ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Τα Τέμπη το 2023 και τα Τέμπη σήμερα

2η ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ...
Τα τρένα φέρνουν και συντρίμμια!#τσιπρας #συριζα #Τεμπη_Δικαίωση pic.twitter.com/b1oqYSKC3S

— lifestalin.com (@lifestalin_com) February 7, 2025

Οι σταθμάρχες των Τεμπών #τεμπη_έγκλημα #τεμπη_έγκλημα #Τεμπη #Τεμπη_συγκάλυψη #Τεμπη_δικαιωση #ΝΔ_ξεφτιλες #ΝΔ_ΣΥΜΜΟΡΙΑ #νδ #Τέμπη_εγκλημα pic.twitter.com/iokPD28mAA

— Zoro (@Zoro79849701) January 25, 2025

 

Toυ Ευτύχη Βαρδουλάκη

Σε πρόσφατη ομιλία του ο πρώην πρωθυπουργός κ. Τσίπρας υπαινίχθηκε ότι αν πριν από τις εκλογές του 2023 ήταν «γνωστά» όσα είναι σήμερα για τα Τέμπη, το αποτέλεσμα θα ήταν διαφορετικό. Συνέδεσε δε την εκτίμησή του με τους χειρισμούς της κυβέρνησης προκειμένου το τραγικό δυστύχημα να μην αποτελέσει επίκεντρο εκείνης της εκλογικής αναμέτρησης.

Δεδομένου βέβαια ότι η δικαστική έρευνα είναι σε εξέλιξη, δεν είναι εύκολο να προσδιοριστεί κάτι ως «γνωστό». Μέχρι να υπάρξουν τα τελικά πορίσματα της Δικαιοσύνης θα πρέπει όλοι να είναι συγκρατημένοι στις εκτιμήσεις τους. Πράγμα δύσκολο βέβαια, καθώς, όπως είχε πει ο Νίτσε: «Ο μεγαλύτερος εχθρός της αλήθειας δεν είναι το ψέμα αλλά οι πεποιθήσεις».

Η αναφορά ωστόσο του πρώην πρωθυπουργού –που αποτέλεσε αφορμή πολλών συζητήσεων– εμπεριέχει μια εσφαλμένη αλλά και μια σωστή διάσταση.

Η εσφαλμένη σχετίζεται με τον υπαινιγμό ότι το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι διαφορετικό.

Αυτό δεν ισχύει.

Οι λόγοι που η Ν.Δ. κέρδισε τις εκλογές του 2023 ήταν πολύ συγκεκριμένοι. Είχε διαβάσει σωστά το κλίμα της εποχής και το αίτημα για πολιτική σταθερότητα. Εφάρμοσε πιστά μια συγκεκριμένη στρατηγική («τριγωνοποίηση») που διεύρυνε την απήχησή της. Κεφαλαιοποίησε την πολιτική της σε τομείς διακυβέρνησης που σημαντικό τμήμα της κοινής γνώμης αναγνώριζε ότι είχαν γίνει βήματα (διαχείριση κρίσεων, ανεργία, επενδύσεις, ψηφιοποίηση του κράτους, στρατιωτική και διπλωματική ενδυνάμωση της χώρας, τουρισμός, επίλυση του ζητήματος των εκκρεμών συντάξεων, επιδόματα κ.ά.).

Απέναντι σε εκείνη την κυβέρνηση στάθηκε ένας ΣΥΡΙΖΑ χωρίς καθαρή πρόταση, χωρίς ηθικό, αλλά και χωρίς στίγμα, καθώς η προσπάθεια μετάλλαξής του –που είχε ξεκινήσει τα χρόνια που κυβερνούσε– είχε μείνει ατελής. Αν το 2015 ηττήθηκε –όσο και αν ακούγεται παράδοξο λόγω των εκλογικών νικών του– ο «ριζοσπαστικός» ΣΥΡΙΖΑ, αν στις εκλογές του 2019 ηττήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβερνητικός διαχειριστής, στις εκλογές του 2023 ηττήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ «των δύο βαρκών». Ενα κόμμα που ενώ προσπαθούσε να πείσει ότι άλλαξε και ωρίμασε, είχε παραδώσει τη στρατηγική του σε κάποιους φανατικούς του Διαδικτύου που αποκόπηκαν από την πραγματική κοινωνία.

Αυτά τα πολιτικά δεδομένα διαμόρφωσαν το αποτέλεσμα των εκλογών του 2023 και αυτό δεν θα άλλαζε όσο και αν ο ΣΥΡΙΖΑ ή κάποιο άλλο κόμμα «επέν-δυε» περισσότερο στην τραγωδία των Τεμπών.

Η διαμόρφωση των εκλογικών τάσεων είναι πολυπαραγοντική διαδικασία και σπανίως καθορίζονται από ένα και μόνο θέμα. Ο δε καταγγελτικός λόγος σπανίως μπορεί από μόνος του να κερδίσει εκλογές. Ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ μάλιστα την περασμένη τετραετία πολλές φορές επένδυσε στην ένταση (ακόμα και σε περιόδους κρίσεων) χωρίς να επιτύχει τους στόχους του.

Εχει όμως δίκιο ο κ. Τσίπρας στην επισήμανσή του ότι οι σημερινές επικρατούσες πεποιθήσεις γύρω από την τραγωδία των Τεμπών αλλάζουν πολύ –έστω και ετεροχρονισμένα– το πολιτικό τοπίο.

Κυρίως επειδή λειτουργεί ως θρυαλλίδα μιας νέας αντισυστημικής ριζοσπαστικοποίησης, η οποία επικαθορίζει το πολιτικό περιβάλλον. Οι δείκτες πολιτικής και θεσμικής εμπιστοσύνης κλονίζονται περαιτέρω, οι θετικές ειδήσεις δεν ακούγονται εύκολα, η τοξικότητα και ο αφοριστικός λόγος αυξάνονται. Αυτό αναπόφευκτα επηρεάζει τους πολιτικούς συσχετισμούς, παρά το ότι δεν είναι ακόμα απολύτως ξεκάθαρο ποιοι τελικά θα ωφεληθούν από αυτό.

Οι συνθήκες πάντως σήμερα είναι διαφορετικές από το 2023.

Κατ’ αρχάς, η ίδια η συζήτηση έχει μετατοπιστεί, από το δυστύχημα καθαυτό, τα λάθη και τις παραλείψεις που το προκάλεσαν, στην πολιτική και επικοινωνιακή διαχείριση της τραγωδίας και στις καταγγελίες περί συγκάλυψης. Για το πρώτο μπορεί να υπάρξει περιθώριο συζήτησης ή ανοχής. Για το δεύτερο, όχι.

Το πολιτικό περιβάλλον έχει επιδεινωθεί. Η κυβέρνηση είναι σε κάμψη, η εικόνα της αντιπολίτευσης (ειδικά της «κυβερνητικής» και όχι της αντισυστημικής) δεν είναι καλή. Σε ένα τέτοιο τοπίο, ένα μείζον ζήτημα μπορεί να λειτουργήσει ως σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι μιας βουβής, ενίοτε ακαθόριστης ή και ετερογενούς δυσαρέσκειας.

Η βασικότερη διαφορά, ωστόσο, αυτή που επιδείνωσε το πολιτικό κλίμα για την κυβέρνηση, είναι ότι τη διετία που μεσολάβησε δεν είχε απέναντί της τόσο τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά κάποιους εκ των συγγενών των θυμάτων.

Η (αντικειμενική) αδυναμία της κυβέρνησης να αντιπαρατεθεί μαζί τους και η ανθρώπινη συμπάθεια και ταύτιση της κοινής γνώμης με τους συγγενείς αδικοχαμένων παιδιών επηρέασε καταλυτικά το όλο κλίμα.

Οταν επί δύο χρόνια ακούγονται συνεχώς και από πολλά μέσα καταγγελίες για «συγκάλυψη» (όπως και αν την εννοεί ο καθένας) χωρίς να υπάρχει αντίλογος και όταν παράλληλα έγιναν άστοχες κινήσεις ή εκτιμήσεις, σταδιακά, η αίσθηση αυτή εμπεδώνεται.

Κάπως έτσι, μέσα από έναν συνδυασμό διαχειριστικών λαθών, εσφαλμένων χειρισμών, αλλά και συστηματικής καλλιέργειας κάποιων ισχυρισμών, φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση με την κοινή γνώμη να έχει ήδη σχηματίσει μια συγκεκριμένη εικόνα. Η οποία για ένα τμήμα του πληθυσμού θα εξακολουθήσει να υπάρχει ακόμα και αν η δικαστική έρευνα δεν την επιβεβαιώσει. Η όποια δε πιθανή μεταστροφή θα είναι δύσκολη και μακρόσυρτη. Οι πεποιθήσεις έχουν διαμορφωθεί και το τσιτάτο του Νίτσε είναι σωστό…

Προεξοφλεί αυτό τις πολιτικές εξελίξεις;

Ασφαλώς όχι.

Δεν θα κρίνει μόνο ένα ζήτημα τις επόμενες εκλογές.

Ούτε…

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η καραμέλα της «πολιτικής συμφωνίας» των τσαμπουκαλεμένων γραφικών

Toυ ΕΥΤΥΧΗ ΒΑΡΔΟΥΛΑΚΗ

Η «πολιτική συμφωνία», είναι η νέα καραμέλα στον δημόσιο διάλογο. Μόνο που αποτελεί «πολύ κουβέντα για το τίποτα».  

Τι σημαίνει «πολιτική συμφωνία»; Διάθεση να τα βρούμε; 

Τρεις μήνες το λέμε και με την επίσκεψη Τσίπρα στη Γερμανία υποτίθεται ότι επισφραγίστηκε και επισήμως. 

Ένα πλαίσιο αποφάσεων και δηλώσεων που να επιβεβαιώνει τη βούληση όλων για παραμονή της Ελλάδας στην ΕΕ;  

Και αυτό υπάρχει ήδη. 

Εμείς ως «πολιτική συμφωνία» εννοούμε το «έλα μωρέ, κάντε λίγο τα στραβά μάτια να τα κουτσοβολέψουμε. Αφήστε τις δεσμεύσεις και τις υπογραφές, να το μπαλαμουτιάσουμε όλοι μαζί μπας και βγάλουμε άκρη». 

Η αντίληψη αυτή είναι εξαιρετικά δημοφιλής, ριζωμένη στο DNA μας και διασχίζει οριζόντια όλο το πολιτικό φάσμα. Από τη Δεξιά και όλο το παλαιοκομματικό σύστημα που μεγάλωσε με το «θα βρεις εσύ ένα τρόπο να το βολέψεις το παιδί» και τα «παραθυράκια» σε όλες τις διοικητικές πράξεις, μέχρι τον ιστορικό ανορθολογικό βολονταρισμό της Αριστεράς που πάντα μπέρδευε την επιθυμία της με την ανάλυση της πραγματικότητας. Δεξιοί και Αριστεροί, όλοι τις θέλουν τις «πολιτικές συμφωνίες» τους!  

Το ίδιο λάθος εξάλλου δεν έκανε και η προηγούμενη κυβέρνηση; 

 Πίστευε ότι με το επιχείρημα «βάλτε πλάτη γιατί αλλιώς θα έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ» θα πετύχαινε και εκείνη μια «πολιτική συμφωνία» για το κλείσιμο της προηγούμενης αξιολόγησης. Και αδειάστηκε μεγαλοπρεπώς... 

Το παιχνίδι πλέον δεν παίζεται με «χάρες». Τώρα μιλάμε για δισεκατομμύρια ευρώ, μιλάμε για γραφειοκρατίες που έχουν αυτονομηθεί και ισχυροποιηθεί, μιλάμε για μη-ομογενοποιημένα όργανα λήψης αποφάσεων. Αν αυτό συμβαίνει καλώς ή κακώς είναι αδιάφορο σε αυτή τη συζήτηση. Ισχύει και αυτό είναι που μετράει. Και δεν προλαβαίνουμε να το αλλάξουμε κιόλας – ειδικά εμείς. 

Όσο καλή διάθεση λοιπόν και να υπάρχει, υπάρχουν και κάποια όρια. Και τα όρια μπαίνουν στο σημείο που αρχίζουν να μαζεύονται πολλά δισεκατομμύρια. Τότε μιλούν τα νούμερα, τα διαγράμματα, οι προβλέψεις, τα στοιχεία. Όλα αυτά που στη χώρα μας τα απεχθανόμαστε ή τα σνομπάρουμε διότι έχουμε ταυτίσει την πολιτική είτε με το καφενείο είτε με τα πεζοδρόμια, αντί με το σχεδιασμό και τη διαχείριση. 

Εν κατακλείδι: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Τι μας έδειξαν οι βρετανικές εκλογές - 7 συμπεράσματα από το εκλογικό θρίλερ στην Γηραία Αλβιώνα Πηγή: www.lifo.gr

 Toυ ΕΥΤΥΧΗ ΒΟΥΡΔΟΥΛΑΚΗ

1) Τίποτα δεν μετράει όσο η οικονομία. Όλα καλά και όλα ωραία με τα υπόλοιπα θέματα, αλλά σε ομαλές συνθήκες, κανένα επιμέρους ζήτημα δεν έχει την πολιτική βαρύτητα της οικονομίας. Η υπεροχή των Συντηρητικών στα ζητήματα οικονομίας ήταν το μεγάλο τους ατού, παρά την σκληρή περιοριστική πολιτική της περασμένης 5ετίας. Παράλληλα, η κρίση στην ευρωζώνη και η αμηχανία της ΕΕ γύρω από το ελληνικό ζήτημα, ενίσχυσε το αίτημα σταθερότητας και νομιμοποίησε την πολιτική αποστάσεων που κρατούν οι Συντηρητικοί από την ΕΕ. 

2) Κέρδισε ο πιο ηγετικός, όχι ο πιο συμπαθής. Ο Κάμερον υπερείχε σε ηγετικότητα του Μίλιμπαντ, αν και δεν θεωρείται πιο συμπαθής. Ο «στιβαρός ηγέτης» προτιμήθηκε από τον «πιο κοντά στο μέσο πολίτη» διεκδικητή. Σημαντικό ως προς αυτό ήταν ότι ο Κάμερον υπερίσχυσε στα περισσότερα ντιμπέητ που διοργανώθηκαν. Ο Μίλιμπαντ δεν τα πήγε άσχημα προεκλογικά, στάθηκε αξιοπρεπώς και του πιστώνεται και ότι κατάφερε να διατηρήσει μια ισορροπία ανάμεσα στην πιο αριστερόστροφη – ακτιβιστική τάση των Εργατικών και τους πιο ρεαλιστές – μετριοπαθείς της προηγούμενης κυβερνητικής περιόδου του Κόμματος. Απλώς αυτό δεν ήταν αρκετό. 

3) Όταν τσακώνονται τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια. Η συντριβή των Φιλελεύθερων-Δημοκρατών επιβεβαίωσε το πολιτικό δόγμα ότι σε περιπτώσεις συμμαχικών κυβερνήσεων την πληρώνει κατά κανόνα ο μικρός εταίρος, καθώς αυτός πληρώνει όλο το κόστος από τα αρνητικά και ο μεγάλος εταίρος εισπράττει το μεγαλύτερο μέρος από τα οφέλη. Το ίδιο συνέβη στη Γερμανία που οι Φιλελεύθεροι καταποντίστηκαν, το ίδιο συνέβη και στην Ελλάδα με το ΠΑΣΟΚ. Βέβαια αν δεν θες να είσαι απλώς ένα μικρό κόμμα διαμαρτυρίας χωρίς κυβερνητικές ευθύνες, αυτά πρέπει να τα περιμένεις. Και με βάση αυτό το δόγμα να πάρεις τις όποιες αποφάσεις του. 

4) Οι Σκωτσέζοι εθνικιστές έχασαν το δημοψήφισμα, αλλά μονοπώλησαν την εκπροσώπηση της χώρας τους. Το 46% που ήθελε απόσχιση στο δημοψήφισμα συσπειρώθηκε γύρω από το Σκωτσέζικο Εθνικό Κόμμα (SNP) και σάρωσε εκλογικά, κερδίζοντας τις 56 στις 59 έδρες της Σκωτίας. Αναμφίβολα εκπληκτική επίδοση που καθιστά το SNP κεντρικό παράγοντα πλέον στην βρετανική πολιτική σκηνή. Δεδομένων και των δημογραφικών χαρακτηριστικών της ψήφου στο δημοψήφισμα (οι νέοι ήταν συντριπτικά υπέρ της ανεξαρτησίας), φαίνεται να είναι απλώς θέμα χρόνου το πότε θα ξανανοίξει το ζήτημα της ανεξαρτησίας της Σκωτίας – εάν φυσικά δεν προχωρήσει το σχέδιο για μεγάλη αποκέντρωση που έχει υποσχεθεί ο Κάμερον. 

5) Η Ευρώπη ανησυχεί. Ο Κάμερον έχει υποσχεθεί τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος το 2017 για την παραμονή ή όχι της Βρετανίας στην ΕΕ. Μέχρι τώρα οι Φιλελεύθεροι αρνούνταν να συνηγορήσουν στην διεξαγωγή του. Η ενίσχυση των Συντηρητικών, η εξαΰλωση των Φιλελευθέρων και το διόλου ευκαταφρόνητο 13% του Κόμματος της Ανεξαρτησίας (UKIP-Φάρατζ) αυξάνουν τις πιθανότητες διεξαγωγής του. Μια πιθανή αποχώρηση της Βρετανίας από την ΕΕ. – όσο και αν δεν φαίνεται πιθανή – θα προκαλέσει τρομερές αναταράξεις σε όλη την Ε.Ε. και σε όλα τα επίπεδα και αυτό πρέπει να προβληματίσει τους πάντες πάρα πολύ.