ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Απονενοημένα διαβήματα

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΟΥΛΙΩΤΗ

Προκαλεί εντύπωση ότι οι αστυνομικοί και οι πυροσβέστες που βάζουν τέλος στη ζωή τους είναι περισσότεροι από εκείνους που σκοτώνονται σε ώρα υπηρεσίας. Το 2017 στις ΗΠΑ καταγράφηκαν 243 αυτοκτονίες ενστόλων, ενώ εκείνοι που σκοτώθηκαν στο καθήκον ήταν 222.

Σύμφωνα με Αμερικανούς επιστήμονες, οι αστυνομικοί αντιμετωπίζουν κατά μέσον όρο στη σταδιοδρομία τους 188 «σοβαρά περιστατικά» ικανά να τους προκαλέσουν σοβαρές ψυχικές διαταραχές. Εχουν πέντε φορές περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν κατάθλιψη και μετατραυματικό στρες σε σύγκριση με τον υπόλοιπο πληθυσμό. Στην Ευρώπη, τα δεδομένα δεν είναι καλύτερα. Σε δημοσίευμα του περιοδικού Time  (18 Αυγούστου 2019) επισημαίνεται ότι από την αρχή του χρόνου 64 Γάλλοι αστυνομικοί έχουν βάλει τέλος στη ζωή τους.

Το πρόβλημα είναι τόσο οξύ που η διοίκηση της γαλλικής αστυνομίας προχώρησε στην ίδρυση «μονάδας πρόληψης αυτοκτονιών», ενώ τα συνδικάτα αποδίδουν το φαινόμενο στην πίεση που δέχονται εξαιτίας των κινητοποιήσεων των «Κίτρινων Γιλέκων».  

Στην Ιταλία καταγράφηκαν 31 αυτοχειρίες αστυνομικών από την αρχή του έτους, ενώ στην Αγγλία, όπου όμως οι περισσότεροι αστυνομικοί δεν οπλοφορούν, την τριετία 2015-2017 ο αριθμός των αυτοκτονιών στην αστυνομία κυμάνθηκε από 21 έως 23. Το βράδυ της Δευτέρας Ολλανδός αστυνομικός στην πόλη Ντόρντρεχτ πυροβόλησε τη σύζυγό του και τα δύο τους παιδιά πριν αυτοκτονήσει. Αντίστοιχο έγκλημα είχε διαπράξει τον Δεκέμβριο του 2017  ο 47χρονος αρχιφύλακας Χρήστος Ζαπαντιώτης, στους Αγ. Αναργύρους. Σκότωσε τη σύζυγο, την κόρη και την πεθερά του πριν βάλει τέλος στη ζωή του.

Στην Ελλάδα...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Αποφυλακίσεις κακοποιών με τη βούλα του νόμου

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΝΑ ΦΡΙΞΕΤΕ...

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΟΥΛΙΩΤΗ

 

Εκατοντάδες Ελληνες και αλλοδαποί κακοποιοί που κατηγορούνται ή έχουν καταδικαστεί για μπαράζ διαρρήξεων και κλοπών και βρίσκονται κρατούμενοι στις φυλακές της χώρας θα αποφυλακιστούν μετά την 1η Ιουλίου.  

Αιτία είναι η αλλαγή του Ποινικού Κώδικα και συγκεκριμένα η αναθεώρηση του άρθρου 374 που αφορά τις «διακεκριμένες περιπτώσεις κλοπής». Η αλλαγή πέρασε στα «ψιλά», ωστόσο τις τελευταίες ημέρες στο εσωτερικό της ΕΛ.ΑΣ. επικρατεί έντονος προβληματισμός για τις συνέπειες που θα έχει η συγκεκριμένη τροποποίηση στον Ποινικό Κώδικα. Σύμφωνα με μετριοπαθείς εκτιμήσεις, σε πάνω από 300 ανέρχονται οι κακοποιοί που είχαν αναπτύξει εγκληματική δράση μόνο στην Αττική και θα βρεθούν το επόμενο διάστημα εκτός φυλακής.

 

Τον Ιούνιο του 2018, η Υποδιεύθυνση Ασφάλειας Αθηνών ύστερα από έρευνες μηνών συνέλαβε 33 άτομα, κυρίως γυναίκες Ρομά από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και τέσσερις Αιγυπτίους. Σε διάστημα λίγων εβδομάδων διέπραξαν 57 κλοπές εις βάρος τουριστών στο εμπορικό τρίγωνο της Αθήνας, ενώ προέκυψαν ενδείξεις συμμετοχής τους σε άλλες 300. Εναντίον των 33 κατηγορουμένων ασκήθηκε δίωξη για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης και διακεκριμένες κλοπές και 19 απ’ αυτούς προφυλακίστηκαν. Η δίκη τους ήταν προγραμματισμένη για τις αρχές του μήνα, ωστόσο οι συνήγοροί τους ζήτησαν και πήραν αναβολή για μετά την 1η Ιουλίου.

 

Ο λόγος;  

Πριν από την αναθεώρηση του Ποινικού Κώδικα, η κλοπή διωκόταν σε βαθμό κακουργήματος, μεταξύ άλλων, στις εξής δύο περιπτώσεις: 

α) «εάν είχε τελεστεί από δύο ή περισσότερους δράστες, που είχαν ενωθεί για να διαπράττουν κλοπές ή ληστείες» και 

β) «εάν η πράξη τελέστηκε από πρόσωπο που διαπράττει κλοπές ή ληστείες κατ’ επάγγελμα ή κατά συνήθεια ή αν η συνολική αξία των αντικειμένων της κλοπής υπερβαίνει το ποσό των 120.000 ευρώ».

 

Ο νέος, αναθεωρημένος Κώδικας καταργεί τις δύο παραπάνω διατάξεις και θέτει ως μόνη προϋπόθεση για την άσκηση κακουργηματικής δίωξης η αξία των κλοπιμαίων να υπερβαίνει τις 120.000 ευρώ.  

Τι σημαίνει όμως η συγκεκριμένη εξέλιξη; 

«Δεν αρκεί να εντοπίσουμε και να ταυτοποιήσουμε το δακτυλικό αποτύπωμα ενός διαρρήκτη π.χ. σε 100 σπίτια για να διωχθεί σε βαθμό κακουργήματος. Η αστυνομία θα πρέπει να αποδείξει ότι η συνολική λεία από τη δράση του υπερβαίνει τις 120.000 ευρώ. Διαφορετικά, ο ύποπτος θα κατηγορηθεί για πλημμέλημα και την επόμενη της σύλληψής του θα είναι ελεύθερος», εξήγησε στην «Κ» αστυνομική πηγή.

 

Καθώς μάλιστα ο νέος Π.Κ. έχει αναδρομική ισχύ, όσοι έχουν ήδη καταδικαστεί για διακεκριμένες κλοπές και διαρρήξεις και εκτίουν ποινές κάθειρξης, καθώς και όσοι παραμένουν προφυλακισμένοι για τα ίδια αδικήματα, θα βρεθούν τις επόμενες εβδομάδες εκτός φυλακής. Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές, περίπου 100 δικογραφίες που βρίσκονται εκκρεμείς στο Εφετείο Αθηνών (σ.σ. αφορούν κακουργήματα) και το επόμενο διάστημα επρόκειτο να φθάσουν στα ακροατήρια θα «πέσουν» σε πλημμελήματα.

 

Τον Μάρτιο του 2019, το Τμήμα Δίωξης Εγκλημάτων κατά Ιδιοκτησίας της Ασφάλειας συνέλαβε τέσσερις υπηκόους Γεωργίας που φέρονται να είχαν διαπράξει 28 διαρρήξεις σπιτιών σε Αθήνα, Πετράλωνα, Νέο Κόσμο, Ταύρο, Πατήσια και αλλού. Στα κρησφύγετα των δραστών είχαν βρεθεί –εκτός από κλοπιμαία– όπλα, αλεξίσφαιρα γιλέκα και διαρρηκτικά εργαλεία. Καθώς μάλιστα ο ένας από τους υπόπτους ήταν μέλος της γεωργιανής μαφίας διεθνώς και έφερε τον τίτλο «Vor V Zakone» («κλέφτης εντός νόμου») στην επιχείρηση είχαν πάρει μέρος και αξιωματούχοι της Europol.


Παρά τη σοβαρότητα της υπόθεσης, ωστόσο, και οι τέσσερις συλληφθέντες είναι πολύ πιθανό να βρεθούν το αμέσως επόμενο διάστημα εκτός φυλακή, καθώς στον νέο Ποινικό Κώδικα δεν υφίσταται πλέον η έννοια της «κατ’ επάγγελμα» τέλεσης της αξιόποινης πράξης.

 

Τις τελευταίες ημέρες, τα στελέχη της ΕΛ.ΑΣ. επεξεργάστηκαν τα νέα δεδομένα και προχώρησαν σε «εκτίμηση απειλής» αποτυπώνοντας τα συμπεράσματά τους σε διαβαθμισμένα έγγραφα, το περιεχόμενο των οποίων τέθηκε υπόψη της «Κ». Σε αυτά επισημαίνεται ο κίνδυνος κατακόρυφης αύξησης των κρουσμάτων διαρρήξεων και κλοπών το επόμενο διάστημα. Επιπλέον, γίνεται αναφορά στο ενδεχόμενο η περαιτέρω ευνοϊκή ποινική αντιμετώπιση των διαρρηκτών να προσελκύσει στη χώρα μέλη ξένων εγκληματικών ομάδων με εξειδίκευση στα εγκλήματα «κατά της ιδιοκτησίας».

 

Σε άτυπες συζητήσεις τους, εξάλλου, με τους αστυνομικούς τα μέλη της γεωργιανής μαφίας που κατά καιρούς συλλαμβάνονται στη χώρα εξομολογούνται ότι επιλέγουν να εγκαθίστανται και να δρουν στην Ελλάδα λόγω ακριβώς της ευνοϊκής της νομοθεσίας.

 

Φραγή σε άρσεις τηλεφωνικού απορρήτου:

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως γενόσημο του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου

Του Δημήτρη Γ. Σουλιώτη

Μετά την κατάρρευση των δύο μεγάλων κομμάτων στις εθνικές εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 και τη νίκη του «αντιμνημονιακού» μετώπου με επικεφαλής το ΣΥΡΙΖΑ, παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τη μετεκλογική πολιτική συμπεριφορά του συγκεκριμένου πολιτικού φορέα.

Βλέποντας το υψηλό ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του να περιδιαβαίνουν τα κανάλια με τον αέρα του νικητή, η μνήμη μου ξαναγύρισε πολλά χρόνια πίσω, στα χρόνια της νιότης μου. Ξαναγύρισε στο 1976, όταν έγινα μέλος του ΠΑΣΟΚ και μετά στο 1983, όταν εκλέχτηκα γραμματέας της Οργάνωσης του Κόμματος στην Τράπεζα της Ελλάδος, Οργάνωση Χώρου Δουλειάς (ΟΧΔ) λεγόταν τότε. Θυμήθηκα τους παλιούς συντρόφους να συγκρούονται με ιδεολογικό πάθος μέσα στις μπαρουτοκαπνισμένες αίθουσες της Κωλέτη.

Θυμήθηκα τον εαυτό μου με το «Κεφάλαιο» του Μαρξ στο σπίτι και το Μπάραν και το Σουίζι παραμάσχαλα για την ιδεολογική καθοδήγηση στην Οργάνωση, θυμήθηκα το όραμα του σοσιαλισμού, την αυτοδιαχείριση και τις ατέλειωτες ώρες μελέτης του γιουγκοσλαβικού πειράματος, θυμήθηκα την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και το περίφημο συνέδριο στην Πάντειο -κρατώ ακόμα τα πρακτικά του- και σκέφθηκα, ρε μπας και κάποιοι Ελληνες θέλουν να δημιουργήσουν ένα γενόσημο του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου; 

Μήπως επιθυμούν να αναστήσουν το ΠΑΣΟΚ της νιότης μου, με το όνομα ΣΥΡΙΖΑ αυτή τη φορά;

Μήπως θέλουν να ζήσουν το ίδιο επαναστατικό όνειρο, στέλνοντας στο διάβολο, Μνημόνια, Ευρώπη και Ευρωπαίους και όπου πάει; 

Και για τα ανώτερα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ πιο πρακτικές σκέψεις: «Ας πάρουμε την εξουσία και μετά βλέπουμε». 

Μετά θυμήθηκα τη μαζική εισβολή στην Οργάνωση, μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, ατόμων της εαμογενούς Αριστεράς και του μετριοπαθούς Κέντρου, οι οποίοι δεν ήταν αιθεροβάμονες σαν εμένα, αναζητούσαν πιο πρακτικά πράγματα: Μια θεσούλα, μια προαγωγή, ένα επιδοματάκι, ένα δάνειο, όλα αυτά που είχαν στερηθεί και απολάμβαναν οι νικητές του εμφυλίου.

Και ύστερα απ' αυτό το νοσταλγικό ταξίδι της μνήμης, η λογική με επανέφερε στο σήμερα, στη σκληρή πραγματικότητα και άρχισα με εργαλεία τον ορθολογισμό και την κριτική σκέψη να αναλύω την πολιτική στάση του ΣΥΡΙΖΑ στο πλαίσιο της εθνικής, ευρωπαϊκής και παγκόσμιας κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης, όπως μας είχε μάθει ο δάσκαλός μας ο Ανδρέας Παπανδρέου. Αρχισα να εξετάζω τις πιθανότητες να επαναληφθεί η ιστορία. Τώρα, αν η επανάληψή της θα είναι φάρσα ή όχι θα αποδειχθεί πολύ σύντομα. 

Κατ' αρχάς σε εθνικό επίπεδο το κίνημα, που γιγάντωσε το ΠΑΣΟΚ τη χρονική περίοδο 1974 - 1981 και προσπάθησε να βάλει τη «Δεξιά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας», περιλάμβανε εργατικά και κυρίως μικροαστικά στρώματα του χωριού και της πόλης. Ηταν λαϊκά στρώματα που, με ιδεολογική φαρέτρα τις ιδέες της Αριστεράς περί σοσιαλισμού, δικαιοσύνης και ισότητας, αναζητούσαν στον ήλιο μοίρα, αναζητούσαν την ίδια μοίρα που είχε εξασφαλίσει μεγάλο τμήμα των αλληλεξαρτώμενων με τη συντηρητική παράταξη ψηφοφόρων.

Αντίθετα, το κίνημα που εκτίναξε το ΣΥΡΙΖΑ από το τέσσερα στο δέκα επτά τοις εκατό, σύμφωνα με ορισμένες ενδείξεις -υψηλά ποσοστά στα ακριβά προάστια, προσχώρηση συντεχνιών κ.τ.λ.- περιλαμβάνει μεγάλο ποσοστό παρασιτικών και κλεπτοκρατικών στρωμάτων, τα οποία δεν αναζητούν στον ήλιο μοίρα, σαν τα φτωχά λαϊκά στρώματα του πρώιμου ΠΑΣΟΚ, αλλά διατήρηση των άνομων προνομίων τους, αυτών των προνομίων που κατάφεραν να αποσπάσουν από το κράτος με διαμεσολαβητές τα κόμματα εξουσίας, μέσα από ένα αυτο-τροφοδοτούμενο σπιράλ αδιαφάνειας, ρουσφετολογίας, κακοδιαχείρισης, διαφθοράς και ατιμωρησίας. Δεν είναι τυχαίο πιστεύω που η εκλογική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ δεν ενοχλεί αυτά τα στρώματα, διότι αναφέρεται γενικά μόνο στις περικοπές του Μνημονίου και στην άμεση επιστροφή τους και δεν τονίζει σαφώς το τεράστιο πρόβλημα αστικού εκσυγχρονισμού ... ορθολογισμού της χώρας.

Ενας άλλος παράγοντας που διαφοροποιεί την περίοδο του πρώιμου ΠΑΣΟΚ από τη σημερινή είναι η καταλυτική προσωπικότητα του Αντρέα Παπανδρέου, ο οποίος δεν έχει βεβαίως καμιά σχέση με τον Αλέξη Τσίπρα.

Για το τελικό νυ

Γράφει ο Μίμης Σουλιώτης

(Ποιητής - διδάσκει Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας)

Σε εκατομμύρια ανέρχονται οι αθώοι που έχουν βασανιστεί στον γραπτό λόγο με το τελικό νυ: να το βάλουν ή να μη; Και αμέτρητες μονάδες έχουν σπαταληθεί σε φαξ, ι-μέιλ και αγωνιώδη τηλεφωνήματα γραμματέων που είχαν ως θέμα την αναγραφή του επικατάρατου ή μη...

Στον γραπτό λόγο τηρούμε βεβαίως τις συμβάσεις, αλλά στην περίπτωση που η γραμματική μάς δυσκολεύει, αφού στους αρχικούς κανόνες για την διατήρηση ή την απαλοιφή του τελικού νυ αναγκάσθηκε να επιφέρει μεταγενέστερες αλλαγές ή να επιτρέψει εξαιρέσεις όπως ότι στα κύρια ονόματα και στο αρσενικό του επιθέτου το διατηρούμε, π.χ. «τον Ξέρξη», «τον δικτυακό τόπο». Πέραν αυτού, η γραμματική εξαιρώντας συνιστά να γράφουμε λ.χ. «Δεν θέλω», άλλο δηλώνει όμως το «Δε θέλω» και άλλην ένταση προσδίδει το «Δεν θέλω», γι' αυτό και εκφωνούμε μετ' επιτάσεως το τελικό νυ όποτε επιθυμούμε να δώσουμε έμφαση στην άρνησή μας: στην προφορική χρήση του τελικού νυ είμαστε όλοι ίδιοι, παιδιά και ενήλικες, πανεπιστημιακοί και υδραυλικοί.