ΚΟΣΜΟΣ: H Aναθέρμανση της πολυγαμίας

 Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ

(...) Όταν λέμε πολυγαμία, πρέπει να διευκρινίσουμε ότι εννοούμε την πολυγυνία και όχι την πολυανδρία. Πολυγυνία είναι ο γάμος ενός άνδρα με περισσότερες από μία γυναίκες. Πολυανδρία το αντίθετο. Η πολυανδρία ως νόμιμος κοινωνικός θεσμός είχε περιορισμένη έκταση στο παρελθόν και σήμερα σχεδόν έχει εξαφανιστεί. Αντίθετα η πολυγυνία ήταν συνήθης πρακτική σε πολλούς λαούς και εξακολουθεί να ισχύει μέχρι σήμερα σε πολλά μέρη του κόσμου.

Η εβραϊκή Βίβλος μάς πληροφορεί ότι η πολυγυνία, χωρίς να είναι ο κανόνας, όμως ήταν αποδεκτή στην αρχαία εβραϊκή κοινωνία και εθεωρείτο νόμιμη (Αβραάμ, Ιακώβ, Δαβίδ, Σολομών). Ομοίως και στην Κίνα μέχρι το τέλος της δυναστείας Qing/Ching(1911) και στην Ταϊβάν μέχρι το 1930, στην αρχαία Ινδία επίσης, καθώς και στην αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη μέχρι την επικράτηση του Χριστιανισμού. Πολυγυνία παρατηρήθηκε επίσης σε παραδοσιακούς πολιτισμούς ιθαγενών της Αμερικής, της Αφρικής και της Πολυνησίας.

Η  οικονομία παίζει ρόλο στη μορφή που έχει ο γάμος σε μια κοινωνία. Έτσι, στην Αφρική, όπου η πολυγυνία είναι περισσότερο διαδεδομένη από κάθε άλλη ήπειρο, όποιος έχει πολλές συζύγους, έχει και περισσότερες πιθανότητες να γίνει πλούσιος. Αυτός και οι γιοι του αναλαμβάνουν την κοπή των δένδρων μιας περιοχής και τη δημιουργία καλλιεργήσιμων εδαφών και οι γυναίκες του στη συνέχεια καλλιεργούν τα νέα εδάφη. Έτσι πολλαπλασιάζεται η γη του και κατά συνέπεια και η τροφή του.

Επίσης και η θρησκεία παίζει ρόλο στη μορφή του γάμου. Οι περισσότερες χριστιανικές εκκλησίες απορρίπτουν την πολυγυνία, αλλά ο Λούθηρος φαίνεται ότι τη συμπαθούσε και πίστευε ότι στο μέλλον οι χριστιανοί θα είχαν περισσότερες από μια συζύγους. Γράφοντας στον Gregor Bück αναφέρει ότι το να παντρευτεί κανείς πολλές γυναίκες δεν έρχεται σε αντίθεση με τις ιερές γραφές.

Πολυγυνία ασκείται στον Καναδά, στις επαρχίες Saskatchewan και British Columbia. Την ίδια πρακτική ακολουθούν και στις ΗΠΑ οι φονταμενταλιστές Μορμόνοι ισχυριζόμενοι ότι δεν υπάρχει στη Βίβλο σαφής δήλωση ότι η μονογαμία είναι ο κανόνας. Και στις δύο αυτές χώρες πάντως η πολυγαμία απαγορεύεται.

Στον Ινδουισμό η πολυγυνία είναι νόμιμη σύμφωνα με τις ιερές ινδουιστικές γραφές.

Ο Μωαμεθανισμός επιτρέπει να παντρευτεί κάποιος μέχρι τέσσερις γυναίκες.

Οι έρευνες αποδεικνύουν ότι οι άνδρες που έχουν πολυγαμική οικογένεια  ζουν 12% περισσότερο από αυτούς που έχουν μονογαμική οικογένεια.

Οι μορφωμένες γυναίκες όμως την αποφεύγουν, γιατί γνωρίζουν τα προβλήματα που αναφύονται σε τέτοιες οικογένειες. Ο σύζυγος δεν φέρεται κατά κανόνα ισότιμα προς όλες τις γυναίκες του, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται αντιζηλίες, έχθρες, φθόνος, μίσος και βίαιες συγκρούσεις μεταξύ τους, κυρίως επειδή  μέσα στην οικογένεια μεγαλώνουν ετεροθαλή αδέλφια με διαφορετικά συμφέροντα.

Στις σύγχρονες μουσουλμανικές κοινωνίες η πολυγυνία δεν είναι πάντα ο κανόνας. Στην Αλβανία (70% μωαμεθανοί) επικρατεί κυρίως η μονογαμία, το ίδιο και στην Τυνησία και στην Τουρκία. Η Τουρκία είναι η μόνη χώρα της Μέσης Ανατολής που έχει καταργήσει την πολυγυνία από το 1926. Ο πολύγαμος τιμωρείται με 5 χρόνια φυλακή. Η Τυνησία την κατήργησε το 1956.

Εκτός από την Τουρκία και την Τυνησία, στις υπόλοιπες μουσουλμανικές χώρες η πολυγυνία είναι νόμιμη, αν και στις περισσότερες από αυτές υπάρχουν κάποιοι περιορισμοί, πχ να υπάρχει και η συγκατάθεση της πρώτης συζύγου. Πρόκειται όμως μάλλον για τυπική προϋπόθεση που στην πράξη καταστρατηγείται. Ωστόσο οι πολύγαμες οικογένειες είναι λιγότερες από τις μονογαμικές με εξαίρεση τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (η πολυγυνία είναι εδώ πολύ δημοφιλής και ενθαρρύνεται από τις αρχές).

ΓΥΝΑΙΚΑ: Χειραφετημένες γυναίκες σε ανδροκρατούμενες κοινωνίες

Της ΚΑΙΤΗΣ ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ

ekaterini77@gmail.com

Λίγες είναι  οι γυναίκες που έχουν το κουράγιο να διεκδικήσουν δικαιώματα στις ανδροκρατούμενες κοινωνίες του τρίτου κόσμου. Οι περισσότερες έχουν ασπασθεί την άποψη των ανδρών για την κατώτερη θέση τους, άλλες διαφωνούν, αλλά φοβούνται και σωπαίνουν και κάποιες ελάχιστες διαφωνούν και τολμούν να αντιπαρατεθούν με όλους και με όλα: με την οικογένειά τους, με την κοινή γνώμη, με την κυβέρνηση, με το ιερατείο, ακόμα και με τις άλλες γυναίκες.

Η ζωή τους δεν είναι καθόλου εύκολη. Έχουν να αντιμετωπίσουν ένα εχθρικό κοινωνικό περιβάλλον, ιδεοληψίες και προκαταλήψεις βαθιά ριζωμένες στους ομοεθνείς τους και το μίσος των ανδρών που βλέπουν στο πρόσωπό τους τον ίδιο το Διάβολο. Οι κίνδυνοι που διατρέχουν είναι πολλοί. Γενική περιφρόνηση, γελοιοποίηση, κατασυκοφάντηση, διασυρμός, κοινωνικός στιγματισμός, κακοποίηση, βιασμός, φυλάκιση, απαγωγή και δολοφονία.

 

Δελχί, η πρωτεύουσα των βιασμών

Από την ΚΑΙΤΗ ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ

Η θέση της γυναίκας στην Ινδία είναι από πολλές απόψεις τραγική. Σε παλαιότερο άρθρο είχαμε αναφέρει τον κίνδυνο θανάτωσης που απειλεί τα θηλυκά μωρά, επειδή δεν είναι επιθυμητά στην οικογένεια. Αλλά και όταν μεγαλώσουν, η ασφάλειά τους δεν είναι καθόλου εγγυημένη. Ένας από τους πιο συνηθισμένους κινδύνους που διατρέχει η γυναίκα εκεί, είναι ο κίνδυνος να υποστεί βιασμό.

Οι στατιστικές είναι απογοητευτικές. Σε ολόκληρη την Ινδία κάθε μία ώρα διαπράττονται δύο βιασμοί. Η μία στις δύο γυναίκες στις μεγάλες πόλεις της χώρας δεν νιώθει ασφαλής. Ένα στα πέντε θύματα είναι παιδί. Δεκαεννιά στις είκοσι περιπτώσεις ο δράστης αθωώνεται. Οι γυναίκες βιάζονται μέσα στα σπίτια τους, στους τόπους εργασίας τους, στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στα αυτοκίνητά τους, στους δρόμους, στις εμπορικές αγορές. Τα θύματα στην πλειονότητα των περιπτώσεων σιωπούν, επειδή αντιμετωπίζουν κοινωνικό στιγματισμό και εξοστρακισμό και συχνά κατηγορούνται ότι προκάλεσαν τα ίδια το βιασμό τους. Αλλά και όσες γυναίκες τολμούν να μιλήσουν, σπάνια δικαιώνονται. Ο βιασμός τους είναι ένα έγκλημα που τις σφραγίζει για πάντα και θα πρέπει να ζήσουν με το βάρος του όλη την υπόλοιπη ζωή τους. Η ίδια η κοινωνία δεν τους επιτρέπει να έχουν μια κανονική ζωή.

Μερικοί βιασμοί που είδαν το φως της δημοσιότητας σοκάρουν με την ωμότητά τους:

Οι πρεσβύτεροι ενός χωριού ανάγκασαν πρόσφατα μια γυναίκα να παντρευτεί το βιαστή της που ήταν ο πεθερός της.

Μια έγκυος αυτοκτόνησε, αφού βιάστηκε στην πόλη Pune.

Στο Δελχί βιάστηκε μια γυναίκα ογδόντα χρονών.

Η σύζυγος ενός ινδουιστή ιερέα βιάστηκε μέσα στο ναό.

Ένας βιαστής που ήθελε να αποφύγει την καταδίκη του, προθυμοποιήθηκε να παντρευτεί το θύμα του, λέγοντας στο δικαστήριο ότι έτσι κι αλλιώς δεν θα ήθελε κανείς να πάρει μια τέτοια γυναίκα.

Μια άλλη γυναίκα βιάστηκε ομαδικά πριν δέκα χρόνια από πέντε πρόκριτους του χωριού της, επειδή τόλμησε να σταματήσει ένα γάμο με παιδί.

Μια Ελβετή που ανήκε στο διπλωματικό σώμα βιάστηκε στο αυτοκίνητό της από δύο άνδρες, οι οποίοι ποτέ δεν συνελήφθησαν.

Πέρυσι μια ομάδα γυναικών στο Nagpur επιτέθηκε με ρόπαλα και σκότωσε έναν άνδρα έξω από το δικαστήριο. Ήταν κατηγορούμενος για βιασμό και φόνο, αλλά οι γυναίκες ήταν βέβαιες ότι θα αθωωνόταν, όπως είχε ξαναγίνει πολλές φορές στο παρελθόν.

Στην πόλη Noida, σε μια περίπτωση ομαδικού βιασμού, οι γονείς και οι συγγενείς των βιαστών είπαν: « Είναι η δουλειά των αγοριών να κάνουν τέτοια πράγματα. Τα αγόρια θα είναι πάντα έτσι. Αυτή που βιάστηκε θα πρέπει να ντρέπεται για τον εαυτό της που παραδόθηκε σε τέτοιες πράξεις. Αν ήταν κόρη μας, θα τη σκοτώναμε». Οι άνθρωποι που υπεράσπισαν με τέτοια επιχειρήματα τους βιαστές συγγενείς τους ήταν χωρικοί, αλλά στην Ινδία το 60-70% του πληθυσμού είναι χωρικοί.

Το Δελχί φαίνεται πως κρατά τα σκήπτρα σ’ αυτό το θέμα. Το 1/3 των συνολικών βιασμών στη χώρα πραγματοποιείται εδώ. Κάθε εικοσιτέσσερις ώρες βιάζεται μια γυναίκα στην ινδική πρωτεύουσα. Μόνο μία στις εξήντα εννέα περιπτώσεις καταγγέλλεται και μόνο το 20% από αυτές τις καταγγελίες καταλήγει στην καταδίκη του δράστη. Καθημερινά κορίτσια που χρησιμοποιούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς αντιμετωπίζουν κάθε είδους ασέλγειες και παρενοχλήσεις από τους άνδρες συνεπιβάτες τους. Στο μετρό της πόλης υπάρχουν βαγόνια μόνο για γυναίκες, αλλά κι εκεί παρά τη σχετική απαγόρευση παρεισφρύουν κάθε μέρα εκατοντάδες άνδρες και οι γυναίκες δεν έχουν το κουράγιο να τους πετάξουν έξω. Πολλοί βιασμοί διαπράττονται ομαδικά από συμμορίες ανδρών.

Οι ίδιοι οι Ινδοί παραδέχονται ότι ως προς το θέμα της ατομικής ασφάλειας η χώρα τους είναι το χειρότερο μέρος για να ζει μια γυναίκα. Με πενήντα εφτά βιασμούς την ημέρα κατά μέσο όρο, θα συμφωνούσαμε κι εμείς πως η Ινδία δεν είναι ο ιδανικός τόπος για όσους ανθρώπους ανήκουν στο θηλυκό γένος.

http://www.youthkiawaaz.com/2009/06/rapes-in-delhi/

http://www.merinews.com/article/india-the-rape-kingdom/15782707.shtml

H ΔΥΣΤΥΧΙΑ του να εισαι ΓΥΝΑΙΚΑ σε ΙΝΔΙΑ και ΚΙΝΑ...

Απο την ΚΑΙΤΗ ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ

(ekaterini77@gmail.com)

Σε κάποια μέρη του κόσμου το να ανήκει ένας άνθρωπος στο θηλυκό γένος, είναι, φαίνεται, πολύ επικίνδυνη υπόθεση. Όσο ακόμα βρίσκεται σε κατάσταση εμβρύου, μπορεί να τον απομακρύνουν από τη μήτρα που τον τρέφει. Μπορεί να τον θανατώσουν ευθύς μετά τη γέννησή του. Μπορεί να τον εγκαταλείψουν ή να τον παραδώσουν στο ορφανοτροφείο ως δήθεν ορφανό. Μπορεί να μην τον δηλώσουν ποτέ στις αρχές κι έτσι να θεωρείται ανύπαρκτος. Κι όλα αυτά θα τα πάθει , επειδή γεννήθηκε με «λάθος» φύλο κι εκείνοι που τον γέννησαν, δεν τον θέλουν.

Χιλιάδες θηλυκά βρέφη δολοφονούνται στην Ινδία κάθε χρόνο. Πρόκειται για εγκλήματα που κανείς ποτέ δεν καταγγέλλει και όλοι τα αντιμετωπίζουν με την ανάλογη κατανόηση και τη σιωπή. Από την άλλη, οι αμβλώσεις είναι επιλεκτικές και φυσικά επιλέγονται να ζήσουν τα αρσενικά έμβρυα. Αν παρ’ όλα αυτά το θηλυκό έμβρυο καταφέρει να ξεφύγει τη μοίρα του, όσο κυοφορείται, δεν είναι σίγουρο ότι θα την αποφύγει και μετά τη γέννησή του. Οι παιδοκτονίες, στις αγροτικές περιοχές ιδίως, είναι κάτι πολύ συνηθισμένο. Εκεί, αν το μωρό που γεννιέται, έχει την ατυχία να είναι κοριτσάκι, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα ζήσει.

Προ καιρού μια Ινδή που γέννησε σε νοσοκομείο της Βομβάης δίδυμα, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, έκανε την επιλογή της και αποφάσισε να κρατήσει το αγόρι. Το κοριτσάκι το πήρε στην αγκαλιά της, πήγε στο μπάνιο που βρισκόταν στον πρώτο όροφο, το πέταξε από το παράθυρο και κατόπιν δήλωσε ότι κάποιοι της το έκλεψαν. Το μωρό βρέθηκε νεκρό μετά το σοβαρό τραυματισμό του στο κεφάλι κατά την πτώση του. Αυτό που δεν υπολόγισε η ινδή μητέρα, ήταν οι κάμερες ασφαλείας του νοσοκομείου που την κατέγραψαν να μπαίνει στο μπάνιο με το μωρό και σε λίγο να βγαίνει με άδεια χέρια.

Η ζωή είναι δύσκολη στην Ινδία, μια χώρα ανδροκρατούμενη και πολύ δεμένη με τις παραδόσεις της. Οι γονείς εκεί δεν θέλουν τα κορίτσια, γιατί, για να τα παντρέψουν, πρέπει να τους δώσουν σημαντική προίκα και αυτό δεν είναι εύκολο σε μια φτωχή χώρα. Από την άλλη η γυναίκα είναι παθητικό στην οικογένεια, εφόσον σχεδόν πάντα εργάζεται μόνο ο άνδρας, ενώ εκείνη κάθεται στο σπίτι. Έτσι η γέννηση ενός κοριτσιού είναι κάτι σαν συμφορά για τους γονείς.

Τα ίδια πάνω κάτω συμβαίνουν και στην Κίνα.

Εκεί, με την πολιτική του ενός παιδιού ανά οικογένεια, οι γονείς επιλέγουν το μοναχοπαίδι τους να είναι αγόρι. Με την επιλεκτική άμβλωση απορρίπτουν το έμβρυο, αν είναι γένους θηλυκού. Τα κοριτσάκια, αν έρθουν τελικά σ’ αυτό τον κόσμο, περνάνε πολύ δύσκολα. Οι γονείς τους αποφεύγουν να τα δηλώσουν στις αρχές, για να έχουν μια ακόμα ευκαιρία να κάνουν δεύτερο παιδί. Τα αδήλωτα κορίτσια δεν μπορούν να πάνε σχολείο, δεν έχουν δικαίωμα ιατρικής περίθαλψης και δεν έχουν πρόσβαση σε καμιά κρατική υπηρεσία. Αλλά κι αν ακόμα δηλωθούν στις αρχές, οι γονείς τους τα παραμελούν και δεν τα πηγαίνουν στα ιατρικά κέντρα, όταν αρρωσταίνουν –ελπίζοντας ίσως να έχουν μια δεύτερη ευκαιρία, αν αυτά υποκύψουν στην αρρώστια τους. 

Στα κινέζικα ορφανοτροφεία το 95% των ορφανών παιδιών είναι κορίτσια. Στην πραγματικότητα οι γονείς τους ζουν, απλώς τα έχουν εγκαταλείψει. Ένα εκατομμύριο κοριτσάκια έχουν κάθε χρόνο αυτή την τύχη ή μάλλον αυτή την ατυχία, γιατί δεν γεννήθηκαν με το επιθυμητό φύλο. Στα κινέζικα ορφανοτροφεία οι συνθήκες είναι άθλιες, αλλά τι πειράζει; Κανείς δεν νοιάζεται για τα θηλυκά μωρά.

Η αναλογία ανδρών και γυναικών σ’ αυτές τις δύο χώρες έχει ήδη διαταραχθεί και υπολογίζεται ότι το 2020 το πλεόνασμα των ανδρών στην Ινδία θα είναι 31 εκατομμύρια και στην Κίνα 28 εκατομμύρια.

Αυτό ωστόσο ελάχιστα απασχολεί τον Ινδό ή τον Κινέζο γονιό που δεν θέλει θηλυκούς απογόνους στο σπίτι του. Και όταν βλέπουμε την ίδια τη μητέρα να δολοφονεί το κοριτσάκι της και να κρατά για τις ανάγκες του σπιτιού το αγοράκι, τότε καταλαβαίνουμε ότι η διάβρωση σ’ αυτές τις διαστρεβλωμένες κοινωνίες είναι πολύ μεγάλη.

http://www.elmundo.es/elmundo/2010/10/27/internacional/1288167291.html