ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ο Τραμπ κι εμείς

Γράφει ο Αγγελος Μ. Συρίγος 

Αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου & Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Τον Νοέμβριο του 1976 οι καμπάνες στην Κύπρο ήχησαν χαρμόσυνα με την είδηση της εκλογής του Τζίμι Κάρτερ ως προέδρου των ΗΠΑ. Στα σαράντα χρόνια που μεσολάβησαν, μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι σε δευτερεύοντα θέματα (όπως είναι για την αμερικανική κυβέρνηση τα περισσότερα θέματα ελληνικού ενδιαφέροντος) δεν πρέπει να αναμένονται μείζονες αλλαγές ακόμη και όταν την προεδρία αναλαμβάνει ένας άνθρωπος τόσο απρόβλεπτος όπως ο Ντόναλντ Τραμπ. Ισως ο τομέας που θα φανούν άμεσα οι αμερικανικές προθέσεις να είναι η στάση που θα τηρήσουν οι ΗΠΑ εντός του ΔΝΤ στο θέμα της εμπλοκής του με την Ελλάδα.

 

Υπάρχουν βεβαίως ορισμένα ευρύτερης σημασίας θέματα που μας ενδιαφέρουν. Η επιθυμία του Τραμπ για στενότερες σχέσεις με τη Ρωσία θα μετριάσει το κλίμα Ψυχρού Πολέμου που έχει αναβιώσει στο ΝΑΤΟ. Ρόλο ζηλωτού κατέχουν τα ανατολικοευρωπαϊκά κράτη, παλαιοί δορυφόροι της Σοβιετικής Ενώσεως. Αντιθέτως, η θέση της Ελλάδας όπως και των περισσοτέρων παλαιών κρατών-μελών του ΝΑΤΟ είναι διστακτική απέναντι σε τέτοια φαινόμενα. Μετριασμός των τόνων θα μας διευκόλυνε. Μην περιμένουμε, όμως, αλλαγές και στο θέμα της δημιουργίας αγωγών από τη Ρωσία που θα περάσουν από ελληνικό έδαφος. Σκληρή θέση της αμερικανικής διπλωματίας παραμένει η μείωση της εξαρτήσεως της Ευρώπης από τη ρωσική ενέργεια.
 

Πιο σημαντική ίσως αποδειχθεί η συνεργασία ΗΠΑ - Ρωσίας στο Συριακό. Σε μια τέτοια περίπτωση η Τουρκία θα βρεθεί σε εξαιρετικά δυσμενή θέση. Τους τελευταίους μήνες προσπάθησε να χρησιμοποιήσει την προσέγγισή της με τη Ρωσία ως απειλή για να αποσπάσει ανταλλάγματα από τη Δύση. Το ερώτημα είναι...

ΤΟΥΡΚΙΑ - ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Επτά διαπιστώσεις για την κατάσταση στο Αιγαίο

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ

Γράφει Αγγελος Μ. Συρίγος 

Επίκουρος καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

 

1) Το ΝΑΤΟ αντιλήφθηκε ότι στο Αιγαίο η Συμμαχία δεν μπορεί να λειτουργήσει επιχειρησιακά: Η επιχείρηση του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο υπήρξε πρωτοβουλία της Γερμανίας, που ήθελε να διακόψει τις παράνομες ροές προς την Ευρώπη, διότι απειλούν την εσωτερική πολιτική της ισορροπία. Οι Αμερικανοί δέχθηκαν την επιχείρηση, διότι διασφάλιζε τη νατοϊκή παρουσία σε ένα κρίσιμο θαλάσσιο πέρασμα των Ρώσων, μεταξύ Μαύρης Θάλασσας και Ανατολικής Μεσογείου.

Στην πορεία διαπιστώθηκε ότι ήταν κοστοβόρα διαδικασία με περιορισμένα αποτελέσματα: πλοία αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων με υψηλά λειτουργικά έξοδα καλούνταν να φέρουν εις πέρας μία αποστολή που μπορούσε να πραγματοποιηθεί καλύτερα με τα «φθηνά» πλοία του Λιμενικού. Επιπλέον, οι σύμμαχοι ήλθαν αντιμέτωποι, όχι πλέον θεωρητικά, αλλά στην πράξη, με το σύνολο των θεμάτων που μετά το 1974 θέτει η Τουρκία εις βάρος της Ελλάδος: μην πετάτε χωρίς δική μας άδεια, μην αναφέρεστε στα νησιά με ονόματα, αλλά με αριθμούς, διότι είναι αμφισβητούμενης κυριαρχίας, να ελλιμενίζεστε στην ηπειρωτική Ελλάδα, διότι τα νησιά είναι αποστρατιωτικοποιημένα, κ.ο.κ.

Την αρχική έκπληξη διαδέχθηκε ο προβληματισμός για την ουσιαστική αδυναμία του ΝΑΤΟ να δρα επιχειρησιακά σε μία περιοχή που, λόγω Ρωσίας, παρουσιάζει αυξημένο ενδιαφέρον για τους Αμερικανούς. 

Στους παραπάνω παράγοντες οφείλονται οι αμερικανικές παρεμβάσεις των τελευταίων εβδομάδων, από τα αερόστατα που θα αντικαθιστούσαν τα νατοϊκά πλοία μέχρι τις συστάσεις, κατά κύριο λόγο, προς την Τουρκία για αυτοσυγκράτηση.  

Μπορεί η Ελλάδα να εκμεταλλευθεί τις εξελίξεις; 

Δύσκολο, αλλά υπό προϋποθέσεις εφικτό.

2) Η Τουρκία βρήκε την ευκαιρία να επιβεβαιώσει τις διεκδικήσεις της ενώπιον ενός διεθνούς ακροατηρίου: Παρά τα αντιθέτως θρυλούμενα, η Τουρκία σύρθηκε στην επιχείρηση λόγω επιμονής της Γερμανίας (όπως συνέβη και με την Ελλάδα, αλλά για διαφορετικούς λόγους). Αφού δεν μπορούσε να το αποφύγει, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει την παρουσία του ΝΑΤΟ για να θέσει σε ένα διεθνές ακροατήριο το σύνολο των διεκδικήσεών της στο Αιγαίο. Γνωρίζει ότι πολλοί Ευρωπαίοι ηγέτες είναι πρόθυμοι να παραβλέψουν πολλά πράγματα μπροστά στο ζητούμενο: τη διακοπή των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών

Οι Οινούσσες επελέγησαν ως παράδειγμα «γκρίζας ζώνης» κυριαρχίας στο βόρειο Αιγαίο: Μετά την κρίση στα Ιμια, το 1996, οι Τούρκοι έχουν καταγράψει όλες τις νησίδες που δεν αναφέρονται ρητώς στις διεθνείς συνθήκες και τις θεωρούν «γκρίζες ζώνες» κυριαρχίας, για τις οποίες θα πρέπει Ελλάδα και Τουρκία να συμφωνήσουν σε ποια χώρα ανήκουν. Λόγω γεωγραφίας, οι περισσότερες «γκρίζες ζώνες» εντοπίζονται στα Δωδεκάνησα. Ο λόγος που οι Τούρκοι επιλέγουν τώρα την ευρύτερη περιοχή των Οινουσσών οφείλεται στις ιδιαιτερότητες της νατοϊκής επιχειρήσεως. Η Αγκυρα έχει περιορίσει τη δράση του ΝΑΤΟ στο βόρειο Αιγαίο και δεν δέχεται παρουσία νατοϊκών σκαφών στα Δωδεκάνησα, επειδή τα θεωρεί αποστρατιωτικοποιημένα. Στο βόρειο Αιγαίο, λόγω γεωγραφίας, δεν υπάρχουν πολλά μικρά νησιά. Οι Τούρκοι αμφισβητούν την ελληνική κυριότητα στην (ασήμαντη από πλευράς μεγέθους) Ζουράφα, στα Αντίψαρα και στο σύμπλεγμα των Οινουσσών (όπου και η νήσος Πασάς ή Παναγιά). Από πλευράς εντυπώσεων επελέγησαν οι Οινούσσες που βρίσκονται μεταξύ Χίου και τουρκικών ακτών, εν αντιθέσει προς τα Αντίψαρα που βρίσκονται δυτικά της Χίου και περίπου στο μέσον του Αιγαίου.

3) Οι «γκρίζες ζώνες» ήρθαν για να μείνουν: Εδώ και χρόνια επικρατούσε η αντίληψη ότι οι «γκρίζες ζώνες» ήταν ένα διαπραγματευτικό χαρτί που στο τέλος θα αποσυρόταν. Μετά και τις τελευταίες εξελίξεις στο βόρειο Αιγαίο είναι σαφές ότι οι «γκρίζες ζώνες» είναι βασική θέση της Τουρκίας, διότι επιτείνει σημαντικά την εικόνα μίας συνολικά αμφισβητούμενης περιοχής.

4) Τα κουτσά άλογα δεν έχουν πολλούς θαυμαστές: Με αυτήν τη φράση αναφέρθηκε Ελληνας διπλωμάτης στον τρόπο που αντιμετωπίζουν τις ελληνικές θέσεις οι σύμμαχοι. Αντιθέτως, οι Τούρκοι, προβληματικοί και εριστικοί, δεν παύουν να έχουν μετά τις ΗΠΑ τον μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ, με συμμετοχή σε όλες τις στρατιωτικές αποστολές (και με μεγάλες ανάγκες σε οπλικά συστήματα). Αυτά μετρούν ιδιαιτέρως.

5) Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να επιλύσουμε χρόνια ζητήματα: Στη παρούσα φάση δεν είμαστε διαπραγματευτικά ισχυροί. Πρέπει πρωτίστως να περιφρουρήσουμε τα δικαιώματά μας και να διατηρήσουμε τον ζωτικό μας χώρο. Πρέπει να κολλήσουμε όπως η πεταλίδα στον βράχο. Αυτό αφορά και στο Αιγαίο και στην Κύπρο.

ΤΟΥΡΚΙΑ και ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο τσαρλατάνος στον σουλτάνο

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Γράφει ο Αγγελος Μ. Συρίγος 

Επίκουρος καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Υπάρχουν κάποιες πάγιες αρχές στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Μία από τις πιο σημαντικές είναι ότι απαραίτητη προϋπόθεση για έναν ουσιαστικό διάλογο είναι η παρουσία ισχυρών ηγετών και στις δύο χώρες.  

Γι’ αυτόν τον λόγο προκάλεσε εντύπωση η απόφαση του Ελληνα πρωθυπουργού να επισκεφθεί την Τουρκία. Ο πολιτικά εξασθενημένος κ. Τσίπρας θα αντιμετωπίσει το πανίσχυρο δίδυμο Ερντογάν - Νταβούτογλου λίγες ημέρες μετά τη θριαμβευτική εκλογική επαναφορά και εδραίωση των ισλαμιστών στην εξουσία. Κύριο αντικείμενο των συζητήσεων θα είναι το μεταναστευτικό.

Η Τουρκία γνωρίζει την τεράστια σημασία του θέματος για την πολιτική επιβίωση της Γερμανίδας καγκελαρίου, αλλά και για το μέλλον πολλών ευρωπαϊκών θεσμών.  

Παράλληλα ανέχεται –εάν δεν ενθαρρύνει– το μεταναστευτικό. Δεν θα ήταν δυνατόν κάτι διαφορετικό. Καθημερινώς μετακινούνται προς τα σημεία αναχωρήσεως τουλάχιστον 200 λεωφορεία και φεύγει από τις ακτές ένας ίσος αριθμός πλοιαρίων πάσης φύσεως.

Ετσι αυξάνει την πίεση προς τη Γερμανία και αποδεικνύει πόσο απαραίτητη είναι για τη συγκράτηση των ροών.

Με την επίσκεψή του ο κ. Τσίπρας φιλοδοξεί να αποκτήσει κάποια πρωτοβουλία κινήσεων για να μπορέσει να αλλάξει τις δυσμενείς για την Ελλάδα αποφάσεις του Συμβουλίου Κορυφής της 25ης Οκτωβρίου. Η υποχρέωση για δημιουργία 50.000 θέσεων φιλοξενίας για πρόσφυγες και μετανάστες στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα και οι έλεγχοι στις ροές προς τα Βαλκάνια, απειλούν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε ένα Ellis island της Ε.Ε. Παράλληλα είναι άγνωστο πόσο καιρό θα μένουν αυτοί οι άνθρωποι στην Ελλάδα.

Για να έχει ελπίδες επιτυχίας, όμως, η ελληνική πλευρά χρειάζεται διαπραγματευτικά όπλα που δεν φαίνεται να υπάρχουν.  

Στην Τουρκία δεν μπορούμε να «πουλήσουμε» ανθρωπισμό, όπως κάνουμε στην εγχώρια πολιτική σκηνή. Αφ’ ενός δεν θα γίνει αντιληπτό ως επιχείρημα. Αφ’ ετέρου η Τουρκία φιλοξενεί σε στρατόπεδα εδώ και χρόνια 260.000 Σύρους. Αντιθέτως η Ελλάδα τους καλωσορίζει, αρκεί να φεύγουν γρήγορα από το έδαφός της. Ούτε είναι καλό να θέσουμε αυτόνομα από την Ε.Ε. κάποια ζητήματα για το μεταναστευτικό. Εάν το κάνουμε, κινδυνεύουμε να τα μετατρέψουμε σε διμερή.

Υπάρχει και το θέμα της καταργήσεως της βίζας στην Ε.Ε. για Τούρκους υπηκόους, που ενδιαφέρει την Αγκυρα. Εδώ και χρόνια, όμως, είναι γνωστό ότι για τουριστικούς λόγους η Ελλάδα συνηγορεί στην κατάργηση. Σε άλλα κράτη-μέλη σκοντάφτει το θέμα.

Μόνον στον βαθμό που ο κ. Τσίπρας θα είναι κομιστής ευρωπαϊκών προτάσεων, θα μπορέσει να έχει κάποιες πιθανότητες επιτυχίας. Και πάλι, όμως, η Τουρκία συνομιλεί άμεσα με τη Γερμανία και την επιτροπή για το μεταναστευτικό και μπορεί εύκολα να τον παρακάμψει.  

Πρέπει να αντιληφθούμε ότι οι τουρκικές προσδοκίες για ευρωπαϊκά ανταλλάγματα είναι τόσο μεγάλες, που δεν μπορεί ούτε να τις προσεγγίσει η ελληνική πλευρά.

Ας θεωρήσουμε βέβαιον ότι η συζήτηση θα επεκταθεί και στα διμερή θέματα καθώς και στο Κυπριακό.  

Εκεί διατρέχουμε τον κίνδυνο: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η ντροπή του ΠΑΣΟΚ

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Από τον ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΥΡΙΓΟ

Πολύ μεγάλη συζήτηση θα μπορούσε να ανοίξει (αν υπήρχαν χρόνος και διάθεση...) η δήλωση της Φ. Γεννηματά «δεν ντρέπομαι που είμαι ΠΑΣΟΚ», την οποία έκανε ως εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος, στην προσπάθειά της να κρατήσει αποστάσεις από διαρροή σύμφωνα με την οποία «το ΠΑΣΟΚ ντρέπεται για τον Ακη».

Τι ήθελε, άραγε, να πει σε σχέση με τον παρ' ολίγον πρωθυπουργό και πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος σήμερα βρίσκεται ενώπιον της Δικαιοσύνης, με φοβερές εις βάρος του κατηγορίες; 

Το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό ενός απλού μέσου ανθρώπου, είναι ότι η κυρία Γεννηματά εννοούσε πως εάν ντρεπόταν για τον Ακη, θα ντρεπόταν και για το ότι είναι ΠΑΣΟΚ. Αρα, αφού δεν ντρέπεται που είναι ΠΑΣΟΚ, δεν ντρέπεται και για τον Ακη, και μάλιστα όχι μόνον αυτή, αλλά και ολόκληρο το κόμμα της, το οποίο εκπροσωπεί. Συμπερασματικά, λοιπόν, ο Ακης συνεχίζει να συμπεριλαμβάνεται στα ιερά και τα όσια του ΠΑΣΟΚ, με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται κάτι τέτοιο στους δύσκολους καιρούς που ζούμε...

Και όλ' αυτά, προφανώς, επειδή το ΠΑΣΟΚ θορυβήθηκε από δήλωση του Ακη, με την οποία κατηγορεί τις ηγεσίες του ότι επιχειρούν να μεταθέσουν σ' αυτόν τις ευθύνες τους για τον εξευτελιστικό καταποντισμό του κόμματος στις τελευταίες εκλογές, αναζητώντας στο πρόσωπό του εξιλαστήριο θύμα και άλλοθι! Πράγμα που σημαίνει ότι ο Ακης, παρά τη δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει, διαθέτει ακόμα τη δύναμη να φοβερίζει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και τελικά να την υποχρεώνει σε δηλώσεις σαν αυτή της κυρίας Γεννηματά.

Αλλά ακόμη και αν δεχθεί κανείς ότι η εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ δεν θα έκανε ποτέ μια τέτοια δήλωση, αν ήταν σε θέση να προβλέψει όλους τους παραπάνω (και άλλους πολλούς...) συνειρμούς, που θα μπορούσε να προκαλέσει σε σχέση με τον Τσοχατζόπουλο, το θέμα και πάλι δεν κλείνει γι' αυτήν. Γιατί, έστω και ξεκομμένη από την υπόθεση του Ακη, τι θα πει από μόνη της σήμερα μια δήλωση «δεν ντρέπομαι που είμαι ΠΑΣΟΚ»;

Μήπως ότι η κυρία Γεννηματά δεν ερυθριά για: 

ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πάλης ξεκίνημα

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Από τον ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΥΡΙΓΟ 

 

Η ελληνορωμαϊκή και η ελευθέρα πάλη σίγουρα δεν είναι από τα πιο δημοφιλή αθλήματα των Ολυμπιακών Αγώνων. Δεν κόβουν πάρα πολλά εισιτήρια, δεν εμφανίζουν μεγάλη τηλεθέαση, δεν υποστηρίζονται από χρυσοφόρους χορηγούς. Με λίγα λόγια, δεν ανταποκρίνονται στις σύγχρονες απαιτήσεις, δεν πουλάνε...

Γι' αυτό και ελαφρά τη καρδία η ΔΟΕ προωθεί τον εξοβελισμό τους από τους Αγώνες του 2020 και στη θέση τους ετοιμάζεται να εντάξει κάποιο από τα μοντέρνα αθλήματα, που εντέλει μπορεί να μην είναι καν άθλημα, αλλά θα ανταποκρίνεται στους κανόνες που θέτει η αγορά!

Το ότι η πάλη, μαζί με τους δρόμους, τις ρίψεις και τα άλματα αποτελούσαν τον πυρήνα και τη βάση των Ολυμπιακών Αγώνων της αρχαιότητας, που αναβίωσαν ο Κουμπερτέν και ο Βικέλας, δεν έχει καμία ιδιαίτερη σημασία για τους «αθάνατους» της Λοζάνης. Και αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη απόδειξη ότι οι σημερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες δεν έχουν πια καμία σχέση με παραδόσεις, ιδεώδη και ιδανικά παρά μόνο με σκοπιμότητες και με το χρήμα.

Η διαπίστωση δεν είναι σημερινή. Αλλωστε πάνω σ' αυτή, δηλαδή το «ηθικό περιεχόμενο των Ολυμπιακών Αγώνων», στηρίχθηκε μεγάλο μέρος των ενστάσεων που διατύπωνα από το 1996 σε σχέση με την επιχείρηση «Αθήνα 2004». Το άλλο σκέλος ήταν το οικονομικό. Το οποίο πληρώνουμε τόσο άγρια σήμερα, ώστε το μυαλό μας να ξεχνάει όλα τ' άλλα...

Για παράδειγμα ξεχνάμε το μεγάλο... εφεύρημα ότι, στο πλαίσιο της προσφοράς μας, όχι μόνο προς τον αθλητισμό αλλά και προς την ανθρωπότητα, θα αναβαθμίζαμε τους Αγώνες με την αναβάπτισή τους στο αρχαίο πνεύμα το αθάνατο! Με άλλα λόγια, θα εκμηδενίζαμε την εμπορευματοποίηση και το ντόπινγκ, όταν αυτά τα δύο ήταν και είναι τα κύρια συστατικά τους.

Στο πλαίσιο της ευγενούς αυτής φιλοδοξίας μας, οργανώσαμε τη διεξαγωγή της σφαιροβολίας στο αρχαίο στάδιο της Ολυμπίας. Το οποίο δεν απέφυγε τη βεβήλωση, καθώς η νικήτρια του αγωνίσματος των γυναικών συνελήφθη ντοπαρισμένη.

Οπως ντοπαρισμένοι βρέθηκαν (γρήγορα ή αργά) και οι περισσότεροι από τους αθλητές μας, που με τις νίκες τους (αλλά και κάποιες ειδικές συμπεριφορές...) φρόντισαν να κάνουν πράξη τις πομπώδεις εξαγγελίες μας σε σχέση με τους Αγώνες. Που, όμως, ουσιαστικά ήταν ήδη νεκροί.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο πατέρας της

Εξαιρετικά αφιερωμένο σε κάτι αξιοθρηνητους  ΚΑΜΜΕΝΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

 

Από τον ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΥΡΙΓΟ

Δεν γνωρίζω την κυρία Ραχήλ Μακρή των ΑΝ.ΕΛ. ούτε και τι ακριβώς υπονοούσε με τα όσα φέρεται να είπε προχθές στη Βουλή, απευθυνόμενη στη συνάδελφό της, της Ν.Δ., Σοφία Βούλτεψη («Ξέρουμε πού μεγάλωσες και ποιος ήταν ο πατέρας σου»).

Είχα την τύχη, όμως, να γνωρίσω από πολύ κοντά τον «...ποιος ήταν ο πατέρας σου» Γιάννη Βούλτεψη και αυτό μου φτάνει.

Μέγας δημοσιογράφος, που με την επιμονή και το ερευνητικό του δαιμόνιο είχε ξεσκεπάσει, μαζί με τους Γ. Ρωμαίο και Γ. Μπέρτσο, το παρακράτος στην υπόθεση Λαμπράκη, ο Γιάννης Βούλτεψης πήρε μετά την πτώση της χούντας το βάπτισμα στον αστικό Τύπο, ως στέλεχος στην «Απογευματινή» των αδελφών Μπότση.

Εκεί τον γνώρισα και συνεργαστήκαμε στενά. Εκείνος, με την τεράστια πείρα του και τη φανατική του προσήλωση στις αρχές της δημοσιογραφίας, έδινε τις κατευθυντήριες γραμμές από τη θέση του αρχισυντάκτη ειδήσεων. Κι εγώ πιτσιρικάς, 26, μόλις, χρόνων, προσπαθούσα να αποδείξω, ως συντάκτης ύλης, ότι μπορούσα να τα καταφέρω και μακριά από τις αγαπημένες μου αθλητικές σελίδες.

Η συμβίωσή μας δεν ήταν εύκολη. Οχι μόνο γιατί προερχόμασταν από δύο διαφορετικούς κόσμους, αλλά και γιατί, πειραχτήρι από τη φύση μου, δεν έχανα ευκαιρία (με την ενθάρρυνση, βέβαια, των Μίμη Ραυτόπουλου και Φάνη Καμπάνη) να τσιγκλάω το «δάσκαλο» για τη συμπάθειά του προς τον Μητσοτάκη και τη συνεργασία του με τον Κωνσταντίνο, στα γεγονότα του «Βέλος» στην Ιταλία.

Κι εκείνος σαστισμένος, ίσως από το θράσος μου, συνήθιζε να μου απευθύνει προειδοποιήσεις του τύπου «μη μεταφέρεις εδώ την ατμόσφαιρα των αποδυτηρίων...», όταν δήθεν απορημένος διαπίστωνα ότι «πρέπει, μπαρμπα-Γιάννη, να είσαι ο μοναδικός βασιλοκομμουνιστής στην Ελλάδα. Ή κάνω λάθος;».

Ο Βούλτεψης, για τα δεδομένα της εποχής, πολιτικά έμοιαζε να έχει ξεφύγει. Δεν είχε ξανακουστεί, άλλωστε, μέχρι τότε, ένας κομμουνιστής δημοσιογράφος, με θητεία στο αντάρτικο και εκτοπίσεις, να καλοβλέπει το βασιλιά και να δείχνει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στη Ν.Δ. απ' όση στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, που, εκτός των άλλων, ενστερνιζόταν τα συνθήματα και δανειζόταν τα οράματα της Αριστεράς!

Το πέρασμα...

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Από τον ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΥΡΙΓΟ

Η εξουσία (στην κάθε μορφή της) και η δημοσιογραφία αποτελούν δύο διαφορετικά στρατόπεδα, που θεωρητικά δεν έχουν καθόλου φιλικές σχέσεις.

Γιατί δουλειά των δημοσιογράφων είναι να ασκούν έλεγχο στην εξουσία για λογαριασμό των πολιτών. Και γιατί οι εκπρόσωποι της εξουσίας, κατά κανόνα, μετέρχονται χίλιους δυο τρόπους για να ακυρώσουν τον ενοχλητικό ρόλο των δημοσιογράφων-ελεγκτών.

ΟΜΩΣ στην πραγματικότητα, και με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις, οι μεν δεν μπορούν να κάνουν χωρίς τους δε, εμπλεκόμενοι όλοι μαζί σε ένα φαύλο κύκλο, μέσα από τον οποίο ο καθένας υποτίθεται ότι προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του. Δηλαδή, ο δημοσιογράφος να βγάλει την είδηση για την οποία πιέζεται από την εφημερίδα του, το ραδιόφωνο ή την τηλεόραση και ο εξουσιαστής να πετύχει μέσω του δημοσιογράφου την προβολή του ή την προώθηση των απόψεών του για κρίσιμα ζητήματα, στα οποία έχει προσωπική εμπλοκή.

ΑΠΟ ΑΥΤΗ τη συνεχή στενή επαφή και την, καθιερωμένη πια, πρακτική της αλληλοεξυπηρέτησης, μερικές φορές παρατηρούνται φαινόμενα μετάλλαξης, μέχρι του σημείου οι μεν δημοσιογράφοι να λειτουργούν ως εκπρόσωποι της εξουσίας, οι δε πολιτικοί να λειτουργούν ως δημοσιογράφοι, υποβάλλοντας (και όχι απαντώντας) ερωτήσεις που κανονικά θα έπρεπε να απευθύνονται σ' αυτούς!

ΚΑΤΩ από τις συνθήκες που περιέγραψα, δεν είναι, λοιπόν, καθόλου παράξενο, που κάθε λίγο και λιγάκι κάποιος δημοσιογράφος μεταπηδά επισήμως από το ένα στρατόπεδο στο άλλο, επιβεβαιώνοντας το προφανές: ότι τελικά οι διαχωριστικές γραμμές είναι τόσο δυσδιάκριτες, ώστε δεν χρειάζεται παρά ένα κάλεσμα, ένα νεύμα, ένα μικρό βηματάκι, για να γίνει πράξη (ήσυχα και απλά...) αυτό που, κάτω από άλλες προϋποθέσεις, θα προκαλούσε σάλο.

Πάει και το όπιο...

Από τον ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΥΡΙΓΟ

Τελικά το ποδόσφαιρο είναι ή δεν είναι, το όπιο των λαών;

Και στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει ή μήπως αγανακτεί με όσους της έχουν αλλάξει τον αδόξαστο;

ΤΑ όσα συνέβησαν το Σαββατοκύριακο στα γήπεδα της Α' Εθνικής κατηγορίας μοιάζουν να ανατρέπουν θεωρίες που κυριάρχησαν για πολλές δεκαετίες. Και ταυτόχρονα εμπεριέχουν τον κίνδυνο να αναδειχθεί σε «επαναστατική» πρωτοπορία το πιο απεχθές κομμάτι της εξέδρας, αυτό των οργανωμένων οπαδών. Που μέχρι χθες μόνο έβριζε, απειλούσε, τρομοκρατούσε και τραμπούκευε...

ΠΟΥ βρισκόμαστε, αλήθεια; Και πού πάμε;  

Σε αντίθεση με τη «χούντα του ΠΑΣΟΚ» (όπως έγραφαν τα πανό), η χούντα του Παπαδόπουλου, το 1967, δεν είχε αμφισβητηθεί από το κίνημα των γηπέδων. Και επιπλέον, θα έλεγε κανείς ότι έτυχε υποστήριξης, μιας και επένδυσε με συστηματικό τρόπο στα ποδοσφαιρικά, αλλά και γενικότερα στα αθλητικά κατορθώματα, για τα οποία διψούσε, τότε, ο ελληνικός λαός.

Βαθιά στο λούκι

Από τον ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΥΡΙΓΟ

«Αποτύχαμε»... Το κατάλαβε ο Σκανδαλίδης, το συμμερίζεται ο Λοβέρδος, το υποψιάζεται μέχρι και ο όψιμος σωτήρας, Βενιζέλος, που βέβαια, κατά την προσφιλή του τακτική, προσπαθεί να τα ρίξει αλλού! (Θα πρέπει να το ψυχανεμίζεται και ο Παπανδρέου, αλλά εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια...)

«ΑΠΟΤΥΧΑΤΕ»... Το διαμηνύουν σε όλους τους τόνους οι δανειστές μας, έτοιμοι να αποσύρουν την εμπιστοσύνη τους από μια κυβέρνηση που πρωτίστως απομυθοποιεί το δικό τους... σωτήριο πρόγραμμα!

«ΑΠΕΤΥΧΑΝ»... Αναγκάστηκε να το παραδεχτεί ακόμη και το MEGA, το οποίο εδώ και μέρες επιχειρεί εντυπωσιακή αποστασιοποίηση από λατρεμένα πρόσωπα και πολιτικές, που τόσο καιρό όπλιζαν με ρομφαία τον πολέμαρχο Καψή!

ΔΥΣΤΥΧΩΣ η Ελλάδα, στη δυσκολότερη, μετά τον εμφύλιο, στιγμή της, έπεσε πάνω στη μικρότερη πολιτική ηγεσία που είχε ποτέ. Με αποτέλεσμα, δύο χρόνια μετά την επίσημη ανίχνευση της κρίσης, η κατάστασή της, παρά τις θυσίες του λαού, να είναι χειρότερη από πριν.

Σουρεάλ πολιτίκ

Από τον ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΥΡΙΓΟ

fsyrigos@enet.gr

Εντελώς σουρεαλιστική μοιάζει η θέση του πρωθυπουργού, ότι τάχα «η χώρα δεν έχει ανάγκη από εκλογές, έχει ανάγκη από αλλαγές».  

Γιατί, θεωρητικά, η σημαντικότερη αλλαγή για τον τόπο μόνο μέσα από τις εκλογές μπορεί να προκύψει.

Και επιπλέον, γιατί, ενώ η ανικανότητα της κυβέρνησής του οδηγεί καθημερινά τα πράγματα προς τις εκλογές, εκείνος επιμένει να υπονοεί ότι μόνο υπό τη δική του ηγεσία μπορούν να γίνουν οι (υποτίθεται σωτήριες...) αλλαγές!

ΑΛΛΑΓΕΣ, φυσικά, ευαγγελίζεται και ο αρχηγός της Ν.Δ. Α. Σαμαράς, με κυριότερη την ανατροπή του πυρήνα της πολιτικής Παπανδρέου, δηλαδή την επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου. Με τη διαφορά ότι για τις δικές του αλλαγές απαιτούνται εκλογές, τις οποίες ζητάει επειδή, όπως είπε, «απέναντι σε μια τέτοια κυβέρνηση» θα ήταν αδικαιολόγητος αν δεν τις ζητούσε!

ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ που τίθενται, έπειτα απ' όλα αυτά, είναι ουκ ολίγα:

* Θα γίνουν αλλαγές για ν' αποφύγουμε τις εκλογές;

* Θα αποφύγουμε τις εκλογές για να μη γίνουν αλλαγές;

* Θα πάμε σε εκλογές για να κάνουμε πράγματι αλλαγές ή για να αλλάξει ο Μανωλιός, βάζοντας τα ρούχα του αλλιώς;

Δεν είναι τίποτα Μισέλ. Απλά μέσα στη φούρια της ποδοσφαιρικής "κάθαρσης" κάποιοι ξέχασαν να πλύνουν τις μασχάλες τους. Φωτογράφε τράβα κι άλλη φωτογραφία please

Υπουργοί, σχολιαστές της επικαιρότητας!

Του ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΣΥΡΙΓΟΥ

fsyrigos@enet.gr

Με την τελεσίδικη απόφαση παραμονής του Βόλου και της Καβάλας στο πρωτάθλημα της Super League, το ποδοσφαιρικό σύστημα έβγαλε κοροϊδευτικά τη γλώσσα του στα μούτρα της κυβέρνησης (και ολόκληρης της κοινωνίας), επιχαίροντας έτσι για την ικανότητά του να επιβάλει τη δική του θέληση, κόντρα στο δημόσιο αίσθημα και την κοινή λογική.

Επί της ουσίας, τίποτα το παράξενο, τίποτα έξω από την καθημερινή ποδοσφαιρική πρακτική. Μια επιτροπή διορισμένη από το «βαθύ κράτος» του ποδοσφαίρου πήρε μια απόφαση που συμβαδίζει πλήρως με το πνεύμα και τη λογική των προηγούμενων αποφάσεών της, οι οποίες απέβλεπαν στη μέχρι προκλήσεως επικράτηση της αυθαιρεσίας, της διαφθοράς και του τραμπουκισμού.

Το εθνικό μας τζογάδικο, ΙΕΚ δημοσιογραφικής δεοντολογίας! Κάντε πρύτανη τον Γερακάρη τώρα

Hθική του τζόγου
Από τον ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΥΡΙΓΟ

Μαθήματα δημοσιογραφικής ηθικής και δεοντολογίας από τον ΟΠΑΠ! Ποιος να το φανταζόταν, άραγε; Να, όμως, που το είδαμε κι αυτό, στην προσπάθεια του Οργανισμού να δικαιολογήσει την απασχόληση ουκ ολίγων αθλητικών συντακτών από τις υπηρεσίες του.

ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ μας τζογαδόρικο, εκμεταλλευόμενο τη σιωπή των δημοσιογραφικών οργανώσεων, προσπάθησε να πει ότι δεν υπάρχει τίποτα αντικανονικό στο έργο που του προσφέρει η ειδική «συντακτική ομάδα» και εν τέλει απεφάνθη: «Με δυο λόγια επ' ουδενί έρχονται (σ.σ. οι δημοσιογράφοι) σε αντίθεση με τους κανόνες δεοντολογίας που διέπουν -ή καλύτερα οφείλουν να διέπουν- το επάγγελμα του δημοσιογράφου»!

Hρωισμοί

Από τον ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΥΡΙΓΟ

Η ζωή κύκλους κάνει. Και η Ιστορία συνεχώς επαναλαμβάνεται. Ενίοτε και ως φάρσα...Το υπενθυμίζει η αποκάλυψη της Αριστέας Μπουγάτσου, για τους 15 αθλητικούς συντάκτες, που προσφέρουν υπηρεσίες, ως σύμβουλοι στοιχήματος, στον ΟΠΑΠ.

Αντίθετα από την επαγγελματική δεοντολογία, η οποία άλλα ορίζει!

ΘΑ ΔΗΛΩΣΩ κατάπληκτος, όχι όμως για την έκταση της συναλλαγής, αλλά για την περιστολή της. Γιατί, πολύ απλά, πριν από περίπου 15 χρόνια, αντίστοιχες υπηρεσίες στο εθνικό μας τζογαδόρικο προσέφεραν όχι 15, αλλά 65 δημοσιογράφοι, λίστα των οποίων είχα αποκαλύψει με τον τίτλο «Ιδού οι... λίσταρχοι του ΟΠΑΠ».

ΒΕΒΑΙΩΣ εκείνες ήταν άλλες εποχές, καθώς η χώρα βάδιζε ενθουσιώδης κατ' αρχάς προς το χρηματιστηριακό Ελντοράντο της και κατόπιν προς το κλέος των Ολυμπιακών Αγώνων. Και το χρήμα έρρεε με τόσο θαυματουργό τρόπο, ώστε σύμφωνα με... αξιόπιστες μαρτυρίες, ειδικά στην εκλογική περιφέρεια του τότε υφυπουργού Αθλητισμού, είχαν μιλήσει ακόμη και οι μουγκοί!

ΕΙΠΑΜΕ όμως, άλλες εποχές... Γι' αυτό και όσοι εκ των ενδιαφερομένων δεν πρόλαβαν να συμπεριληφθούν στη λίστα του ΟΠΑΠ, για να μη μείνουν παραπονεμένοι, ανέλαβαν να συγγράψουν ένα μνημειώδες έργο: την Ιστορία του ελληνικού αθλητισμού, η οποία όμως, όλως περιέργως, παρέμεινε καταχωνιασμένη στα υπόγεια της ΓΓΑ...

ΓΕΝΙΚΑ, πάντως, εκείνη η ιστορία είχε πολλή πλάκα. Να φανταστεί κανείς (μιας και η φίλη μου η Αριστέα αναφέρεται στη δεοντολογία και την ηθική) ότι το πειθαρχικό συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ, που ανέλαβε να βάλει (τρομάρα του...) τα πράγματα στη θέση τους, καταδίκασε την αφεντιά μου για αντισυναδελφική συμπεριφορά, ενώ αθώωσε «λίσταρχους» και «ιστορικούς» προφανώς γιατί, εν όψει των επερχόμενων εκλογών στο δημοσιογραφικό σωματείο, το αριθμητικό τους μέγεθος δεν επέτρεπε απερισκεψίες και ηρωισμούς...

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, τώρα, είναι πολύ πιο... στρέιτ τα πράγματα, καθώς η δουλειά γίνεται χωρίς εμφανή εμπλοκή των πολιτικών, τους οποίους, με τεράστιο προσωπικό ρίσκο, υποκαθιστά ένας πολιτικός της δημοσιογραφίας· ο πρόεδρος του Πανελληνίου Συνδέσμου Αθλητικού Τύπου (ΠΣΑΤ) και μέλος του δευτεροβάθμιου πειθαρχικού της ΕΣΗΕΑ, Παύλος Γερακάρης.

Ο ΟΠΟΙΟΣ, από τη θέση του ειδικού συμβούλου του ΟΠΑΠ, υποχρεούται να κάνει θετικές εισηγήσεις μόνο για καμιά δεκαπενταριά συναδέλφους του, πράγμα που θέτει εν αμφιβόλω την επανεκλογή του!

ΗΡΩΙΚΕΣ πράξεις, όμως, δεν κάνουν τώρα μόνο οι Γερακάρηδες, αλλά και ο Βενιζέλος! Ο οποίος, ενώ όταν (τότε...) ήλθε ο Κλίντον επιχορήγησε το σύλλογο φίλων του Αμερικανού προέδρου με καμιά τριανταπενταριά εκατομμύρια (δραχμούλες βέβαια), για να φωνάζουν στην υποδοχή, τώρα που μας ήλθε η Χίλαρι υπερασπίστηκε τα ταμεία του κράτους, γεγονός που (ποιος ξέρει...) μπορεί και να μην του συγχωρέσει ποτέ η Αμερικανίδα υπουργός των Εξωτερικών!

fsyrigos@enet.gr

Αννα, μην κλαις...

Από τον ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΥΡΙΓΟ

Ρωτάει ο Π. Καψής, διευθυντής της εφημερίδας «Το Βήμα», τον πρωθυπουργό Γ.Α. Παπανδρέου: Μετανιώσατε ποτέ για τη φράση «λεφτά υπάρχουν»; Και εκείνος απαντά: Ξεχνάτε ότι η φράση μου έλεγε «και πού πήγαν».

ΜΑΛΙΣΤΑ... Αυτό που κάνει ο ΓΑΠ λέγεται παιχνίδι με τους χρόνους. Με τον ενεστώτα και τον αόριστο, με το παρόν και το παρελθόν. Γιατί, πολύ απλά, αν τα λεφτά κάπου είχαν πάει και το ήξερε, τότε λεφτά δεν μπορούσαν να υπάρχουν. Αλλά και πουθενά να μην είχαν πάει, τα έρημα τα λεφτά, γιατί άραγε να υπήρχαν; Ξεχνάμε ότι από την εποχή του Σημίτη η Ελλάδα... μεγαλουργούσε με δανεικά;

Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ, λοιπόν, κορόιδευε και συνεχίζει να κοροϊδεύει! Τότε, για να πάρει μια εξουσία, που κάθε υπεύθυνος πολιτικός θα την προσέγγιζε μόνο με ωμή ειλικρίνεια και όχι με παρλαπίπες. Και σήμερα («αν σπάσουμε τη φοροδιαφυγή και τη διαφθορά, λεφτά θα υπάρχουν» επαναλαμβάνει...), για να διατηρήσει μια εξουσία που κάνει ευτυχισμένους μόνο τους συγγενείς και τους φίλους του.

ΟΠΩΣ αντιλαμβάνεται κανείς, το μυστικό για να υπάρξουν (και όχι να «υπάρχουν»...) λεφτά είναι η πάταξη της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς, δηλαδή τα δύο πιο αδύνατα σημεία της κυβέρνησης, σύμφωνα με τις ομολογίες του ίδιου του πρωθυπουργού! Ο οποίος αντισταθμίζει την ανικανότητα αυτή με πρόσθετους φόρους και έκτακτες εισφορές στους ειλικρινείς φορολογουμένους, οι οποίοι παραμιλάνε από τα άδικα βάρη.

ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ να δικαιολογήσει, όμως, τον εαυτό του ο ΓΑΠ. «Η αλλαγή του κράτους -λέει-, η αλλαγή στο πολιτικό σύστημα, η αλλαγή στο οικονομικό και παραγωγικό μοντέλο της χώρας θέλει χρόνο -περισσότερο απ' ό,τι περίμενα, το ομολογώ».

ΕΠΕΣΕ έξω, λοιπόν, ο πρωθυπουργός μας! Από κακή εκτίμηση, προσπαθεί να μας πει, και όχι από ανικανότητα του ίδιου και των συνεργατών του. Αλλά εδώ που φτάσαμε, οι λέξεις έχουν χάσει, έτσι κι αλλιώς, το νόημά τους, πράγμα που διαρκώς επιβεβαιώνει, με τα λεγόμενά του, ο πρωθυπουργός.

«ΕΧΟΥΜΕ -λέει- μια μοναδική, ίσως τελευταία, ευκαιρία να κάνουμε όσες αλλαγές περιμένουν όλοι οι Ελληνες για χρόνια». Ο συνδυασμός μοναδικής και τελευταίας ευκαιρίας, από τον ΓΑΠ, είναι πρωτόγνωρος. Γιατί τελευταίες ευκαιρίες συνήθως παρουσιάζονται πριν από καταστροφές (ή και θανάτους...), σαν αυτή που βιώνει η Ελλάδα σήμερα. Ενώ, αντίθετα, μια «μοναδική ευκαιρία» είναι κάτι που ψάχνει ή προετοιμάζει κανείς για να πετύχει τους στόχους του. Μια ευκαιρία, που, σύμφωνα με την ελληνική γλώσσα, είτε πρόκειται για το καλό είτε για το κακό, απλά δεν πρόκειται να επαναληφθεί.

ΝΑ ΥΠΟΘΕΣΕΙ κάποιος, ότι γλώσσα λανθάνουσα τ' αληθή λέγει; Εντάξει, προς το παρόν θα έλεγα να μην το πάρουμε τόσο βαριά το θέμα. Υπάρχει, άλλωστε, και η υφυπουργός Αννα Νταλάρα, η οποία, με μία μόνο φράση της, και μας γέμισε ευθυμία αλλά και μας υπενθύμισε ποιοι μας κυβερνάνε...

«ΣΤΕΝΟΧΩΡΗΘΗΚΑ -είπε- γιατί αυτοί που διαμαρτύρονταν έξω (από ένα κτήριο στου Ζωγράφου, όπου μιλούσε), διαμαρτύρονταν με τραγούδια του Γιώργου»!

ΕΔΩ ακριβώς ταιριάζει το: δεν μας χέζεις ρε Νταλάρα!. Ή μήπως όχι;

fsyrigos@enet.gr

Καμένα μυαλά

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Από τον ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΥΡΙΓΟ

Μάλιστα... Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ, σημειώσατε «Χ»! Και στα πρωταθλήματα και στην αλητεία! Για να αποδειχθεί για ακόμη μία φορά ότι στο θέατρο της οπαδικής παράνοιας δεν υπάρχουν καλοί και κακοί. Μόνο καμένα μυαλά...

ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ της ποδοσφαιρικής αναμέτρησης που έκρινε τον τίτλο στο ποδόσφαιρο ήταν ο προχθεσινός τέταρτος τελικός του μπάσκετ. Με τη διαφορά ότι στην πρώτη περίπτωση «...γάμησαν κι έδειραν» οι Ολυμπιακοί, ενώ στη δεύτερη, το... ζηλευτό αυτό προνόμιο είχαν οι Παναθηναϊκοί.

ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ το θεωρούν μαγκιά. Να πετάνε φωτοβολίδες, δυναμιτάκια, κινητά (ακόμη και πέτρες) από την εξέδρα ή να μπουκάρουν στον αγωνιστικό χώρο, τάχα για να πανηγυρίσουν τη νίκη της ομάδας τους, αλλά στην πραγματικότητα για να χτυπήσουν, συνήθως πισώπλατα, τους αντίπαλους παίκτες. Τον Σισέ, τον Μπουρούση, τον Τζόρβα, τον Παπαλουκά και όποιον άλλο βρεθεί μπροστά τους.

ΘΛΙΒΕΡΗ η πράξη, ακόμη πιο θλιβερό το θέαμα. Να πλησιάζουν ύπουλα οι θρασύδειλοι αλήτες τους αθλητές, τους οποίους κάτω από άλλες συνθήκες δεν θα τολμούσαν ούτε να αγριοκοιτάξουν, να τους χτυπάνε και μετά να εξαφανίζονται μέσα στο πλήθος - συνήθως με το πρόσωπο καλυμμένο για να μην αναγνωριστούν.

ΚΑΙ Η δημόσια τηλεόραση (άλλη θλίψη αυτή...), εκεί που έχει το πλάνο, ανατριχιαστικό και αποτρόπαιο, ξαφνικά να αναδιπλώνεται και να καταφεύγει σε γενικότητες που προσβάλλουν τη νοημοσύνη μας, αλλά και το σκοπό της ύπαρξής της. Φωνάχτε ρε! Δεν βλέπετε ότι τα κατακάθια της κοινωνίας μάς πήρανε φαλάγγι;

ΚΙ ΟΜΩΣ, οι συνολικά επτά αγώνες μπάσκετ Παναθηναϊκού - Ολυμπιακού που έγιναν φέτος ξεκίνησαν με τις καλύτερες προϋποθέσεις και προς στιγμήν πολλοί πίστεψαν ότι, χάρη στο καλό παράδειγμα των δύο προπονητών αλλά και των παικτών, ο πολιτισμός θα μπορούσε να υπερισχύσει της βαρβαρότητας.

ΛΑΘΟΣ... Τον αράπη κι αν τον πλένεις το σαπούνι σου χαλάς, που λέει και η λαϊκή σοφία. Και αράπης δεν είναι άλλος από την ποδοσφαιρική αλητεία, η οποία, σφιχταγκαλιασμένη με τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό και τις άλλες δημοφιλείς ομάδες, μεταφέρεται παντού (στο μπάσκετ, το βόλεϊ, το πόλο, το χάντμπολ...) για να υπερασπιστεί τα... ιερά και τα... όσια που της έχουν εμπιστευθεί να φυλάττει!

ΚΑΤΩ από τις συνθήκες αυτές, θεωρώ πολύ φυσιολογικό νικητές και ηττημένοι να μην μπορούν να πανηγυρίσουν οι μεν και ενδεχομένως να κλάψουν οι δε. Αλλα συναισθήματα τους διακατέχουν. Η απογοήτευση, η οργή και η αγανάκτηση. Και μια βαθιά ανησυχία για όσα δεν έχουμε δει ακόμη, αλλά κυοφορούνται εδώ και καιρό μέσα σε αρρωστημένα μυαλά, υπό την ανοχή της πολιτείας και την προτροπή κάποιων παραγόντων και του οπαδικού Τύπου.

ΑΝΙΚΗΤΟΙ κρετίνοι, που με κάποιους τρόπους κυβερνάτε, ανοίχτε επιτέλους τα μάτια σας, θα θρηνήσουμε νεκρούς. Και αν οι συμμορίτες σκοτωθούν μεταξύ τους, μικρό, ίσως, το κακό. Οι αθλητές, όμως, τι φταίνε;

fsyrigos@enet.gr

ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ

Είμαι Ολυμπιακάρα απο κούνια. Αν είχα να διαλέξω μεταξύ της εξάλειψης των απανταχού κόπρων των γηπέδων με αντάλλαγμα να μην ξαναδώ τίτλο, και των  μόνιμων τίτλων μέσα απο γήπεδα  - αρένες θα διάλεγα το 1ο χωρίς συζήτηση 

ΑΠΟΜΟΝΩΣΤΕ ΤΑ ΚΟΠΡΟΣΚΥΛΑ ΤΩΝ ΓΗΠΕΔΩΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΑ ΕΚΤΡΕΦΟΥΝ ό,τι ομάδα και αν είστε...

Το μεγαλύτερο τέρας

Από τον ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΥΡΙΓΟ

Οσο περνάνε τα χρόνια, όλο και περισσότερο αποδεικνύεται ότι το χειρότερο ολυμπιακό τέρας είναι ο ιππόδρομος στο Μαρκόπουλο.

ΓΙΑΤΙ, με το κεντρικό του κτήριο να παραπέμπει σε κάτι μεταξύ αεροδρομίου, φυλακής και τρελάδικου, τραυμάτισε βάναυσα το αττικό περιβάλλον, που στο συγκεκριμένο σημείο θυμίζει λίγο Τοσκάνη.

Και γιατί, ενώ το κόστος του έφτασε στο ασύλληπτο ύψος των 250 εκατ. ευρώ, εν τούτοις η επίδρασή του επί των ιπποδρομιών ήταν αρνητική πέρα ώς πέρα.

ΠΕΤΑΜΕΝΑ λεφτά από μια κυβέρνηση (Σημίτη) που, ενώ υποψιαζόταν ότι το εγχείρημα των Ολυμπιακών Αγώνων δεν ήταν συμβατό με τις δυνατότητες της ελληνικής οικονομίας, ανήγειρε άχρηστες αθλητικές εγκαταστάσεις-μαμούθ, για να τα 'κονομήσουν οι εργολάβοι.

ΣΗΜΕΡΑ ο ιππόδρομος του Μαρκόπουλου, με πολύ δύσκολη την πρόσβαση του κοινού και έχοντας εκτοξεύσει στα ύψη το κόστος διεξαγωγής των ιπποδρομιών, θυμίζει νεκροταφείο. Κούρσες γίνονται στη χάση και τη φέξη και λεφτά για να πληρωθούν τα έπαθλα δεν υπάρχουν. Πολλοί φοβούνται ότι σε λίγο δεν θα εξαργυρώνονται ούτε τα κερδισμένα δελτία του στοιχήματος!

Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ μιας μονοπωλιακής επιχείρησης τζόγου αποτελεί παγκόσμιο ρεκόρ, που χρεώνεται στα κόμματα και τις κυβερνήσεις που οδήγησαν την Ελλάδα στο σημερινό της χάλι. Τον ιππόδρομο διοικούν εδώ και χρόνια κομματικά στελέχη, τα οποία πιο πριν αγνοούσαν ακόμα και την ύπαρξή του! Ανθρωποι που, όπως λένε οι από μέσα, δεν ξέρουν ούτε από πού κατουράει το άλογο...

ΜΕΡΙΚΑ από τα μεγαλύτερα εγκλήματα που έχουν γίνει: Πρώτα η φορολόγηση των επάθλων -δηλαδή της χασούρας τού κάθε χομπίστα μικρού ή μεγάλου ιδιοκτήτη- με αποτέλεσμα να τραπεί σε φυγή η ιδιοκτησία και να καταρρεύσει όλο το σύστημα. Και κατόπιν η καθιέρωση στοιχηματισμού σε ξένες ιπποδρομίες, αλλά εσχάτως και σε κυνοδρομίες - αποφάσεις που έδωσαν τη χαριστική βολή στον ελληνικό ιππόδρομο.

ΟΚΤΩ χρόνια μετά τη λειτουργία του ιππόδρομου στο Μαρκόπουλο, το κράτος χρωστάει στις τράπεζες περίπου όσα δανείστηκε για την ανέγερσή του: 250 εκατ. ευρώ, τα οποία με τους ανατοκισμούς καλπάζουν...

ΟΛ' ΑΥΤΑ συζητήθηκαν στη γεν. συνέλευση της Φιλίππου Ενώσεως, την Παρασκευή, με τη βεβαιότητα ότι αν δεν γίνει κάτι -και μάλιστα γρήγορα- το μαγαζί κατεβάζει ρολά...

ΑΠΟ την άποψη αυτή οι Γάλλοι της PMU, με 250 ιπποδρόμους στην πατρίδα τους και μια φήμη που έχει κάνει τρεις φορές το γύρο του κόσμου, εμφανίζονται σαν από μηχανής θεοί. Πράγμα που αποδυναμώνει ακόμη περισσότερο την, έτσι κι αλλιώς, δυσχερή θέση της ελληνικής κυβέρνησης.

ΕΤΣΙ είναι... Τώρα ξεπουλάμε. Και ειδικά στους καλούς πελάτες κάνουμε και τεμενάδες, που μας γλιτώνουν από τα χειρότερα!

fsyrigos@enet.gr

Για να μην ξεχνάμε

Από τον ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΥΡΙΓΟ

Για τη γεμάτη... ταπεινότητα παρουσία του Θόδωρου και της Γιάννας Αγγελοπούλου, κατά τη λειτουργία της Αναστάσεως στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, μου μίλησε (με κάποια καθυστέρηση, είναι η αλήθεια...) χθες το πρωί φίλος μου από το τηλέφωνο.

ΤΟΝ είχαν πειράξει πολλά. Το πόσο κοντά στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο ήταν και οι δυο τους την ώρα του «Χριστός Ανέστη», η κραυγαλέα αντίθεση που έβγαζε η κατάνυξη της Γιάννας, σε σχέση με την κατακόκκινη αμφίεσή της (και τα προκάτ χαμόγελα που μοίρασε αφειδώς κατόπιν...), και η ευγενική συμμετοχή της, λίγο νωρίτερα, στην προώθηση του Αγίου Φωτός προς τους πιστούς.

«ΓΙΑΤΙ έπρεπε να γίνει αυτό το σόου, μια τέτοια στιγμή, σε ένα τόσο ιερό μέρος;», με ρώτησε ο φίλος προσδοκώντας την κατανόησή μου.

ΔΕΝ τη βρήκε, όμως, τουλάχιστον στο βαθμό που θα περίμενε. Γιατί την περίοπτη θέση που παραχωρήθηκε στο ζεύγος, η οικογένεια των Αγγελόπουλων την είχε κατά ένα τρόπο αγοράσει ακριβά, με τα όσα προσέφερε πριν από χρόνια για την ανακαίνιση του Πατριαρχείου.

- ΕΣΕΝΑ -του είπα- σε πείραξε τώρα αυτό, αλλά όταν η Γιάννα έκανε, με τα λεφτά του ελληνικού λαού και όχι όπως τώρα, με της οικογένειάς της «one woman show» στους Ολυμπιακούς Αγώνες, κανείς δεν έβγαλε τσιμουδιά. Ούτε οι πολιτικοί ούτε οι πολίτες ούτε οι δημοσιογράφοι.

«ΜΑ ξέρεις πόσο πίσω γυρνάς τώρα...», μου ψέλλισε απορημένος.

- ΝΑΙ, γυρνάω πίσω, γιατί εμείς οι Ελληνες έχουμε το ελάττωμα και να μην αντιδράμε και να ξεχνάμε. Κι αυτό είναι πολύ κακό. Θυμάσαι τι είχε πει στην τελετή λήξης; «Ευχαριστώ το σύζυγό μου Θόδωρο, για τη βοήθεια που μου προσέφερε», προσπαθώντας, έτσι, να μετατρέψει ολόκληρο το 2004 σε μια οικογενειακή της υπόθεση. Κι ας είχε χρεωθεί μέχρι τ' αυτιά ο ελληνικός λαός, κι ας είχαν χάσει τη ζωή τους, στα ολυμπιακά έργα, πάνω από 10 εργάτες, για τους οποίους η «κυρία» δεν βρήκε να πει, ποτέ, έστω μισή λέξη!

«...»

- ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ, λοιπόν, πόσο ηλίθιοι είμαστε; Γιατί την κυρία, που εσένα σε ενόχλησε για λάθος λόγους στην Κωνσταντινούπολη, όταν προκαλούσε με τη συμπεριφορά της ολόκληρη τη χώρα, τη θαυμάζαμε και την αποθεώναμε. Και με ευχαρίστηση θα τη βλέπαμε μέχρι και Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ή μήπως κάνω λάθος;

- ΟΠΩΣ δεν μιλάμε και τώρα, με αποτέλεσμα αυτός ο τυπάκος, που γελοιοποιήθηκε από μια καμαριέρα στη Νέα Υόρκη, να βιάζει εδώ κι ένα χρόνο ολόκληρο τον ελληνικό λαό, που δεν βγάζει άχνα! Ο οποίος λαός, μέσα σε όλα τα δεινά του, παρακινείται κι από πάνω να κλάψει για το πάθημα του... επιβήτορα, γιατί, τάχα, όποιος κι αν τον διαδεχθεί θα μας πηδήσει ακόμα πιο άγρια.

- ΚΑΙ μετά μου λες γιατί δεν σου γράφω... Εχεις καμιά καλή ιδέα;

fsyrigos@enet.gr

Γερουλάνος (!)

Στα μανταλάκια

Από τον ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΥΡΙΓΟ

Η προχθεσινή σύσκεψη Νικητιάδη, Μπιτσαξή, Πιλάβιου επιβεβαίωσε αυτό που όλοι ξέρουμε. Οτι, δηλαδή, οι καθ' ύλην αρμόδιοι δεν είναι σε θέση να προσφέρουν χείρα βοηθείας στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Γιατί όχι μόνο δεν διαθέτουν τη βούληση που απαιτείται, αλλά επιπλέον είναι και παντελώς άσχετοι με το θέμα.

ΟΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ, πάρα πολλές. Με μεγαλύτερη απ' όλες ότι ούτε στο ελάχιστο δεν τους πέρασε από το μυαλό πως η πάταξη της εγκληματικότητας (και όχι της βίας...) στα γήπεδα θα πρέπει να ξεκινήσει από τη διάλυση των συνδέσμων οργανωμένων οπαδών, μέσα στους οποίους φωλιάζει το κακό.

ΓΙΑΤΙ άραγε; Δεν μπορεί να τη συλλάβει ο νους τους; Δεν θέλουν να αμφισβητήσουν το δικαίωμα στην αλητεία και το έγκλημα; Ή μήπως θεωρούν ότι οποιαδήποτε... αντιδημοκρατική παρέμβασή τους θα έχει πολιτικό κόστος;

ΜΕ ΤΟΥΣ οργανωμένους και πάλι στο απυρόβλητο, ήταν, από εκεί και πέρα, πολύ φυσικό να ακουστούν μόνο γελοιότητες και ευχολόγια, που κι αυτά θα έχουν ξεχαστεί μόλις περάσουν λίγες μέρες...

ΑΥΤΟΣ που ξεπέρασε, πάντως, κάθε προσδοκία, ήταν ο υπουργός Πολιτισμού Π. Γερουλάνος. «Δεν πρέπει -είπε- να καταστρέψουμε το ελληνικό ποδόσφαιρο επειδή δεν μπορούμε να σταματήσουμε 300 ανθρώπους να μπαίνουν στο γήπεδο». Πώς να του περάσει από το μυαλό ότι ακριβώς αυτός είναι ο λόγος που καταστρέφεται το ελληνικό ποδόσφαιρο; Αλήθεια, πώς;

ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ: «Δεν μιλάμε μόνο για χρήματα, αλλά και για δημόσια γήπεδα, για την κάλυψη από τη δημόσια τηλεόραση. Αυτά όλα είναι εργαλεία στα χέρια της πολιτείας, που πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκαν εφέτος (...)». Προφανώς κάτι θα του ψιθύρισαν οι υφιστάμενοί του, αλλά ο υπουργός δεν κατάλαβε, με αποτέλεσμα να μπερδέψει το αμφίβολο αύριο με το ανύπαρκτο σήμερα. Και μη χειρότερα...

Μ' ΑΥΤΟΥΣ, λοιπόν, δεν υπάρχει σωτηρία. Κοιμούνται όρθιοι χωρίς να πληρώνουν ξενοδοχείο. Πάει και τελείωσε! Γι' αυτό η μόνη ελπίδα είναι η ΟΥΕΦΑ και ο Μισέλ Πλατινί, που τον Μάρτιο, όταν ασχολήθηκε με ανάλογα φαινόμενα τα οποία παρατηρούνται στην Κροατία και τη Σερβία, το είπε ξεκάθαρα: «Οπου να 'ναι θα έρθει και η σειρά της Ελλάδας...».

ΟΤΑΝ λοιπόν, με το καλό, ο... Μιχαλάκης θα θέσει το ελληνικό ποδόσφαιρο ενώπιον της αποβολής του από τις διεθνείς διοργανώσεις, τότε να δείτε πώς θα αφήσουν όλοι τις αηδίες και θα αναγκαστούν να πιάσουν τον ταύρο από τα κέρατα. Γιατί διαφορετικά θα μείνουμε απ' έξω και θα κοιτάμε...

fsyrigos@enet.gr