RADAR: Ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ: Stein Mark

Το άρθρο το έχω αναδημοσιεύσει τρείς φορές απο τη μέρα που το εντόπισα στην Αγγλική εκδοχή του στο blog του δημοσιογράφου Κυρίου ΚΩΣΤΑ ΚΑΒΒΑΘΑ

Με αφορμή την τρομοκρατική επίθεση των τζιχαντιστών στο Παρίσι το αναδημοσιεύω και τωρα για 4η φορα (Με την ελπίδα να μην χρειαστεί να το ξαναφέρω στην επιφάνεια μετά από κάποιο αντίστοιχο τραγικό γεγονός)

Αν ξυπνήσει έστω και ένας επιτυχία θα είναι...

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ

Του Mark Stein (Ιανουαριος 2006 - περιοδικο New Criterion )

Οι περισσότεροι άνθρωποι που με διαβάζετε θεωρώ οτι έχετε γερά στομάχια, οπότε επιτρέψτε μου να παρουσιάσω τις απόψεις μου όσο πιο ωμά μπορώ

Τα περισσότερα στοιχεία αυτού που χαλαρά αποκαλούμε ως "δυτικό κόσμο" δεν θα επιζήσουν μέχρι το τέλος αυτού του αιώνα. Πολλά μάλιστα από αυτά θα εξαφανιστούν εντός διάρκεια της ζωής μας, συμπεριλαμβανομένων αρκετών αν όχι των περισσοτέρων Δυτικοευρωπαϊκών χωρών.

Θα υπάρξουν πιθανώς γεωγραφικές περιοχές στο χάρτη που σήμερα είναι γνωστές ως Ιταλία ή Κάτω Χώρες οι οποίες θα αποτελούν ό,τι ακριβώς αποτελεί σήμερα στην Κωνσταντινούπολη ο Καθεδρικός Ναός της Αγίας Σοφίας. Ονομάζεται καθεδρικός ναός αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ. Στην πράξη είναι απλώς μια ονομασία για ένα κομμάτι ακίνητης περιουσίας.

Ομοίως, η Ιταλία και οι Κάτω Χώρες θα είναι απλώς ονομασίες "ακίνητης περιουσίας" .
Η πρόκληση για εκείνους που υπολογίζουν τον δυτικό πολιτισμό είναι να βρουν έναν τρόπο για να σώσουν τουλάχιστον ορισμένα κομμάτια του .Ένα εμπόδιο για να γίνει αυτό είναι το γεγονος ότι, στην τυπική προεκλογική εκστρατεία στην προηγμένη βιομηχανική δημοκρατία σας, οι πολιτικές πλατφόρμες τουλάχιστον ενός κόμματος στις Ηνωμένες Πολιτείες και λίγο πολύ όλων τω κομματων στην υπόλοιπη Δύση είναι σε μεγάλο βαθμό σχετικές με αυτό που θα αποκαλούσα δευτεροβάθμια παρόρμηση της κοινωνίας των πολιτών --κυβερνητική υγειονομική περίθαλψη, κυβερνητική ημερήσια φροντίδα (που σκέφτεται ο Καναδάς να εισαγάγει ), κυβερνητική άδεια πατρότητας (την οποία η Βρετανίας επέβαλε πρόσφατα) κλπ. ---

Έχουμε δώσει προτεραιότητα της δευτεροβάθμιες διαδικασίες ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ των ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΠΕΙΓΌΝΤΩΝ και ΠΡΩΤΕΥΌΝΤΩΝ παραγόντων όπως ειναι η εθνική άμυνα, η οικογένεια,η πίστη και, (πιο βασικό από όλα), η αναπαραγωγική δραστηριότητα

"Αυξάνεστε και πληθύνεστε" , γιατί αν δεν το κάνετε δεν θα είστε σε θέση να ανταταποκριθείτε στα δευτερεύοντα προβλήματα όπως αυτό της ισόβιας κοινωνικής πρόνοιας Οι Αμερικάνοι μερικές φορές δεν καταλαβαίνουν πόσο μακριά τους έχει βρεθεί στο θέμα αυτό ο υπόλοιπος πολιτισμένος δυτικός κόσμος : Στον Καναδά για παράδειγμα, η "αμυντική θητεία" είναι ένα ενδιάμεσο σημείο απ όπου περνά ένας φιλόδοξος πολιτικός κατά την πορεία του προς περισσότερο ενδιαφέροντα καθήκοντα όπως αυτά για παράδειγμα του τομέα της υγείας
Δεν νομίζω οτι ο Ντοναλντ Ράμσφελντ θα θεωρούσε ως προαγωγή την τοποθέτηση του στο υπουργείο Υγείας

Η κοσμική δομή μιας Σοσιαλδημοκρατικής πολιτείας βασίζεται στο γεγονός οτι απαιτεί εναν θρησκευτικοκοινωνικό ρυθμό γεννήσεων για να την συντηρήσει

Ο Μεταχριστιανικός ορθολογισμός είναι,αντικειμενικά , πολύ λιγότερο ορθολογιστικός απ τον καθολικισμό ή τον μορμονισμό. Πράγματι, στην εξάρτηση της απο την μετανάστευση για να διασφαλίσει το μέλλον της, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει υιοθετήσει μια παραλλαγή του 21ου αιώνα, της στρατηγικής των Shakers, στους οποίους απαγορευόταν η αναπαραγωγή και, συνεπώς,η αύξηση του πληθυσμού τους βασιζόταν μόνο στην "μετατροπή".
Το πρόβλημα είναι ότι οι κοινωνίες που επικεντρώνονται σε αυτό που προανέφερα ως δευτεροβάθμια παρόρμηση της κοινωνίας πολιτών αδυνατούν να καταλάβουν την αδυναμία ισχύος ή προσόντων τους, γι αυτό και αποδεικνύονται ασθενικές στο να διαπραγματευτούν με πρωτεύουσες δυνάμεις όπως το ΙΣΛΑΜ

Αν τώρα υποθέσουμε πως βρισκόμαστε σε πόλεμο με το Ισλάμ (φυσικά οι περισσότεροι Αμερικανοί Καναδοί Βρετανοί και λοιποί Ευρωπαίοι ΔΕΝ αποδέχονται αυτήν την υπόθεση) τι είδους πόλεμος μπορεί να είναι αυτός?

Ξέρουμε οτι στην ουσία δεν είναι πόλεμος ενάντια στην τρομοκρατία

Η Μουσουλμανική πίστη ότι και αν σημαίνει για τους πιστούς Μουσουλμάνους, είναι μια προβληματική υπόθεση για εμάς τους υπόλοιπους
Υπάρχουν πολλές εστίες κρίσεων ανά τον κόσμο, αλλά κατά γενικό κανόνα, είναι εύκολο να γίνει αναφορά στους συμμετέχοντες στις κρίσεις αυτές : Μουσουλμάνοι εναντίον Εβραίων στην "Παλαιστίνη", Μουσουλμάνοι εναντίον Ινδουιστών στο Κασμίρ, μουσουλμάνοι εναντίον χριστιανών στην Αφρική , Μουσουλμάνοι εναντίον Βουδιστών στην Ταϊλάνδη, Μουσουλμάνοι εναντίον Ρώσων στον Καύκασο, Μουσουλμάνοι εναντίον τουριστών στο Μπαλί.

Όπως και οι οικολόγοι, αυτοί οι τύποι σκέφτονται παγκοσμιοποιημένα , αλλά ενεργούν τοπικά

Φαινομενικά ο Ισλαμισμός εμφανίζεται ως "εχθρός" μα δεν είναι τα πράγματα έτσι
Το Ριζοσπαστικό Ισλάμ είναι ευκαιριακή λοίμωξη, όπως το AIDS: Δεν είναι ο ιός HIV που προκαλεί το θάνατο, είναι η πνευμονία ή οποιαδήποτε άλλη λοίμωξη που νικά το το προσβεβλημένο από AIDS σώμα γιατί απλά είναι αδύναμο να αμυνθεί

Όταν οι οπαδοί της τζιχαντ εμπλακούν με το στρατό των ΗΠΑ, χάνουν -- όπως έκαναν στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. -- Αν επικρατούσαν ακόμα καταστάσεις σαν αυτές του 1ου 'Παγκοσμίου Πολέμου με τον αντίπαλο οχυρωμένο σε μια τάφρο και εμάς απέναντί τους σε δικό μας οχυρό την κατάσταση θα την ξεκαθαρίζαμε πολύ γρήγορα. Αυτό οι εξυπνότεροι από εμάς Ισλαμιστές το γνωρίζουν. Ξέρουν ότι δεν μπορούν ποτέ να κερδίσουν στο πεδίο της μάχης.

Γνωρίζουν όμως και οτι έχουν μια εξαιρετική ευκαιρία να μεταφέρουν την σύγκρουση εκτός πεδίου παραδοσιακής μάχης κάνοντας τον δυτικό πολιτισμό να καταρρεύσει από μόνος του συγκρουόμενος με τον ίδιο του τον εαυτό στον εαυτό για να πάρει στη συνέχεια το Ισλάμ τη θέση του

Η εξαιρετική αυτή ευκαιρία του Ισλάμ δεν είναι άλλη από την έλλειψη πολιτισμικής εμπιστοσύνης που μας διακατέχει Αυτός είναι και ο πολεμικός μας αντίπαλος. Η έλλειψη πολιτισμικής εμπιστοσύνης που μας διακατέχει

Ο Arnold Toynbee κάποτε είπε: "Οι Πολιτισμοί πεθαίνουν από αυτοκτονία, δεν δολοφονούνται"

Αυτός είναι ο κίνδυνος "του δυτικού κόσμου» τούτη τη στιγμή. Η προοδευτική ατζέντα που μιλά για πλούσιο κράτος κοινωνικής πρόνοιας, για άμβλωση,για κοσμικό χαρακτήρα του κράτους, και για πολυπολιτισμικότητα - είναι η πραγματική βόμβα αυτοκτονίας του πολιτισμού μας.

Πάρτε για παράδειγμα την πολυπολιτισμικότητα. Το μεγάλο θέμα με την πολυπολιτισμικότητα είναι ότι δεν προυποθέτει την γνώση για τους άλλους πολιτισμούς - (Ποιος νοιάζεται για το ποια είναι η πρωτεύουσα του Μπουτάν, ή για το ποια είναι η η κύρια εξαγωγική δραστηριότητα του Μαλάουι;) Το μόνο που απαιτεί είναι να "αισθανόμαστε καλά" για άλλους πολιτισμούς. Είναι ουσιαστικά μια απάτη, και θα έλεγα έγινε δεκτή υποσυνείδητα σε αυτή τη βάση.

Οι περισσότεροι οπαδοί της με την ιδέα ότι όλοι οι πολιτισμοί είναι ίσοι δεν θέλουν να ζουν σε τίποτα διαφορετικό από την προηγμένη δυτική κοινωνία.
Πολυπολιτισμικότητα σημαίνει οτι το παιδί σας πρέπει να μάθει μερικά άθλια μοιρολόγια για τη συναυλία των σχολικών διακοπών αντί να να τραγουδήσει το παραδοσιακό "Ρούντολφ το Red-nosed Reindeer" (= παραδοσιακό Χριστουγεννιάτικο τραγούδι κάτι σαν την Αγια Νύχτα) ή ότι η ολιστική μασέρ σας χρησιμοποιεί τεχνικές που αναπτύχθηκαν από την γνήσια πνευματικότητα της χώρας σας, χωρίς να σας ενδιαφέρει το γεγονός αν η κυρία αυτή θα έπρεπε να ζεί στην χώρα σας ή σε μια γνήσια αφρικανική κοινωνία

Μιλάμε για μια προοδευτικά αυξανόμενη ανοησία. Και ξαφνικά συνέβησαν τα γεγονότα της 11ης Σεπτέμβριου. Περιέργως η αντίδραση του κάθε σημαντικού Δυτικού ηγέτη ήταν να επισκεφτεί ένα τζαμί:

ο Πρόεδρος Μπους το έκανε, ο πρίγκιπας της Ουαλίας το έκανε, ο πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου το έκανε, ο πρωθυπουργός του Καναδά το έκανε. . . ο κυβερνήτης του Οντάριο δεν το έκανε, και έτσι 20 ηγέτες της μουσουλμανικής κοινότητας έκαναν μια μεγάλη διάσκεψη κορυφής για να τον καταγγείλουν για την παράληψή του να επισκεφθεί ένα τζαμί.
Δεν ξέρω γιατί δεν το έκανε. Ίσως σκέφτηκε την κίνηση, ίσως τον χρόνο οδήγησης. Η ουσία είναι οτι μια τέτοια επίσκεψη για οποιονδήποτε λόγο δεν μπορούσε να ενταχθεί στο ταραχώδες πρόγραμμά του. Αντί αυτού ενας Υπουργός με ιθαγένεια του Οντάριο επισκέφτηκε ένα τζαμί, αλλά οι ιμάμηδες το εξέλαβαν ως μεγάλη προσβολή, ισοδύναμη με το να ανοίξει η Βασίλισσα Αγώνες της Κοινοπολιτείας δια ασήμαντου αντιπροσώπου της.

Έτσι ο Κυβερνητης του Οντάριο έπρεπε να πραγματοποιήσει μια μεγάλη συνάντηση με τους θιγόμενους ιμάμηδες και να ζητήσει συγγνώμη για την αμέλεια του να επισκεφτεί ο ίδιος κάποιο τζαμί. Συγκεκριμένα στον τύπο αναφέρθηκε πως επισκέφτηκε τους ιμάμιδες "για να τους παράσχει τη διαβεβαίωση ότι η τοπική κυβέρνηση δεν τους βλέπει ως εχθρό"

Τέλος πάντων, ο πυρετός των "τζαμοεπισκέψεων" υποχώρησε , αλλά έδωσε τον τόνο για τη γενική προσέγγισή μας σε αυτές τις φρικαλεότητες.
Ο παλιός ορισμός του νανοδευτερόλεπτου ήταν το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί απ την στιγμή που γυρνά σε πράσινο το χρώμα ενός φωτεινού σηματοδότη στη Νέα Υόρκη μέχρι να ακουστεί το πρώτο κορνάρισμα από ένα αυτοκίνητο πίσω.

Ο νέος ορισμός είναι το χρονικό διάστημα μεταξύ μιας τρομοκρατικής βομβιστικής επίθεσης και του δελτίο Τύπου ενός ισλαμικού λόμπυ το οποίο θα αποτελεί προειδοποίηση για επικείμενες άδικες αντιδράσεις κατά των μουσουλμάνων.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, θα πρέπει να θεωρείται τρομερά άσχημη η γέυση της για να αποσπάσει την προσοχή από ένα πραγματικό "έγκλημα μίσους" με μοχλό την κινδυνολογία καθαρά θεωρητικού χαρακτήρα.
Περιττό να πω ότι δεν υπάρχει καμία εκστρατεία που να σχετίζεται με ισλαμοφοβίκά εγκλήματα μίσους. Αν κάτι υπάρχει στη Δύση είναι η επιδημία των αυτοκτονικών εγκλημάτων λόγω μίσους του εαυτού της. Ο Αυστραλός σχολιαστής Tim Μπλερ κατάφερε να συνοψίσει με τέλειο τρόπο την παραπάνω παρωδία σε έναν ευρηματικό τίτλο στον Guardian:
"Οι ηγέτες της Μουσουλμανικής Κοινότητας Προειδοποιούν για άδικη αντιμουσουλμανική προπαγάνδα με αφορμή την τρομοκρατική επίθεση που θα γίνει αύριο το πρωί"

Οι ηγέτες της μουσουλμανικής κοινότητας ξέρουν πώς να μας "μετρήσουν" Το ριζοσπαστικό Ισλάμ είναι αυτό που η πολυπολιτισμικότητα περίμενε χρόνια τώρα. Στο "Η επιβίωση του πολιτισμού" Ανέφερα κάποιες περίφημες ρήσεις της Βρετανής δικηγόρου Helena Kennedy,η οποία ήταν , νομική σύμβουλος της Βασίλισσας. Λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου, η κ. Κένεντι υποστήριξε σε μια εκπομπή του BBC ότι ήταν πολύ εύκολο να δυσφημίσουν "ισλαμιστές φονταμενταλιστές." "Εμείς, ως φιλελεύθεροι Δυτικοι πολύ συχνά γινόμαστε οι ίδιοι φονταμενταλιστες," διαμαρτυρήθηκε.

"Δεν εξετάζουμε τον δικό μας φονταμενταλισμό." Λοιπόν, ερωτήθηκε στην συνέντευξη, τι ακριβώς είναι αυτος ο δικός μας δυτικος φιλελεύθερος φονταμενταλισμος; "Ένα από τα πράγματα στα οποία είμαστε πολύ έτοιμοι να επιμείνουμε είναι ότι εμείς είμαστε οι ανεκτικοί άνθρωποι και η μισαλλοδοξία (μη ανεκτικότητα) είναι κάτι που ανήκει σε άλλες χώρες, όπως οι Ισλάμικές. Και δεν είμαι σίγουρος ότι είναι αλήθεια."

Χμμ. Η Lady Kennedy ισχυρίζεται οτι η ανοχή μας στη δική μας ανοχή μας κάνει μη ανεκτικούς στη μισαλλοδοξία άλλων ανθρώπων το οποίο είναι ανυποφορο...
Και, πιθανόν, όπως ακούγεται, αυτό να έχει γίνει πλέον η, πιο εκλεπτισμένη μορφή της πολυπολιτισμικότητας.

Είστε ανεκτικοί στους ομοφυλόφιλους? Μεγάλο επίτευγμα.

Οποιοσδήποτε μπορεί να είναι ανεκτικός των υποτρόφων τέτοιου είδους, αλλά η ανοχή της μισαλλοδοξίας και της μη ανεκτικότητας δίνει μία ακόμη αίσθηση της ευχαρίστησης που βιώνουν οι πολιπολιτισμικοί μαζοχιστές.

Με άλλα λόγια, όπως ακριβώς και η πανδημία του AIDS διευκόλυνε σημαντικά την κοινωνική παράδοση στην "γκέι ατζέντα", έτσι και η 9 / 11 διευκολύνει σε μεγάλο βαθμό την παράδοση μας, στην πιο ακραία μορφή της πολυπολιτισμικής agenda.

Για παράδειγμα, μία ημέρα το 2004, ένα ζευγάρι Καναδών επιστρέφει στην πατρίδα του, μέσω του Διεθνούς Αεροδρομίου του Τορόντο. Ήταν ο γιος και η χήρα ενός τύπου που ονομάζεται Ahmed Said Khadr, ο οποίος πίσω στο Πακιστάν-Αφγανιστάν στα σύνορα ήταν γνωστός ως «αλ-Kanadi." Γιατί; Επειδή ήταν ο καναδός με τον υψηλότερο βαθμό στην Αλ Κάιντα Στην πραγματικότητα, θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι η οικογένεια είναι Khadr κύρια συνεισφορά του Καναδά στον πόλεμο της τρομοκρατίας. Μπορεί να βρίσκονται στη λάθος πλευρά (συγχωρέιστε την επικριτικότητά μου), αλλά κανείς δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι δεν είναι μέσα στα πράγματα.

Ένας από τους γιους του κ. Khadr είχε συλληφθεί στο Αφγανιστάν μετά το θάνατο ενός γιατρού των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ Ένας άλλος είχε συλληφθεί και κρατήθηκε στο Γκουαντάναμο. Ένας τρίτος βγήκε στο προσκήνιο με την θανάτωση ενός Καναδού στρατιώτη στην Καμπούλ. Ο Pa Khadr ο ίδιος πέθανε σε μια συμπλοκή της Αλ Κάιντα με πακιστανικές δυνάμεις στις αρχές του 2004. Και λένε ότι εμείς οι Καναδοί δεν συμμετέχουμε κατ ελάχιστον σε αυτόν τον πόλεμο! Κατά τη διάρκεια των θανατηφόρων πυροβολισμών της al-Kanadi, ο νεότερος γιος του, έμεινε παράλυτος. ΄Έτσι ο Junior νοσιλεύτικε στο νοσοκομείο των φυλακών στο Πεσαβάρ. Η κ. Khadr λοιπόν και το αγόρι της και επέστρεψαν στο Τορόντο προκειμένου ο μικρός να μπορεί να απολαύσει τα οφέλη της φροντίδας υγείας που παρέχει η κυβέρνηση του Οντάριο.
«Είμαι Καναδη, και δεν επαιτώ για τα δικαιώματα μου," δήλωσε η χήρα Khadr. "ΑΠΑΙΤΩ τα δικαιώματά μου."

Όπως λένε πάντα, προδοσία είναι δύσκολο να αποδειχθεί στο δικαστήριο, αλλά λόγω των συνθηκών του θανάτου του κ. Khadr φαίνεται σαφές ότι όχι μόνο παρείχε «βοήθεια και την άνεση στους εχθρούς της Βασίλισσας", αλλά ότι ήταν, στην πραγματικότητα, ο ίδιος εχθρός της Βασίλισσας.

Ωστόσο, ο πρωθυπουργός του Καναδά σκέφτηκε οτι οι αξιώσεις του μικρότερου γιου Khadr σχετικά με το δημόσιο σύστημα υγείας ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία για να αποδείξει τη δική βαθιά προσωπική του δέσμευση για σεβασμό στην «διαφορετικότητα». Όταν ρωτήθηκε για την επιστροφή του Khadrs »στο Τορόντο, είπε," πιστεύω ότι από τη στιγμή είστε καναδός πολίτης, έχετε το δικαίωμα της διαφορετικής προσωπικής σας απόψης και της διαφωνίας. "

Αυτό είναι το θαυμάσιο πράγμα για πολυπολιτισμικότητα: Μπορείτε να επιλέξετε με ποια πλευρά του θέλετε να πολεμήσετε. Όταν η κάρτα με το μενού φθάνει, σημειώστε απλά «πατριδα» ή «εχθρός», σύμφωνα με γεύστική σας προτίμηση.

Ο πρωθυπουργός του Καναδά είναι ένας τυπικός πολιτικός της Δυσης των ημερών μας:
Θα μπορούσε να πει, "καλά, αυτοί είναι άξιοι περιφρόνησης άνθρωποι και ξέρω ότι πολλοί από εμάς είναι αηδιασμένοι με την ιδέα οτι τα δολάρια των φόρων μας χρησιμοποιούνται για την παροχή υγειονομικής περίθαλψης για έναν άνθρωπο του οποίου η Καναδική ιθαγένεια δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια σημαία ευκαιρίας, αλλά δυστυχώς αυτή είναι η νομοθεσία και, ενώ μπορούμε να προσπαθήσουμε να την κανουμε σκληρότερη, αφήνουμε να την εκμεταλλεύονται κατώτερες μορφές ζωής."

Αντ 'αυτού, το αντανακλαστικό ένστικτο του ήταν να διακηρύξει ολόψυχα και να επιδείξει τις αρετές του πολυπολιτισμικού κράτους. Όπως πολλοί φωτισμένοι δυτικών χωρών, ο καναδός πρωθυπουργός συνεχάρη τον εαυτό του για την απέραντη ανοχή του, ακόμη αν οι δυνάμεις της μισαλλοδοξίας των κατατρώνε.
Αυτό παρεμπιπτόντως, είναι το ένα σημείο ομοιότητας μεταξύ της τζιχάντ και συμβατικών τρομοκρατικά κινήματα όπως ο IRA ή ETA.

Οι Τρομοκρατικές ομάδες εξακολουθούν να υφίστανται εξαιτίας της έλλειψης εμπιστοσύνης που χαρακτηριζει τους στόχους τους: Ο ΙΡΑ, για παράδειγμα, γνώριζε ότι οι Βρετανοί είχαν την δυνατότητα να τον συνθλίψει εντελώς, αλλά δεν έιχαν τη θέληση να το κάνουν. Έτσι, ήξεραν ότι, ενώ ποτέ δεν θα μπορούσε να κερδίσει στρατιωτικά, δεν θα μπορούσε ποτέ και να νικηθεί.

Οι ισλαμιστές έχουν καταλάβει ακριβώς το ίδιο. Η μόνη διαφορά είναι ότι οι περισσότεροι τρομοκρατικοι πόλεμοι χαρακτηρίζονται απο έντονη τοπικότητα. Τώρα όμως έχουμε την πρώτη πραγματικά παγκόσμια τρομοκρατική εξέγερση, επειδή οι ισλαμιστές βλέπουν όλο τον κόσμο με τον τρόπο που ο IRA έβλεπε τους τοπικούς τυρφώνες του Fermanagh: Το θέλουν, και παράλληλα έχουν υπολογίσει ότι ολόκληρος ο πολιτισμός μας στερείται της βούλησης τους δει ώς εξωτερικά ξένα σώματα

Εμεις δαπανάμε πολύ χρόνο στη θεωρία της επίθεσης κατά της ελίτ, και καλά κάνουμε. Τα κέντρα διοίκησης του πολιτισμού συμπεριφέρονται επαίσχυντα για τις τελευταίες δεκαετίες. Αλλά αν αυτό ήταν μόνο ένα πρόβλημα με την ελίτ, δεν θα ήταν κάτι σοβαρό: Ο όχλος μπορεί να φτάσει σε τέτοιο σημείο εξέγερσης που να τους κρεμάει απο φανοστάτες - ένα σενάριο οχι και τόσο απίθανο σε ορισμένες χώρες Αλλά το πρόβλημα τώρα πηγαίνει μακρύτερα από κανονιστικά ερωτήματα.

Η προσκόλληση των κυβέρνησησεων σε όλο και περισσότερες βασικές αρμοδιότητες της ζωής - ανατροφή παιδιού, φροντίδα των ηλικιωμένων γονέων σας - έχει αλλάξει ριζικά τη σχέση μεταξύ του πολίτη και του κράτους. Σε κάποιο σημείο - θα έλεγα η κοινωνική υγειονομική περίθαλψη είναι ένας καλός δείκτης - διαχωριστικής γραμμής, και είναι πολύ δύσκολο στη συνέχεια να πείσουν τους πολίτες που απολαμβάνουν τόσο πολύ γενναιοδωρα κυβέρνητικά αγαθα μετακινηθούν πισω απο την γραμμή αυτη.
Στο National ReviewΠρόσφατα, εξέτασα το θέμα με την διαχωριστική γραμμή που θέτει ο Τζέραλντ Φορντ όταν απευθύνεται σε συντηρητικό κοινό και θέλει και ο ίδιος να παρουσιαστεί ως τέτοιος: "Μια κυβέρνηση αρκετά μεγάλη για να σας δώσει ό,τι θέλετε είναι εξίσου μεγάλη για να σας πάρει πίσω ό,τι έχετε."

Στην πραγματικότητα όμως,το πρόβλημα είναι αλλού: Μια κυβέρνηση αρκετά μεγάλη για να σας δώσει ό, τι θέλετε δεν είναι όσο μεγάλη απαιτείται για να σας κάνει να δόσετε κατι πίσω

Αυτό ανακαλύπτουν τελευταία οι η γαλλικές και οι γερμανικές πολιτικές παρατάξεις Για ανατρέξτε πίσω στις τοπικές συγκρούσεις που προανέφερα. Η Τζιχάντ έχει κάνει την εμφάνισή της πολύ καιρό τώρα απέναντι στους σκληρούς εχθρούς της. Εάν δεν ντρέπεστε να μιλήσετε για τους Ισραηλινούς, τους Ρώσους, τους Ινδους και τους Νιγηριανους, γιατί να μην αναρωτηθείτε για τις πιθανότητές σας απέναντι σε Βέλγους Δανους και Νεοζηλανδους;

Οι οπαδοί της τζιχάντ δεν κάνουν τίποτα περισσότερο απ το να μας δώσουν ένα πισώπλατο σπρώξιμο καθώς εμείς υπνοβατούμε μπροστά στο χείλος του γκρεμου. Όταν λέω "υπνοβατούμε," δεν εννοώ οτι μας χαρακτηρίζει μια κουλτούρα αδιαφορίας Αντίθετα, ένα από τα πιο σαφή σημάδια της παρακμής μας είναι ο τρόπος που καταβάλουμε τόση πολλή ενέργεια με το να ανησυχούμε για λάθος πράγματα.

Αν έχετε διαβάσει το βιβλίο του Jared Diamond "Καταρευση: Πως οι κοινωνίες επιλέγουν την επιτυχία η την αποτυχια" γνωρίζετε ότι μπαίνει σε πολλές λεπτομέρειες για την ευημερία που επέλεξαν στο Νησί του Πάσχα μέσω της κοπής όλων των δένδρων τους. Προφανώς γι 'αυτό δεν ειναι μέλος του G-8 ή του Συμβούλιου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Το Ίδιο ισχύει και για τους Γροιλανδους τους οι Μάγιας και άλλες περίεργες επιλογές διαφόρων "κοινωνιών."
Πράγματι, όπως ο συγγραφέας βλέπει, λίγο πολύ κάθε κοινωνία καταρρέει επειδή καταστρέφει τα δένδρα της. Αδυνατούν να δουν το δάσος λόγω της εμμονής του με τα δέντρα.

Ένας τρόπος που οι κοινωνίες επιλέγουν να αποτύχουν ή να επιτύχουν" είναι επιλέγοντας για το τι πρέπει να ανησυχούν.

Ο Δυτικός κόσμος έχει παραδώσει περισσότερο πλούτο και περισσότερη άνεση στους περισσότερους από τους πολίτες του από κάθε άλλο πολιτισμό στην ιστορία, και σε αντάλλαγμα έχουμε αναπτύξει μια μεγάλη λατρεία του ανησυχητικού.

Γνωρίζετε τα κλασικά του είδους:

Το 1968, στο εμπορική επιτυχημενο το βιβλίο του «Η πληθυσμιακή βόμβα", ο διακεκριμένος επιστήμονας Paul Ehrlich δήλωσε: "Στη δεκαετία του 1970 ο κόσμος θα υποστεί λιμούς και εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι θα πεθαίνουν από την πείνα .
Το 1972, στη μελέτη ορόσημο "Τα όρια της ανάπτυξης,« η Λέσχη της Ρώμης ανακοίνωσε ότι ο κόσμος θα βρεθεί χωρίς κοιτάσματα χρυσού το 1981, χωρίς υδράργυρο το 1985, χωρίς κασσίτερο το 1987 , χωρίς ψευδάργυρο μέχρι το 1990, χωρίς πετρέλαιο μέχρι το 1992, και χωρις χαλκο, μολύβδο και φυσικο αερίο το 1993. Τιποτα από αυτά τα πράγματα δεν συνέβησαν. Στην πραγματικότητα, μάλλον το αντίθετο συμβαίνει. Δεν μας λείπουν οι φυσικοι πόροι. Οι ανθρωποι μας λείπουν Οι ανθρώπινοι πόροι είναι οι απόλυτη πηγη επιβίωσης Χωρις ανθρώπινους πόρους όλα τα άλλα είναι άχρηστα

Το πιο τρανό παράδειγμα είναι η Ρωσια: είναι η μεγαλύτερη χώρα του πλανήτη, είναι πλήρης φυσικών πόρων, και όμως αργοπεθαίνει ο πληθυσμός της μειώνεται δραματικά.

Ο εξ ορισμού τρόπος σκέψης της κοινωνικής μας ελίτ μας είναι ότι οτιδήποτε συμβαίνει - από την τρομοκρατία το φυσικό τσουνάμι -- μπορεί να νοηθεί μόνο ως απορροια της βλαβερότητας του δυτικού πολιτισμού. Οπως ο Jean-Francois Revel έγραψε: «Είναι σαφές ότι ένας πολιτισμός που αισθάνεται ένοχος για οτι ο ίδιος είναι και για ό, τι έχει κάνει ΔΕΝ διαθέτει την ενέργεια και την αυτοπεποίθηση για να αμυνθεί."

Εστω και αν κανένα απο τα οικολογικά προγνωστικά της δεκαετίας του 70 δεν επαληθεύτηκε το μόνο που κανουμε εδω και 30 χρόνια , είναι να αναθεωρούμε τις προβλέψεις μας για το τέλος του κόσμου Η τροποποιημένη προβλεπόμενη ώρα άφιξης του τέλους αυτού είναι τώρα το 2032. Αυτό τουλάχιστον είπαν τα Ηνωμενα Εθνη το 2002 προβλέποντας "την καταστροφή του 70% του φυσικού κόσμου σε τριάντα χρόνια, και την μαζική εξαφάνιση των ειδών.... Πάνω από το ήμισυ του παγκόσμιου θα πλήττεται από λειψυδρία, με 95% ανθρώπων στη Μέση Ανατολή έχουν σοβαρα προβλήματα επιβιωσης... 25% όλων των ειδών των θηλαστικών και το 10%των πτηνών θα πρέπει να εξαφανιστεί... »κλπ., κλπ., Οι δυσμενεις προφητείες του ΟΗΕ καταλαμβάνουν περίπου 450 σελίδες.

Και για να πάμε στη ουσία των πραγμάτων , ολα αυτά θα συμβούν όπως τονίζει ο Guardian, "Αν δεν αλλάξουμε τον τρόπο που, ο κόσμος μας αντιμετωπίζει τις καταστροφες"

Λοιπόν, εδώ είναι η πρόβλεψή μου για το 2032: