ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: Δύο οράματα του μέλλοντος

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ
 

«Ηταν τα καλύτερα χρόνια, ήταν τα χειρότερα χρόνια». Η φράση με την οποία ξεκινάει «Η ιστορία δύο πόλεων» του Καρόλου Ντίκενς ταιριάζει απόλυτα στην εποχή μας. Είναι εξίσου εύκολο να επιχειρηματολογήσεις ότι πλησιάζει το τέλος του κόσμου όσο και ότι ζούμε στην καλύτερη περίοδο όλων των εποχών.
 

Οι απαισιόδοξοι μιλούν για την αύξηση της ανισότητας και τις ολέθριες κοινωνικές συνέπειες της παγκοσμιοποίησης, που θα επιδεινωθούν εκθετικά με την πλήρη ανάπτυξη της 4ης βιομηχανικής επανάστασης. Οι αλγόριθμοι θα καταπίνουν θέσεις εργασίας σε βιομηχανική κλίμακα και παράλληλα θα επιβάλλουν ένα καθεστώς παρακολούθησης που θα εξαλείψει την  ιδιωτικότητα. Οι νέες τεχνολογίες θα παράσχουν σε επίδοξους δικτάτορες πανίσχυρα εργαλεία για τον έλεγχο των πολιτών, τους οποίους θα έχουν ξεσηκώσει πρώτα με εθνικολαϊκιστικά παραληρήματα. Καθώς το πνεύμα του τραμπισμού θα εξαπλώνεται διεθνώς και θα καταρρέει η διεθνής συνεργασία και η έννοια της συλλογικής ασφάλειας, οι συρράξεις θα γίνουν συχνότερες. Η ροπή προς την αταξία θα ενταθεί εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, που θα δημιουργήσει εκατομμύρια πρόσφυγες από τις παράκτιες πόλεις και συγκρούσεις μεταξύ χωρών για ολοένα και συρρικνούμενα αποθέματα νερού και φυσικών πόρων.

Αλλά και οι αισιόδοξοι δεν έχουν λίγα να επικαλεστούν. Η ανισότητα μεταξύ χωρών, λένε, μειώθηκε θεαματικά, καθώς πρώην φτωχές οικονομίες έκαναν αναπτυξιακά άλματα χάρη στην παγκοσμιοποίηση. Ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν σε ακραία φτώχεια μειώθηκε στο 10% του παγκόσμιου πληθυσμού το 2015, έναντι 36% το 1990 (κατά 1,1 δισεκατομμύριο άτομα) και πάνω από 80% σε σχέση με το 1800. Ασθένειες που θέριζαν μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες έχουν εξαλειφθεί, ενώ τα άλματα στην ιατρική έρευνα, τη γονιδιωματική και τα big data δημιουργούν προσδοκίες για νέες κατακτήσεις. Το προσδόκιμο ζωής έχει αυξηθεί θεαματικά τα τελευταία εκατό χρόνια – σε αρκετές χώρες έχει διπλασιαστεί. To ποσοστό του αναλφαβητισμού είναι λιγότερο από το μισό από ό,τι ήταν το 1975. Στις αρχές του 20ού αιώνα, σχεδόν καμία χώρα δεν ήταν δημοκρατία· τα τελευταία 20 χρόνια, είναι περισσότερες από τα αυταρχικά καθεστώτα. Η τεχνολογία εκδημοκρατίζει επίσης την οικονομία και την εκπαίδευση· και, με λίγη πολιτική βούληση, θα λύσει και το πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής.
 

Ανεξαρτήτως οπτικής, η συζήτηση αυτή γίνεται σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο: της επιτάχυνσης και της αποκέντρωσης. Μαζί με τη δυνατότητα δημιουργίας, οι νέες τεχνολογίες πολλαπλασιάζουν και τις πιθανές εστίες καταστροφής (χάκερς, βιολογική τρομοκρατία).

  Το ανθρώπινο είδος χρειάστηκε πολλές χιλιετίες για να μάθει να πετάει, αλλά μόνο 66 ακόμα χρόνια για να φτάσει στο φεγγάρι και σήμερα ετοιμάζεται να οικοδομήσει αποικίες στην Αρη.  

Το θαύμα της ζωής στον πλανήτη μας, ένα ανοιγοκλείσιμο του ματιού στην ιστορία του σύμπαντος, φέγγει πιο λαμπρά από ποτέ, αλλά...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Γιατί το Brexit δεν αλλάζει τίποτα για κανέναν

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ
 

Ελληνίδα διπλωμάτις με μεγάλη εμπειρία στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στους διεθνείς οργανισμούς έλεγε ψύχραιμα στους συνομιλητές της την επαύριον του δημοψηφίσματος για το Brexit τον Ιούνιο του 2016: «Η Βρετανία ήταν πάντοτε μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση με opt-outs. Τώρα θα είναι έξω από την Ευρωπαϊκή Ενωση με opt-ins. Δηλαδή, το Brexit θα γίνει, αλλά στην πράξη δεν θα αλλάξει τίποτα». 

 Σαράντα μήνες μετά και ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο έχασε δύο πρωθυπουργούς, τον Ντέιβιντ Κάμερον και την Τερέζα Μέι μέσα στη «μαύρη τρύπα του Brexit» κι ενώ το αρχαιότερο Κοινοβούλιο, η Βουλή των Κοινοτήτων, έφτασε σε ιστορικό αδιέξοδο λόγω της αδυναμίας του να σχηματίσει πλειοψηφία υπέρ μιας οποιαδήποτε μορφής Brexit, η Ελληνίδα διπλωμάτις αποδεικνύεται εύστοχη.

Η Μεγάλη Βρετανία και η Ευρωπαϊκή Ενωση συμφώνησαν προχθές ότι δεν θα αλλάξει σχεδόν τίποτα στις μεταξύ τους σχέσεις κατά τη μεταβατική περίοδο που θα διαρκέσει ώς το τέλος του 2020.  

Από εκεί και πέρα θα ισχύσει η νέα συμφωνία Ε.Ε. - Βρετανίας που θα αρχίσει να συζητείται από την 1η Νοεμβρίου 2019 και η οποία θα ορίσει τη νέα σχέση, η οποία προφανώς από άποψη πρακτικού αποτελέσματος, θα είναι σχεδόν ίδια με τη συμμετοχή στην Ενωση.  

Δηλαδή, για παράδειγμα, μετά το Brexit ένας Ευρωπαίος δεν θα μπορεί να εργαστεί με την ίδια ευκολία στη Βρετανία, αλλά οι βρετανικοί κλάδοι που θα χρειάζονται εργαζομένους από την Ευρώπη θα συνάπτουν ειδικές συμφωνίες με την Ε.Ε. και θα «απορροφούν» τον αριθμό εργαζομένων που χρειάζονται. Τελικώς, ο αριθμός εργαζομένων που π.χ. θα μετακινούνται στη Βρετανία το 2025 δύσκολα θα είναι μικρότερος από εκείνον που θα ήταν, αν δεν γινόταν το Brexit.

Ασφαλώς, αν η νέα συμφωνία δεν θα έχει ολοκληρωθεί ώς το τέλος του 2020, τότε προφανώς θα επεκταθεί η «μεταβατική συμφωνία», η ισχύς της οποίας θα ξεκινήσει μετά τις 31 Οκτωβρίου. 

Ολα αυτά βέβαια τελούν υπό την αίρεση ότι η Βουλή των Κοινοτήτων θα υπερψηφίσει αυτή τη «μεταβατική συμφωνία» που ο Βρετανός πρωθυπουργός συμφώνησε προχθές στη Σύνοδο Κορυφής, αλλά αν αυτό δεν συμβεί, τότε όλοι προεξοφλούν ότι ο Μπόρις Τζόνσον θα ζητήσει νέα παράταση της παραμονής της Βρετανίας στην Ε.Ε. προκειμένου να οδηγήσει τη χώρα του σε πρόωρες εκλογές με την ελπίδα ότι θα προκύψει μια νέα κοινοβουλευτική σύνθεση και θα αρθεί το αδιέξοδο. 

Εν μέσω όλων αυτών των εναλλακτικών σεναρίων, πρακτικά, για τους πολίτες, ένα είναι σίγουρο: ότι δεν αλλάζει τίποτα.

Η Ελλάδα, παρά τις ιστορικές σχέσεις της με τη Βρετανία, συντάχθηκε πλήρως με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες και υποστήριξε τις γραμμές διαπραγμάτευσης που χάραξε ο Μισέλ Μπαρνιέ. Η Αθήνα φρόντισε παράλληλα ώστε να μην αλλάξει τίποτα για τους Βρετανούς που κατοικούν στην Ελλάδα.

Οπως έχει επισημάνει ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, ο νόμος 4604/2019 διασφαλίζει ότι όσοι Βρετανοί ζουν στην Ελλάδα, αλλά και όσοι αποφασίσουν να μεταναστεύσουν στην Ελλάδα ώς το τέλος της μεταβατικής περιόδου, θα έχουν ίσα δικαιώματα με τους Ευρωπαίους πολίτες. Το ίδιο ισχύει και για τους Ελληνες (και όλους τους Ευρωπαίους) που ζουν στη Βρετανία ή θα μετακινηθούν στη Βρετανία την ίδια περίοδο. Μετά το 2021 και εφόσον ψηφιστεί από τη Βρετανία η άρση της ελεύθερης μετακίνησης, τότε κάθε Ευρωπαίος θα έχει το δικαίωμα να ταξιδεύει και να ζει στη Βρετανία χωρίς βίζα για τρεις μήνες κάθε εξάμηνο.

Πρακτικά, βίζα θα χρειάζονται μετά το 2021 μόνο όσοι θα επιθυμούν να ζήσουν και να εργαστούν στη Βρετανία, κάτι που προφανώς θα ρυθμίζεται εύκολα εφόσον θα υπάρχει σχετική ζήτηση στην αγορά εργασίας. 

Σε ό,τι αφορά τις εμπορικές σχέσεις, με βάση τα στοιχεία του 2018, η Ελλάδα εξάγει στη Βρετανία αγαθά αξίας 1,21 δισ. ευρώ, ενώ οι εισαγωγές ανέρχονται σε 1,36 δισ. ευρώ. Με βάση τη συμφωνία για τη μεταβατική περίοδο δεν θα επιβληθούν δασμοί, ενώ η νέα συμφωνία θα είναι ένας τύπος συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου. 

 Με άλλα λόγια...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ντόναλντ Τραμπ, ο μάγος του αρκτικού real estate

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ

 
Θα μπορούσε να είναι η κτηματομεσιτική κίνηση του αιώνα: η Wall Street Journal αποκάλυψε προχθές ότι ο Ντόναλντ Τραμπ, ο χρεοκοπημένος μεγιστάνας του real estate που εξελίσσεται σε επικίνδυνα αποτυχημένο πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, έχει εκφράσει ενδιαφέρον για την αγορά της Γροιλανδίας, του μεγαλύτερου νησιού του κόσμου, από τη Δανία.

 
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ο Τραμπ έχει ενημερωθεί για τα μεγάλα αποθέματα υδρογονανθράκων και ορυκτού πλούτου στην υπό ραγδαία απόψυξη χώρα και έχει ζητήσει από το νομικό γραφείο του Λευκού Οίκου να διερευνήσει το θέμα.

 
Ορισμένοι γατόπαρδοι από τους συμβούλους του έχουν υποστηρίξει την ιδέα, λέγοντας ότι είναι οικονομικά συμφέρουσα.

 
Ο Λευκός Οίκος και η Κοπεγχάγη δεν σχολίασαν επισήμως το δημοσίευμα. Υπήρξε όμως πλήθος άλλων αντιδράσεων. «Πρέπει να είναι πρωταπριλιάτικο αστείο», έγραψε στο Twitter o μέχρι πρότινος πρωθυπουργός της Δανίας, Λαρς Λόκε Ράσμουσεν. 

Η αυτόνομη γροιλανδική κυβέρνηση ανάρτησε τη δική της απάντηση στον επίσημο λογαριασμό της στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης, σημειώνοντας ότι είναι «ανοιχτή για μπίζνες, αλλά όχι προς πώληση». Ο πρώην πρωθυπουργός της Γροιλανδίας, Κιούπικ Κλάιστ, σε επικοινωνία που είχε η «Κ» μαζί του, χαρακτήρισε το θέμα «υπερβολικά γελοίο για να σχολιαστεί», προσθέτοντας όμως ότι «ο κίνδυνος είναι να το πάρουν κάποιοι στα σοβαρά».

 
Δεν είναι η πρώτη φορά που η Ουάσιγκτον είχε βολιδοσκοπήσει τη δυνατότητα αγοράς του αρκτικού μεγα-νησιού του 1,71 εκατομμυρίου τετραγωνικών χιλιομέτρων. 

Το 1867, τη χρονιά που οι ΗΠΑ απέκτησαν την Αλάσκα, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ έκανε επαφές για τη δυνατότητα να επεκτείνει την αμερικανική κυριαρχία τόσο στη Γροιλανδία όσο και στην Ισλανδία. 

Το 1946, ο πρόεδρος Τρούμαν πρόσφερε 100 εκατομμύρια δολάρια στη Δανία για το νησί. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν εκτεταμένη παρουσία στο νησί, κατασκευάζοντας αεροδιαδρόμους και λιμάνια, αλλά και αποθήκες, μετεωρολογικούς σταθμούς, υποδομές τηλεπικοινωνιών κ.ο.κ. Ειδική στρατηγική σημασία για τους Αμερικανούς είχε το ορυχείο του Ιβιγκτούτ στη δυτική Γροιλανδία, που αποτελούσε τη μοναδική πηγή κρυολίτη, ενός σπάνιου ορυκτού που ήταν αναγκαίο συστατικό για την παραγωγή αλουμινίου.

 
Η εμπειρία των Γροιλανδών (56.000 σήμερα), σχεδόν το 90% των οποίων είναι Ινουίτ, από τους Αμερικανούς κατά τη μεταπολεμική περίοδο δεν ήταν ακριβώς ευχάριστη. Το 1953, οι κάτοικοι της κοινότητας του Thule (Θούλη) στη βορειοδυτική Γροιλανδία ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους για να κάνουν τόπο για τη νέα βάση της αμερικανικής αεροπορίας. Μετακόμισαν περίπου 110 χλμ. βορειότερα, στο Κάανακ, όπου –όπως αντιλήφθηκε η «Κ» στην πρόσφατή επίσκεψή της– οι μνήμες και η πίκρα για την υποχρεωτική μετεγκατάσταση παραμένουν ζωντανές. Το αντιαμερικανικό αίσθημα των Γροιλανδών οξύνθηκε με το πυρηνικό ατύχημα του 1968, όταν ένα βομβαρδιστικό B-52 της αμερικανικής αεροπορίας που κουβαλούσε τέσσερις θερμoπυρηνικές βόμβες συνετρίβη στους θαλάσσιους πάγους κοντά στη βάση, μολύνοντας την περιοχή με ραδιενέργεια. 

Το 1995 ξέσπασε σκάνδαλο, όταν έγινε γνωστό ότι η κυβέρνηση της Δανίας είχε δώσει την έγκρισή της για την τοποθέτηση πυρηνικών όπλων στη Γροιλανδία, παρότι η επίσημη πολιτική της απαγόρευε κάτι τέτοιο επί δανικού εδάφους. Παρά την έμφυτη ενσυναίσθησή του, τη βαθιά γνώση της Ιστορίας και την εμπιστοσύνη που εμπνέει σε ανθρώπους διαφορετικών πολιτισμών, δύσκολα ο Τραμπ θα μπορούσε να υπερβεί αυτά τα εμπόδια. Οι ίδιοι οι Δανοί, δε, δεν έχουν κάποιον ιδιαίτερο λόγο να αποχαιρετήσουν το 98% της επιφάνειάς τους και οποιαδήποτε ελπίδα διεκδίκησης αποκλειστικών οικονομικών ζωνών κοντά στον Βόρειο Πόλο για τα μάτια του.

 
Γίνεται πολλή συζήτηση τελευταίως, καθώς τα φίδια της ύφεσης αρχίζουν να ζώνουν την αμερικανική οικονομία και οι πρωτοβουλίες του Τραμπ στην εξωτερική πολιτική (ακύρωση συμφωνιών με Ιράν και Ρωσία, διαπραγματεύσεις με Β. Κορέα, απόπειρα ανατροπής Μαδούρο) είτε βαλτώνουν είτε οδηγούν σε επιδείνωση σε σχέση με το status quo ante, για την πιθανότητα να επιχειρήσει κάτι εντυπωσιακό για αλλαγή του κλίματος.  

Φαίνεται ότι η αγορά της Γροιλανδίας...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Οι παλαιοί κανόνες δεν ισχύουν πια

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ

O Mπέντζαμιν Νετανιάχου εκτός συγκλονιστικού απροόπτου θα ξεκινήσει σύντομα την πέμπτη του θητεία ως πρωθυπουργός του Ισραήλ. Σε λίγους μήνες θα γίνει ο μακροβιότερος ηγέτης στη σύντομη ιστορία του εβραϊκού κράτους. Αυτό παρ’ ότι του έχει ασκηθεί ποινική δίωξη για δωροληψία και απάτη σε τρεις διαφορετικές υποθέσεις διαφθοράς – κάτι το οποίο ο ίδιος αποδίδει σε συνωμοσία του φιλελεύθερου κατεστημένου και των ΜΜΕ.


Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Ντόναλντ Τραμπ κατέκτησε την προεδρία παρά τις ρατσιστικές του επιθέσεις κατά Μεξικανών και μουσουλμάνων, παρά την εκπεφρασμένη του πρόθεση να φιμώσει επικριτικά μέσα ενημέρωσης, παρά τα ακατάσχετα ψεύδη και την πρωτοφανή άγνοια για βασικά ζητήματα πολιτικής.  


Προεκλογικά είχε πει ότι θα μπορούσε να πυροβολήσει κάποιον στην 5η Λεωφόρο χωρίς να χάσει ψήφους.  


Είχε δίκιο. Οι προκλήσεις του έχουν γίνει ακόμα πιο ακραίες από τότε που μετακόμισε στον Λευκό Οίκο.


Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η Τερέζα Μέι έχει ηττηθεί τρεις φορές στο Κοινοβούλιο στις ψηφοφορίες επί της συμφωνίας αποχώρησης από την Ε.Ε. – ζήτημα το οποίο έχει μονοπωλήσει την πρωθυπουργία της. Τα φαινόμενα απειθαρχίας στο υπουργικό συμβούλιο είναι τα χειρότερα στη σύγχρονη βρετανική ιστορία. Είναι μία πρωθυπουργός χωρίς εξουσία. Κι όμως, παραμένει στη θέση της – ένα σύμβολο του επίμονου αδιεξόδου του Brexit.


Πριν από όλα αυτά, υπήρχε ο Αλέξης Τσίπρας, του οποίου τα προεκλογικά παραμύθια περί τέλους της λιτότητας και των μνημονίων συγκρούστηκαν μετωπικά με την πραγματικότητα, που προσέφυγε σε δημοψήφισμα σε μία ύστατη προσπάθεια να αποφύγει την πραγματικότητα αυτή, και που στη συνέχεια αγνόησε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και επανεξελέγη εφαρμόζοντας ακριβώς τα αντίθετα από όλα όσα υποσχόταν.


Συμπέρασμα; 


Οι κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού έχουν ανασταλεί, αν δεν έχουν καταργηθεί για τα καλά. Τα πρόσωπα έχουν πάντα τη σημασία τους, αλλά πριν από δέκα χρόνια, κανείς από τους πολιτικούς αυτούς δεν θα είχε επιβιώσει πολιτικά σε παρόμοιες συνθήκες. Η οικονομική κρίση, η κατάρρευση της εμπιστοσύνης στην πολιτική τάξη, η άνοδος των social media και η συνεπακόλουθη όξυνση της πόλωσης, έχουν δημιουργήσει νέα δεδομένα, που...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η Ιταλία και εμείς

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ


Η απόφαση του Ιταλού προέδρου Σέρτζιο Ματαρέλα την Κυριακή το βράδυ να απορρίψει τον 81χρονο Πάολο Σαβόνα για τη θέση του υπουργού Οικονομικών της χώρας διέλυσε τον κυβερνητικό συνασπισμό της ακροδεξιάς Λέγκας και του λαϊκιστικού Κινήματος των 5 Αστέρων πριν καν σχηματισθεί. Ο λόγος ήταν ότι ο κ. Σαβόνα έχει χαρακτηρίσει την ένταξη στο ευρώ «ιστορικό λάθος» και την Ευρωζώνη «γερμανικό κλουβί», ενώ έχει ταχθεί υπέρ ενός σχεδίου εξόδου από το κοινό νόμισμα για να μην καταλήξει η Ιταλία «σαν την Ελλάδα». 


Επικαλούμενος το καλό των αποταμιεύσεων των Ιταλών, ο κ. Ματαρέλα έδωσε αντ’ αυτού εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Κάρλο Κοταρέλι, πρώην διευθυντή του δημοσιονομικού τμήματος του ΔΝΤ και «τσάρου» περικοπών επί κυβέρνησης Λέτα (2013-2014). Ο κ. Κοταρέλι, αν καταφέρει να σχηματίσει κυβέρνηση, θα παραμείνει ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός μέχρι τη διεξαγωγή νέων εκλογών, πιθανότατα τον Σεπτέμβριο.


Ο Ιταλός πρόεδρος, πρώην μέλος του Συνταγματικού Δικαστηρίου της χώρας, δεν κινήθηκε εκτός των ορίων του συντάγματος. Μπορεί, επιπλέον, να έχει δίκιο ότι η υπουργοποίηση του κ. Σαβόνα θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε κρίση δανεισμού για το ήδη υπερχρεωμένο ιταλικό κράτος.


Βασίστηκε όμως σε ένα άρθρο του συντάγματος οι διατάξεις του οποίου είχαν έως προχθές παραμείνει ανενεργές, για να αντιταχθεί στη βούληση αμφότερων των κυβερνητικών εταίρων (κυρίως όμως της Λέγκας). Τα δύο αυτά κόμματα είχαν συμφωνήσει σε ένα οικονομικό πρόγραμμα μεγάλων φοροαπαλλαγών και αυξήσεων δαπανών, συνολικού κόστους 6%-7% του ΑΕΠ. Στη νέα προεκλογική εκστρατεία, θα εμφανιστούν ως υπέρμαχοι της δημοκρατίας και της ανάπτυξης, κατά της δικτατορίας των Βρυξελλών και των αγορών και της αιώνιας λιτότητας που επιβάλλουν. Ο διορισμός του κ. Κοταρέλι, πρώην αξιωματούχου του ΔΝΤ, γνωστού στην Ιταλία ως «κυρίου Ψαλίδι», για τον ρόλο του επί πρωθυπουργίας Λέτα, θα διευκολύνει αυτό τους το αφήγημα. Η Λέγκα ήδη έχει κάνει άλμα 10 μονάδων στις δημοσκοπήσεις.


Στην Ελλάδα, όπου ο πρόεδρος δεν έχει αντίστοιχες αρμοδιότητες, η πρώτη κυβέρνηση Τσίπρα δοκίμασε στην πράξη όλες τις φαντασιώσεις της και προσέκρουσε με ανοικτά μάτια, και με συντριπτική λαϊκή υποστήριξη, στον τοίχο.  


Η άνευ όρων συνθηκολόγησή της στη συνέχεια συνοδεύθηκε από...