμενο προϊόν; 

Μα, η ίδια η ειδησεογραφική εκπομπή! Αυτός είναι ο νομότυπος ισχυρισμός. Σαν να λέμε, θέλουμε να αυξήσουμε τους θεατές μας όχι επειδή το κανάλι, ο δημοσιογράφος και το επίπεδο της εκπομπής δημιουργούν κίνητρο στον πολίτη να την παρακολουθήσει, αλλά επειδή κάθε μέρα μοιράζουμε χιλιάρικα. Το πόσο εξευτελιστική είναι αυτή η παραδοχή για τους συντελεστές της εκπομπής είναι, υποθέτω, εύκολα αντιληπτό, και από τους ίδιους. Είναι όμως πολλά τα λεφτά!

Κι επειδή αυτές οι λοταρίες γίνονται και ώρες που βλέπουν τα παιδιά τηλεόραση, μπορεί και ένας 12χρονος να τηλεφωνήσει και να χρεωθεί. Υπάρχει κάποιος μηχανισμός που να ελέγχει αν όσοι συμμετέχουν στον "διαγωνισμό" είναι ενήλικες; 

Κανένας! Αν όμως ο 12χρονος κερδίσει, δεν θα μπορεί να πάρει το έπαθλο! Τότε ζητάμε ταυτότητα. Τον προστατεύουμε δηλαδή όχι από τη δαπάνη, όχι από τον εθισμό στο τζόγο, αλλά από το… κέρδος, στη σπάνια περίπτωση που η θεά Τύχη τον ευνοήσει. 

Στο διαδίκτυο, το φαινόμενο είναι ακόμα πιο επιθετικό, ανεξέλεγκτο και τεχνικά εξελιγμένο. Ενώ στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο οι "διαγωνισμοί" περιορίζονται σε τηλεφωνικές κλήσεις και SMS σε πενταψήφιους αριθμούς, στις διαδικτυακές εκπομπές οι μηχανισμοί του τζόγου έχουν ενσωματωθεί οργανικά στην ίδια τη ροή του περιεχομένου, στοχεύοντας κατά κύριο λόγο σε νεανικό και ανήλικο κοινό. Πολλοί streamers και YouTubers διοργανώνουν καθημερινές ή εβδομαδιαίες κληρώσεις για ακριβά δώρα. Για να μπει κάποιος στην κλήρωση καλείται να κάνει εγγραφή ή κατάθεση χρημάτων σε συγκεκριμένη πλατφόρμα χρησιμοποιώντας τον ειδικό κωδικό του ινφλουένσερ, ο οποίος παίρνει προμήθεια για κάθε νέο παίκτη που εξωθεί στα σαγόνια του τζόγου! Άλλοι διαδικτυακοί αστέρες μεταδίδουν ζωντανά τους εαυτούς τους να παίζουν "φρουτάκια" ή να ποντάρουν μεγάλα ποσά. Φυσικά δεν είναι δικά τους, αλλά εικονικά, που τους τα δίνουν τα online καζίνο για διαφημιστικούς λόγους. Οι θεατές, κυρίως νέοι, βλέπουν το είδωλό τους να κερδίζει συνέχεια εύκολο χρήμα, εν μέσω ιαχών και πανηγυρισμών, και σχηματίζουν μια εντελώς απατηλή εικόνα για τις πιθανότητες της τύχης.

Η συστηματική έκθεση των νέων στον τζόγο αλλοιώνει τις αξίες τους. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η οικονομική ζημιά, αλλά η τοξική μετάλλαξη της σχέσης προσπάθειας και ευ ζην. Οι κίνδυνοι από τον εθισμό στον τζόγο περνούν γρήγορα με μικρά γράμματα στο κάτω μέρος της οθόνης ή εκφωνούνται τροχάδην, ενώ η συμμετοχή σ’ αυτόν παρουσιάζεται ως μια παρεΐστικη, ανέμελη διασκέδαση. Η συνεχής έκθεση στις άμεσες "συγκινήσεις" του τζόγου (ποντάρισμα και αποτέλεσμα σε λίγη ώρα) εθίζει τον εγκέφαλο και κάνει την πραγματική ζωή να φαίνεται αδιάφορη και ατελέσφορη. Γιατί να κάθεσαι να σχεδιάζεις και να δημιουργείς, να προσπαθείς και να εξελίσσεσαι; Σε πόσο χρόνο θα σου αποδώσουν αυτά; Ενώ μπορείς ακαριαία να μεταμορφώσεις τη ζωή σου και να γίνεις ο Μάκης που κέρδισε το Eurojackpot ή έστω ο μπατζανάκης του.

Η σχέση του Έλληνα με τα τυχερά παιχνίδια δεν είναι καινούργιο φαινόμενο, όμως τα τελευταία χρόνια έχει εξελιχθεί σε εκτεταμένη κοινωνική και οικονομική παθογένεια. Η παρατεταμένη οικονομική αβεβαιότητα, ο πληθωρισμός και η ακρίβεια, αντί να λειτουργήσουν αποτρεπτικά, ωθούν χιλιάδες πολίτες να εναποθέτουν τις ελπίδες τους για οικονομική σωτηρία στο τζογάρισμα. Ενώ στις πλούσιες χώρες της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης ο τζόγος είναι μια ακριβή μορφή ψυχαγωγίας για πλεονάζοντα εισοδήματα, στην Ελλάδα, όπως και σε πολλές τριτοκοσμικές χώρες, είναι μηχανισμός απελπισίας. Οι πολίτες παίζουν όχι επειδή τους περισσεύουν, αλλά επειδή τους λείπουν. Κι όσο περισσότερα τους λείπουν, τόσο περισσότερο παίζουν.

Σήμερα λειτουργούν στην Ελλάδα νόμιμα 18 στοιχηματικές εταιρείες και 8 καζίνα, συν τα Λαχεία, την Allwyn και τις Ιπποδρομίες. Επί πλέον, η blacklist της ΕΕΕΠ  περιλαμβάνει 510 (!!!) μη αδειοδοτημένες διαδικτυακές στοιχηματικές πλατφόρμες. 

Σ’ αυτή τη βαριά βιομηχανία "πώλησης ελπίδων", οι Έλληνες καταθέτουν ετησίως το 7,5% του ΑΕΠ της χώρας! Τα μεγέθη είναι αστρονομικά και θα μπορούσαν να λειτουργήσουν και ως δείκτης αδιεξόδου και απόγνωσης μια κοινωνίας.

Ο συνολικός νόμιμος τζίρος των τυχερών παιγνιδιών στην Ελλάδα το 2025 ήταν €16,7 δισ., αυξημένος κατά 7% σε σχέση με το 2024, χωρίς να υπολογισθούν τα κέρδη που ξαναποντάρονται.  

Η πραγματική χασούρα των παικτών, δηλαδή τα κέρδη των εταιρειών πριν τη φορολογία, ήταν, το 2024, περίπου €2,8 δισ., ενώ το 2025 ξεπέρασαν τα 3. Δηλαδή, πάνω από 3 δισεκατομμύρια ευρώ μεταφέρθηκαν οριστικά από τις τσέπες των πολιτών στα ταμεία των στοιχηματικών εταιρειών, του ΟΠΑΠ και των καζίνων. Αλλά μεταφέρθηκαν και στα ταμεία του κράτους.

Αυτός είναι ο λόγος που ο τζόγος κατακλύζει τις τηλεοπτικές οθόνες και το διαδίκτυο.  

Γίνεται χορηγός και "νονός" (και με τις δύο έννοιες) αθλητικών ομάδων, πρωταθλημάτων και αθλητικών διοργανώσεων. Ταΐζει τα ΜΜΕ, καθώς οι εταιρείες στοιχημάτων είναι αυτή τη στιγμή οι μεγαλύτεροι διαφημιζόμενοι σε τηλεόραση, ραδιόφωνο και ενημερωτικά sites.  

Ταΐζει και το κράτος. Πάνω από 1,2 δισ. ευρώ μπήκαν πέρυσι στα ταμεία του, μέσω των αδειών, της φορολογίας των εταιρειών και των κερδών των παικτών. 

Μιλώντας στην 4η Online Gaming Day, ο πρόεδρος της ΕΕΕΠ ανέφερε ότι το 2025 "περισσότεροι από 900.000 Έλληνες συμμετείχαν σε παράνομα παιχνίδια με τον εκτιμώμενο κύκλο να υπολογίζεται στα 2 δισ. και τα χαμένα έσοδα για το κράτος στα 400 εκατ. ευρώ". Αυτό μας ενδιαφέρει. Πόσα χάνει το κράτος από τους φόρους, όχι πόσα οι πολίτες από το υστέρημά τους.

Μάλιστα, το σύστημα φορολογίας των πολιτών, στις λίγες αναλογικά φορές που κερδίζουν, είναι και παράλογο και ανήθικο. Φορολογούνται "ανά συνεδρία" (ή ανά ημέρα) και "ανά δελτίο" και όχι σε ετήσια βάση. Ο φόρος είναι προοδευτικός και φτάνει, για κέρδη πάνω από €500, το 7,5% σε λοταρίες και λαχεία, και το 30%, στο online καζίνο. Αν ένας παίκτης κερδίσει €500 τη Δευτέρα, το  κράτος παρακρατεί αμέσως τον φόρο στην πηγή. Αν την Τρίτη χάσει €2.000, το κράτος δεν του επιστρέφει ούτε ένα ευρώ από τον φόρο της Δευτέρας. Οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες ή δεν φορολογούν καθόλου τα κέρδη των παικτών (φορολογούν όμως τα κέρδη των εταιριών) ή τα υπολογίζουν σε ετήσια βάση επιτρέποντας στον παίκτη να τα συμψηφίσει με τη χασούρα. 

Τα έσοδα του Δημοσίου από τον φόρο μόνο των κερδών των παικτών έφτασαν το 2025 τα €463,7 εκατ. έναντι €398 εκατ. το 2024.

Όμως οι ζημιές για την κοινωνία δεν είναι μόνο χρηματικές. Ο τζόγος παράγει ένα τεράστιο κοινωνικό κόστος: εθισμένους πολίτες, διαλυμένες οικογένειες, κατάθλιψη, αύξηση των διαζυγίων, ενδοοικογενειακή βία, ψυχικές ασθένειες, παιδιά σε προνοιακές δομές, απόπειρες αυτοκτονικών, αυτοκτονίες, εγκληματικότητα, κατασχέσεις, ελέγχους, συλλήψεις, δικογραφίες.  

Επιβαρύνεται το σύστημα υγείας, οι δομές απεξάρτησης, η Δικαιοσύνη, η Αστυνομία, οι Δημόσιες Υπηρεσίες. 

Επιβαρύνεται η Οικονομία από απώλεια παραγωγικότητας αλλά και φορολογικών εσόδων από τα άτομα που καταστρέφονται επαγγελματικά και ψυχικά.  

Στην ουσία, πρόκειται για ένα απολύτως στρεβλό μοντέλο, το οποίο διογκώνεται με τις ευλογίες του κράτους: τα κέρδη τα καρπώνονται ιδιώτες, ενώ η ζημιά και το κόστος της θεραπείας διαχέεται, πάλι με τη βοήθεια του κράτους, σε όλη την κοινωνία και στους φορολογούμενους. Φυσικά, και σε εκείνους που δεν παίζουν.

Ως πού θα πάει αυτό; 

Αρκετές ευρωπαϊκές χώρες έχουν αρχίσει (και πολύ άργησαν) να παίρνουν μέτρα: από τον πολύ αυστηρό έλεγχο για τις ώρες και τον τρόπο "προώθησης" του τζόγου μέχρι την πλήρη απαγόρευση της διαφήμισής του. 

Εμείς ...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: "Σκληρών" χρησίμων ηλιθίων "αφύπνιση"

🚨🇮🇹 Meloni announces a BURQA BAN in schools, plus a LIMIT on the number of foreign students per class!!

"The proposed measure will introduce an obligation for the parents of foreign students with serious school-integration problems to learn Italian, and it will introduce a BAN…

— Mario Nawfal (@MarioNawfal) September 20, 2026

 Toυ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ
 

Η είδηση είναι απίστευτη, ως προς αυτό: μετά από 25 χρόνια οργανωμένης ισλαμικής εισβολής, μετά από εκατόμβες θυμάτων του τζιχαντισμού, μετά από 4 χρόνια πρωθυπουργίας της "σκληρής" Μελόνι, πανηγυρίζουμε που στο ίδιο μας το σπίτι, στην Ευρώπη, απαγορεύσαμε, σε μία χώρα της, στα παιδιά να κυκλοφορούν σαν σκουπιδοσακούλες, και μόνο μέσα στα σχολεία! 

Οι μανάδες τους θα μπορούν να κυκλοφορούν έτσι παντού! 

Ρε πάμε καλά; 

Όσο για το άλλο μέτρο, και παιδί Δημοτικού  καταλαβαίνει ότι είναι ανεφάρμοστο. Δηλαδή τι θα κάνεις με τους υπεράριθμους μαθητές στις περιοχές που είναι τίγκα στους Μουσλίμ; 

Στον Άγιο Παντελεήμονα της Ιταλίας, ας πούμε; 

Θα τους υποχρεώσεις να πανε σε σχολεία της Κηφισιάς ή των Αμπελοκήπων; 

Ή θα υποχρεώσεις τους Κηφισιώτες να στείλουν τα παιδιά τους σε σχολεία του κέντρου; 

Και τι θα συμβεί όταν ο αριθμός των ξένων μαθητών, διά του αθρόου γεννοβολήματος, γίνει τόσο μεγάλος που δεν θα υπάρχουν καθόλου Ιταλάκια για να βγει η ποσόστωση; Ήδη, στη Βιέννη οι μουσουλμάνοι μαθητές είναι το 42% του συνόλου!
 

Κανονικά θα έπρεπε ΟΛΟΙ οι ξένοι να είναι σε ειδικές τάξεις και μόνο αν το επίπεδο της γλώσσας και η συμπεριφορά τους το δικαιολογούν να πηγαίνουν σε κανονικό σχολείο.  

Εγώ θα έκανα και κάτι άλλο: θα υποχρέωνα διά νόμου όλους τους βουλευτές, υπουργούς, δημάρχους, συμβούλους κ.λπ., να στέλνουν τα παιδιά τους, με ποινή έκπτωσης από το αξίωμα, σε σχολεία με πολλά αφρικανοασιατόπουλα. Για να καταλάβουν τι σημαίνει να είσαι σε μια τάξη με 25 μαθητές, από τους οποίους Έλληνες να είναι οι 5, και οι 20 να μην καταλαβαίνουν γρυ και να συνεννοείσαι με νοήματα ή με μουγκρίσματα. 

 Τι σημαίνει αυτό για τον δάσκαλο και τι για το επίπεδο εκπαίδευσης αυτών των άμοιρων των 5.  

Είσαι αλληλέγγυος, Τσίπρα μου; Υπέρ των προλετάριων από τη Ζιμπάμπουε και το Μπανγκλαντές;  

Το βλαστάρι σου σε σχολείο από την Πατησίων και κάτω. Όχι στη Σχολή Χιλλ, ε; 

Ούτε στο κολλέγιο, Παπαρήγα μου. 

Στη ...

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Φορομπήχτες του Μα(ρ)ξίμου κατά σανοφάγων...

 

Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

"Δεν μπορούμε να μειώσουμε τον φόρο στα καύσιμα γιατί δεν μας αφήνει η Ε.Ε." λένε οι φορομπήχτες του Μα(ρ)ξίμου στους σανοφάγους. 

Ποια είναι η αλήθεια; 

Ότι η Ε.Ε. έχει θέσει ως κατώτατο όριο φόρου τα 35 λεπτά ανά λίτρο.  

Ποιος είναι ο φόρος στην Ελλάδα; 

70 λεπτά ανά λίτρο. Κι επειδή φορομπήχτες είναι κι άλλοι στην Ε.Ε. (όχι όσο εμείς, εκτός τη Φινλανδία), 8 χώρες μειώνουν τον φόρο ανά λίτρο κοντά στην περιοχή των 35 λεπτών για να ανακουφίσουν τον πολίτη. 

«Η Ελλάδα, επιμένοντας σε υψηλή φορολογία στα €0,70/λίτρο, διακινδυνεύει την ήδη χαμηλή ευημερία των πολιτών και τη βιωσιμότητα της αγοράς», δήλωσε στην «Political» ο αντιπρόεδρος του τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης Περικλής Γκόγκας και σημείωσε ότι «μια μείωση φόρων στα καύσιμα θα λειτουργούσε ως βαλβίδα αποσυμπίεσης, μια ανάσα για την οικονομία, χωρίς να υπονομεύσει την πολυδιαφημιζόμενη δημοσιονομική ισορροπία. Σε περιόδους κρίσης η ευελιξία δεν είναι αδυναμία· είναι προϋπόθεση ανάπτυξης». 

Το άρθρο είναι..