ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η αριστερή υποκρισία aka Κώστας Γαβράς

Γράφει ο Παναγιώτης Σέρβος

Χημικός Μηχανικός, BSc Exeter University, MSc Salford University και εργάσθηκε στις εταιρείες Softex, Mobil, BP, Παίρης, Νοσοκομείο Καλύμνου, Ελεύθερος Επ. Τώρα ασχολείται με τον Τουρισμό και είναι καθηγητής ΙΕΚ.

https://www.facebook.com/panayotes.servos

panaservos@yahoo.co.uk

Κώστας Γαβράς: «Ξέρετε, υπάρχει μια φράση στην ταινία μου που λέει: «Ο λαός έχει πάντα δίκιο. Ακόμη κι όταν κάνει λάθος»».

Αυτό κυρίες και κύριοι είναι ο ορισμός της αριστερής δηθενιάς. Της κολακείας του λαού, το χάιδεμα στην πλάτη ότι εμείς είμαστε δημοκράτες, εμείς σε εμπιστευόμαστε, εμείς είμαστε οι πραγματικοί προστάτες των συμφερόντων σου, εμείς θα σε έχουμε οδηγό.

Ξέρεις τι είναι να κάθεσαι στο διαμέρισμα σου στο Παρίσι, με τα λεφτά σου ασφαλή σε κάποια Γαλλική τράπεζα, και να πουλάς ψευτοεπανάστα στο πόπολο;;  

Αράζεις την αρίδα σου στον καναπέ σου, στοχάζεσαι την δήθεν επανάστα του προλεταριάτου, στην οποία εσύ δεν θα μπορούσες να ζήσεις ούτε 2 λεπτά, ρεύεσαι το στέικ που μόλις έφαγες, βάζεις ένα ποτήρι σαμπάνια να πάνε τα επαναστατικά ντέρτια σου κάτω, και πετάς μαλακίες.

Ρε φίλε ο λαός δηλαδή όταν ψήφιζε Χίτλερ ας πούμε είχε δίκιο…;  

Όταν ψήφιζε ΟΧΙ είχε δίκιο; Και μετα η κυβερνησάρα σου γιατί το έκανε ΝΑΙ ;;;
 

Και αφού ο λαός έχει πάντα δίκιο, γιατί ο σύντροφος Λένιν και ο σύντροφος Στάλιν και ο Μάο και οι Χμερ τους αποδεκάτιζαν με την σέσουλα;;;

 
Για πόσο ηλίθιους μας έχεις να μας λες τέτοια νταβατζιλίκια;;
 

Μπορείς να πουλάς όσο σανό θέλεις στα συντρόφια σου, αλλά σε παρακαλώ πολύ μπορείς να μην μας κάνεις «καθοδήγηση»;
 

Και ακόμα περισσότερο μπορείς να μην μας στερείς πολύτιμα λεφτά που πήρες για να μας κάνεις την φτηνή σου προπαγάνδα; 

Και στο τέλος αν είσαι και τόσο μάγκας ας έβαζες τα δικά σου λεφτά στην ταινία σου, όχι τα δικά μας…

Και ακόμα περισσότερο, αν είσαι μάγκας...

ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Για τα λεφτά τα κάνεις όλα...

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ
 

Ο κ. Κώστας Γαβράς είναι σκηνοθέτης, μεγάλος σκηνοθέτης κατά πως λένε οι επαΐοντες.  

Δεν είναι οικονομολόγος, αλλά ούτε χρειάζεται να είναι για να κάνει ωραίες ταινίες. Χρειάζεται απλώς έναν καλό, έναν κακό και μια άσχημη κατάσταση που θα περιγράψει με την κινηματογραφία του. Υπάρχουν όμως κάποια ζητήματα που είναι τόσο προφανή, ώστε να μη χρειάζονται ιδιαίτερες οικονομικές γνώσεις, αλλά κοινή και χωρίς προκαταλήψεις λογική.

Ο Ελληνας σκηνοθέτης, μιλώντας για την τελευταία του ταινία «Ενήλικοι στο δωμάτιο», που βασίζεται στο ομώνυμο (στην αγγλική έκδοση) πόνημα του κ. Γιάνη Βαρουφάκη, δήλωσε ότι «αυτό που εγώ ήθελα να δείξω με την ταινία είναι ότι η Ευρώπη φέρεται πολύ άσχημα και συνεχίζει να φέρεται έτσι. Είναι καταστροφική πλέον η κατάσταση. Η Ευρώπη φέρθηκε πάρα πολύ άσχημα σε έναν λαό για να υποστηρίξει το χρήμα, το ευρώ. Αφησε τον λαό να υποφέρει επί χρόνια, όχι για λίγες ημέρες και αυτό είναι βαθιά απαράδεκτο για μένα» («Ελεύθερος Τύπος» 30.9.2019).

Η αλήθεια είναι πως όλα τα προγράμματα σταθεροποίησης, συμπεριλαμβανομένου του ελληνικού, έγιναν για τη σταθερότητα του ευρώ. Αν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα κάλυπτε τα ελλείμματα των χωρών με έκδοση επιπλέον χρήματος, θα είχαμε πανευρωπαϊκό πληθωρισμό. Ολοι θα αγόραζαν λιγότερα προϊόντα με τους μισθούς τους, κάτι που θα ήταν «δίκαιο» για τις ελλειμματικές χώρες, αλλά «άδικο» για τις άλλες.

Ο πληθωρισμός θα δημιουργούσε κι άλλα προβλήματα –π.χ. το ευρώ θα έπαυε να είναι αποθεματικό νόμισμα, οι καταθέσεις θα ροκανίζονταν κ.λπ.– όμως θα ήταν πιο συμβατός με κάποια έννοια ευρωπαϊκής αλληλεγγύης. Θα ήταν μια αλληλεγγύη σαν αυτή που επιδεικνύει το ελληνικό ασφαλιστικό, το οποίο ακόμη βγάζει πενηντάρηδες στη σύνταξη, για να πάρουν σχεδόν τα ίδια λεφτά με εκείνους που δουλεύουν μέχρι τα εβδομήντα.

Επομένως, ο κ. Γαβράς έχει δίκιο. Κατά μία –και πολύ ρομαντική– έννοια η Ευρώπη έκανε τα προγράμματα σταθεροποίησης «για να υποστηρίξει το χρήμα». Αλλά από την άλλη μεριά εμείς δεν διαπραγματευόμασταν για την ψυχή της μάνας μας, ούτε για την «Ωδή στη Χαρά», που αποτελεί τον «εθνικό» ύμνο της Ευρώπης. Για τα λεφτά τα κάναμε όλα, γι’ αυτά έτρεχαν οι υπουργοί στα Eurogroup και οι πρωθυπουργοί στα Συμβούλια Κορυφής.  

Τα χρήματα μας δόθηκαν υπό όρους οι οποίοι προέβλεπαν μέχρι το 2015 να μην παράγουμε νέο χρέος και μετά να αρχίσουμε να το αποπληρώνουμε.

Δεν γνωρίζουμε, βεβαίως, τι εννοεί ο Ελληνας σκηνοθέτης λέγοντας ότι «η Ευρώπη φέρθηκε πάρα πολύ άσχημα σε έναν λαό». 

Ξέρουμε, όμως, ότι...

ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Κατσαπλιάδων σόου...

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Μπορεί η ταινία να είναι καλή. Μπορεί και να μην είναι. Η ηθικολογία του θεάματος –«η κριτική», για τους φίλους– μας ζητάει να μη δούμε το έργο με πολιτικά κριτήρια. Μας ζητάει να αναστείλουμε οικειοθελώς τη νωπή ιστορική μας μνήμη.

Το ίδιο φαίνεται να ζητάει και ο δημιουργός της. «Εχουμε», λέει, «να κάνουμε με σόου».

Κι όμως, ο ίδιος ο Κώστας Γαβράς διεκδικεί τεκμήριο αληθείας για το φιλμ του που αναφέρεται στη διαπραγμάτευση του 2015. Συστήνει την ταινία του ως ένα μακρύ σχόλιο για τη διεύθυνση της Ευρώπης και τη μοίρα της Ελλάδας. Και, μιλώντας χθες στην «Κ», είναι κατηγορηματικός: αφηγείται λέει «με ακρίβεια». «Ετσι έγινε», λέει για μια από τις σκηνές. «Δεν υπάρχει αμφιβολία».

Αν δεν υπάρχει αμφιβολία, τότε γιατί επικαλείται το άλλοθι της μυθοπλασίας;  

Το όριο που μας ζητάει –ο ίδιος και οι αυτόκλητοι απολογητές του– να σεβαστούμε μάλλον δεν υπάρχει.

Οταν πιάνεις τα γεγονότα για να τα αναπλάσεις ενώ ακόμη καίνε σαν αναμμένα κάρβουνα· όταν προλογίζεις την ταινία σου με πολιτικές διακηρύξεις· όταν διεκδικείς για την αφήγησή σου τεκμήριο ιστορικής «ακρίβειας», έχεις πρώτος σκίσει το μνημόνιο που προστατεύει την τέχνη σου από την τρέχουσα πολιτική κριτική.

Αυτή η ρευστοποίηση του ορίου μεταξύ μύθου και πραγματικότητας είχε συντελεστεί ήδη προτού αρχίσει ο Γαβράς τα γυρίσματα. Είχε συντελεστεί από τον τρόπο που πολιτεύτηκε στην πραγματικότητα ο ήρωας της ταινίας του.

Προτού ο πολιτικός γίνει φιγούρα στο πανί, παρίστανε τον εαυτό του σαν ήρωα μιας περιπέτειας. Είχε –με την πόζα, τα κοστούμια και την πρόζα του– επιβάλει τη θεατρική σύμβαση στη ζωή.

Το «σόου», που νομίζει ότι δημιούργησε ο Γαβράς, είχε ήδη ξεκινήσει. Ηταν ένα one-man-show όπου ο πρωταγωνιστής εξαργύρωνε το είδωλό του σαν εικονικό νόμισμα. Τόσο πραγματικό και τόσο εικονικό όσο το νόμισμα με το οποίο ετοιμαζόταν όντως να πειραματιστεί.

Το «σόου», που στην πραγματικότητα βρήκε οδυνηρό και δαπανηρό τέλος, προοριζόταν να επιζήσει σαν ανάγνωσμα και σαν θέαμα. Ο σόουμαν ήξερε ότι υπάρχει κοινό που διψάει για αυτή την αναπαράσταση του κόσμου: οι καλοί και οι κακοί· οι πανίσχυροι συνωμότες και οι πτωχοί ιδεαλιστές.

Αυτό το κοινό της ναΐφ Αριστεράς ήταν και η εγγύηση ότι θα έβρισκε εκδότη· και, βεβαίως, θα έβρισκε βοηθό εκπλήρωσης των κινηματογραφικών του φαντασιώσεων. Θα έβρισκε τρόπο να προσδώσει στον νερωνικό ναρκισσισμό του την ψευδαίσθηση του δραματικού βάθους.

«Ζωντανές» παραστάσεις,  απομνημονεύματα, ηχογραφήσεις. Ο ήρωας έστελνε, λέει, ζεστό κάθε κεφάλαιο, με το που το ξεφούρνιζε, στον Γαβρά. Ετσι ο σκηνοθέτης κατέληξε μάλλον να σκηνοθετηθεί από τον ήρωά του περισσότερο απ’ ό,τι ο ίδιος τον σκηνοθέτησε.

Δεν πρέπει, βέβαια, να κρίνουμε το έργο προτού το δούμε. Αλλά...

ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: 3.000 ευρώ το εισιτήριο του Γαβρά

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΠΑΥΛΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ταινία του Κώστα Γαβρά «Ενήλικοι στο δωμάτιο» είναι μια καλογυρισμένη ταινία, όπως οι περισσότερες δημιουργίες του σκηνοθέτη. Τουλάχιστον αυτό αποκαλύπτεται από το τρέιλερ, αν και κάποιες επιλογές Ελλήνων ηθοποιών ίσως δεν ήταν οι πλέον ενδεδειγμένες. Καλύτερα να έπαιζε ο ίδιος ο Βαρουφάκης. Ωστόσο, ο μύθος ενός κακοντυμένου υπουργού που αγωνίζεται να καθυποτάξει τον Μινώταυρο του ευρωπαϊκού καπιταλισμού είναι απλοϊκός σε τέτοιο βαθμό, ώστε σκέφτεται κανείς μήπως και άλλα πολιτικά θρίλερ του Γαβρά δεν έχουν τελικά το βάθος που τους έχει αποδοθεί.
 

Η ιδέα ενός αγώνα που δόθηκε στο όνομα της Δημοκρατίας εναντίον μιας καταπιεστικής ευρωκρατίας είναι ρηχή και άστοχη. Η σύγκρουση με την Ευρώπη δεν έγινε «δονκιχωτικά». Εγινε συνειδητά και προσχεδιασμένα, γιατί ο Αλέξης Τσίπρας είχε παρασυρθεί να πιστεύει ότι η Ελλάδα είχε εναλλακτική λύση πέρα από την Ευρώπη. Στο Μαξίμου και στο υπουργείο Αμυνας, στα δύο κέντρα εξουσίας της εποχής, πίστευαν ότι θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν τη στήριξη της χώρας από την Κίνα και τη Ρωσία.  

Δεν πρόκειται για αποκάλυψη. Ο κ. Τσίπρας το έχει παραδεχθεί σε συνεντεύξεις που έδωσε την επαύριον του δημοψηφίσματος. Γιατί να μην τον πιστέψουμε;

 

Ομως, ας μην παριστάνουμε τους αθώους. Κάθε προοδευτικός και υποψιασμένος πολίτης, όπως θεωρούμε ότι είναι ο κ. Γαβράς, δεν μπορεί παρά να γνωρίζει ότι αυτού του είδους η «στήριξη» δεν προσφέρεται δωρεάν. Αν οι Κινέζοι και οι Ρώσοι έβαζαν το χέρι στην τσέπη θα το έκαναν όχι από ελεημοσύνη υπέρ της Δημοκρατίας, αλλά για να μετατοπίσουν την Ελλάδα στη δική τους σφαίρα επιρροής. Δηλαδή, θα αναλάμβαναν εκείνοι να συγκρουστούν με την Ευρώπη. Δεν μας έκαναν τη χάρη γιατί ίσως έκριναν ότι δεν τους συνέφερε. 

Είχαμε όμως μια κυβέρνηση που ήταν πρόθυμη να δεχθεί την προσφορά, αρκεί φυσικά να εξασφάλιζε ότι θα παρέμενε στην εξουσία.

 Μιλάμε λοιπόν για ένα ελεγχόμενο Grexit, που δεν έγινε γιατί δεν κατέστη εφικτή η μετατόπιση της χώρας πέρα από τη Δύση, που καλόβλεπε η κυβέρνησή της. 

Η απόπειρα μετατροπής της Ελληνικής Δημοκρατίας σε μια Βενεζουέλα της Μεσογείου είχε κόστος, αφού η παραβίαση των ευρωπαϊκών κανόνων οδήγησε στα capital controls και στην εκμηδένιση της τότε αξίας των μετοχών των τραπεζών (δηλαδή, 33 δισεκατομμύρια ευρώ), που σχεδόν εξ ολοκλήρου ανήκαν στο κράτος, δηλαδή στους πολίτες.  

Πόσα ευρώ αντιστοιχούν σε κάθε πολίτη; 

 Η ταινία του Γαβρά κυκλοφορεί στις ελληνικές αίθουσες στις 3 Οκτωβρίου, αλλά...

ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Δεν είναι οι άνθρωποι, είναι οι ιδέες

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ
 

Στη συνέντευξη που έδωσε ενόψει της πρεμιέρας της νέας ταινίας του (ψυχόδραμα δωματίου με πρωταγωνιστή τον Βαρουφάκη), ο διάσημος σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς μάς καλεί «να σκεφτούμε τι είναι η Αριστερά». 

Για τον ίδιον, εξηγεί, Αριστερά «δεν είναι οι άνθρωποι, αλλά ιδέες για την κοινωνία, μια φιλοσοφία ζωής. Και αυτή τη φιλοσοφία την εμπιστευτήκαμε σε άνδρες που απέτυχαν». Τόσο βαθύ και, συγχρόνως, τόσο βλακώδες, ώστε καταλήγει να είναι ιδιοφυές!  

Δεν ξέρω, πράγματι, καλύτερο ορισμό για την Αριστερά: δεν είναι οι άνθρωποι, είναι οι ιδέες και αν οι άνθρωποι αποτυγχάνουν, είναι επειδή δεν μπορούν να σταθούν στο ύψος των ιδεών. Οι ιδέες, πάντως, δεν φταίνε. Αυτές, το διευκρινίζει ο γνωστός σκηνοθέτης, είναι «μια φιλοσοφία ζωής». Αν, τώρα, η ζωή υπολείπεται της φιλοσοφίας της, το πρόβλημα είναι της ζωής, δεν είναι της φιλοσοφίας.

 
Μέσα στον Αύγουστο, πέθανε, σχεδόν 94 ετών, ο υπ’ αριθμόν 2 στην ιεραρχία των Ερυθρών Χμερ, ο άνθρωπος που αναλάμβανε και μεθόδευε την εφαρμογή των αποφάσεων του συμβουλίου των Ερυθρών Χμερ όταν κυβερνούσαν την Καμπότζη. Δεν συγκράτησα το όνομά του, παρά τη γενναία προσπάθεια που κατέβαλα. Συγκράτησα όμως, από τις νεκρολογίες που διάβασα στον διεθνή Τύπο την εξήγηση, που έδωσε σε συνέντευξή του, για τη γενοκτονία που προκάλεσε το καθεστώς του οποίου ο ίδιος ήταν εξέχον στέλεχος: «Δεν βλάψαμε τους καλούς ανθρώπους, μόνον εκείνους που ήταν εμπόδιο στην κοινωνική πρόοδο». (Ο αριθμός των θυμάτων, ας ληφθεί υπ’ όψιν, δεν έχει ποτέ οριστεί επακριβώς: κατά τους υπολογισμούς κυμαίνεται μεταξύ 1,5 και 3 εκατομμυρίων.) Φαντάζομαι ότι ο μακαρίτης, που πέθανε αμετανόητος, θα συμφωνούσε με τον ορισμό της Αριστεράς κατά τον Κώστα Γαβρά. Η Αριστερά δεν είναι οι άνθρωποι, είναι οι ιδέες για την κοινωνία...

 
Πολύ έντιμο, όμως, από πλευράς του διάσημου σκηνοθέτη να θέσει το θέμα της ταινίας του με τόση ευθύτητα – σχεδόν ωμότητα. Από εκεί και πέρα, όποιος κάνει την επιλογή να πληρώσει το εισιτήριο και να σπαταλήσει τον χρόνο του ξέρει τι αγοράζει. 
 

Από τα όσα διαβάζω σχετικά με την ταινία, ο Τσίπρας παρουσιάζεται όπως ακριβώς στο βιβλίο στο οποίο βασίζεται η ταινία: ένας βλάκας και μισός, με άγνοια του κόσμου και βαθιά επαρχιώτης. Υπό το πρίσμα αυτό, έχει πολύ ενδιαφέρον ότι η παραγωγή της ταινίας χρηματοδοτήθηκε από το υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής της κυβέρνησης Τσίπρα (από τον Νίκο Παππά, συγκεκριμένα) με 630.000 ευρώ. Ο Αλέξης πολύ θα το εκτιμήσει, ιδίως τώρα που κάποιοι ειρωνεύονται το «κύρος ηγεσίας» του και ερεθίζουν, έτσι, τη «δημοκρατική ευθιξία» του. Το ίδιο το ποσόν είναι, βέβαια, ασήμαντο. Μπροστά στα δισεκατομμύρια που κόστισαν σε όλους μας οι κόνξες και οι θεατρινισμοί του Νάρκισσου, οι 630.000 ευρώ είναι φιστίκια – αγάπη μου, όπως θα έλεγε ο ίδιος...

 

Καταλαβαίνω τον θυμό των λογικών ανθρώπων όταν βλέπουν ότι αυτό το πλάσμα ακόμη κυκλοφορεί και κάνει τη φιγούρα του – έχει μάλιστα εκλεγεί στη Βουλή. Ομως...

ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Όλα για πούλημα! Pourquoi Costas?

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΑΝΙΚΑ
 

Το ερώτημα απλό:  γιατί ο Κώστας Γαβράς να  συνδέσει, να ταυτίσει το όνομά του με την περίπτωση του Γιάννη Βαρουφάκη;  

Γιατί  τώρα  στην ηλικία  των  86 ετών, προς το  φινάλε μιας  ένδοξης  και μάλιστα Οσκαρικής καριέρας να εικονογραφήσει το πόνημα «Ενήλικες στην αίθουσα» (Adults in the Room) ενός ανθρώπου  που με την αμέριστη   συμπαράσταση του Αλέξη Τσίπρα, παραγουρουνότριχα να μας ρίξει στο  γκρεμό; 

Pourquoi Costas?

 

Εκ του ασφαλούς ο Costas Gavras. Ως μόνιμος κάτοικος και επιφανής πολίτης της Γαλλικής Δημοκρατίας. Εκ του ασφαλούς και εξ αποστάσεως.

 

Γεγονός που με κάνει να πιστεύω πως όλο αυτό το χρονικό των έξι εφιαλτικών μηνών, εκείνος, ως σκηνοθέτης και ως επισκέπτης των πάτριων εδαφών, το εξέλαβε ως πείραμα, ως κάτι το «εξωτικό». Πειραματόζωο η Ελλάδα για τον Κώστα Γαβρά.

 

Για σκέψου, αγαπητέ Κώστα. Αν κάτι παρόμοιο συνέβαινε στο Παρίσι. Αν κάποιος Γάλλος Varoufakis έπαιζε ταμπούρλο στο κρανίο εκατομμυρίων Γάλλων πολιτών. Και στο δικό σου. Και της συζύγου σου. Και των παιδιών σου. Αν κινδύνευε η χώρα, η Γαλλία εννοώ, να ξεμείνει από ρευστό, να μην έχει να πληρώσει μισθούς και συντάξεις.

Αν συνέβαιναν όλα αυτά και κάποιος Varoufakis χρησιμοποιούσε και αξιοποιούσε τον εφιάλτη σας να χορτάσει την αλαζονεία του, να φτιάξει την εικόνα του και να εκτοξεύσει το όνομά του στα πρωτοσέλιδα όλων των Media, ολοκλήρου της Οικουμένης. Για πες μου, τότε ποια θα ήταν η γνώμη σου γι αυτόν τον Γάλλο Varoufaki; Δεν θα τον έλεγες Mparoufaki;

 

Πάμε παρακάτω. 

Και γιατί στηρίχτηκες αποκλειστικά και μόνο στο πόνημα του Varoufaki; Και η στοιχειώδης αντικειμενικότητα;  

Η μελέτη και η έρευνα; Το σκάλισμα;  

Το μόνο που μετράει είναι η μαρτυρία του Βαρουφάκη; Το υποκειμενικό; Η προσωπική, πολιτική «μυωπία»; Το εγώ ενός αλαζόνα που έπαιξε στα ζάρια την τύχη της πατρίδας;  

Και ποια η σχέση ανάμεσα σ αυτό το υποκειμενικό πόνημα, με το μυθιστορηματικό ρεπορτάζ του Βασίλη Βασιλικού στο «Ζ»;

Και ποια η σχέση ανάμεσα στη δολοφονία του Λαμπράκη και την επερχόμενη Χούντα με την ελληνική δημοκρατία;  

Φυσικά ουδεμία.

Επομένως πως να εκλάβω την σχέση σου με τον Βαρουφάκη; 

Ως ένα πολιτικό σκάνδαλο. Φυσικά. Που θα συζητηθεί. Που θα διχάσει. Και που θα γεμίσει τα κινηματογραφικά ταμεία.  

Επομένως καμία σημασία η αλήθεια.  

Καμία σημασία η έρευνα. 

Καμία σημασία οι συνέπειες εκείνων των ατέρμονων διαπραγματεύσεων των έξι μηνών. 

Καμία σημασία η πιθανή περίπτωση ολοσχερούς χρεοκοπίας. 

Επομένως καμία σημασία η πιθανότητα να κοστίζει η μισή φρατζόλα ψωμί χίλιες ψωροδραχμές.

Σημασία έχει το σκάνδαλο. Σημασία έχουν τα πρωτοσέλιδα. Σημασία έχουν τα σχόλια. Σημασία έχει η αξιοποίηση, μέσω Βαρουφάκη, της σημερινής, κρίσιμης, για τα ευρωπαικά δεδομένα, εποχής. Από τη μια τα τραγικά ελλείμματα της Ιταλίας και από την άλλη το «τρελοκομείο» με το όνομα Μπόρις Τζόνσον της Αγγλίας.

Σημασία έχει, πάνω απ όλα, η υποδοχή της ταινίας από τους ευρωσκεπτικιστές και τους Αγγλους Brexitiers.  

Αρα σκάνδαλο έκανες, σκάνδαλο πουλάς, από το σκάνδαλο κερδίζεις. 

 Κι αν η αλήθεια δεν συμφωνεί και δεν συμπίπτει με την ταινία σου...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΔΙΕΘΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο Γαβράς και τα ξωτικά της Μεταπολίτευσης

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του Ανδρέα Ζαμπούκα

 

Ο Serge Quadruppani έγραψε ένα βιβλίο για το prêt a penser (κατά το porter) της γαλλικής σκέψης. Για τον υπαρξισμό, τον δομισμό, τον στρουκτουραλισμό. Για όλα τα εναλλασσόμενα φιλοσοφικά ρεύματα που κατέκλυσαν το Παρίσι, καθ΄όλη την διάρκεια των μεταπολεμικών δεκαετιών και αποτέλεσαν τις βάσεις για την σύγχρονη αριστερή σκέψη.

 

Η Γαλλία της Αριστεράς και της ανέξοδης φιλοσοφικής αναζήτησης ήταν, για ένα μεγάλο διάστημα, το εκκολαπτήριο μιας καταστροφικής ουτοπίας για εκατομμύρια νέους, Γάλλους ή ξένους φοιτητές.

 

Και για να το καταλάβει κανείς, φτάνει να μελετήσει στοιχειωδώς, την διαμάχη μεταξύ Σαρτρ και Καμύ. Όταν ας πούμε, ο Σαρτρ πίστευε ότι οι σταλινικές εκκαθαρίσεις ήταν απλά ένα “λάθος” ενώ ο Καμύ ήταν σίγουρος πως ήταν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

 

Ο σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς υποθέτω ότι ανήκει στην κατηγορία αυτών που επίσης νομίζουν ότι ο σταλινικός κόσμος ήταν μία αποτυχία του συστήματος και όχι ένα βάρβαρο απολυταρχικό καθεστώς.

 

Όλοι αυτοί οι κληρονόμοι της γαλλικής μαρξιστικής κουλτούρας δεν απαρνήθηκαν ποτέ την αφέλειά τους. Αντίθετα την ενσωμάτωσαν σε μία βολική και πολλές φορές επικερδή αποστασιοποίηση από όσα συνέβαιναν γύρω τους.

 

Γιατί το να προσπαθείς ακόμα και σήμερα να ακολουθείς με οπαδικό πνεύμα τον Μπωντριγιάρ, τον Ντελέζ και τον Αλτουσέρ προκαλεί τουλάχιστον γέλιο σε έναν κόσμο που λειτουργεί με άλλους κανόνες και εντελώς διαφορετικά πρότυπα.

 

Από την άλλη, είναι σίγουρα εξυπηρετικό για την προσωπική σου αυτοπραγμάτωση να δημιουργείς τέχνη για τις ταπεινές κοινωνιολογικές φαντασιώσεις του ημιμαθούς πλήθους που ερεθίζεται από τις αντισυστημικές φιγούρες. Όπως αυτή του Βαρουφάκη σε «ιντελεκτουέλ» επίπεδο ή του Τσίπρα εν μέσω λαϊκότροπων αφηγήσεων.

 

Σε ό,τι μας αφορά, μην έχετε καμία αμφιβολία. Η γαλλοσπουδασμένη μας ελίτ της Μεταπολίτευσης κατέστρεψε στην πραγματικότητα την αστική ιδεολογία της σύγχρονης Ελλάδας. Όλοι αυτοί οι μπουρδολογούντες θαυμαστές του Μαρξ μεταλαμπάδευσαν στη στερημένη ελληνική κοινωνία μία λανθάνουσα πνευματικότητα άνευ πολιτικού περιεχομένου. Επικράτησαν όμως, των αγγλοσαξώνων συμφοιτητών τους και άλωσαν το πολιτικό σύστημα.

 

Ο Γαβράς βέβαια δεν επέστρεψε ποτέ στην Ελλάδα αλλά, χωρίς αμφιβολία, ανήκει στην κατηγορία των διακεκριμένων καλλιτεχνών που μπορούν με περισπούδαστο ύφος να λένε ακριβώς το ίδιο πράγμα με έναν σχεδόν αναλφάβητο συνταξιούχο.

 

Το μόνο που αλλάζει είναι το ύφος και η σημειολογία. Όλα τα υπόλοιπα είναι ίδια: το διεθνές κεφάλαιο που χειραγωγεί κυβερνήσεις, τα διευθυντήρια των Βρυξελλών και της Ουάσινγκτον, οι κακοί Γερμανοί,  ενίοτε ο  σιωνισμός, οι διεφθαρμένοι παπάδες και βεβαίως ο διαβρωτικός «νεοφιλελευθερισμός».

 

Όλα τα παραπάνω αποτελούν για την αριστερή διανόηση κοινούς τόπους. Κατάλληλους να γοητεύσουν ταυτόχρονα, μία σύγχρονη μαρξίστρια φοιτητριούλα, έναν σοσιαλίζοντα συνδικαλιστή αλλά και ένα κρυφό ψηφοφόρο της Χρυσής Αυγής.

 

Ο Κώστας Γαβράς λοιπόν, που θα εισπράξει και μία γενναία κρατική επιχορήγηση για να ξεπλύνει το βρώμικο εξάμηνο του ΣΥΡΙΖΑ, το μόνο που κάνει, με τα «αντισυστημικά» του μοτίβα, είναι...

ΣΥΡΙΖΟΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ - ΔΙΕΘΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Δώστε στον Γαβρά τα φράγκα / για να κάνει προπαγάνδα (Η ελληνική κυβέρνηση γίνεται συμπαραγωγός σε μια ταινία που ο μοναδικός της σκοπός είναι η προπαγάνδα)

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ
 

Ομολογώ ότι η ρίμα του τίτλου δεν είναι απολύτως επιτυχημένη τεχνικώς (το μέτρο το πέτυχα), αλλά νομίζω πως από ουσία σκίζει καθώς περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια τον τρόπο και τον λόγο για τον οποίο ο Κώστας ο Γαβράς εισπράττει δημόσιο χρήμα.  

Το «Στου οτέρ το γιουσουρούμ / έχει άνταλτς ιν δε ρουμ» μου άρεσε περισσότερο αλλά μου φάνηκε κάπως έντεχνο, ενώ το «Δως στον Κώστα χορηγία / άμα θες αγιογραφία» πολύ γενικό και άψυχο.

 

Επειδή κάποιοι συμπολίτες μπορεί να μην γνωρίζουν την αιτία της στιχουργικής μου έμπνευσης να πω πως ο καταξιωμένος Κώστας Γαβράς αποφάσισε να κάνει ταινία το βιβλίο «Adults In the Room» (που στα ελληνικά, επειδή εδώ το κοινό είναι πιο χαμηλού επιπέδου, κυκλοφόρησε με τον τίτλο-μπακαλιάρο «Ανίκητοι Ηττημένοι») του Ανθρώπου-Παγώνι (κατά κόσμον Γιάνη Βαρουφάκη).  

Μέχρι εδώ, το πρόβλημα είναι του Κώστα του Γαβρά και των ανθρώπων που θα θελήσουν να πληρώσουν για να δουν οπτικοποιημένα τα ναρκισσιστικά προπαγανδιστικά παπατζιλίκια του πιο αποτυχημένου υπουργού Οικονομικών που γνώρισε ο πλανήτης.

 

Το πρόβλημα αρχίζει να αγγίζει και τους υπόλοιπους από τη στιγμή που η προπαγάνδα των Βαρουφάκη –Γαβρά χρηματοδοτείται με 630.000, δηλαδή το ένα τρίτο των χρημάτων της παραγωγής (η οποία όπως καταλαβαίνετε θα είναι η ακριβότερη παραγωγή βασισμένη στο θέατρο σκιών που έχει γίνει ποτέ), από το υπουργείο του συντρόφου Παππακού.

 Με λίγα λόγια, η ελληνική κυβέρνηση γίνεται συμπαραγωγός σε μια ταινία που ο μοναδικός της σκοπός είναι η προπαγάνδα και ο καταξιωμένος «ευαίσθητος» δημιουργός της δέχεται να κάνει κάποιο ταμείο της Ελλάδας κατά μισό εκατομμύριο φτωχότερο, προκειμένου να καταγγείλει τα διεθνή και ντόπια συμφέροντα που ευθύνονται για την οικονομική καταστροφή της χώρας (για την οποία είμαι βέβαιος ότι θα βούρκωνε κάθε φορά που γεύονταν το μαύρο χαβιάρι της ξενιτιάς στις όχθες του Σηκουάνα).

 

Κάποιος κουτοπόνηρος συμπολίτης μπορεί να πει «κι εσένα ρε Βουλαρίνο τι σε νοιάζει;» πληροφορώντας μας πως τα χρήματα αυτά είναι χρήματα ευρωπαϊκών προγραμμάτων. 

Μπορεί να έχει δίκιο ως προς τις τυπικές πληροφορίες, αλλά ως προς την ουσία θα είναι μάλλον αφελής. Κι αυτό γιατί 

α) τα ευρωπαϊκά χρήματα (αν είναι τέτοια) είναι χρήματα Ευρωπαίων άρα και Ελλήνων φορολογούμενων 

β) από τη στιγμή που πρόκειται να διατεθούν για την Ελλάδα γίνονται αποκλειστικά χρήματα Ελλήνων 

γ) από τη στιγμή που το ποσό που διαθέτει η Ε.Ε. (ή απευθείας η Ελλάδα) για τη χρηματοδότηση πολιτιστικών προϊόντων δεν προέρχεται από κάποιο βαρουφάκειο λεφτόδεντρο, η χρηματοδότηση στον Γαβρά στερεί τα χρήματα αυτά από κάπου αλλού.

Παρότι γενικά μου φαίνεται απεχθής η ιδέα της φορολογικώς χρηματοδοτούμενης τέχνης δεν είμαι απόλυτος. Καταλαβαίνω ότι ένας νέος καλλιτέχνης και ειδικότερα ένας νέος καλλιτέχνης μιας τέχνης ακριβής όπως ο κινηματογράφος, ίσως να χρειάζεται μια βοήθεια στα πρώτα του βήματα προκειμένου να βρει το κοινό που στη συνέχεια θα τον ζήσει. Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί πρέπει να πληρώνουμε αυτούς που η τέχνη τους δεν αφορά κανένα κοινό ή αυτούς που έχουν μεγάλη πορεία στο σινεμά κι έχουν βρει το κοινό τους. Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί ο Κώστας ο Γαβράς πρέπει να στερήσει 630.000 ευρώ από όσους δεν έχουν το δικό του όνομα και άρα δυσκολεύονται κάπως περισσότερο να βρουν χρηματοδότηση για τις ταινίες τους.

 

Αναγνωρίζω στον Κώστα τον Γαβρά πως είναι αριστερός και μάλιστα αριστερός των Παρισίων. Αναγνωρίζω πως ως αριστερός των Παρισίων η ευαισθησία του σταματάει εκεί που αρχίζει το φουά γκρα του. Αλλά νομίζω πως, ακόμα κι αυτός...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το δράμα μας με ποπ κορν

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ
 

Το «Ζ» βγήκε στις αίθουσες ακριβώς πριν από πενήντα χρόνια, φορτωμένο με μία σειρά από βραβεία, ανάμεσα τους και το Οσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας -γυρίστηκε στα γαλλικά. Η ταινία μετέφερε στη μεγάλη οθόνη το ομότιτλο βιβλίο του Βασίλη Βασιλικού για τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη. Πρωταγωνιστής της πλοκής ήταν ο ανακριτής Χρήστος Σαρτζετάκης που ερμήνευσε έξοχα ο Ζαν Λουί Τρεντινιάν. 

Βέβαια, βλέποντας την ταινία και τον Τρεντινιάν δεν μπορούσαμε να φανταστούμε τι επρόκειτο να αντιμετωπίσουμε όταν ο Κύριος Χρήστος θα έμπαινε στο Προεδρικό Μέγαρο για να μας ενημερώσει ότι «είμεθα έθνος ανάδελφον».  

Ωστόσο, με τη δεύτερη ελληνικού ενδιαφέροντος, ταινία του Γαβρά δεν διατρέχουμε αντίστοιχο κίνδυνο, αν και ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για τις διαθέσεις της Ιστορίας. Η ταινία λέγεται «Adults in the room», «Ενήλικοι στο Δωμάτιο» -τίτλος που ενδέχεται να οδηγήσει σε χαριτωμένες παρανοήσεις το κοινό που δεν είναι πλήρως ενημερωμένο. Πρόκειται για μεταφορά του βιβλίου που έγραψε ο Γιάνης Βαρουφάκης με θέμα την υπερήφανη διαπραγμάτευση του 2015 που οδήγησε στο κλείσιμο των τραπεζών, στο τρίτο μνημόνιο και στη δέσμευση της δημόσιας περιουσίας για έναν αιώνα.  

Όσοι έχουν γνώση του σεναρίου, αναφέρονται σε μία, μάλλον ηρωική, αφήγηση των γεγονότων με τους βασικούς πρωταγωνιστές να καθοδηγούνται από ευγενείς αυταπάτες, αλλά να πέφτουν πάνω στα δόντια του κακού Σόιμπλε. Η ταινία δεν έχει, φυσικά, happy end. Και ίσως, για συμβολικούς λόγους, οι θεατές θα πρέπει να πληρώνουν το εισιτήριο αφού δουν το έργο, αν και, μεταξύ μας, το έχουν ήδη πληρώσει. Με απόφαση του υπουργού Ψηφιακής Πολιτικής Νίκου Παππά, η ταινία εντάσσεται, ως επενδυτικό σχέδιο, σε πλαίσιο χρηματοδότησης και επιχορηγείται με 630.000 ευρώ.  

Θέλετε να έχετε μία εικόνα με αυτά που ισχύουν για ελληνικές δημιουργίες; 

Φανταστείτε ότι ο «Κυνόδοντας» του Λάνθιμου κόστισε μετά βίας 200.000 ευρώ. Οι δε ετήσιες επιδοτήσεις που χορηγεί το Κέντρο Κινηματογράφου προς νέους κινηματογραφιστές, δεν υπερβαίνουν τις 250.000 ευρώ.  

Ωστόσο η επιδότηση προς τον Γαβρά δεν σχετίζεται με τη χρηματοδότηση της εγχώριας κινηματογραφικής παραγωγής. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα που «τρέχει» στο υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής με σκοπό την προσέλκυση διεθνών κινηματογραφικών παραγωγών. Ο προϋπολογισμός του είναι 75 εκατ. ευρώ. Από τη στιγμή που η εταιρεία παραγωγής ικανοποιούσε τα κριτήρια επιλεξιμότητας, το υπουργείο θα δυσκολευόταν να τα απορρίψει.

 Εδώ, βέβαια, εγείρεται ένα μικρό θέμα: πώς γίνεται να χρηματοδοτείς κάποιον που αφηγείται μία ιστορία η οποία σε αφορά προσωπικά; 

 Αυτή είναι άλλη συζήτηση, δεοντολογικού χαρακτήρα, που, αν θέλετε, δεν αφορά τους παραγωγούς της ταινίας. Και αν τελικά υπάρχει κάτι πραγματικά ενδιαφέρον σε όλη αυτήν την κουβέντα, είναι ο τρόπος με τον οποίο η τέχνη και οι διεθνείς προσλαμβάνουσες εικόνες αφηγούνται την περιπέτεια του 2015.  

Η δημοσιογραφική έρευνα, ειδικά εκείνη που επεκτάθηκε στη σφαίρα του ντοκιμαντέρ, εστιάζει στα πρόσωπα, στον «ενθουσιασμό» των στιγμών, περιγράφει τον Τσίπρα και τον Βαρουφάκη ως όμορφους ηττημένους, περίπου ως επαναστάτες που κάηκαν στη φλόγα του αγώνα. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που ο Βαρουφάκης ασκεί μεγάλη έλξη σε διεθνείς προσωπικότητες όπως ο Σάντερς, ο Τσόμσκι, ο Κόρμπιν —βλέπουν τα πράγματα από μακριά και μία εξωτική διάθεση. 

Αντίστοιχα, η ταινία του Γαβρά θα μεταφέρει στο διεθνές ακροατήριο τη ρομαντική εκδοχή ενός εγκλήματος. Το έχει αυτό η τέχνη. Βλέπεις το «Μπόνι και Κλάιντ» και τους συμπαθείς.  

Δεν θα δεις με συμπάθεια τον Βαρουφάκη με το μαγνητόφωνο στο Eurogroup; 

Ειδικά το σινεμά, μπορεί να πάρει το ευγενές και να το ευτελίσει —δείτε τις ηρωϊκές ταινίες των εθνικών επετείων.  

Μπορεί όμως να πάρει το άθλιο και...