"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΤΟΥΡΚΙΑ:Ζητάει αρχαία, οι Βρετανοί το συζητούν, (και οι Ελληνες μαθαίνουν πως να διεκδικούν !)

Tης ΜΑΙΡΗΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΥ

Πολιτική «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» ακολουθεί η Τουρκία απέναντι στα βρετανικά μουσεία που αρνούνται να της επιστρέψουν αρχαιότητες που διεκδικεί να επαναπατρίσει. Και ενώ μεγάλοι οργανισμοί όπως το Βρετανικό και το Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου αναβάλλουν εκθέσεις - μην μπορώντας να καλύψουν τα κενά από τα εκθέματα που αρνείται να τους δανείσει η Αγκυρα - αναγκάζονται να ρίξουν νερό στο κρασί τους και να διαπραγματευτούν.

Κάτι που αρνούνται, από την άλλη πλευρά, να κάνουν με την Ελλάδα σχετικά με την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα. Η απάντηση είναι - διαρκώς - μονολεκτική: «όχι». Ακόμη και στην ελληνική πρόταση για μακροχρόνιο δανεισμό - κάτι που αντιπροτείνουν στην περίπτωση της Τουρκίας (αν και η αξία των διεκδικούμενων από την γείτονα είναι μικρότερη από εκείνη των Γλυπτών του Παρθενώνα).

Η στάση αυτή των βρετανικών μουσείων δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από την απαξίωση που βιώνει η Ελλάδα, αλλά και από τον ρόλο που παίζει στην ευρωπαϊκή σκακιέρα η Τουρκία.

Η τουρκική πλευρά με επίσημη επιστολή της ζητά από το Βρετανικό Μουσείο την επιστροφή μιας στήλης από βασάλτη του 1ου αιώνα π.Χ. στην οποία απεικονίζεται ο βασιλιάς Αντίοχος Α' ο Επιφανής να χαιρετά τον Ηρακλή. Η στήλη ανακαλύφθηκε το 1882 κοντά στην πόλη Σαμσάτ, στα νότια της σημερινής Τουρκίας. Το 1911 αγοράστηκε από τον αρχαιολόγο σερ Τσαρλς Λέοναρντ Γούλεϊ και κατέληξε στο Βρετανικό Μουσείο το 1927. Στο κέντρο της δε έχει μια οπή καθώς είχε χρησιμοποιηθεί σε μύλο ελαιοτριβείου.

Η δεύτερη διεκδικούμενη αρχαιότητα είναι ένα μαρμάρινο παιδικό κεφαλάκι το οποίο έχει αποσπαστεί από την εντυπωσιακή σαρκοφάγο της Σινταμάρα του 3ου αι. μ.Χ. Το γλυπτό που εκτιμάται ότι απεικονίζει τον Ερωτα αφαιρέθηκε το 1882 από τον αρχαιολόγο Τσαρλς Γουίλσον, η οικογένεια του οποίου εν συνεχεία το δώρισε στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου, ενώ η υπόλοιπη σαρκοφάγος βρίσκεται ακέραια στην Κωνσταντινούπολη.

Ο νέος ισχυρός άνδρας της Τουρκίας, γενικός διευθυντής πολιτιστικής κληρονομιάς και μουσείων, Οσμάν Μουράτ Σουζλού - που φαίνεται πως ακολουθεί κατά πόδας τα βήματα του Αιγύπτιου Ζαχί Χαουάς - όταν κατάλαβε πως τα βρετανικά μουσεία δεν είχαν πρόθεση να επιστρέψουν τις διεκδικούμενες αρχαιότητες, έκλεισε τις στρόφιγγες του δανεισμού.

Αποτέλεσμα; Το Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου να αναβάλλει έκθεση για τον πολιτισμό των Οθωμανών. Το δε Βρετανικό Μουσείο βρέθηκε στον αέρα καθώς είχε ζητήσει 35 αντικείμενα για έκθεση που αφορά την Ανατολική Μεσόγειο την εποχή του Τουταγχαμών.

Παρά όμως το γεγονός ότι τα τουρκικά μουσεία είχαν συμφωνήσει να στείλουν εκθέματα, το υπουργείο Πολιτισμού επιχειρώντας να ασκήσει πίεση, ανέστειλε τον δανεισμό, αναγκάζοντας το Βρετανικό Μουσείο να επανεξετάσει την πολιτική του στο θέμα των επαναπατρισμών αρχαιοτήτων.

Παζάρι για τα τουρκικά «Ελγίνεια»
Δεν πρόλαβε η Τουρκία να κλείσει τη στρόφιγγα των αρχαιοτήτων που στέλνει προς ξένα μουσεία και η αντίδραση των Βρετανών στα τουρκικά αιτήματα ήταν άμεση.
«Το μουσείο θα ήταν διατεθειμένο να συζητήσει τον δανεισμό της στήλης, σύμφωνα με τους όρους που προβλέπει η νομοθεσία. Οι ιθύνοντες του μουσείου δεν μπορούν να συναινέσουν στη μεταβίβαση της κυριότητας της στήλης και πιστεύουμε ακράδαντα ότι θα πρέπει να παραμείνει μέρος της συλλογής του μουσείου, στο οποίο μπορεί να θεαθεί σε ένα διεθνές πλαίσιο από ένα παγκόσμιο ακροατήριο», ήταν η απάντηση του Βρετανικού Μουσείου.

Δελχί-Λάρσα

Της ΜΑΙΡΗΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΥ

«Τι εννοείς το εισιτήριο δεν έχει θέση; Εδώ είναι αριθμημένες οι θέσεις στον κινηματογράφο και δεν είναι στο τρένο; Δεν πας καλά!». 
Το πρόβλημα ήταν ότι η Μαρία καλά πήγαινε. Το τρένο δεν είχε θέσεις. Αν προλάβαινες καθόσουν, αλλιώς δυόμισι ώρες όρθιος. 

«Δεν βαριέσαι», σκέφτηκα. Και η αλήθεια είναι ότι δεν μου πέρασε από το μυαλό - πολιτισμένη γαρ - ότι οι θέσεις δεν θα επαρκούσαν. Απλώς δεν θα έβρισκα θέση της αρεσκείας μου. 

Στον σταθμό απόγευμα Παρασκευής επικρατεί χάος. 
«Ποιο τρένο πάει για Μπράλο;», ρωτάω τον ελεγκτή. 

«Δω, τωρ, θαρθ. Αυτού που πάει Λάρσα». 

Φτάνει. Απλυτο χρόνια. Τα τζάμια γδαρμένα και ξεβαμμένα γκράφιτι. Η πόρτα ανοίγει. Και αρχίζει το δράμα. Γιαγιάδες που κάτω από άλλες συνθήκες θα ήταν έτοιμες να καταρρεύσουν σπρώχνουν και στριμώχνονται με ευλυγισία Κομανέτσι. Αλλοδαποί με μπόγους φωνάζουν «έλα, έλα». Νεαροί δίνουν χέρι με χέρι πάνω από το κεφάλι μου βαλίτσες. 

Από τύχη επιβιώνω. Γύρω μου δεκάδες όρθιοι, πιτσιρίκια που κλαίνε. Κλιματισμός ούτε για δείγμα. 

Ξανακοιτάω το εισιτήριο. Λες να γράφει «Βομβάη - Δελχί»; Ή μήπως «Κάιρο - Αλεξάνδρεια»; 

Εξακολουθεί να γράφει «Μπράλος». «Γιατί κόψατε υπεράριθμα εισιτήρια; Ο ΟΣΕ μάς έστειλε στο ΔΝΤ και τώρα πάτε να βγάλετε τα σπασμένα;», ρωτάω έναν ελεγκτή. 

«Αμα έχετε παράπονο να στείλετε μέιλ», μου απαντά και συνεχίζει να σπρώχνει για να περάσει...

Τίποτα δεν ξέρουµε τελικά

Της Μαίρης Αδαµοπούλου

Ποιος είπε ότι δεν είµαστε γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, εκείνων της εποχής του Περικλή, του Σοφοκλή, του Σωκράτη, του Αριστοτέλη; Ε; Ρωτάω, ποιος τολµάει να πει κάτι τέτοιο;  
Ποιο µήνυµα έδωσαν οι αρχαίοι ηµών πρόγονοι; Της αυτογνωσίας. Εν οίδα ότι ουδέν οίδα. Και για όσους δεν διάβαζαν Αρχαία στο σχολείο, «ένα γνωρίζω, ότι δεν γνωρίζω τίποτα».  

Κι εµείς τι γνωρίζουµε; 

Ξέραµε το µέγεθος του ελλείµµατος; 

Ξέραµε πόσο θα ανέβουν τα spreads; (Αλήθεια, ξέραµε τι ήταν τα spreads;).

Ξέραµε ότι δεν θα µας στηρίξει η Ευρώπη;

Ξέραµε τι είναι η πιστοληπτική µας ικανότητα και αν θα µειωθεί; 

Ξέραµε πόσοι είναι οι δηµόσιοι υπάλληλοι; Πόσοι έπαιρναν συντάξεις ανθρώπων που είχαν πεθάνει; Πόσοι εισέπρατταν αναπηρικές συντάξεις; Πόσοι δεν έκοβαν αποδείξεις; 

Ξέρουµε ποιοι υπεξαίρεσαν χρήµατα από τα δηµόσια ταµεία; Ποιοι γιατροί υπέγραφαν πλαστές συνταγές για να κάνουν διακοπές στις Σεϋχέλλες υπό µορφή συνεδρίου; 

Ξέρουµε αν θα χρεοκοπήσουµε; Αν αύριο θα έχουµε δουλειά; Αν το µπακάλικο της γωνίας θα έχει και αύριο σηκωµένα ρολά; 

Ξέρουµε µε ποιο σύστηµα θα δώσουν τα παιδιά εξετάσεις; Αν ο ΟΤΕ και η ΔΕΗ θα είναι στη θέση τους, στην περίπτωση που βρούµε λεφτά να τους πληρώσουµε; 

Ξέρουµε τι αντάλλαγµα θα ζητήσουν όσοι επενδύσουν στην Ελλάδα; 

Η απάντηση είναι µία και µοναδική. Οχι. 

Τίποτα δεν ξέρουµε, οπότε αυτόµατα αποδεικνύεται η αρχική υπόθεση που θέσαµε, που λένε και οι σοβαροί επιστήµονες.

Αν και τώρα που το ξανασκέφτοµαι υπάρχει µια εξαίρεση. Ξέρουµε ότι όσοι δεν ξέρουν είτε θα κυβερνούν είτε θα κλέβουν και θα µένουν ατιµώρητοι. Απαραίτητη εξαίρεση. Για να επιβεβαιώσει τον κανόνα.

Δεν βαριέσαι µε τους επόµενους...

Της Μαίρης Αδαµοπούλου

Δεν το πιστεύω αυτό που ζω. Οι µισοί γνωστοί µου ψάχνουν τρόπο για να βγουν στη σύνταξη. Μετράνε µέρα τη µέρα για να κατοχυρώσουν δικαίωµα. Είναι η νέα ορολογία της µόδας. Μετράνε ανήλικα. Χρόνια εκπαίδευσης από το νηπιαγωγείο ώς το πανεπιστήµιο. Ηµέρες που είχαν πυρετό και πονόλαιµο.

Μέρες που έµειναν άνεργοι. Μέρες που έκαναν απεργία. Ολα στον άβακα να µετρηθούν για να βγουν σωστά τα κουκιά. Και έξι µήνες να λείπουν δεν τρέχει και τίποτα. Πάνε λέει υπέρ του συνταξιοδοτούµενου. Οπως λέγαµε παλιά υπέρ του µαθητή. Και να πληρώσουν δεν τους νοιάζει. Κι ας γκρινιάζουν πως δεν έχουν ούτε για το σούπερ µάρκετ, πολλές φορές ούτε για τσιγάρα. Θα πληρώσουν για να πάρουν σύνταξη.

Να φύγουν. Να γλιτώσουν. Να προλάβουν να ζήσουν. Οι τυχεροί ετοιµάζουν βαλίτσες εξόδου από το γραφείο. Το γιορτάζουν πριν πάρουν ακόµη τη σύνταξη. Εργατοώρες χαµένες τρώγονται µετρώντας και ξαναµετρώντας. (Μήπως οι πρώτες είναι που τρώγονται άδικα;). Για να κάνουν τι; Να κοροϊδέψουν. Να κλέψουν λίγο. Επισήµως κλέβουν χρόνο. Ανεπισήµως και ουσιαστικώς το κράτος µε την άδειά του. Για να βγει η σύνταξη στην ώρα της. Για να βγει λίγο µεγαλύτερη. «Και πού το κακό;», θα ρωτήσετε.

«Τα πλασµατικά χρόνια πληρώνονται. Και από το να πάρουµε σύνταξη ελάχιστη και αν ζούµε για να την πάρουµε...».

Το κακό είναι ότι η γενιά που έφτασε τα πράγµατα εκεί που είναι σήµερα  στον πάτο  ψάχνει και πάλι έναν τρόπο να ξεφύγει. Να γλιτώσει από αυτά που έπραξε. Να µην υποστεί τις συνέπειες. Με ένα ακόµη ψέµα. Με µια κλοπή στον χρόνο και λίγο το χέρι στην τσέπη. Και δεν βαριέσαι για τους επόµενους...

Αύριο κλαίνε...

Της Μαίρης Αδαµοπούλου

Περίσσευαν χθες τα χαµόγελα. Καιρό είχα να δω τόσα. Οπου να γύρναγα το κεφάλι µου, όλο και κάποιος θα καµάρωνε. Είχε περάσει ο γιος, η κόρη, το ανίψι... Ποια οικονοµική κρίση και ποιο ΔΝΤ; Δεν πάταγαν στο έδαφος, πετούσαν. Και τα πιτσιρίκια πλέον σε άλλη διάσταση. Τα µπάνια τα είχαν αρχίσει προ καιρού.

Και τα µπαράκια και τις διακοπές. Αλλά µε άλλον αέρα έβγαιναν χθες. Του επιτυχηµένου. Και µε το δίκιο τους. Ο στόχος επετεύχθη. Το εισιτήριο το πήρανε. Πάνε για άλλα. Αλλά εκεί είναι το µυστικό. Ποια άλλα ρε παιδιά; Για το ελληνικό πανεπιστήµιο. Μπράααβο. Μεγάλη επιτυχία.

Πριν πεθάνετε στο διάβασµα και δώσουν οι γονείς σας µια περιουσία σε ιδιαίτερα και φροντιστήρια ρωτήσατε τι γίνεται στα πανεπιστήµια; Τι θα µάθετε; Τι αντίκρυσµα θα έχει το πτυχίο σας; Οοοοχι. Γιατί άλλωστε; Δεκαοχτάρηδες µεν, αλλά µπολιασµένοι γερά µε το µυαλό του µπαµπά και της µαµάς. Πάρε ένα πτυχίο να τό χεις. Αµα µπεις πουλάκι µου, θα βγεις. Πώς και πότε δεν έχει σηµασία.

Και µετά; Εκεί είναι το καλύτερο. Μετά θα πάτε για µεταπτυχιακά. Υστερα για διδακτορικό. Και µετά για κανένα µετα-διδακτορικό, διότι στην εποχή της εξειδίκευσης ζούµε. Τα πάντα µετακυλίονται. Και µαζί και η αξία των εκπαιδευτικών βαθµίδων. Το πτυχίο έχει γίνει απολυτήριο Λυκείου, το µεταπτυχιακό ισότιµο του πτυχίου κ.ο.κ. Τελειώνετε λοιπόν τη συλλογή πεταλούδων  ουπς, συγγνώµη, πτυχίων ήθελα να πω  έχετε πατήσει και τα 30 και βγαίνετε στην αγορά εργασίας. Τίγκα στην περγαµηνή και το εύσηµο. Και;

Και δεν βρίσκετε δουλειά στο αντικείµενό σας.

Σπάνιο; Δεν νοµίζω. Το είχατε ακούσει πριν µπείτε. Ναι, αλλά θα συνέβαινε στους άλλους. Οχι σε σας. Εσείς θα τη βρίσκατε την άκρη, το βύσµα, τον δρόµο... Πάντως εσείς θα τα καταφέρνατε. Μόνο που κανένα από τα δεκάδες βιβλία που διαβάσατε δεν σας είχε προειδοποιήσει. Και επειδή έχετε ακόµη πολύ δρόµο µπροστά σας, γλεντήστε το και αφήστε τις Κασσάνδρες να λένε. Εσείς σήµερα γλεντήστε. Αύριο βλέπουµε.