ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ενας πρωθυπουργίσκος στα μέτρα μας

Γράφει ο Γιάννης Αναστασάκος 

Μηχανικός και κοινωνικός επιστήμονας.

Θρησκευτικά, Σαλαμίνα, Μακεδονία, πρόσφυγες, Αρης, Τσίπρας - Κλίντον. Πέντε και ένα γεγονότα με κοινή καταγωγή, δηλαδή πέντε και μία εκδηλώσεις ενός ίδιου προβληματισμού. 

Τα τρία πρώτα δεν γίνεται να μην τα ξανασκεφθούμε γιατί υπάρχουν τα δύο επόμενα.  

Το τελευταίο είναι εκείνο που τα συνοψίζει όλα, η χάρη του πρωθυπουργού: μια πολύ ρεαλιστική εικόνα των Ελλήνων.
 

Η εποχή μας έχει αναποδογυρίσματα, συνακόλουθα η χώρα είναι σε σταυροδρόμι, σε σημείο καμπής της εξέλιξης. Είναι βέβαιο ότι αλλάζουμε και συζητούμε το πώς. Τι κρατάμε, τι πετάμε, με τα άγρια λόγια παλιού τραγουδιού.  

Αν στην οπτική των ανθρώπινων δικαιωμάτων τα Θρησκευτικά-κατήχηση στο σχολείο είναι παραβίαση, γίνεται επιβίωση στην οπτική της συντήρησης μιας ταυτότητας, σωσίβιου στα κύματα των ανατροπών.
Οση ανατριχίλα βγάζει σε κάποιους η αντιαισθητική πολεμική αρετή του Καμμένου στην κόκκινη μοκέτα της Σαλαμίνας τόση οργή ανημποριάς γεννά σε άλλους η συνείδηση «εθελούσια υποχρεωτικής» εκχώρησης κρατικής εξουσίας σε υπερεθνικά κέντρα. 

Οση ανησυχία απομόνωσης προκαλεί η απουσία Τσίπρα από την παγκόσμια συζήτηση για τους τζιχαντιστές, με το πρόσχημα «Μακεδονία», άλλο τόσο φόβο εισβολής γεννούν τα καραβάνια των προσφύγων που καταλαμβάνουν νησιά και πλατείες.
 

Οι Ελληνες γερνάμε. Μέχρι το 2050 οι μισοί θα είναι πάνω από 65 χρόνων.  

Είναι λύση να γεμίσουμε μουσουλμάνους, Σύρους, Αφγανούς; 

Αν δεν κρατήσουμε τις παραδόσεις, την ταυτότητα, πώς θα τους αφομοιώσουμε; 

Πόσους αντέχουμε να αφομοιώσουμε; 

 Κι όταν στο σχολείο έχουμε μόνο κατήχηση για τη θρησκεία και για την Ιστορία, πώς να επιβιώσουμε σε έναν κόσμο που αναποδογυρίζει και ζητάει να ζήσει ο ένας με τα δίκια του άλλου;  

Η παρακμή είναι το άλλο όνομα για τις «αλήθειες» που δεν αλλάζουν!
 

Η πλατεία Βικτωρίας δεν είναι μόνο ακόμη μία επίδειξη ενδημικής κρατικής ανικανότητας. Είναι και μια ακραία «συζήτηση», διαπραγμάτευση «συμβίωσης» με άλλα μέσα κατά Π. Κονδύλη. Με τη Χρυσή Αυγή και τις ΜΗΚΥΟ να επιχειρούν ταυτόχρονα σε κοινό πεδίο.  

Εχει σημασία αν αυτό που συμβαίνει το θεωρήσουμε πόλεμο ή το αντιληφθούμε ως ανταγωνισμό. 

Αν το αποφασίσουμε ως πόλεμο, επειδή το κατηχημένο είδος των Ελλήνων απειλείται με εξαφάνιση, τότε να προχωρήσουμε στη δική μας τζιχάντ. Με εφόδια τη συγκίνηση που προκαλεί ακόμη η γονική μας παροχή στον δυτικό πολιτισμό και τον φόβο των άλλων μη γίνουμε «διαλυμένο κράτος» στο μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης. Και με τα ψυχικά αποθέματα της διαχρονικής ιστορικής και θρησκευτικής κατήχησης της εγκύκλιας παιδείας μας.
Αν πάλι μας μοιάζει με ανταγωνισμό και αναζήτηση παγκόσμια μιας νέας ισορροπίας χωρίς θεμελιακές ανατροπές, είναι καιρός να αρχίσουμε να αλλάζουμε, με προσοχή, τις «αλήθειες» μας. Λιγότερη κατήχηση και περισσότερος σαρκασμός με τα κουσούρια μας. Η ανοχή στο χιούμορ είναι δείκτης της ικανότητας να αποδέχεσαι, άρα να εξελίσσεσαι και να αλλάζεις.
 

Φοβάμαι πως αυτό που μας συμβαίνει είναι ότι εκπαιδευόμαστε για πόλεμο και αναγκαζόμαστε να ζούμε τον ανταγωνισμό. Κι έτσι δεν μπορούμε να υποδεχθούμε τίποτε. Ούτε πρόσφυγες ούτε επενδύσεις ούτε εξελίξεις.  

Μας αρκούν «ιστορικές» στιγμές σαν τη φωτογραφία ζευγών Ομπάμα - Τσίπρα, σαν την άλωση του Λονδίνου από τον Ολυμπιακό ή τη διάκριση κάποιας Εθνικής σε κάποιο άθλημα. Πόσες μέρες μπορούν αυτά να μας θρέψουν, να μας κρατήσουν όρθιους;

 
Αν κάτι εκφράζει με ακρίβεια το ανακάτωμα και το αδιέξοδο, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, συνιστώσες και συνονθύλευμα, με τη Θεσσαλονίκη, τη μη διακυβέρνηση της μη διαπραγμάτευσης, το δημοψήφισμα του «Οχι» για να πούμε «Ναι», των capital controls και του μνημονίου και της εκλογικής πάλι κυριαρχίας.

 
Κι αν κάτι πάλι δίνει πρόσωπο στον δισταγμό της κατεύθυνσης, στη συνομιλία του θορύβου των πολλαπλών φωνών, είναι ο ίδιος ο Τσίπρας. Βουτάει εφήμερα, όποτε θέλει, στην κάθε πλευρά τής εκάστοτε τραμπάλας.

 

Κι αν, τέλος, ένα γεγονός και δυο εικόνες συνόψισαν τα πάντα, είναι στην καρέκλα τής μη συζήτησης με τον Κλίντον.  

Ασυζητητί τα είπε όλα: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Δεν βάζεις μεθυσμένο στο τιμόνι

Γράφει ο Γιάννης Αναστασάκος 

Μηχανικός και κοινωνικός επιστήμονας.

«Κι ένα τοις εκατό να κάνει απ’ όσα υπόσχεται πάλι κέρδος θα ’χουμε». Ακουγόταν, προβλημάτιζε, έπειθε.  

Στις εκλογές του Ιανουαρίου ήταν η μαγική, αποστομωτική κουβέντα υπέρ ΣΥΡΙΖΑ που αντέκρουε τις ενστάσεις ότι τάζει πολλά, ότι το πρόγραμμα είναι ανεφάρμοστο. Πολλοί αναποφάσιστοι, μετακινούμενοι, χωρίς ιδιαίτερες ιδεολογικές ταυτίσεις, ψήφισαν έτσι. Επιλογή χωρίς ρίσκο, με σίγουρο κέρδος, νόμισαν!

Ο συλλογισμός αποδείχθηκε λάθος. Κρυμμένη μέσα του ήταν η υπόθεση ότι χειρότερα δεν γίνεται, ότι όσα είχαμε ήταν δεδομένα. Επτά μήνες ήταν αρκετός χρόνος για να φανεί η πραγματικότητα. Τρίτο μνημόνιο, τρισχειρότερο, 60 δισ. επιπλέον κόστος –εμείς θα τα πληρώσουμε– και capital controls να στραγγαλίζουν την επιχειρηματικότητα, τις δουλειές και να αυξάνουν την ανεργία. Ολα έγιναν πολύ χειρότερα, εύκολα και γρήγορα. 

Το νέο σόφισμα για τις επόμενες εκλογές είναι η οικουμενική συναίνεση σε κεντροαριστερή κυβέρνηση. Με δεδομένο τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της, ας μείνει η Ν.Δ. αντιπολίτευση. «Να βγει πρώτος ο ΣΥΡΙΖΑ για να υποχρεωθούν να κυβερνήσουν. Αλλιώς θα τους έχεις απέναντι να πετροβολούν». Θέση χωρίς ρίσκο ακούγεται. Τη διακινούν και θεσμικοί παράγοντες από την Ευρώπη. Χωρίς ρίσκο φαινομενικά. Σαν την άλλη που άνοιξε τον ασκό… Κι εκείνη καλοδεχούμενη ήταν στις Βρυξέλλες. 

Ηθικός εκβιασμός καταρχήν, γιατί είναι ωμά και σταράτα: αν δεν με ψηφίσετε, θα το κάνω «καλοκαιρινό». Το είπε από την αρχή ο Νίκος Βούτσης. Η εθνική ευθύνη στα καλύτερά της! Λογικό άλμα μετά, γιατί πρώτο κόμμα σημαίνει κόμμα απαραίτητο για σχηματισμό κυβέρνησης. 

Δεν θα τους «έχουμε μέσα», θα τους έχουμε «στο κεφάλι μας βρέξει χιονίσει». Το άλλο λογικό σφάλμα του συλλογισμού κρύβεται πάλι επιμελώς. Θεωρεί τη συμφωνία δεδομένη και την εφαρμογή της εύκολη. Δεν ισχύει ούτε το ένα ούτε το άλλο:  

Οι αυτονόητες παλινωδίες ενός απαραίτητου –ως πρώτο κόμμα– για τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα δυσκολέψουν αφάνταστα την εφαρμογή της συμφωνίας. Στο τέλος κάθε τριμήνου σπασμωδικά, «ισοδύναμα», θα μπαλώνονται τρύπες. Χωρίς πρόγραμμα, χωρίς πολιτική, ίσα ίσα για να βουλώνονται τρύπες στους αριθμούς του μνημονίου. Θα λιώσουμε από τη φθορά. Ας το δούμε κι ανάποδα: 

Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να σαμποτάρει την εφαρμογή της συμφωνίας σαν δεύτερο κόμμα; Oχι σημαντικά. Γιατί το αντιμνημόνιο πέθανε. Το τρίτο μνημόνιο το έχει υπογράψει ο Α. Τσίπρας. Ταφόπλακα για τις φαντασιώσεις του ΣΥΡΙΖΑ ή όχι, η υπογραφή δεν αλλάζει. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν δεχθεί να μετέχει σε κυβέρνηση, ριζοσπαστική αντιπολίτευση δεν θα μπορεί να είναι. Δεν έχει πια το ηθικό πλεονέκτημα. Η απόπειρα αναβίωσής του θα είναι φάρσα που θα ξαναδιασπάσει τον ΣΥΡΙΖΑ. Κι ο κόσμος έχει κουραστεί να συναρτά τη μοίρα του από το πόσο γρήγορα μαθαίνει ο «μικρός Αλέξης του Καμμένου». Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κερδίσει τις εκλογές, η πορεία της Ελλάδας δεν θα ταυτίζεται με τις δικές του αντιφάσεις.
Για να το πούμε αλλιώς: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κούγκι στη Μonde, παρακάλια στο Βερολίνο!!!

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΑΝΑΣΤΑΣΑΚΟΥ

Τελειώνουν τα λεφτά κι ο χρόνος. Χάνεται η εμπιστοσύνη των έξω. Παραμένει η αποδοχή της κοινής γνώμης στο πρόσωπο του Α. Τσίπρα. Αυτά είναι τα δεδομένα, και μόλις μπήκε ο Ιούνιος. Το πόσες φορές η κυβέρνηση έχει ανακοινώσει συμφωνία και πόσες φορές διαψεύδεται μαρτυρά πανικό, μη διαχειρίσιμο άγχος και πίεση. Ο πρωθυπουργός από τη μια γράφει άρθρα «ρήξης» στη Monde κι από την άλλη πιέζει εναγωνίως για παρεμβάσεις και τριμερείς, μήπως και συνετίσουν πρωτίστως το ΔΝΤ αλλά και κάποιους από τους εταίρους, τη «νέα ξένη δύναμη» που δυναστεύει την Ελλάδα. Πιέζει, χωρίς επιχείρημα. Εφόσον ξεκαθαρίσθηκε ότι το ΔΝΤ θα μετέχει σε όποια νέα συμφωνία και αφού το ΔΝΤ δεν μπορεί νομικά και πολιτικά να αποστεί του καταστατικού του, η αξιολόγηση, όπως γίνεται παντού και πάντα, πρέπει να ολοκληρωθεί. Επειδή αυτό σημαίνει η τρόικα στην Αθήνα και οι τροϊκανοί στα υπουργεία, η κυβέρνηση έντρομη το αποκλείει. Όμως ο κύκλος δεν τετραγωνίζεται.

Το πιο ανησυχητικό, όμως, δεν είναι η πορεία των διαπραγματεύσεων στις Βρυξέλλες. Είναι ο τρόπος που αναζητά διεθνή ερείσματα η κυβέρνηση για να τα χρησιμοποιήσει στη διαπραγμάτευση. 

Η κυβέρνηση ασυλλόγιστα ανακάτεψε τη διαπραγμάτευση με τη γεωπολιτική σημασία της χώρας, επιχείρησε να εκβιάσει με τη λογική της καταστροφής (Κιούγκι). Έτσι έκαψε το ισχυρότερο όπλο μας. Πέραν της αμερικανικής εμπλοκής, η προσέγγιση με Ρωσία και Κίνα, όσο κι αν δεν αξιολογούνται σοβαρά, πάντως επιχειρήθηκαν, ενίοτε προκλητικά. Με αυτή την ιδιότυπη «διεθνοποίηση», κάνοντας όλες τις λάθος κινήσεις, έκλεισε μία-μία όλες τις πόρτες. Κυρίως, μείωσε το διεθνές βάρος της χώρας, πέτυχε το αντίθετο από αυτό που επιδίωκε. Ακραία παραδείγματα αυτής της λογικής ήταν ο Π. Καμένος στην κατεύθυνση της απειλής (τζιχαντιστές, Κιούγκι) και ο Γ. Βαρουφάκης στη διδαχή για το πώς θα σωθεί η Ευρώπη. Αντί να ενισχύει τη γεωπολιτική μας σημασία, τον ρόλο μας ως παράγοντα σταθερότητας στη ρευστότητα των Βαλκανίων, στο μέτωπο της Ουκρανίας και στο χάος της Συρίας, μας εμφάνισε ως άλλον έναν πονοκέφαλο. Αντί να είμαστε η λύση, γίναμε μέρος του προβλήματος.

Ο κυβερνητικός -και ο πρωθυπουργικός στη Monde- ισχυρισμός ότι θα προέλθει από τη χρεοκοπία αστάθεια, δυστυχώς ακυρώνεται. Η αστάθεια έχει ήδη προκληθεί, σχεδόν αναπότρεπτα, από τους κυβερνητικούς χειρισμούς. Είναι πρόσφατες οι αντιδράσεις των ΗΠΑ στο θέμα της τρομοκρατίας. Είναι απανωτές οι δηλώσεις αξιωματούχων της Ε.Ε. αλλά και των ΗΠΑ για τη λάθος χρήση θεμάτων εξωτερικής πολιτικής στην οικονομική διαπραγμάτευση. Ακουμπήσαμε επικίνδυνα, και με τα δύο θέματα, τον σκληρό πυρήνα της γεωπολιτικής στρατηγικής στην περιοχή μας. Μόνοι μας δηλαδή προσθέσαμε στην ήδη δύσκολη διαπραγμάτευση του μνημονίου την «αγεωγράφητη» γεωπολιτική διάσταση, που ξόδεψε το πολύτιμο εθνικό κεφάλαιο σταθερότητας που διαθέταμε.

Όσο περνούν οι μέρες και ξετυλίγεται αφρόντιστα στην τηλεόραση, στα νομοσχέδια, στις δηλώσεις και στα άρθρα το αμάλγαμα κυβερνητικών πρωτοβουλιών και προθέσεων, τόσο περισσότερο το πεδίο συνεννόησης συρρικνώνεται και κυρίως το απόθεμα εμπιστοσύνης στεγνώνει.  

Χάνουμε την προστασία μας γιατί μειώνουμε σαν ιδανικοί αυτόχειρες τη σημασία μας. Είναι χαρακτηριστική η αντίδραση της ΕΕ στο χθεσινό πρωθυπουργικό άρθρο, που προβάλλει πάλι τον ευρωπαϊκό κίνδυνο σε περίπτωση χρεοκοπίας. Η ΕΕ απάντησε, αμέσως μετά τη δημοσίευση, πως η μόνη καταληκτική ημερομηνία είναι η 30ή Ιουνίου. Δηλαδή πως η Ευρώπη μπορεί να περιμένει, μιας και άλλοι έχουν να πληρώσουν δόσεις και μισθούς.

Με αυτές τις ακατανόητες ενέργειες πληθαίνουν και στην Ευρώπη οι σκέψεις πως η κυβέρνηση, ακόμη κι αν συρθεί σε μια συμφωνία, δεν έχει καμία διάθεση να την εφαρμόσει, όχι αριθμητικά αλλά ουσιαστικά. Θεωρείται ως μια κυβέρνηση χωρίς μεταρρυθμιστική πνοή, που υποτάσσει κι αυτή τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της χώρας στο βραχυπρόθεσμο πολιτικό συμφέρον. Δεν συνεννοείται, αυτοεγκλωβίζεται με κόκκινες γραμμές και σεχταριστική, μονόπαντη σκέψη περί λαϊκής εντολής, λες και οι άλλες χώρες δεν έχουν κοινοβούλια, πολίτες, εκλογές! 

Όλο και περισσότεροι Ευρωπαίοι τείνουν να αντιλαμβάνονται ως παράγοντα αστάθειας μια Ελλάδα, που θα παίζει καθημερινά το κρυφτούλι με κάθε λογής τρόικες, θεσμούς και γκρουπ και θα απειλεί με μπουρλότο στις συζητήσεις. Κι ας μην υποτιμούμε τα εκτός οικονομίας. Η πολιτική στην Παιδεία έχει γίνει βασικό επιχείρημα σε όσους θεωρούν την Ελλάδα, με τη σημερινή κυβέρνηση, χαμένη περίπτωση.

Τελικά, ό,τι και να λέμε, ό,τι και να γράφουμε, τι περισσότερο εκπροσωπεί η Ελλάδα όταν είναι μόνη της από ένα βότσαλο στη μεγάλη λίμνη του κόσμου; 

Πόσους κυματισμούς μπορεί να προκαλέσει μια κυβέρνηση χωρίς λεφτά και φερεγγυότητα, χωρίς σχέδιο, χωρίς συναίσθηση της διεθνούς πραγματικότητας, χωρίς διεθνή ερείσματα και -το κυριότερο- χωρίς πειστικό πολιτισμό, δηλαδή ικανότητα να διαλέγεται δημιουργικά με το παρελθόν ώστε να θεμελιώνει το μέλλον της;  

Ποιος διεθνής συσχετισμός δυνάμεων, λοιπόν, επιτρέπει στον ΣΥΡΙΖΑ να ακολουθεί αυτήν την πολιτική; Οι Ποδέμος κι ο Πέπε Γκρίλο; Ο Πούτιν και ο αγωγός φυσικού αερίου;

Δεν πρέπει να μπερδευόμαστε, όπως πολλοί στον ΣΥΡΙΖΑ, με άλλες ιστορικές στιγμές, της επανάστασης ή της εθνικής αντίστασης: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Και Βάρκιζα και βουλιαγμένοι

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΑΝΣΤΑΣΑΚΟΥ

Δεν συνιστούν επιχείρημα οι ιστορικές αναφορές γιατί η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Είναι απαραίτητες, οι ιστορικές αναφορές, όταν προσπαθείς να καταλάβεις το νέο, γιατί προσφέρουν σημείο αναφοράς, αναλογίας  και σύγκρισης.


Το 1944 προς το τέλος των Δεκεμβριανών (23-24 Δεκεμβρίου), ο Τσώρτσιλ με τον Ήντεν ήρθαν στην Αθήνα για διαπραγματεύσεις. Παρά την προφανή κατεύθυνση των μαχών στην Αθήνα και την διαφαινόμενη ήττα του ΕΛΑΣ, ο Σιάντος, καπνεργάτης γραμματέας του ΚΚΕ, εξήλθε της Μ. Βρετανίας επαιρόμενος ότι του «έτριψε στη μούρη» τις προτάσεις συμβιβασμού (του Τσώρτσιλ). Στις 12 Φεβρουαρίου, ηττημένο και ζαλισμένο το ΕΑΜ υπέγραψε τη συμφωνία της Βάρκιζας. Αν και ενιαία στάση των ιστορικών για τα Δεκεμβριανά δεν υπάρχει, κοινός τόπος είναι η συμφωνία τους για την έλλειψη σχεδίου και την ανεπάρκεια της ηγεσίας του ΚΚΕ. Σύρθηκαν, παγιδεύτηκαν, ζούσαν στον μικρόκοσμο των ιδεοληψιών τους.


Η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει. Εννοώ περισσότερο από όσο χρεοκοπεί καθημερινά με τον στραγγαλισμό της οικονομίας, τον εσωτερικό αναγκαστικό δανεισμό και την απουσία επενδυτικών δραστηριοτήτων. Επιχειρηματικά η Ελλάδα είναι αποκλεισμένη και οικονομικά σε μηχανική υποστήριξη.


Δυστυχώς οι περισσότεροι από όσους σήμερα κυβερνούν στην Ελλάδα και διαπραγματεύονται θυμίζουν τον Σιάντο. Στην ανεπάρκεια και στην απουσία επαφής με την πραγματικότητα.  


Σχέδιο, πλην συνθημάτων, δεν υπήρχε και ό,τι επιχειρήθηκε απέτυχε. 


Συμμαχία Νότου, χρήση διαθεσίμων ΕΚΤ, ενδιάμεση συμφωνία, Ρωσίες, Κίνες, Αμερικές, ευαισθητοποίηση λαών της Ευρώπης.. Όποιος δεν βλέπει ότι η μάχη αυτή, αν υπήρξε, χάθηκε, απλά είναι τυφλός. Και μόνος. Και σιγά-σιγά επικίνδυνος.


Η χώρα δεν θα χρεοκοπήσει γιατί, δεν υπάρχει δυνατότητα μη αποδοχής των όρων των δανειστών και εταίρων. Η Ελλάδα έχει ισχυρές οικονομικές δομές, ισχυρό κεφάλαιο λογικής και επιβιωτικής ικανότητας. Οι δημοσκοπήσεις σε επίπεδο κοινής γνώμης το αναδεικνύουν καταγράφοντας τη διάχυτη ανησυχία. Και τα διαθέσιμα των τραπεζών το επιβεβαιώνουν.  


Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει στήριξη όσο δεν διακυβεύονται θεμελιώδη. Αλλιώς θα καταρρεύσει. Αυτό είναι απολύτως φανερό, τόσο ώστε να μην εξαρτάται καν από τη θέληση ή την αμφιταλάντευση, ή την φώτιση ακόμη και του πρωθυπουργού.


Οποιαδήποτε περαιτέρω σύγκρουση απλά κάνει επαχθέστερους τους όρους της συμφωνίας.  


Ο χρόνος πια τρέχει εις βάρος μας. Η Ελλάδα βιάζεται, στη Ρίγα δεν ανησυχούν και απέβαλαν τον Βαρουφάκη. Το καρναβάλι πέρασε. Το μόνο που μπορεί πια να κάνει η κυβέρνηση είναι η καλή διαχείριση των απωλειών και βλαβών (damages control) που συσσωρεύτηκαν.


Ο πρωθυπουργός αν δεν δράσει αυτή τη βδομάδα, όχι την επόμενη, θα αναγκαστεί να υπογράψει μια επαχθή Βάρκιζα:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Σιωπή, (αριστερή) βαριά κι ασήκωτη

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΑΝΑΣΤΑΣΑΚΟΥ

Πού είναι ο Παπαδημούλης που 'λεγε πως ο Καμμένος είναι πιο δεξιά από τη Ν.Δ.; Στέρεψαν τα αστείρευτα tweets του;


Πού είναι ο Κουράκης που καταργούσε τις παρελάσεις; Έκτοτε γράφηκαν πολλά ποιήματα;


Πού είναι ο Ξυδάκης που έβρισκε λυρισμό στις πέτρες και έβαζε αισθητική στα ανείπωτα; Έχασε τα μολύβια και τη λαλιά του;


Πού είναι η Βαλαβάνη, ο Βούτσης, ο Λαφαζάνης, ο Λυγερός, αυτοί που γέμισαν τα νιάτα τους στον αντιδικτατορικό αγώνα; Είναι τόσο αχνά πίσω, τόσο παλιά αυτά που τους εθέσπισαν;


Πού είναι ο Φίλης, ο μικρός Κύρκος των μαθητών; Δεν τον προσβάλλει, έστω ως ηθικά ανάγωγη, η αγωγή του Καμμένου;


Πού είναι ο Λαμπράκης Φλαμπουράρης του 15% για την παιδεία; Θα λέει στα βαφτιστήρια του ότι έγινε αμοιβή 12% στην ομαδική απελπισία;


Όλοι αυτοί έμαθαν στο πετσί τους πως κανένας σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Κι ότι ο Πλουμπίδης στ’ αλήθεια εκτελέστηκε.


Δεν ζητά κανείς να αλλάξουν ό,τι πιστεύουν και ό,τι κάνουν. Ούτε ψάχνει αφορμή να τους ψέξει, δήθεν για άλλα.


Αλλά έχουν μπροστά τους, δίπλα και μαζί τους εθνικοφροσύνη, απόβλητα δημόσιας ζωής και αισθητικούς εφιάλτες πολεμικής αρετής. Στον πυρήνα των αρχών, στην καρδιά των αξιών.


Τα συνθήματα, οι ερπύστριες και οι μπότες στο Σύνταγμα τους γεμίζουν εθνική περηφάνια;


Οι αγωγές και μάλιστα στον Πετρουλάκη της Αυγής, τους αφήνουν ήσυχους τα βράδια;